5.9.10

Fashion play - boys

Τελικά το να διαλέξω funky ρούχα για αγοράκια από το internet ήταν εξαιρετικά εύκολο.
Η μόνη διαφορά είναι ότι στα αγόρια, αυτά που βλέπεις κρεμασμένα στις κρεμάστρες ή ακούνητα στις φωτογραφίες πρέπει να τα φανταστείς κάπως.  Με φαρδιές ζώνες, ρεβέρ και denim στο τόσο hot-right-now carrot fit κόψιμο, και παπούτσια που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, τα αγοράκια μας θα ροκάρουν όσο ποτέ άλλοτε τον φετεινό χειμώνα!
(πότε θα αδυνατίσω να εκτονωθώ... πότε???)
1. Goorin Bros Checked fedora hat

Λατρεύω τα αξεσουάρ, και βλέποντας αυτό το καπέλο, είμαι σίγουρη ότι θα απογειώσει την οποιαδήποτε εμφάνιση.
Ξέρω, ξέρω, δεν πρόκειται να το κρατήσει, αλλά... προπονήστε τον!
Έστω να καταφέρνατε να κάνει μόνο θριαμβευτική είσοδο εκεί που πάτε?
Από το λατρεμένο asos.







2. Popupshop grey baggy leggings
Τέλεια εναλλακτική της φόρμας, και ναι, κάνει για casual εμφανίσεις, αρκεί να φοράει μποτάκια με πολύ χαλαρά κορδόνια και δερμάτινο, biker τζάκετ (το οποίο υπάρχει και στο Zara, δεν χρειάζεται να ξοδευτείτε!).
Στο http://www.kidsofluxury.com/






3. AllSaints Kids Portland Long Sleeve Shirt

 Μου αρέσει γιατί είναι slim fit, έχει relaxed ύφος, μαύρα κουμπιά και είναι ιδανικό για όλες τις ώρες και τις περιπτώσεις.
 Στο allsaints.com

4. Khaki cardigan, 100% cashmere από το Elias and Grace - πολύ αγαπημένο μου site... Τα στέλνουν και σε φοβερές συσκευασίες, ακόμα και αν δεν είναι για δώρο.
Αυτό το ζακετάκι έχει υπέροχη αίσθηση και φινέτσα.  Φοριέται με και με tshirts και με πουκάμισα και είναι τόσο κλασικό όσο χρειάζεται.

                                                                               
 5. Black flag jumpsuit.
Tο ξέρω, είναι ένα ολόσωμο φορμάκι, αλλά έχει κάτι!  Μπορεί να είναι η αδυναμία μου στην αγγλική σημαία, το μαύρο χρώμα ή το worn out εφέ, αλλά πιστεύω ότι μπορείτε να υποδεχθείτε χαλαρά φίλους στο σπίτι με αυτό το look!

Αυτά και με τα αγόρια... Πρέπει να επανέλθω και με το καυτό θέμα των παπουτσιών καμια φορά... Εννοείται ότι περιμένω και δικές σας προτάσεις για μοναδικό baby styling.  Και φωτογραφίες από μοναδικές εμφανίσεις!

Καλά ψώνια!

1.9.10

Fashion play

Ένα ακόμα στοιχείο για εμένα που δεν γνωρίζουν οι λιγοστοί που διαβάζουν το blog μου και δεν με ξέρουν προσωπικά, είναι ότι αγαπώ την μόδα.
Το θέτω έτσι, γιατί όχι, δεν είμαι junkie, δεν είμαι addicted και δεν κυκλοφορώ με 15ποντα τακούνια με κίνδυνο της σωματικής μου ακεραιότητας, μόνο και μόνο επειδή το προστάζει ο John Galliano.
Με προκαλεί όμως το πώς ξεφυτρώνουν οι νέες τάσεις τόσο προστακτικά και καθολικά στην αρχή της κάθε σεζόν, ξετρελαίνομαι με το παιχνίδι των χρωμάτων και των διαφορετικών υλικών, με ιντριγκάρει η προσπάθεια αποκρυπτογράφησης των glossy σελίδων για να καταλήξουν στην ντουλάπα μου, με εντυπωσιάζει το πόσο εύκολα κάμπτονται οι προσωπικές μου αντιστάσεις απέναντι στο λεοπάρ και το ρεβέρ, για παράδειγμα.
Και απολαμβάνω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να ΔΙΑΒΑΖΩ την Αγγλική Vogue.
Να απομονώνομαι και να την ρουφάω μέχρι την τελευταία σταγόνα και μετά να την ξεφυλλίζω ξανά και ξανά. Εννοείται πως δεν πετάω ποτέ Αγγλική Vogue. Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο όμως, απλά θέλω να υπάρχει βρε αδερφέ. Όπως η κολλητή μου έχει πάντα Kellogg's Eggo Cereal Maple Syrup, και δεν τρώει καν maple syrup. Ξέρω, weird...

