Happiness

Είμαστε στην Πάρο, στην Santa Maria, με δύο πολύ καλούς φίλους, και τους δύο γιούς τους. Ο καιρός είναι υπέροχος, ούτε κρύο, ούτε πολύ ζέστη και εγώ πρέπει να είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι καλά με μαγιό την τελευταία τριετία, καθώς όλοι αποσυντονίζονται από την κοιλιά μου και δεν προχωράει το βλέμμα τους πιο κάτω (μπρος & πίσω εννοείται).
Στο τραπεζάκι είναι ακουμπισμένος ένας ανάμεικτος χυμός με μία μεγάλη φέτα καρπούζι, το νεσεσέρ με τα αντηλιακά που κολλάνε άμμο, η Little People Σάρα Λιν (Αριάδνη, thanx for the tip!) και ένα Marie Claire που πηγαινοέρχεται από το αυτοκίνητο στην παραλία και τούμπαλιν, χωρίς να εξυπηρετεί τον βασικό σκοπό για τον οποίο τυπώθηκε.
Η διάθεση είναι υπέρ-καλή, o dj του beach bar πρέπει να είναι αδελφή-ψυχή γιατί βάζει συνέχεια james, franz ferdinand και coldplay, και ο walter γελάει ασταμάτητα, επειδή βάζει το στόμα του στην κοιλιά μου και φυσάει περίεργα προκαλώντας παρεξηγήσιμους ήχους (le scoreggine, μαμά!).
Ίσως όλοι που διαβάζετε, περιμένετε να γίνει κάτι... Όλες οι ιστορίες έχουν μία αρχή, μία κορύφωση και ένα τέλος. Αυτή η δικιά μας δεν έχει...
Απλά σε ένα καρέ της ταινίας μας, που είμασταν όρθιοι με τον άντρα μου και χαζεύαμε χαϊμαλιά, ο Walter έτρεξε κοντά μας, με το μακρύ σερφίστικο μαγιό του και το ξασπρισμένο από την αλμύρα καπελάκι του, σκαρφάλωσε πάνω μας και ανοίγοντας τα χεράκια του μας πήρε μία μεγάλη αγκαλιά. Μας έσφιξε δυνατά και μας γέμισε φιλιά, οι μπουκλίτσες του έσταζαν θαλασσινό νερό, οι πατούσες του ήταν πασπαλισμένες με άμμο και εγώ ένιωσα την ευτυχία να ξεχειλίζει από μέσα μου και να παρασέρνει μαζί της όλη την παραλία.
Και τόλμησα να σκεφτώ... αν το νο2 που θα έρθει θα μου το χαλάσει όλο αυτό. Αν θα θέλει να μπει και εκείνο μέσα στην αγκαλιά μας και να σπρώξει τον Walter μακριά. Αν στο κάδρο έχει νόημα και ένα τέταρτο μοντέλο ή αν είναι αρκετά τα τρία που ποζάρουν με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
"Ντροπή σου" μονολόγησα μετά από τρία μόλις δευτερόλεπτα.
Σκέφτηκα την ταινία του χρόνου το καλοκαίρι, ενώ ο γιος μου με τον μπαμπά του διάλεγαν βραχιολάκια.
Η αγκαλιά θα γίνει ακόμα πιο μεγάλη και θα τους χωράει όλους, τα παιδικά χεράκια που θα μας σφίγγουν θα είναι τέσσερα αντί για δύο, και τα φιλιά ακόμα περισσότερα. Και η αγάπη δεν θα διπλασιαστεί, θα γιγαντωθεί, η ευτυχία θα παρασέρνει όχι μόνο την Santa Maria αλλά όλες τις Κυκλάδες και θα πίνουμε όλοι μαζί χυμό καρπούζι.
Το φινάλε ήταν καλύτερο από το αναμενόμενο. Ο γιος μου άρχισε να λικνίζεται με το Mr. Brightside των Killers και φαινόταν να του αρέσει κιόλας....
Αααα.... Happiness... ;-)

