Το στρίφωμα.

Βρέθηκα πριν μερικές μέρες σε ένα τραπέζι μόνο με μαμάδες, είχε καιρό να μου συμβεί αυτό, συνήθως βρίσκομαι μόνο με μαμάδες όταν έχουμε και παιδιά μαζί, δηλαδή στα παιδικά πάρτυ.

Γνωριστήκαμε ως μαμάδες, αλλά κάνουμε παρέα από επιλογή, ως νορμάλ άνθρωποι που συζητάνε άλλα εκατό διαφορετικά πράγματα - και για συζύγους φυσικά.

Κάποιες από αυτές τις μαμάδες λοιπόν, ζουν τα ζόρια τους και δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά.  Με τα παιδιά τα πράγματα είναι καταπληκτικά, με τον γάμο είναι δύσκολα.

Αυτό που συμβαίνει και δεν είναι πυρηνική φυσική, είναι ότι συνήθειες και συμπεριφορές που με ευκολία ξεπερνούσες πριν, πλέον είναι απροσπέλαστες.  Οι ατάκες "θέλω το χρόνο μου, θέλω τον χώρο μου" κάποτε ήταν απλά μια καμουφλαρισμένη εισαγωγή ενός καλά προσχεδιασμένου χωρισμού, τώρα αποκτούν μία ουσία και μία σημαντικότητα λόγω της δυσκολίας του εγχειρήματος και λόγω της αμφιβολίας του αποτελέσματος.

Και αν, ας πούμε αν, βρεις ένα όμορφο μικρό διαμερισματάκι που αντέχεις να σαπορτάρεις οικονομικά κοντά στο οικογενειακό σπίτι και πας να κουρνιάσεις εκεί για ένα τρίμηνο ολοκληρωτικά ή τον περισσότερο καιρό, με το παιδί συνέχεια μαζί ή χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε πιθανή βοήθεια, και ανακαλύψεις ότι περνάς ωραία, ήσυχα, ότι μπορείς ακόμα να δουλέψεις, να μαγειρέψεις και να βγεις με τις φίλες σου, ότι αντέχεις να απλώνεσαι σε ένα διπλό κρεβάτι τα βράδια και ότι ξαναβρίσκεις τον χαμένο σου εαυτό, που ω τί οξύμωρο, χάθηκε μέσα στον ανεμοστρόβιλο μιας παθιασμένης σχέσης, τότε γυρίζεις πίσω και βάζεις κανόνες.  'Η χωρίζεις.

Αλλά, ας μην τον κατηγορούμε και συνέχεια αυτόν τον Άλλον, γιατί να είναι υποχρεωμένος να "υποκύψει" σε καινούργιες νόρμες, όταν τον διάλεξες, τον ερωτεύτηκες και τον παντρεύτηκες ατσούμπαλο ή τεμπέλη, κολλημένο πάνω σου και ανασφαλή, εγωιστή και ολοκληρωτικό, ατημέλητο ή απρόσεχτο.  Κατά τα φαινόμενα δεν θα δουλέψει.  Μάλλον το κάνεις γιατί χρωστάς στην οικογένεια μια δεύτερη ευκαιρία ή στην παρούσα φάση δεν θες να το πιστέψεις, είναι και λίγο αποτυχία ή σεισμός πολλών ρίχτερ που γκρεμίζει την ντιζαϊνάτη βιβλιοθήκη που με τόσο κόπο έστησες προσεκτικά και την πλήρωσες πολλά λεφτά αυτή τη γαμημένη επένδυση.

Ζητάμε καμια φορά με θέρμη το αδύνατο.  Ζητάμε από τον Άλλον να αλλάξει, να αλλάξει βαθιά.  Επειδή μάλλον αλλάξαμε εμείς που γίναμε μαμάδες και θέλουμε να είμαστε συνεπείς και σε όλα τα άλλα, αυξάνουμε απροειδοποίητα ταχύτητες και με απόγνωση κοιτάμε πίσω και δεν βλέπουμε κανέναν να ακολουθεί - ούτε καν πάνω σε γαϊδούρι.

Δεν δικαιολογώ ούτε την αδιαφορία, ούτε την προσκόλληση, ούτε την αχαριστία, και σε όλες τις ιστορίες που ακούω από τις φίλες μου είμαι ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ, απλά καταλήγω στο ότι οι άντρες είναι μάλλον μονομπλόκ, αν σου πάει το στρίφωμα στην αρχή κοντό, καλώς, αν αλλάξει η μόδα και τώρα τα θέλεις μακριά, tough luck, η μοδίστρα δεν είχε αφήσει μέσα ύφασμα, την πάτησες, πρέπει να αλλάξεις φούστα.