Από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου ομολογώ ότι έχω αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην δική του γκαρνταρόμπα, απ'ότι στην δική μου. 'Οπως τα μάτια των παιδιών γυαλίζουν από λαχτάρα με ένα καινούργιο παιχνίδι, έτσι γυαλίζουν και τα δικά μου κάθε φορά που ανακαλύπτω κάτι μοναδικό, ξεχωριστό και απόλυτα in fashion για να ψωνίσω για εκείνον.
Μου αρέσει να διαφοροποιούνται τα παιδιά από πολύ μικρά μέσα από το ντύσιμό τους. Μου αρέσει να ξεχωρίζουν, να έχουν από πολύ νωρίς άποψη, να κάνουν τρέλες και να διαμορφώνουν σιγά σιγά το προσωπικό τους στυλ, όσο τρομακτικά και αν φανεί αυτό σε κάποια φάση της -εφηβικής- μάλλον ζωής τους.
Τα δε αγόρια είναι ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση, καθώς οι επιλογές είναι συγκριτικά περιορισμένες και η στάση των γονιών απέναντί τους, μάλλον συντηρητική. Διαφωνώ κάθετα βέβαια με αυτό. Τα μικρά και μεγάλα αγοράκια μπορούν να εντυπωσιάσουν ακόμα περισσότερο με το στυλ τους από τα κορίτσια, ακριβώς γιατί δεν το περιμένει - και δεν το τολμά - κανείς.

Όλος αυτός ο εντελώς βαθυστόχαστος και πολύ επιφανειακός πρόλογος για την μόδα έχει να κάνει μόνο με το πως πέταξαν λάμψεις πάλι τα μάτια μου στην αρχή και αυτής της σεζόν. Και καθώς εγώ βρίσκομαι στο τελικό στάδιο της φαλαινοποίησης, όλη η μανία μου για έρευνα αγοράς στο διαδίκτυο εκτονώθηκε σε παιδικά sites. Είναι δε τόσο μεγάλη η λαχτάρα και η χαρά μου που θέλω να μοιραστώ τις top 5 internet-ικές επιλογές μου (γι'αυτή την εβδομάδα εννοείται, για να έχουμε να λέμε) για αγόρια & κορίτσια, οπωσδήποτε μαζί σας. Σήμερα τα κορίτσια, γιατί είναι μία και μισή την νύχτα και είπαμε, είναι πιο εύκολη περίπτωση.

In a random order. Ούτε ο Sartorialist να ήμουνα.

Άσχετο, αλλά εντωμεταξύ στην κοιλιά μου συμβαίνει σεισμός. Μάλλον γουστάρει το τόπικ η κόρη.

1. Fafa Tokyo - Odaiba Cardigan in chenille wool.
Μου άρεσε γιατί είναι τόσο funky, όσο και κλασικό. Από το Little Fashion Gallery.

2. Rose Trim Leggings - με μπλε ή πράσινα stripes.
Απίστευτο κολάν για να συνοδεύει τούλινες, ντένιμ ή δαντελένιες φούστες ή σορτσάκια. Από το My Rocking Wardrobe.


















3. Purple tiered tulle ruffle skirt. H rock φούστα που λέγαμε.

Αν και η Stevie είναι μια γλύκα και έτσι, την προτιμώ με φλούο κίτρινα All Star. Από H&M kids.

















4. Fairytale print jumpsuit by Soft Gallery. To απόλυτο statement, και σε ύφος, και σε print.

Aπό το Mini Giants.


5. Και τέλος, μαγιό. Το βρήκα μπροστά μου στο Alice on board, και φοβάμαι ότι μέχρι το επόμενο καλοκαίρι θα το έχω ξεχάσει. Άλλωστε, θα βουτήξετε και τον Σεπτέμβριο... Και είναι τόσο... μα τόσο, ρετρό!


