27.6.11

Ξεφυλλίζοντας και αφρίζοντας

Έκανα διακοπές - κανονικές, με θάλασσα και μπάνια και ψάρι στη σχάρα, τον Ιούνιο.
Αυτό είχε να μου συμβεί από πάντα, ή μάλλον από τότε που ήμουν τζόβενο και διακοπές ήταν όλο το καλοκαίρι.  Σούπερ ήταν.  Εύκολα, άνετα και με δροσερό αεράκι.
Εκεί λοιπόν που "χαλάρωνα" (να μην αναφέρω γιατί μπήκαν τα εισαγωγικά, το πιάσατε ελπίζω) με θέα ένα λευκό ξωκλήσι να κρέμεται στα μπλε νερά και ένα καλαμάκι στο στόμα που ρουφούσε άπληστα ιταλοτραφή καφέ, διάβασα στη Γυναίκα, από τον Νίκο Πιπέρη στη στήλη Up&Down, σελ.16:
Δεν χρειάζονται ευγένειες για να το πω αυτό, κι ας εκνευριστούν οι ευαίσθητες και οι πάσχουσες από κακό μεταβολισμό: γυναίκα που έχει κοιλιά, κοιλιά που ξεφεύγει από τη ζώνη, για μένα δεν είναι γυναίκα.  Πιστεύω μάλιστα ότι και η ίδια έχει πάψει να θεωρεί τον εαυτό της γυναίκα... Ας μην ξεχνάμε και το εξής: μόνο 40 κοιλιακοί την ημέρα για δύο χρόνια μπορούν να λύσουν το πρόβλημα.  Άρα δεν υπάρχει δικαιολογία, κυρίες μου.
Μάλιστα.  Καταρχήν να διευκρινίσω ότι διαβάζω πάρα πολλά μηνιαία περιοδικά, δεν τα ξεφυλλίζω απλά και η εργασία για το μεταπτυχιακό μου είχε να κάνει με την προβολή και επηρεασμό του γυναικείου προτύπου από τα μηνιαία glossies.  Αν αυτό ακούστηκε κάπως κομουνιστικό, να συμπληρώσω ότι γενικότερα διαβάζω πολλές μαλακίες και σπάνια στέκομαι, αλλά αυτή εδώ δεν ξέρω γιατί μου έκανε τόση εντύπωση.
Ίσως γιατί αρχικά, είμαι γυναίκα με κοιλιά, και με ενοχλεί.  Η κοιλιά μου, γιατί ο εαυτός μου μια χαρά είναι ακόμα, ευχαριστώ.
Έπειτα γιατί θεωρώ την άποψη άκυρη - έχω ακούσει για βυζιά, για οπίσθια, αλλά για εμμονή με γυναικείες κοιλιές η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά ακούω.  Μην παρεξηγηθώ, εννοείται ότι όλοι θαυμάζουμε με τρέλα την κοιλιά της Shakira και της Πετρουλάκη, αλλά την επιπεδοποίησή της δεν την είχα στο μυαλό μου ως απόλυτο χαρακτηριστικό της γυναικείας θηλυκότητας για να είμαι ειλικρινής.
Και αυτό γιατί έρχεται σε αντίθεση με ολόκληρη τη γυναικεία φύση.  Η κοιλιά μας έχει φτιαχτεί για να φιλοξενήσει εκεί μέσα τον κόσμο όλο.  Και μία και δύο και τρείς, ή περισσότερες φορές.  Δεν ξεχειλώνει ούτε από τα μπιρόνια, ούτε από τα παϊδάκια.  Ξεχειλώνει γιατί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα φτιάχνει στέγη και μετά γκρεμίζεται, για έναν άνθρωπο τοσοδούλη.
Θα μπορούσα να γράψω και άλλα μελοδραματικά, αλλά δεν θέλω.  Απλά με εντυπωσιάζει ένας τέτοιος αφορισμός σε γυναικείο περιοδικό για ένα σημείο του σώματος, που για άλλους λόγους, όχι αισθητικούς, είναι σπουδαίο και ιερό. 
Και έχω βαρεθεί όλες αυτές τις ανδρικές πολυλογίες για τη γυναίκα που πρέπει να είναι κορμάρα με μεγάλο στήθος, στητό κώλο, να μην γνωρίζει τί θα πει κυτταρίτιδα, τα μαλλιά της να φορμάρονται σε χαλαρές μπούκλες αμέσως μόλις βγαίνει από τη θάλασσα και τα χείλη της να είναι κατακόκκινα σαν κεράσι μόλις ξυπνάει το πρωί.  Και όλα αυτά να λέγονται από κάτι τύπους με τρίχα στην πλάτη, μπιροκοιλιά, καραφλίτσα και δυσκοιλιότητα, για να μην πω τίποτα άλλο.
Ναι, θέλω να απαλλαγώ από την κοιλιά μου.  Αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω σε τί διαδικασία την έβαλα τα τελευταία τέσσερα χρόνια.  Και θεωρώ τον ευατό μου γυναίκα και δεν πάσχω από κακό μεταβολισμό - απ'όσο ξέρω τουλάχιστον.  Αλλά παλεύω για πολλά καθημερινά.  Δείξτε λίγο συμπάθεια - κάτι μπορεί να μένει πίσω.
Νίκο Πιπέρη, που πιστεύω ότι έχεις τριχωτό στήθος, θα ξεκινήσω τους κοιλιακούς και σε δύο χρόνια θα έρθω να σε βρω.  Πρόσεχε.