Απλά λέω ότι η μόδα ξανααλλάζει.  Συνέχεια.  Και η καινούργια φούστα κάποια στιγμή θα παλιώσει.

Αν μπορείς να μην την κλάψεις είσαι αρχηγός, διαφορετικά θα πρέπει να βρεις τρόπους να την φοράς και να αισθάνεσαι συνέχεια γκομενάρα. 

Απαγορεύεται η είσοδος.

Προφανώς οι περισσότεροι που διαβάζετε έχετε μεγάλη εμπειρία από μαιευτήρια, μάλλον πρώτη από όλες την δικιά σας, και δεν ξέρω πώς τη βιώσατε αυτή τη φάση, εγώ πάντως τελικά αποφαίνομαι, δύσκολα.
Την περασμένη εβδομάδα επισκέφθηκα το κολλητάρι Λήδα και το newborn κοριτσάκι της και σκεφτόμουν κάθε φορά που κατέβαινα προς την έξοδο τί σκατά άλλο μου φταίει εκτός από τις μαίες, που καρατσεκαρισμένο, έχουν όλες, για όλα, εντελώς διαφορετική και δική τους άποψη.
Τις μέρες του μαιευτηρίου θα τις ήθελα ρε παιδί μου, πριβέ.
Χάρντκορ πριβέ, με ταμπέλες δηλαδή έξω από το δωμάτια που θα γράφουν "Απαγορεύεται η είσοδος" και από κάτω κοντινή φώτο ενός ροτβάιλερ. Κατά προτίμηση και φωτεινή.
Δεν θα ήθελα να έρχεται κανείς, εκτός από τον σύζυγο, άντε και κανέναν γονέα για να μην πέσουν στα χάπια από τη στεναχώρια δηλαδή, και θα αποζητούσα μανιασμένα, όπως η γάτα την ξάπλα στη λιακάδα, ηρεμία.  Ησυχία.  'Οχι γνώμες, όχι άλλες γνώμες με εμπειρίες, με απολυτότητα, με γλώσσες ροδάνι και ακατάπαυστες φιλοφρονήσεις, με γέλια, με χειρονομίες, με μπαλόνια και συνθέσεις.
Πόσο κρίσιμες αυτές οι πρώτες μέρες κατά τη γνώμη μου για να αναλώνονται σε αδιάκοπες επισκέψεις συνήθως οποιαδήποτε ώρα βολευτεί ο καθένας - τόσο μουντρούχα εγώ που κάποιες φορές έκανα ότι κοιμόμουν ψεύτικα όταν ήμουν εντελώς εξουθενωμένη και είχα πια πειστεί ότι έχω το πιο όμορφο νεογέννητο του κόσμου, γιατί ξέρεις συνήθως "όλα τα νεογέννητα είναι μωρέ κάπως, αλλά το δικό σου ε, ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ".
Εντάξει τώρα θα πείτε ότι είμαι περίεργη και πάνω απ'όλα ξινή, και προφανώς ο κόσμος θέλει να δείξει την αγάπη του (δεν είπα το αντίθετο) και επειδή μας/σας αγαπάει ή έστω συμπαθεί, βλέπει και το μωρό μας/σας όμορφο, ναι, και αυτό ισχύει, αλλά σκεφτείτε ένα λεπτό.  'Ενα ήσυχο, καθαρό δωμάτιο που μυρίζει μόνο μωρό, και όχι ενίοτε τσιγαρίλα που φέρνουν τα τσουλούφια από τα μαλλιά, μια μαμά που δεν έχει να ανησυχεί γιατί πρέπει να χαμογελάει ενώ βγαίνει φωτογραφία προσπαθώντας να φαίνεται άνθρωπος με την γκρι φόρμα, με τον σύζυγό της δίπλα που δεν έχει να τσεκάρει αν τελείωσε το asti martini ή το ουίσκυ ή τί σκατά πίνατε εσείς τέλος πάντων, να παρατηρούν βαθιά αυτό το καινούργιο ανθρωπάκι που εισέβαλλε στη ζωή τους για να τη φέρει τούμπα.  Να το κοιτάνε με ουσία, πώς αναπνέει, τρώει και κοιμάται, και όχι να αγωνιούν πότε θα το πασάρουν πίσω γιατί ξαφνικά μπήκαν στο δωμάτιο οκτώ χαρούμενοι άνθρωποι που αποστειρώνουν τα χέρια τους με μανία και θέλουν να δουν "σε ποιον μοιάζει το μωρό."
Να μην ακούν τίποτα άλλο παρά μόνο το ένστικτό τους και τις οδηγίες που εκείνοι έχουν επιλέξει, να αφουγκράζονται αυτό το μικρό δικό τους χωρίς εξωτερικά παράσιτα, να προετοιμάζονται όπως μόνο εκείνοι ξέρουν και νιώθουν ότι μπορούν για τη μαγεία - μην γελάτε, υπάρχει και αυτή - των ημερών που θα ακολουθήσουν.
Καταλήγω στο ότι αυτός ο χείμαρρος μπαλονιών και βασικά συμβουλών δεν κάνει καλό.  Αρχικά πριν ανοίξουμε στόμα και πλημμυρίσουμε την νέα μαμά με αυτές, πρέπει να αναλογιστούμε το αυτονόητο.  Μας τις ζήτησε;  Και αν ναι, της τις ψιθυρίσαμε γλυκά με επίλογο πάντα, μην ανησυχείς, είστε όλοι καλά, θα τα καταφέρεις, ή τις ξεράσαμε σε bullet points με την σιγουριά της αυθεντίας φράου Χέλγκα μπουκώνοντας ταυτόχρονα ένα cup cake σε παστέλ αποχρώσεις.
Θα μου πεις εμείς ζήσαμε το hype κοπελιά και μας άρεσε, αισθανθήκαμε σταρ έστω και για λίγο, εσύ κυρία Παραξενίδου ας ηχογραφούσες κραυγές από αγριόσκυλα να ακούγονται από μέσα, άντε και παράτα μας.
Σεβαστό.  Σας λέω όμως μπουκώνοντας ένα τιραμισού, γιατί δεν μου βρίσκεται εδώ κερασματάκι μαιευτηρίου, με το φρύδι της Φράου σηκωμένο, ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα έτσι και η μετάβαση στην υποτιθέμενη ανώμαλη οικιακή προσγείωση, πολύ πιο γλυκιά.
Εγώ δηλαδή έσφαλα δύο φορές, ασυγχώρητη πραγματικά, τρίτο δεν θα κάνω, αλλά αν, ε και έρθει κανείς.  Θα του κόψω τα πόδια ;-)

