20.3.11

Από τον Walter με αγάπη...

Το δωμάτιο του Walter το αισθάνομαι πιο οικείο από αυτό της Κλο.
Είναι χρωματικά λίγο πιο ζεστό, είναι φορτωμένο με παιχνίδια και μου αρέσουν τα ανάκατα μουντζουρωμένα χαρτιά, οι κουτάλες χωμένες κάτω από το χαλί και τα χριστουγεννιάτικα αυτοκόλλητα που στολίζουν ακόμα το τζάμι χαμηλά - εκεί που φτάνουν τα χεράκια του.  Είναι ένα παιδικό μπάχαλο που δείχνει ότι εδω ζει ένα τρελό αγόρι με αστείρευτη ενέργεια και πολλά ενδιαφέροντα. 
Και έχουμε περάσει τόσα εκεί μέσα.  Έχουμε κυλιστεί σε κάθε γωνιά του, έχουμε αγκαλιαστεί, έχουμε μαλώσει, πεισμώσει, αγαπηθεί. 
Είναι το δωμάτιο που μας φιλοξενούσε εναλλάξ με τον άντρα μου εκείνα τα ατελείωτα, κουρασμένα βράδια με τις ώρες αυπνίας να πέφτουν βαριές στους ώμους μας επειδή ο γιος μας δεν ήξερε πώς να αποκοιμηθεί, έκλαιγε με απελπισία, έβγαζε δόντια, φοβόταν, ταραζόταν, ήθελε αγκαλιά και μόνο αγκαλιά.  Για ώρες ατελείωτες μέσα σ'εκείνο το δωμάτιο και για κλεφτά -το πολύ- δίωρα στο δικό μας.
'Ετσι και τώρα χωνόμαστε εκεί μέσα συχνά πυκνά με την Κλο.  Κοιτάμε τον Walter να ζωγραφίζει με τον μπαμπά του, ή εκείνος διαλέγει πάντα κάτι να κάνει δώρο στη μικρή, θέλει να την βάλει να παίξει με το κάστρο του, να ξαπλώσει στο κρεβάτι του, να κάνουν μαζί τούμπα, ή να φάει από αυτό που μαγειρεύει (γαρνιτούρα πάντα μακαρόνια με ρύζι - wtf).  Και πάντα πιστεύει με σιγουριά ότι η αδελφή του τού μίλησε - αυτά τα γκρρρρρ είναι όλα δικά του - τον φήλισε, του χάιδεψε τα μαλλιά.  Αυτές είναι οι καλές στιγμές, μη ψαρώνετε, έχουμε και από τις άλλες, όπως κάθε σπίτι με δύο παιδιά που σέβεται τον εαυτό του.
Μία τέτοια καλή στιγμή και αφού ο γιος μου είχε περάσει ένα μισάωρο με μία κοπέλα δυνατή υποψήφια να βοηθήσει με τα παιδιά στο σπίτι μας, αράζω στο χαλί του με το μωρό σε έξαρση μονοσύλλαβης πολυλογίας και τον τσεκάρω.
- Πώς πέρασες με τη Χάριετ?
- Καλά.
- Της έδειξες τα παιχνίδια σου?
- Όχι όλα, πιο πολύ τη φάρμα. Και με ρώτησε τί τρώει το κουνελάκι.
- 'Ηξερε εκείνη?
- Ναι, ήξερε.
(ευτυχώς)
- Σκεφτόμουν μήπως ερχόταν λίγο στο σπίτι η Χάριετ να μας βοηθάει...
- 'Οχι, μαμά...
- Γιατί?
(τρόμος)
- Να μην έρθει καμία. Να πούμε στη Λήδα να έρχεται να βοηθάει.
(Λήδα ακούς? Πάρε με τηλέφωνο να πούμε τα οικονομικά)
- Η Λήδα αγάπη μου δεν μπορεί κάθε μέρα. Νομίζω είναι καλύτερα να έρχεται κάθε μέρα η Χάριετ να βοηθάει και με την Κλο Κλο, να πηγαίνουμε όλοι μαζί στο πάρκο....
-  'Οχι, μαμά....
(τί σκατά του έκανε γαμώτο...)
- Γιατί?
- Γιατί αυτές οι καφέ φίλες σου (ναι, αυτό είπε, μην το σχολιάσουμε), έρχονται, αλλά μετά όλο φεύγουν...
Με τσάκισε.

16.3.11

Η τρομοκρατία των Bοηθών.