Design και / για παιδιά

Μιλούσα μία μέρα με μία φίλη μου η οποία θέλει, πρόκειται, ελπίζω να, γίνει σύντομα μαμά και λέγαμε πόσο πολύ όλες μας οι θεωρίες απλά γυρνάνε τούμπα μόλις τα παιδιά γεννηθούν. Κάνεις τόσα πολλά σενάρια στο μυαλό σου, το βασικό, το εναλλακτικό, το backup και με έναν μοναδικά διαβολικό τρόπο ξαφνικά δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Και η καθημερινότητά σου δεν βασίζεται πλέον σε κανένα σενάριο - είναι σαν μία θάλασσα που κάποιες φορές λαμπυρίζει γαλήνια, μερικές άλλες σηκώνει ελαφρύ κύμα και άλλοτε φαντάζει τρικυμιώδης και απειλητική.
Για να το ελαφρύνω λίγο όλο αυτό, θυμάμαι τον εαυτό μου πριν γεννήσω, να σκέφτομαι ότι νανουρίζω το μωρό μου με το Lemon Tree των Oasis, ότι χορεύουμε μαζί στο σαλόνι Blur και αντί για παραμύθι του διηγούμαι μία λάιτ βερσιόν της ζωής ενός διάσημου rock star, του Mick Jagger, που έχει κάνει και πολλά παιδάκια!
Όπως αντιλαμβάνεστε φυσικά, αφού γεννήθηκε ο γιος μου το cd παίζει διαρκώς Ζουζούνια, και ο ίδιος χορεύει ξέφρενα υπό τους ήχους ένος winnie the pooh-freak show που πατάς ένα κουμπί και τραγουδάει με αντρική φωνή "Η γιαγιά μας η καλή".
Στη συζήτηση με την φίλη μου λοιπόν, εκείνη μου έλεγε γελώντας πως άκουγε μειδιάζοντας τον άντρα της να της εξηγεί ότι το δικό τους το παιδί δεν θα παίζει ποτέ με πλαστικά παιχνίδια, δεν θα πατήσει το πόδι του στο jumbo και θα εκστασιάζεται μπροστά στα έργα τέχνης του σπιτιού. Άλλο ένα σενάριο.
Προφανώς όλα αυτά τα απόλυτα που έχουμε πει πολλοί γονείς κατά καιρούς, δεν θα μπορούσαν ποτέ ευτυχώς, να ισχύσουν εξολοκλήρου. Τα παιδιά ενθουσιάζονται με τα έντονα χρώματα, τους χαρούμενους ήχους, τις αστείες φράσεις και όλες τις μαλακίες (όχι, δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω διαφορετικά) που (ξε)πουλάει το jumbo. Επειδή είναι κατανοητό πως κανένας δεν θέλει το παιδί του να χάσει την παιδικότητά του, να καταπιεστεί στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και να νιώσει "ξένο" στο περιβάλλον ενός ανάλαφρου (και εξαιρετικά διασκεδαστικού)παιδικού party, αλλά παράλληλα θέλει σαν τρελός να το δει να ξεχωρίζει από την μάζα, κάνοντας κάτι διαφορετικό, πρωτότυπο και δημιουργικό, θεωρώ ότι πρέπει να του δίνει τα κατάλληλα ερεθίσματα λίγο λίγο και από πολύ μικρό.
Εγώ δεν θεωρούμαι καθόλου ειδική στο design, το αντίθετο θα έλεγα καθώς γνωρίζω μόνο τα πολύ βασικά, αλλά δεν είναι και αδυναμία μου η διακόσμηση ενός παιδικού δωματίου φουλ στον mickey. Βρήκα λοιπόν (επειδή είμαι και σε αυτή την φάση ζωής που κάποια στιγμή πρέπει να πάρω απόφαση ότι θα πρέπει να μετατρέψω το πάνικ ρουμ σε άλλο ένα παιδικό δωμάτιο) τόσο φανταστικά ντιζαϊνάτα πράγματα στο internet, που δεν παίζει να μην τα μοιραστώ μαζί σας. Ανήκουν σε αυτή ακριβώς την κατηγορία των ερεθισμάτων που λέγαμε ότι κάνουν την διαφορά και αν μη τί άλλο συντελούν στο να γίνει το περιβάλλον του λίιιιγο πιο ιδιαίτερο.
Δείτε από το kids love design σούπερ ράφια που μπορούν να είναι και ακουμπισμένα στο πάτωμα,
μία υπέροχη ball chair από τον designer Finn Stone, από ανακυκλωμένο υλικό