πι.ες: Επειδή δεν ανεβάζω αναρτήσεις συχνά δυστυχώς (για εμένα), δεν λέω και νέα ρε σεις.  Γράφω και στο Ταλκ, ένα καθόλα νορμάλ free press για γονείς, καθόλου με το ζόρι.  Δείτε εδώ.

πι.ες: στο section νέα, που ευελπιστώ κάποια στιγμή να γίνει ρε παιδί μου, ξέρεις, SECTION, αναγνωρίζω στην Ήβη, εκτός από τους εξαιρετικούς χυμούς, ότι είναι και ένα brand με χιούμορ.  Για του λόγου το αληθές δείτε τί έστειλε σε εμένα, μεταξύ άλλων (χυμών και ανθρώπων) φυσικά.

  

Κορίτσια αντιλόπες.

Προχωράμε και οι τρεις χέρι χέρι, ο ένας δεξιά, η άλλη αριστερά, εκείνος με πυροβολεί με απορίες από την δημιουργία του σύμπαντος μέχρι τα μπετά της οικοδομής και εκείνη μάλλον τραγουδάει.
Συνήθως δηλαδή τραγουδάει, ή μιλάει θεατρικά, με γκριμάτσες και αλλαγές φωνών.
Δεν φοράει τίποτα στα μαλλιά, τα θέλει να είναι "κουνιστά" και αν ήταν απόλυτα στο χέρι της θα ντυνόταν με μωβ, γκλίτερ, κάπου, έστω στην κάλτσα, μια hello kitty, θα είχε πάνω της κρεμασμένη μία μεγάλη τσάντα με υφασμάτινα λουλούδια και δεν θα φορούσε παπούτσια.
Αυτά που μάλλον κάνουν όλα τα κοριτσάκια δηλαδή.
Δεν ξέρω αν είναι ιδιαίτερη, εμένα τα περισσότερα παιδάκια κοντά στα τρία χρόνια μου φαίνονται χαριτωμένα, έξυπνα και γοητευτικά, αν δε καταφέρνουν να γυρίζουν πίσω το μήνυμα, το χαμόγελο ή την ερώτηση, είναι μάλλον και αξιολάτρευτα.
Παρόλα αυτά οι αντιδράσεις του κόσμου γύρω μας δεν είναι οι ίδιες απέναντι στα κοριτσάκια και τα αγοράκια.  Θυμάμαι ο γιος μου σε αυτή την ηλικία κέρδιζε τους περισσότερους αν φορούσε ένα "ασυνήθιστα" αγορίστικο αξεσουάρ ή αν άνοιγε το στόμα του.
Η κόρη μου δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ.  Σκύβουν όλοι στο μέρος της, της χαϊδεύουν τα μαλλιά οι γιαγιάδες μέσα στα μαγαζιά, την χαιρετάνε οι μαμάδες στο φαρμακείο, την περιμένει υπομονετικά για να σκανάρει η ταμείας στο σούπερ μάρκετ, της βγάζουν γλώσσα οι οδηγοί από τα απέναντι αυτοκίνητα, της στέλνουν φιλάκια νεαρές κοπέλες και μετά σκουντάνε το μπράτσο του αγοριού τους να στείλει και εκείνος - τις πιο πολλές, τα αγόρια της χαρίζουν ένα απίστευτα γενναιόδωρο χαμόγελο.
Βλέπω τα βλέμματά τους στο δρόμο - κατευθείαν πέφτουν εκεί, στ'αριστερά μου, τόσο στοχευμένα που καμια φορά στεναχωριέμαι, και μετά κάτι ψιθυρίζουν.
Η κόρη μου δεν είναι καμία ανεπανάληπτη κουκλίτσα, ούτε κανένα girly girl πώς να το πω, δεν ξέρω καν αν είναι πιο ποζάτη από τα υπόλοιπα κορίτσια της ηλικίας της, βλέπω προσπαθώντας να είμαι "αντικειμενική" ότι είναι πολύ γελαστή, ναζιάρα και με άποψη.  'Οχι όμως extraordinary.