Ήταν Παρασκευή βράδυ, ήμουν πολύ κουρασμένη και ήθελα σαν τρελή να πάω στην Πρίζα, στην πλατεία Καρύτση, όπου θα αποχαιρετούσαμε όλοι μαζί οι φίλοι, μία πολυαγαπημένη φίλη.
Ήμουν ντυμένη και βαμμένη, έτοιμη να φύγω, όταν φούντωσα με μία ατάκα του δευτερολέπτου και μου γύρισε το μάτι στο λευκό.
Τσακωθήκαμε.  Τσακωθήκαμε με ένταση, με επιχειρήματα εκατέρωθεν, με attitude και με πόζες.
Όταν της είπα να φύγει ήξερα μέσα μου ότι της είπα να φύγει για πάντα.  Θεώρησα ότι αντιμετώπιζα έναν τοίχο αχαριστίας, και ακόμα και αν η έκρηξη μου δε δικαιολογείτο εκείνη τη στιγμή, μάλλον μάζευα μέσα μου παράπονα του παρελθόντος που κάπως έπρεπε να διοχετευτούν.
Έμεινα σπίτι το βράδυ τόσο στεναχωρημένη που μπορεί και να έκλαψα.
Την επόμενη μέρα κατέβασα όλα τα ποστ ιτ της από το ψυγείο και μάζεψα τα λιγοστά πράγματά της σε μία σακούλα.
Με την καρδιά δεμένη κόμπο της έστειλα το μήνυμα του δειλού γκόμενου ότι "δεν πάει άλλο" και απέμεινα να αναρωτιέμαι για ώρες αν έκανα το σωστό.  Αν τα ζύγισα αντικειμενικά, αν αυτά που έχανα ήταν λιγότερα από αυτά που κέρδιζα, αν ήταν η οικογένειά μου και εγώ έτοιμη για το επόμενο βήμα, αν άξιζε να τινάξω στον αέρα μία κατάσταση που είχε αρχίσει να στρώνει, αν έπρεπε να κάνω μόκο και να το καταπιώ για χάρη των παιδιών μου.
Το συζήτησα πολύ και έφερνα στο νου μου μόνο τα αρνητικά, έτσι για να βοηθηθώ λίγο και να πάω παρακάτω.  Εκείνη μίλησε σε κοινούς γνωστούς, και ενώ είχε πέσει στα πατώματα μου έστειλε ένα μήνυμα υπεράνω.  Την λυπήθηκα.  Μετά θυμήθηκα κάτι άλλα και την ξελυπήθηκα.  Μετά σκέφτηκα το μωρό μου και την ξαναλυπήθηκα.  Δεν βγάζει πουθενά, πρέπει να προχωρήσω.
Αλλά όχι βάζοντας το κόκκινο κραγιόν, ούτε πίνοντας δύο ποτηράκια παραπάνω.  Σ'αυτή τη σχέση θα παίζουμε μπάλα με ένστικτο και ανθρωπιά, με ελπίδα και γενναιοδωρία.
Έτσι είναι.  'Οταν αλλάζεις την γυναίκα που βοηθάει με τα παιδιά, είναι σαν να χωρίζεις με γκόμενο μες στην καψούρα.  Τέτοια αμφιβολία για το μέλλον και τόση απελπισία.
Αλλά τώρα που ξαναξεκίνησα το dating βλέπω ότι η ζωή μια χαρά συνεχίζεται.  Και όπως στα γκομενικά, εγκλωβιζόμαστε και σε αυτές τις οικιακές σχέσεις από ανασφάλεια.
Εγώ όμως δε μασάω, κάνω το γύρο του κόσμου με interviews και θα βρεθεί και η επόμενη καψούρα - αρκεί αυτή τη φορά να εξελιχθεί σε γάμο, ε?

πι.ες: ξέρω, πιο πολύ ενδιαφέρον θα είχε ένα actual καψουροπόστ, αλλά τί να κάνω, με αυτά ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό. άντε, και την άλλη φορά για παιδικούς σταθμούς.
πι.ες 2: η Πρίζα με μάρανε. Οι μαμάδες με τις μαμάδες κοριτσάκι μου, μπας και βάλεις μυαλό. Αυτοί οι μπλεγμένοι ρόλοι είναι του διαβόλου, το λέει και η Αλίνα Χατζιδάκι στο Marie Claire.

6.3.11

Τα νέα μου / μας.