9.6.11

Sharing

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε θέλω επειγόντως να μοιραστώ μαζί σας τρία πράγματα.
Συσσωρεύεται στον εγκέφαλό μου ποσότητα εξαιρετικά χρήσιμων πληροφοριών και όπως καταλαβαίνετε, πρέπει να ξεφορτώσω.
1. Προχθες λοιπόν, φάγαμε στης Στέλλας.  Η Στέλλα, εκτός μαμ μπλόγκερ είναι και φουντ μπλόγκερ.  Και δεν είναι θεωρητική.  Μαγειρεύει τα πάντα από μία φορά και μετά τα εξαφανίζει, ανεξαρτήτως επιτυχημένης ή μη εκτέλεσης, από τους ουρανίσκους του κόσμου, για πάντα.
Στης Στέλλας λοιπόν (εντάξει, και στου άντρα της και στου παιδιού τους) έφαγα την πιο συγκλονιστική μπριζόλα έβερ και την μοιράζομαι μαζί σας, εδώ (σκρολ ντάουν, είναι αυτές οι κρασάτες στην κατσαρόλα...).  Γιατί πρέπει.  Και αν την ξαναφτιάξει κανείς από εσάς τους προκομένους, γιατί από την Στέλλα όπως σας είπα, πάει, ξοφλήσαμε, καλέστε με να φάμε μαζί.  Και υπόσχομαι να βρίσκω θέματα για συζήτηση, να μην υπάρχει αμηχανία. 
2. I Loooooooove tattoos. 
Δηλαδή αν δεν είχα βρει αυτό το καλό παιδί να με παντρευτεί και ήθελες να με ρίξεις, θα είχες πολλές πιθανότητες αν είχες μανίκι (και hardcore σαν του Μπέκαμ, δεν έχω πρόβλημα, ευχαριστώ).
'Ετσι πριν μία εβδομάδα ολοκλήρωσα - όπως όφειλα στη Χλόη-και-καλά-excuse- αυτό που έχω στο δεξί καρπό, με την προσθήκη μιας τέταρτης καρδιάς.  Μου αρέσει πολύ που οι καρδιές έγιναν τέσσερις, που ξεκινάνε όλες από την ίδια αφετηρία, που αγκαλιάζουν η μία την άλλη τόσο απόλυτα.  Και να σκεφτείς ότι το βρήκα μόνη μου. (αν είμασταν στο τουίτερ εδώ θα έμπαινε #bigfuckingdeal)


Εδώ το συζητάμε με τον Μιχάλη του Karpis Design. O Μιχάλης είναι σούπερ συμπαθητικός, αρκετά προσγειωμένος, σου αφιερώνει απεριόριστο χρόνο και ας γκρεμίζεται το σύμπαν και έχει εμπεριστατωμένη άποψη και ας μην τον συμφέρει.






