Κάθε παιδί είναι φυσικά ξεχωριστό, και η προσωπικότητά του ξεδιπλώνεται ανάλογα με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε εμείς οι ίδιοι την αντίληψη που έχουμε για τη ζωή του.  Όπως λέει ο dr. David Stein, καθηγητής Ψυχολογίας στο Virginia State University στο Petersburg, "υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα αγόρια από τα κορίτσια και αυτό ξεκινάει ακόμα και από ίδιες τις μαίες την στιγμή της γέννησης.  Μιλάμε πιο γλυκά και απαλά στα κορίτσια, ενώ συνήθως πετάμε πιο εύκολα τα αγόρια στα βαθιά" (δεν είναι καμια τεράστια σοφία, αλλά αυτό με τις μαίες μου έκανε μια κάποια εντύπωση).
Και αν αντικειμενικά είναι πιο τρυφερή η εικόνα μιας μικρής που νανουρίζει μια κούκλα μωρό, από εκείνη του αδελφού της που εκτοξεύει με μανία το αυτοκινητάκι στους αστραγάλους της νονάς του, δεν καταλαβαίνω γιατί το λιώσιμο είναι τις πιο πολλές φορές μεγαλύτερο κοιτώντας την, όταν και τα δύο χορεύουν την αδιανόητη μαλακιάρα μέγκα παιδικό χιτ gangnam style ή οτιδήποτε παρεμφερές τέλος πάντων.
O κόσμος μοιάζει να είναι αγγελικά πλασμένος για τα μικρά κορίτσια.  Μοιάζει να είναι δημιουργικός, ανάλαφρος, συμπονετικός και με κατανόηση.  Σαν να μη χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ, περπατάνε ξυπόλητες στο Φισκάρδο με ένα μεγάλο καπέλο και ένα ημιδιάφανο φορεματάκι και όλοι βλέπουν μπροστά τους μία μελλοντική Μπε Μπε, λίγο ακόμα και θα ζητήσουν αυτόγραφο, ή, πιο ρεαλιστικά, θα βγάλουν μία φωτογραφία στα κλεφτά.
Και δυστυχώς κάποια από αυτά τα κοριτσάκια πολλές φορές μένουν πίσω μεγαλώνοντας, αυτός ο κόσμος τις μαθαίνει όντως να μην προσπαθήσουν πολύ. Προχωρούν μέσα στην καταιγίδα της ζωής τους και τις νοιάζει μόνο να μην βραχούν, ιδανικά ψάχνουν και κάποιον να τους κρατήσει την ομπρέλα, ενδυναμώνοντας το στερεότυπο της μικρής χαριτωμένης με το μαγιό όλο φρου φρου. Φοβούνται να κοιτάξουν μέσα στην καταιγίδα και να ψάξουν τον ήλιο.  Οι εξελίξεις τις γκρεμίζουν και οι κοινωνικές νόρμες τις φυλακίζουν, καθώς τα αγόρια πατάνε στα πόδια τους και δυναμώνουν, ισχυροποιώντας τη θέση τους σαν αγέρωχοι προστάτες και για εκείνες δεν αρκεί πια γαμώτο το ψάθινο καπέλο για να γίνουν αρεστές.
Αδιαφορούν πρωτίστως οι ίδιες - και συμφωνούν και οι γύρω τους για αυτό - για την εξέλιξη αυτής της έμφυτης χαριτωμενιάς, εγκλωβίζονται σε αυτό που λίγο αργότερα μετατρέπεται σε αστείρευτη σάχλα και εκεί που έπρεπε να κατακτούν τον κόσμο με ευκολία, κατακτώνται εύκολα όσο και αν καλπάσουν, σαν αντιλόπες από τα λιοντάρια και έτσι μάλλον τα λιοντάρια δεν γίνονται ποτέ χορτοφάγα και επέρχεται ισορροπία.
Σκέψου.  Θα ήταν μεγάλο, Κόσμε, το αβαντάζ.