Σήμερα το πρωί πεταχτήκαμε σαν ελατήρια για να προλάβουμε την παράσταση στο θέατρο Φούρνος, στη Μαυρομιχάλη.  Δύσκολη ώρα το 11.30' ακόμα και αν απευθύνεσαι σε παιδιά με γονείς που ζουν κέντρο.  Μάλλον σε αυτούς τους συγκεκριμένους γονείς που ζουν στο κέντρο. 
Το προηγούμενο βράδυ ο γιος μας έστησε ρέιβ πάρτι μεταξύ του κρεβατιού του, του δικού μας και της τσόντας που έχω βάλει στο δωμάτιο της μικρής, με αποτέλεσμα να σερνόμαστε με απελπισία από το ένα στο άλλο, ελπίζοντας μάταια για ένα τρίωρο ύπνο χωρίς διακοπές.  Πάντα το κάνει αυτό όταν την επόμενη μέρα πρέπει οπωσδήποτε να είμαστε κάπου στην ώρα μας, ένα περίεργο πράγμα.  Και την προηγούμενη της βάφτισής του το είχε κάνει.  Καταλαβαίνεις πώς σκάσαμε μύτη στην κορυφή του Λυκαβηττού.
Ο άντρας μου μού δήλωσε ότι ξύπνησε με ίλιγγο και έτρεμαν τα χέρια του - άλλος από εκεί που δεν το έχει καθόλου με το πρωινό ξύπνημα.  Μικρός, όταν ξυπνούσε για το σχολείο, έμπαινε στο μπάνιο και κοιμόταν στην μπανιέρα.  Θα το λουστώ και αυτό πιστεύω αργότερα από τον τζούνιορ.
Αλλά εγώ πλέον δε μασάω.  Τα ορμονικά έληξαν, η ζωή είναι ωραία και προχθές πήγα για μάνι πέντι - το smokin hot της Essie είναι η χειμερινή μου εμμονή.
Με τα ωραία μου νύχια και την ταγουδιστική μου διάθεση (για να μην ξεχνιόμαστε, και με τα 8,5 έξτρα κιλά μου) χώνομαι στο μπάνιο να ετοιμαστώ με την μικρή στο ριλάξ, ενώ ο γιος μου στο δωμάτιό του προσπαθεί να αποφασίσει ποιο ζευγάρι παπούτσια θα βάλει.  Είναι έτοιμος να καταλήξει στις havaianas, ελπίζω να το αποφύγουμε αυτό.
Κοιτάω το μωρό μου.  Είναι πλεόν μία δεσποινίδα 3 μηνών, στρουμπουλή και υπερβολική γελαστή - το nickname της είναι χάχας (και Κλο, ενίοτε Κλο Κλο).  Με ακολουθεί συνέχεια με το βλέμμα της, κουρνιάζει πάντα στην αγκαλιά μου, είναι ένα πολύ γλυκό, πολύ καλό μωρό, και όποτε και αν γκρινιάζει φτάνω κοντά της με χοροπηδητά χαράς - δεν με έχει κουράσει καθόλου, ούτε καν το βράδυ που τραβάω τα πάνδεινα για να κοιμηθεί.  'Ισως επειδή ήμουν συνηθισμένη στο μικρό μας ταλιμπάν με το attitude του επαναστάτη από τις πρώτες κιόλας μέρες, ένα attitude βέβαια που τον έφερε να κάνει θαυμαστά πράγματα σε όλα τα ηλικιακά στάδια που έχει διανύσει, η ζωή μου με το μικρό χάχα φαίνεται απλή και ροδαλή, σαν ένα σβουρηχτό φιλί στα λαχταριστά της μάγουλα.
Τα μάτια της ανοίγουν μεγάλα, διάπλατα, με απορία και θαυμασμό, είναι απίστευτο το πόσο μου μοιάζει, θα τσιρίξω.  'Εδειξα βιαστικά μια φωτογραφία της στη μαμά μου, που την είχα "πειράξει" επίτηδες να φαίνεται πιο ρετρό και νόμιζε ότι ήμουν εγώ.  Έτσι πάει κύριε Dario.  Ισοπαλία.  Όχι, επειδή νόμιζες ότι θα σαρρώσεις τα πρωταθλήματα.
Θα πρέπει να την αφήσω για να πάμε για θεατρικά Μήλα, Ζάχαρη, Κανέλα.  Της υπόσχομαι ότι όλα αυτά θα τα κάνουμε σύντομα και όλοι μαζί.  Γελάει. 
Στο ράδιο παίζει ένα cheesy τραγούδι, από αυτά τα χαρούμενα, τα αισιόδοξα και της ταιριάζει απίστευτα.  Της το αφιερώνω με ένα χορευτικό τρελό, με βούρτσα μικρόφωνο, κούνημα μαλλιού headbangers ball και κοριτσίστικες πόζες shoop shoop song.  Γελάει.

When I see your face
There's not a thing that I would change
Cause you're amazing
Just the way you are
And when you smile,
The whole world stops and stares for awhile
Cause girl you're amazing
Just the way you are

ΥΓ1: H παράσταση ήταν πάρα πολύ καλή και ο γιος μου έβαλε γαλότσες camper.
ΥΓ2: Σας αφήνω με μία φώτο την ώρα που έγραφα αυτό το post.



Thank you γλυκιά Στέλλα - Asteraki slings! ;-)