'Eστρωσε, μην το βλέπετε έτσι.  Τώρα είμαστε στη φάση του ξεφλουδίσματος.
 Και αφού ήμουν εκεί, είπα να χτυπήσω και ένα στο αριστερό χέρι με τα μονογράμματα των γονιών μου (που τυχαίνει να είναι ίδια με αυτά των παιδιών μου).  Τυχαίνει όμως, γιατί αυτό είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για την μαμά και τον μπαμπά.  Που by the way, η μαμά μου καθόλου δε συγκινήθηκε - ή τουλάχιστον έτσι έδειξε, για να υποστηρίξει την άποψή της ότι αυτά τα κάνουν οι βλαχουά, τα πρεζάκια και οι φυλακισμένοι.  Oh, well....


3. Η κόρη μου είναι τρομερά καλόβολη (και μεγάλος χάχας, μην ξεχνιόμαστε).  Το δηλώνω με στόμφο γιατί ήμουν συνηθισμένη από ένα μωρό που δεν καθόταν περισσότερο από πέντε λεπτά πουθενά.  Ούτε στο καρότσι, ούτε στο ριλάξ, ούτε στο καρεκλάκι αυτοκινήτου, παρά μόνο στην αγκαλιά μας... όρθιοι. Τρέλα.
Η Κλο (εναλλακτικά Κλοκ, γιατί μου είπε η Τατιάνα ότι κλο στα γερμανικά είναι η τουαλέτα, άρα καλύτερα το ρολόι), αράζει, παίζει με τα διάφορα παιχνιδάκια της, χαμογελάει αδιάκοπα σε όποιον της δείξει ενδιαφέρον, λέει μα-μα και η καρδιά μου φτερουγίζει και απολαμβάνει το καρότσι του αδελφού της, για να κάνει απόσβεση.  Γκρινιάζει μόνο όταν έχει λόγο, κυρίως όταν πεινάει ή νυστάζει, και κοιμάται μόνο αγκαλιά, κουνιστά.  Μαγεία.



3.6.11

Σου κάνει καλό να είσαι γονιός. Ερωτηματικό.