Πραγματικές γατίσιες ιστορίες.

(αν δεν σας συγκινούν τα ζώα, τα παιδιά ή τα αστέρια, μην μπείτε στον κόπο)

Δευτέρα βράδυ πέρασα ένα πολύ δύσκολο βράδυ.
Μετά από 19 χρόνια, πολλά δάκρυα και πάρα πολλά χάδια, η πιο άγρια ντομέστικ γάτα του κόσμου, η Λούνα μας, "κοιμήθηκε" σε ένα ιατρείο στη Μιχαλακοπούλου.  'Οχι, μαλακίες, δεν κοιμήθηκε, πέθανε, της κάναμε ευθανασία γιατί η νεφρική ανεπάρκεια την είχε καταδικάσει πλέον σε μία πολύ κακή, μη αναστρέψιμη ποιότητα ζωής.
Την επόμενη μέρα το μεσημέρι φώναξα τα παιδιά στο δωμάτιό μου και τους ανακοίνωσα ότι η Λούνα δεν τα κατάφερε τελικά χθες που πήγαμε στο γιατρό, και πέθανε, γιατί ήταν πάρα πολύ μεγάλη και άρρωστη.
Η Κλο με κοίταξε περίεργα μόνο για δύο δευτερόλεπτα, μάλλον γιατί ήμουν βουρκωμένη.
- Αααα, και τώρα δεν έχουμε γατούλα, ντιν νταν ντον!  Πάω να μαγειρέψω.
"Μικρή γαϊδούρα" σκέφτηκα από μέσα μου.
Ο Βάλτερ άνοιξε θεόρατα τα μάτια και το στόμα, γέμισε τα πνευμόνια με αέρα και τον έβγαλε όλο με δάκρυα, με φοβερή ένταση, με φωνή.  Κουλουριάστηκε στην αγκαλιά μου και με ρωτούσε διάφορα γιατί, του εξήγησα όσο πιο απλοϊκά μπορούσα για τα νεφρά, για τα σωληνάκια που έχουμε μέσα μας και εκεί κυκλοφορούν διάφορα υγρά, για τα χρόνια τα γατίσια που δεν είναι ίδια με τα δικά μας, για το πόσο πολύ έζησε η Λούνα, για την αγάπη που έπαιρνε και έδινε με τον τρόπο της, για το ότι καμία άλλη γάτα που ξέρω δεν έχει αντέξει τόσο καλά και τόσο πολύ.  Εκεί λίγο ηρέμησε, όσο του μιλούσα μου φαινόταν σαν να του έπαιρνα λίγη λίγη στεναχώρια μακριά.
Με ρώτησε τα πάντα για τη ζωή της, ήθελε να μάθει για την μαμά της, τον μπαμπά της, πώς μεγάλωσε και τί έκανε όταν ήταν ένα τόσο δα μικρό γατάκι.  Το ανατριχιαστικό - μη γελάτε - ήταν ότι εγώ ήξερα και την μαμά και τον μπαμπά της.  Ξαπλώσαμε δίπλα και του είπα την ιστορία.  Ανάψτε τσιγάρο.
"O μπαμπάς της, ήταν ο πιο κούκλος γάτος της γειτονιάς, ο γάτος μου.  Γκρι φουντωτός με πράσινα μάτια, μεγάλος αλήτης, τον ήθελαν όλες οι γάτες και τον φοβόντουσαν όλοι οι γάτοι.  Όταν ήταν μαζεμένοι και ο Έλμο έκανε την εμφάνισή του, εκείνοι σκορπούσαν για να τον αφήσουν να περάσει. Μέσα από όλες τις γάτες, ο 'Ελμο ερωτεύθηκε την Βλήτα (νταξ ας μην το αναλύσω και αυτό το όνομα,σε λίγο θα νομίζετε ότι διαβάζετε Κάρμεν Ρουγγέρη), και αυτή πρασινομάτα, τιγρέ, ψηλόλιγνη. Μαζί έκαναν 6 πανέμορφα γατάκια, στην πιλοτή της πολυκατοικίας που ζούσα τότε με την γιαγιά και τον παππού.  Λίγες μέρες μετά ενώ ο Έλμο είχε πάει βόλτα με τους φίλους του και η Βλήτα τάιζε τα γατάκια της μέσα στο μεγάλο κιβώτιο με την χνουδωτή κουβέρτα, άρχισε μία τρομερή βροχή.  