και τα-θέλω-τώρα BE Box συρτάρια που μπορούν να γίνουν και μία πρακτική αλλαξιέρα αν τα καπακώσεις.



Στο kids modern, για το οποίο χρειάζεσαι πολλές ώρες για να το ψάξεις διεξοδικά, αλλά έχει τον άψογο διαχωρισμό όλων των objects σε ηλικιακό γκρουπ, πραγματικά κόλλησα με το Οoba λίκνο,
τα happy ποπ πλαστικά puppies παιχνίδια/σκαμπό της Magis, και ένα wall sticker που θα κάνει αυτόματα πιο φάνκι έναν μονόχρωμο τοίχο.

Ειδική μνεία πρέπει να κάνω εδώ στο πιο συγκλονιστικό κουκλόσπιτο ever που βρήκα στο ίδιο site, της Villa Sibis, των Wolfgang Sirch και Christoph Bitzer, από φυσικό ξύλο.
Μα, δείτε... Δεν είναι απίθανο και για τα δικά μας υπνοδωμάτια?





Τελειώνοντας, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω το vitra for kids και τις καθόλου μικρομέγαλες all time classic panton junior καρέκλες
και τί ωραία που τις συμπληρώνει το -φαινομενικά αντίθετο- porcupine desk.

Για να είμαι ειλικρινής, όλα αυτά και πολλά ακόμα παιδικά αντικείμενα design, δεν είναι καθόλου οικονομική υπόθεση. Οι εικόνες και τα links είναι για ιδέες και για έμπνευση. Μπορεί να αξίζει να υπάρχει ένα ιδιαίτερο αντικείμενο σε κάθε παιδικό δωμάτιο, αλλά μόνο αν σας γουστάρει τρελά και μπορείτε να το αποκτήσετε. Διαφορετικά υπάρχουν και κάποια που μπορούν να αναδημιουργηθούν με την προσθήκη του προσωπικού σας γούστου και να έχουν ακόμα περισσότερη αξία για εσάς και το παιδάκι σας.
Ωραία όλα αυτά, αλλά το δικό μου το πάνικ ρουμ παραμένει με το παλιό τραπεζάκι της Αλκιμάχου (το σπιτάκι που λέγαμε... το εργένικο), ένα κόκκινο γραφείο, την λεκάνη άμμου της γάτας και την γάτα την ίδια και ένα βουνό από παπούτσια για όλες τις εποχές και τα δύο φύλα! Όχι design objects, ούτε βασικά, χρήσιμα objects δεν έχω ακόμα αξιωθεί να τοποθετήσω εκεί μέσα.... και ο Liam μου ψιθυρίζει στο αυτί...

Im sitting here in a boring room
Its just another rainy Sunday afternoon
Im wasting my time, I got nothing to do
Im hanging around, Im waiting for you
But nothing ever happens -- and I wonder...