Χθες το βράδυ κοιμήθηκα γύρω στις 2, για δικούς μου λόγους, για να κάνω αυτό το δικό μου το τίποτα που μετά το μετανιώνω, και για να μιλήσω λίγο με τον άντρα μου που μέσα στην ημέρα συνυπάρχουμε, αλλά ανταλλάσσοντας μόνο κωδικοποιημένους, μισούς διαλόγους σαν τους ισοβίτες στο προαύλιο.
Μετά ξύπνησα από false alarm βέβαια, αλλά ξύπνησα, γύρω στις 4 παρά.  Και μετά οριστικά, στις 7.30'.  Και μετά ξεκίνησα να απασχολούμαι με ένα κάρο δημιουργικά πράγματα, όπως αλλαγή πάνας και πλύσιμο (μικρών) δοντιών, άδειασμα του τόνου των άπλυτων ρούχων στο πλυντήριο και brainstorming για το φαγητό της ημέρας - εξαιρετικά δύσκολο task by the way.  Πρέπει να είναι και ευπαρουσίαστο και βιταμινούχο και νόστιμο και με μεγάλη δόση του παράγοντα Χ, που προσδιορίζει το ποσοστό πιθανότητας προς κατανάλωση. 
Για κανένα δίωρο μοίραζα το χρόνο μου μεταξύ των παιδιών μου με αποτέλεσμα να ντυθώ σε πέντε λεπτά με τα ρούχα που βρίσκονται συνήθως στο οπτικό μου πεδίο, ή αλλιώς μπροστά μπροστά στην ντουλάπα μου, να δυσανασχετήσω με τα αλιμάριστα νύχια και να θυμώσω με την θαμπή επιδερμίδα που έβλεπα στον καθρέφτη.  Πάλι ξέχασα την βραδινή, beauty ρουτίνα μου.  Το περίεργο το τελευταίο εξάμηνο είναι να την θυμηθώ κι ας ξέρω ότι μεταξύ των διαφόρων ηλίθιων μύθων της βιομηχανίας της ομορφιάς, η ιεροτελεστία του βραδινού καθαρισμού, είναι απαραίτητη.
Στη συνέχεια πήρα τους δρόμους μαζί με το γιο μου.  'Εκανα μια γρήγορη δουλειά στο ΙΚΑ (να σημειώσω ότι την ώρα ακριβώς που είχε κλείσει η πόρτα για πάντα και ήμουν η επόμενη στη σειρά για το ταμείο εσόδων, του ήρθε να πάει στην τουαλέτα) και μετά αφιερώθηκα σε εκατοντάδες παιδικές μπούρδες, όπως πάρκο, φουσκωτά, παγωτό, κυνηγητό, παραμύθια με παράλληλο θεατρικό παιχνίδι, σταράκια, τι-σερτάκια, σκατουλάκια.
Γύρισα πίσω και ξεκίνησα το round 2 (βλ. μωρό) χωρίς να πάρω ανάσα.  Κάπως έτσι έφτασε η μέρα μου στο τέλος της.  Χωρίς να πάρω ανάσα και χωρίς να κάνω σχεδόν τίποτα για εμένα.  Χωρίς πολλές μουσικές, χωρίς σινεμά και χωρίς ψηλόλιγνα ποτήρια κρασιού.  Κάποτε αυτό ήταν αδιανόητο.  Κάποτε τα πάντα ήταν για εμένα και αυστηρά επιλεγμένα μάλιστα.
Και ύστερα θυμήθηκα την προτροπή της newagemama να γράψουμε τους διαφορετικούς και αναπάντεχους λόγους σχετικά με το γιατί σου κάνει καλό να είσαι γονιός.  Η γυναίκα βέβαια δε ρώτησε αν σου κάνει καλό, το θεωρεί αυτονόητο.  Και έτσι είναι.  Αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Μου φαίνεται αστείο να κάτσω να γράψω ότι ωρίμασα, άφησα τον εγωισμό μου στην άκρη και φύσηξα αέρα στα πανιά της υπευθυνότητας.  Ναι, έμαθα να ενεργώ με λογική και εφευρετικότητα, ξεδίπλωσα την ευαισθησία μου στο μάξιμουμ και κατανόησα πλήρως τις λέξεις ανοχή και υπομονή.
Αλλά γιατί αυτό ντε και καλά μου κάνει καλό?  Ποιος είναι αυτός που θα πει ότι ένας ρέμπελος που ρουφάει τη ζωή για την πάρτη του και ξοδεύει τα λεφτά του για να περνάει καλά, δεν φροντίζει με συνέπεια τον εαυτό του, δεν του κάνει καλό?
Γι'αυτό δεν μπορώ να απαντήσω.  Γιατί τεκμηριωμένη απάντηση σε αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει.  Γιατί η μαγεία της απόλαυσης του να είσαι γονιός, στην πραγματικότητα δεν εξηγείται και ειδικά από ανθρώπους που ζούσαν πάντα έντονα, μέσα σε πλαίσια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, με δουλειές δημιουργικές και "νεανικές" και ωραία μούρη στον καθρέφτη.
Γιατί είναι αυτό ακριβώς που γράφω.  Είναι η μαγεία μιας απόλαυσης.  Έτσι όπως σου αρέσει να πλημμυρίζει το σουφλέ σοκολάτα τον ουρανίσκο σου και να σε σφίγγει ο έρωτας στην αγκαλιά του.
Είναι η μαγεία μιας αγάπης που δεν μπορεί να περιγραφεί, γιατί όμοιά της δεν έχεις ξαναζήσει και η απόλαυση μιας σχέσης που σε τρελαίνει, γιατί είσαι πάντα κομπάρσος.
Δεν έχει ερωτηματικό.  Με πέντε κιλά παραπάνω και με λιγότερες αναγνώσεις της Vogue, σου κάνει καλό να είσαι γονιός.
Αλλά για το απόλυτο Γιατί ρωτήστε κανέναν άλλον, όχι εμένα.  Σήμερα αποφάσισα να πάω σινεμά μετά από ένα τρίμηνο και δεν το χάνω για κανένα μωρό του κόσμου.