Μπουμπουνητά, κεραυνοί, θόρυβοι φοβεροί, λιμνούλες, και η Βλήτα με ένα τιγράκι μωρό γατί στα δόντια, το μόνο που ήταν ολόιδιο με εκείνη, ανεβαίνει στο τσίγκινο υπόστεγο απέναντι από το παράθυρό μου, αγέρωχη, ατάραχη, ψηλόλιγνη, δεν το σκέφτεται ούτε μία στιγμή και το παρατάει εκεί, ανήμπορο, μόνο, μέσα στην καταιγίδα.  Φεύγει αργά και γυρίζει στο κιβώτιο με την χνουδωτή κουβέρτα, στα άλλα μικρά της, τα πιο τυχερά, τα εκλεκτά, αφήνοντας αυτό να σκούζει πανικόβλητο.
'Ετσι απλά επειδή εγώ ήμουν πίσω από το σωστό παράθυρο τη σωστή ώρα, προς τα τέλη του Σεπτέμβρη, το τρομαγμένο μικρό σώθηκε από τις ρόδες των ηλιθίων που γκαζώνουν στα στενά και έγινε η αλανιάρα γάτα του σαλονιού.  H Λούνα."  Παύση.
- Δεν καταλαβαίνω.  Γιατί την άφησε η μαμά της;
- Εμ, μάλλον αγάπη μου είχε πολλά μωρά και δεν μπορούσε να τα ταΐζει όλα, είχε κουραστεί, το γάλα της δεν έφτανε.  Την άφησε για να τη βρούμε.
Η συζήτηση φαινομενικά τελείωσε εκεί.  Οι συζητήσεις όμως με τον Βάλτερ δεν τελειώνουν ποτέ εκεί, οι συζητήσεις βασικά με τον Βάλτερ δεν τελειώνουν ποτέ, ακόμα και τρία χρόνια μετά τις συνεχίζουμε σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Το βράδυ λίγο πριν ανέβουμε τα σκαλιά της πολυκατοικίας μετά από βόλτα, με τράβηξε επίμπονα από την μπλούζα.
- Μαμά, όταν πέθανε η Λούνα στο ιατρείο στη Μιχαλακοπούλου, εκείνη ακριβώς την ώρα, βγήκες στο δρόμο;
Τρίκυ.  Μόνο ναι μπορεί να είναι η απάντηση, αλλιώς μπλέξαμε.
- Εκείνη την ώρα κοίταξες ψηλά στον ουρανό, είδες ένα αστέρι να αναβοσβήνει;
Κόμπος στο λαιμό, κούνημα κεφαλιού, θόλωμα όρασης.
- Την ώρα που κάποιος πεθαίνει, άνθρωπος ή ζώο, εκείνη την ώρα αν κοιτάξεις στον ουρανό θα δεις ένα αστέρι να αναβοσβήνει.  Είναι το δικό του, κάθεται εκεί πάνω.
Γυρίσαμε και οι δύο τα κεφάλια μας ψηλά, ένα αστεράκι τρεμόπαιζε, του είπα νάτο, αυτό είναι, γέμισε το πρόσωπό του από χαμόγελο, άπλωσε το χέρι χαιρετώντας και άρχισε να φωνάζει, γειά σου Λούνα, σε βλέπουμε, μας βλέπεις, μας βλέπεις;
- Μαμά θα αρχίσω να φτιάχνω αυτό το διαστημόπλοιο.  Όταν τελειώσω θα ανέβω εκεί, θα πάρω την Λούνα και την Πέρλα μαζί με τα αστέρια τους και θα τις φέρω σε ένα μεγάλο κλουβί στη βεράντα μας για να μην ξαναφύγουν ποτέ.  Αλλά το καλό ξέρεις ποιο είναι; (φυσάω μύξες, με έχει κάνει κομμάτια και θέλει κι άλλο).  Τώρα που η Λούνα είναι εκεί, έχει βρει τη μαμά της τη Βλήτα.  Και επειδή η Λούνα τώρα είναι μεγάλη, η Βλήτα της έχει εξηγήσει και εκείνη έχει καταλάβει.  Δεν της κρατάει πια κακία της μαμάς της.