Γιαγιάδες, παππούδες και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Την Παρασκευή το πρωί ο γιος μου αναχώρησε για το χωριό με την γιαγιά και τον παππού (τι ωραία, κλισέ, παραδοσιακή έκφραση όλο αυτό). Επιστροφή, Δευτέρα απόγευμα.
Τώρα είναι Κυριακή μεσημέρι και πρέπει να ομολογήσω ότι έχουμε χαλαρώσει εξαιρετικά για τα δεδομένα των τελευταίων δύο χρόνων. Ο άντρας μου διαβάζει εφημερίδα non-stop σαν να μην υπάρχει αύριο, και εγώ ετοιμάζομαι να αραδιάσω την συγκλο συλλογή μου από βερνίκια νυχιών πάνω στο τραπέζι για να αποφασίσω το χρώμα και να επιδοθώ σε ανελέητο μανικιούρ (είμαι πολύ ταλαντούχα σε αυτό. αν ποτέ με ξεράσει το ίντουστρι, υπάρχει ελπίδα για το μέλλον).
Όσο λοιπόν εμείς κάνουμε αυτά, είμαι σίγουρη ότι ο γιος μου δεν μας έχει αναζητήσει ούτε για μισό λεπτό. Αυτό το σαββατοκύριακο θα ζήσει στην παραμυθένια χώρα του παππού και της γιαγιάς, εκεί όπου το "όχι" ακούγεται μόνο αν αγγίξει με βρεγμένο χέρι ηλεκτροφόρα καλώδια, όλες οι πόρτες είναι για να κοπανιούνται με μανία, όλες οι στιγμές καταναλώνονται σε κυνηγητό (η λέξη "κουράστηκα", "σιχτίρησα" και "βοήθεια", δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο των κατοίκων ΑΥΤΟΥ του παραδείσου), και όλες οι επιθυμίες... είναι απλά διαταγή.
Πόσες φορές έχω τσακωθεί γι'αυτά και για άλλα τόσα. Πόσες φορές έχω τονίσει το ότι προφανώς οι γιαγιαδοπαππούδες υπάρχουν για να κακομαθαίνουν τα εγγόνια και πως το βάρος της διαπαιδαγώγησης εννοείται ότι πέφτει στους γονείς, αλλά εμείς πια το έχουμε ξεφτιλίσει. Πόσες φορές έχω δώσει συμβουλές (μέχρι και γραπτά, η τρελή σας!) για ατάκες που πιάνουν, για μεθόδους που δουλεύουν, για τακτικές που φέρνουν αποτέλεσμα. Πόσες φορές έχω φύγει από το σπίτι τους (να σημειώσω εδώ ότι ο γιος μου πέφτει σε βαριάς μορφής κατάθλιψη όποτε συμβαίνει αυτό) έξαλλη, με εσωτερικές υποσχέσεις του τύπου "τελείωσε, δεν τον ξαναφήνω εδώ ΠΟΤΕ!", έχω κλείσει τα τηλέφωνα, έχω κλείσει τα αυτιά μου, έχω στεναχωρηθεί που δεν μιλάμε και έχω κλάψει.
Παρόλα αυτά, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη και ανεξάντλητη χαρά που οι γιαγιαδοππούδες αυτοί υπάρχουν στην ζωή του παιδιού μου. Που το αγαπάνε τόσο πολύ και τόσο μοναδικά, και που καθημερινά ζορίζονται και ανατρέπουν το πρόγραμμά τους για να είναι μαζί του, για να τσεκάρουν την γυναίκα που το κρατάει, το φαγητό που τρώει, το τί κάνει και αν είναι γελαστό.
Δεν μπορώ να τους θυμώσω γι'αυτό. Είναι δύο άνθρωποι που απλά ξαναγεννήθηκαν. Ο σούπερ μπαμπάς μου επιδυκνείει ζωντάνια και αντοχές εφήβου (με τον Dario κουραζόμαστε μόνο να τον κοιτάμε) και η μαμά μου έχει ξαναρχίσει τα παραμύθια και τα τραγουδάκια (εντελώς φάλτσα, με παραλλαγμένους στίχους και ο εγγονός γουστάρει με τρέλα).
Τους βλέπω που προσπαθούν να με ακούσουν και να με καταλάβουν, που αγωνίζονται για να είμαι και εγώ (εμείς) χαρούμενοι και χαλαροί, τους βλέπω που έκοψαν τις σοκολάτες (αλήθεια!) και που προσπαθούν τόσο γλυκά να φιλτράρουν λίγο τις απαιτήσεις του εγγονού.
Ξέρω ότι την Δευτέρα θα γυρίσουν κατάκοποι και εξαντλημένοι, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και περηφάνια για τα κατορθώματά του και με μία μεγάλη αγωνία για το αν εμείς ξεκουραστήκαμε, αν περάσαμε καλά, αν βγήκαμε, αν εγώ έφαγα σαλάτες και φρούτα.
Τους ευχαριστώ γι'αυτά και για άλλα τόσα. Είναι υπέροχο που το παιδί μου έχει τέσσερις γιαγιαδοπαππούδες "ενεργούς" και "νέους" και είναι μεγάλη ανακούφιση για εμένα να ξέρω πως υπάρχουν άλλοι δύο άνθρωποι εκεί έξω που για ό,τι και αν χρειαστεί, μπορούν ανά πάσα στιγμή να μας αντικαταστήσουν εξίσου αποτελεσματικά.
Και μπορούν να το κάνουν γιατί έχουν δώσει τόσο πολύ αγάπη, που τώρα αρχίζουν να την παίρνουν πίσω σιγά σιγά...
Πάω να ετοιμαστώ τώρα γιατί παίζει και γενέθλιο αργότερα.
Τα νύχια θα τα βάψω πετρόλ.