Μου άρεσε αυτή η ματιά στην παιδική μόδα.
Τόσα sites, τόσα blogs, τόσες πολλές, μοναδικές ιδέες, που για άλλη μια φορά από τότε που ανακάλυψα το e-shopping, μου φάνηκε φτωχή η Αθηναϊκή αγορά. Και αν όχι φτωχή, τότε σίγουρα... δειλή.
Πάντως τολμήστε κάτι λίγο πιο εξτρίμ με το παιδί. Θα σας πάρει και εσάς η μπάλα, έχει πλάκα....
Σήμερα ο γιος μου ήθελε να πάει στο πάρκο με μαύρες γαλότσες και τζην βερμούδα - γιατί την φορούσα και εγώ. Και μου έφερε να βάλω τις μαύρες σουέντ μπότες μου με τα κρόσια.
Μην φανταστείτε βέβαια καθόλου την Kate Moss στο Glastonbury, αλλά μέχρι το πάρκο πήγαμε... με φεστιβαλική διάθεση.
Όχι, όχι ο Dario εσπαντρίγιες φορούσε.... Νορμάλ πράγματα.

30.8.10

Πάει και ο Αύγουστος / ο 6ος....

Μπαίνει ο Σεπτέμβριος για τους άλλους και ο 7ος από προχθές για μένα.
Έτσι μετράω πλέον.
Μετά από ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι, ετοιμάζομαι να καλωσορίσω έναν... "ροζ" χειμώνα.
Άλλοι δυο μήνες το πολύ στην δουλειά, ή καλύτερα... 8 Δευτέρες max όπως είπα και στον άντρα μου και πανικοβλήθηκε, γεμάτοι με σχέδια, με ανυπομονησία, με έξοδα και με καρδιοχτύπια.
Το έχω λίγο στο μυαλό μου - θα ζοριστούμε. Και αυτά τα ξυπνήματα μέσα στην χειμωνιάτικη, θεοσκότεινη, παγωμένη νύχτα θέλω να τα περάσω σε fast forward. Για την δε αποστείρωση σκέφτομαι την εξάλειψή της σε παγκόσμια πρώτη αποκλειστικότητα από την πρώτη εβδομάδα επιστροφής στο σπίτι. Από την άλλη, μάλλον πρέπει να το βουλώσω η αχάριστη. Όλα είναι καλά και αυτό έχει σημασία. ΄Ετσι είναι τα μωρά, κυρία μου. Έχουν ζόρια και αϋπνίες και κωλικούς και κλάμματα. Πριν λίγες μέρες σπάραζες από την δυστυχία μην τυχόν και πάει κάτι στραβά, τώρα σκάσε και κολύμπα.
Για το κολύμπι δεν ξέρω πόσο ακόμα θα το εξασκήσω, αλλά επί του θέματος θα σκάσω.
Λοιπόν, για πείτε, σας έλειψε καθόλου η πόλη?
Σας έλειψαν τα αθηναϊκά (ή άλλα) μπαράκια, η λαχτάρα μπροστά από τις τόσο 40's βιτρίνες, τα εφέ του Inception στις οθόνες των multiplex, το ξαναμάζεμα της συμμορίας του πάρκου?
Απλά ρωτάω, γιατί εγώ τα γουστάρω όλα αυτά. Μπορεί βέβαια η ανωμαλία μου να φουντώνει και λόγω της άλλης, της μεγάλης προσμονής, αλλά από πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να μην μελαγχολεί στο πλοίο της επιστροφής.
Είχα ήδη βαρεθεί τις βουτιές στην θάλασσα, το καλαμαράκι γόνο και τις havaianas και ονειρευόμουν ένα αξιοπρεπές κινέζικο, βραδιές με πολλές caipiroska και gossip και χοντρά κασκόλ χωρίς μπουφάν - γιατί η Ελλάδα δεν τα "σηκώνει" και τα δύο, δεν υπάρχει λόγος κρεμμυδοποίησης...
Μ'αρέσει η Αθήνα. Μ'αρέσει και τον Αύγουστο, και τον Δεκέμβριο και τον Απρίλιο.
Στα παιδικά μου χρόνια δεν είχαμε ποτέ εξοχικό, ούτε συγκεκριμένο προορισμό και για διάφορους λόγους μέναμε στην Αθήνα αρκετό καιρό. Ίσως και γι'αυτό να έμαθα να εφευρίσκω προκλήσεις για τους χειμώνες που ερχόντουσαν, γεγονότα που θα με έκαναν ευτυχισμένη.
Ίσως και η ζωή μου να με βοήθησε, να ήταν πάντα γεμάτη και ρόδινη, χωρίς σημαντικές ανησυχίες και ανικανοποίητα συναισθήματα.
'Ισως και απλά να είμαι your typical city girl. Το Λονδίνο βέβαια μάλλον θα μου πήγαινε περισσότερο, αλλά είπαμε... όχι άλλη γκρίνια.
Άντε λοιπόν, να έρθει και το Φθινόπωρο/Χειμώνας 2011. Να έρθει και το νο2, να έχουμε να λέμε, να παίζουμε και να γράφουμε. Γιατί αυτές τις άυπνες, παγωμένες νύχτες η έμπνευση θα ξεχειλίσει.......
Stay tuned.