πι.ες: έχω κι αυτό.

Τοξικά σχολεία.

Ωραία, τώρα μάλλον έχουμε τακτοποιηθεί όλοι, έχουν πάει τα παιδιά στα σχολεία, έχουμε σκουπίσει τον ιδρώτα της αγωνίας και την συγκίνηση από το πρόσωπο, και ίσως ακόμη να μην έχουμε αγοράσει καινούργιες τσάντες.

Εγώ ας πούμε δεν αγόρασα.  Δεν μου τη ζήτησαν και είπα για μια φορά να μην είμαι μαλάκας, να σκάσουν μύτη με την περσινή και να κρατηθεί η τσάντα αν ζητηθεί ως καβάντζα δώρου σε άλλη περίσταση. (τί, όχι; θα το θυμηθούν; δεν ξεφεύγω με την καμία από την πριγκήπισσα που κρέμεται στο διπλανό γάντζο;)

Και αφού δηλαδή έχουν φανερωθεί περίπου όλες οι σχετικές αναρτήσεις που καλύπτουν την θεματολογία του γονιού που το ψάχνει διαδικτυακά για το ξεκίνημα/επιστροφή στα σχολεία ή αλλιώς, back to school που πολύ αγαπιέται, και έχουν δοθεί οι σχετικές απαντήσεις ή και συμβουλές, εγώ χοροπηδώντας πλέον ανάμεσα στον πολύ ελεύθερο χρόνο μου σκέφτομαι πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι για τα παιδιά ένα ξεκίνημα σε ένα σχολείο που αντιμετωπίζεται από τους γονείς με τον ζήλο που δείχνουν αντίστοιχα για ένα parking αυτοκινήτων.  Δεν ξέρω πώς οι γονείς παρκάρουν τα παιδιά τους στα σχολεία χωρίς καν να κοιτάνε τις φωτογραφίες στους τοίχους.  Σοβαρά τώρα.

Η τηλεπλάτη που μου μετέφερε την ιστορία είναι φίλη νοήμων, για ένα διάστημα πρώην δασκάλα σε υποβαθμισμένη γειτονιά της Αθήνας, με ένα κοριτσάκι λίγο πιο μικρό από το δικό μου, που ήθελε να πάει σε ένα σχολείο κοντά στο σπίτι τους στο "δύσκολο" κέντρο, με μεγάλο κήπο, με πολλά ερεθίσματα, με αγγλικά, με μεγάλα παράθυρα και με γλυκές δασκάλες.

Ρώτησε, άκουσε, έμαθε, πέρασε απ'έξω, χάρηκε, το βρήκε.  Πριν το παρκάρει είπε να πάει με τον σύζυγο να τσεκάρουν αν σκαμπάζει τίποτα ο φύλακας - φτιάχτηκαν, ενθουσιάστηκαν, πήγαν.

Τί ωραία πρώτη ανάγνωση, παντού φωτογραφίες των παιδιών που έκαναν πραγματάκια, ήταν σε γιορτές, προφανώς έλεγαν ποιηματάκια, χοροπηδούσαν στον μεγάλο κήπο, χαμογελούσαν έτσι που να φαίνονται όλα τα δόντια.  Γιορτές, γιορτές, πολλές γιορτές.  Και τσολιαδάκια, κι άλλα τσολιαδάκια, αμαλίες, βοσκοπούλες, "ωχ κοίτα ρε συ, ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΑΜΑΛΙΕΣ".

Λίγο στρόφαρε το μυαλό τους περίεργα, αλλά είπαν έλα ρε φίλε πώς έχουμε γίνει έτσι και μας τα έχουν κάνει όλα να φαίνονται ύποπτα, τσολιαδάκια είναι τα παιδιά όχι μαϊμούδες καπουτσίνοι που ξεσκίζουν νεογνά κοτοπουλάκια στο κλουβί τους και προχώρησαν με βήμα αυτοπεποίθησης στο γραφείο της διεύθυντριας.

Δεν ήταν ακριβώς γραφείο, αλλά εικονοστάσι, και αυτό πάλι μπορεί να ενοχλεί κάποιους ανθρώπους και όχι όλους, οι δικοί μου ας πούμε ξαναζορίστηκαν, παρόλα αυτά νομίζω ότι αφενός ντρεπόντουσαν να φύγουν (πολύ ευγενικά παιδιά και τα δύο) και αφετέρου άφηναν το γνωστό benefit (και καλοί άνθρωποι).

Η διεύθυντρια άρχισε να τους περιγράφει το ημερήσιο πρόγραμμα, ακουγόταν εξαιρετικό και πλήρες, και εκείνη τόσο πειστική και άνετη, που είχαν αρχίσει να ξεχνάνε τον Αγ. Γεώργιο που καμάκωνε τον δράκο από πίσω της και να φαντάζονται την κόρη να κάνει γύρω γύρω όλοι μαζί με άλλα ευτυχισμένα παιδάκια στην αυλή, ενώ από πάνω τους θα πετούσε η Μαίρη Πόππινς.  Εντάξει όχι ακριβώς, γιατί αν είχαν υπνωτιστεί τελείως μάλλον θα την είχαν γράψει/παρκάρει και θα είχαν φύγει, και κάπου εκεί λοιπόν πετάγεται η φίλη μου από τον κόσμο του ιδανικού και κάνει την ερώτηση κόλαφο στη σατανική διευθύντρια:

- Αλήθεια έχω μια απορία, ξένους έχετε καθόλου στο σχολείο;

- Ξένους;  Tης Κυψέλης;

Ξαφνικά οι δράκοι βγάζουν φωτιές και οι τσολιάδες καριοφίλια.

- Συγγνώμη κυρία μου (λες να την είπε μαντάμ, χοχοχο, πλάκα θα είχε να την είπε μαντάμ), συνεχίζει η Διεύθυνση και αφού τελικά έχουν συνεννοηθεί για τους μη Έλληνες (εννοούν τους Βαρβάρους, ξεκάθαρα), δηλαδή τί μου λέτε τώρα;  'Οτι θέλετε το παιδί να γυρίσει στο σπίτι και να μιλάει αλβανικά;  Αλβανικά;;;;  Και φυσικά έχουμε ξένους.  Έχουμε Αμερικανούς και Άγγλους από όλες τις γωνιές της Αθήνας, έρχονται ειδικά στο σχολείο μας γιατί εμείς εδώ δεν παίρνουμε της κάθε καρυδιάς καρύδι.  Το ξέρετε ότι αυτά τα ξένα που μου λέτε εσείς δεν εμβολιάζονται; Είναι γεμάτα αρρώστιες, θέλετε κάθε σαββατοκύριακο να τρέχετε την κόρη σας στο Παίδων; Εμείς εδώ παλεύουμε για ένα επίπεδο, για έναν πολιτισμό τώρα που όλα αυτά καταρρέουν, και εσείς με ρωτάτε για ΞΕΝΟΥΣ;;; 

Οι δικοί μου άρχισαν να τρέχουν προς την έξοδο και από πίσω τους πόλεμος με τόξα και σφαίρες, η Διεύθυνση Βελζεβούλης, η Μαίρη Πόππινς καταγκρεμισμένη ψυχορραγούσε, τα παιδιά τραγουδούσαν "και ο πατερούλης διαμελισμένος / στέκεται ο καημένος / δε φωνάζει πια / κι εγώ χορεύω μόνος / γιατί είμαι ο δολοφόνος".

'Αντε περαστικά, καλή σχολική χρονιά να έχουμε.