12.8.10

το ελληνοϊταλικό αερόστατο έτοιμο για απογείωση!

Δεν έχω πια λόγια, ό,τι και αν γράψω μου φαίνεται λίγο και μίζερο.

ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ.

Έκανα την αμνιοπαρακέντηση και πήρα τα αποτελέσματα "που σας καλύπτουν κατά 98%" όπως μου είπε η γραμματέας του ιδιωτικού κέντρου που την έκανα, μία στρουμπουλή και ψιλοαναίσθητη κοπελίτσα.

Την αγάπησα αυτή την κοπελίτσα. Ήταν η "ιδιοκτήτρια" της φωνής που μου ανακοίνωσε στο κινητό πως "τα αποτελέσματα είναι απολύτως φυσιολογικά και το μωρό σας είναι κοριτσάκι."

Ε, μετά, τα γνωστά. Πολλά δάκρυα, αλλά χαράς αυτή την φορά, σφιχτή αγκαλιά με τον Ντάριο - τί τράβηξε και αυτός όλες αυτές τις μέρες - τηλέφωνα, χαμόγελα, αγάπη, ευτυχία, ευτυχία, ευτυχία...!

Είχα σταματήσει να σκέφτομαι, δεν τολμούσα να κοιτάω αδελφάκια στην παραλία, να λέω τί θα ήθελα να κάνω την επόμενη εβδομάδα, την επόμενη μέρα, τί ώρα είχε καράβι επιστροφής στο νησί.

Είχα σταματήσει να ονειρεύομαι, γαμώτο.

Δεν μπορούσα να ελέγξω τα νεύρα μου, τα κλάματά μου, ούτε την σιωπή μου... Βρισκόμουν σε ένα υπέροχο περιβάλλον με πρόσωπα πολύ αγαπημένα και αν δεν μιλούσα στον γιο μου... ήμουν μουγκή. Αν δεν υπήρχε και αυτός, τόσο τρυφερός, τόσο γλυκός, τόσο υπέροχος, θα είχα τρελαθεί....

Ήμουν άλλη, ήμουν αλλιώς. Και πολύ δυστυχισμένη.

Και βαθιά μέσα μου το ήξερα, ότι όλα θα πάνε καλά. Ότι δεν μπορεί, κάτι θα είχα καταλάβει, κάπως το ένστικτό μου θα με είχε ταρακουνήσει, κάτι με τον τρόπο του θα με είχε προειδοποιήσει.

Έπαιρνα και τόσες ευχές, τόση θετική σκέψη από τους γύρω μου (έβλεπα και την ultra psychic μαμά μου να είναι σε γενικές γραμμές κουλ), αλλά άλλο αυτό και άλλο να σου το λέει η στρουμπουλή, ψιλοαναίσθητη γραμματέας.

Φτάνει με αυτά που περάσαμε, τέλος.

Πάμε για άλλα.

Πάμε να δούμε πως είναι η ζωή και με ένα κοριτσάκι, και με δεύτερο μωράκι, πάμε να ζήσουμε υπέροχα επόμενα Χριστούγεννα, πάμε να κάνουμε όνειρα χρωματιστά με διπλά παιδικά χαμόγελα, πάμε να φουσκώσουμε την οικογένειά μας με χαρά και να κάνουμε βόλτα με το ελληνοϊταλικό αερόστατό μας στα σύννεφα του γέλιου και της αισιοδοξίας.

Σας ευχαριστώ όλους πολύ. Κάθε μήνυμα και κάθε σχόλιο με βοηθούσε απίστευτα.

Καλό υπόλοιπο, ανέμελο, ξέφρενο καλοκαίρι.

Dario, σ' αγαπώ πολύ.

http://www.youtube.com/watch?v=EX3v4D9CbcA

2.8.10

..............................

Άλλο post ήθελα να γράψω το Σαββατοκύριακο και άλλη ώρα ήθελα να κάτσω να το γράψω.

Είναι ξημερώματα Δευτέρας και δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Πέρασα μία υπέροχη, πραγματικά υπέροχη Κυριακή με τον άντρα μου και τον γιο μου.
Είμασταν όλη μέρα στην θάλασσα, παίξαμε πάρα πολύ, αγκαλιαστήκαμε πάρα πολύ, γελάσαμε πάρα πολύ. Μόνο για στιγμές το μυαλό μου σκοτείνιασε λίγο, αλλά ακόμα και το βράδυ που γυρίσαμε σπίτι με θυμάμαι να ξεκαρδίζομαι.
Το πρώτο καρέ που με γύρισε πίσω στα της Παρασκευής, και ντροπή μου που το γράφω αλλά έτσι αισθάνομαι καλύτερα, ήταν με το θέαμα μίας άλλης εγκύου στην παραλία. Ήταν προς το τέλος της εγκυμοσύνης της, πολύ κουρασμένη και πολύ βαριά, που κρατούσε από το χέρι ένα 5χρονο αγοράκι και ήταν πολύ... μεγάλη. Κοντά στα 50. Αν είμαι υπερβολική, σίγουρα πατημένα 45.
"Αυτή δηλαδή δεν είχε πρόβλημα και έχω εγώ?" σκέφτηκα αβίαστα.
Μετά ταΐζαμε ένα γατάκι έξω από τον Ζάχο της Βουλιαγμένης. Ο Βάλτερ το κοίταξε πολύ τρυφερά.
"Τί ωραία μάτια που έχει το γατάκι, μαμά. Και τί ωραίο πρόσωπο."
Μία πολύ καλοστεκούμενη γιαγιά που έσπρωχνε ένα καρότσι σταμάτησε και του χάρισε ένα μεγάλο χαμόγελο. Ο Βάλτερ της το ανταπέδωσε με λίγο νάζι.
"Μα τί καθαρά που μιλάει. Πόσο είναι?"
" 'Εχει κλείσει τα 2 πριν 3 μήνες"
" Να σου ζήσει κούκλα μου. Και βλέπω περιμένεις κι άλλο. Πότε με το καλό?"
" Εεεε... το Νοέμβριο.."
" Μπράβο! Καλή Λευτεριά!"
Πρέπει να το ψέλλισα το ευχαριστώ.
Μετά την Παρασκευή προσπαθώ απλά να αποσυντονίζω την σκέψη μου. Να κάνω την μέρα να περνάει ανώδυνα και για μένα και για τους γύρω μου, μέχρι να φτάσει η άλλη Τρίτη.
Δεν ανησυχώ για την αμνιοπαρακέντηση, ειλικρινά. Ανησυχώ για το μετά και αυτό το μετά δεν μπορώ ούτε να το γράψω προς το παρών.
Το μωρό μου, κοριτσάκι τελικά ή αλλιώς νο2, παρουσίασε κατά το υπερηχογράφημα β'επιπέδου μία ανωμαλία στην καρδιά που σε απλά αγγλικά λέγεται golf ball sign σε συνδιασμό με φύσημα.
Ούτε το golf ball είναι απαραίτητα κάτι από μόνο του, ούτε το φύσημα. Ο συνδιασμός τους όμως είναι που προβλημάτισε τον γιατρό και μου πρότεινε αμνιοπαρακέντηση, με ποσοστά 1:371, "περίεργο" νούμερο για όσες έχουν γεννήσει και γνωρίζουν, μία πάρα πολύ μικρή στατιστική πιθανότητα για όσους ορκίζονται μαθηματικά. Σε αυτό το δεύτερο βασίζομαι για να μην τρελαθώ. Προσπαθώ να το εκλογικεύσω και να μην ψάχνω ούτε για κρυμμένα μηνύματα, ούτε να αποκωδικοποιώ συμπεριφορές.
Μία στις τριακόσιες εβδομήντα μία.
Μέχρι την Τρίτη θα ήθελα να σταματούσε να κουνιέται, η κοιλιά μου να ξεφούσκωνε και να γινόμουν όπως παλιά. Τίποτα πάνω μου να μην μου θύμιζε ότι διανύω τον 6ο μήνα και να έκανα όλο βουτιές στα κύματα με τους δυο άντρες της ζωής μου. Να γελάω, να ξεκαρδίζομαι και να μην σκοτεινιάζω καθόλου.
Έτσι είναι η ζωή. Πρέπει μάλλον να περάσεις τα δύσκολα για να εκτιμήσεις τα αυτονόητα.
Μέχρι την Τρίτη θα ήθελα να σταματούσα να κλαίω.
Με τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου είμαι σε καλό δρόμο.