about last night (εναλλακτικός τίτλος: όλοι mundial)

Χθες το βράδυ, είδαμε λίγο μπάλα με τον γιο μου, όπως κάθε βράδυ mundial και μετά πήγα-ME για ύπνο.
Τονίζω το πήγα-ΜΕ, για να σας δώσω να καταλάβετε ότι το ματς με τον ύπνο το έχω χάσει προ πολλού καθώς δεν έχω ακολουθήσει καμία μέθοδο που να συμπεριλαμβάνει κανενός είδους κλάμα, όπως πουχού της γκουρού της διαπαιδαγώγησης για παιδιά-στρατιωτάκια Gina Hitler,εεε... συγνώμη Gina Ford ήθελα να πω, ή της ελαφρώς πιο ήπιας μεθόδου του υπερ χιτ βιβλίου Κοιμήσου παιδί μου - 5 days to a Perfect Night's Sleep for Your Child του Eduard Estivill. Εμείς έχουμε ακολουθήσει την μέθοδο της γλυκοπατάτας, αγκαλίτσες και φιλάκια, και άμεση ανταπόκριση σε σπαρακτικές φωνές ή κλάματα μέσα στη άγρια νύχτα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο γιος μου να ανήκει στο 40% των παιδιών με "προβλήματα" ύπνου, που δεν κοιμούνται δηλαδή μόνα τους, όλη την νύχτα.
Όλα αυτά δεν τα λέω με παράπονο. Μέσα στο δικό μου φτωχό μυαλό το κλάμα με διάρκεια και χωρίς ανταπόκριση συνδέεται με το αίσθημα της εγκατάλειψης, ένα συναίσθημα που δεν διανοούμαι να αφήσω το παιδί μου να αισθανθεί, όσο περνάει από το χέρι μου. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πολλά βράδια που έχουμε και οι δύο γονείς ταλαιπωρηθεί, πέρα από τα όρια μας. Και υπάρχουν και πολλά βράδια που ο γιος μας έχει κοιμηθεί μαζί μας, και αυτό υποτίθεται "δεν κάνει", και το πρωινό μου ξύπνημα είναι τόσο απίστευτα τρυφερό, που χαλάλι οι αγκωνιές και οι κουτουλιές που έτρωγα όλη την νύχτα.
Χθες λοιπόν πήγα-ΜΕ στο δωμάτιό του και παρόλο που για κάποιο λόγο ήμουν πεπεισμένη ότι πιο εύκολα θα κοιμήσω το σχολικό λεωφορείο των Little People παρά εκείνον, γύρισα στο σαλόνι με τον αέρα του νικητή ένα εικοσάλεπτο μετά.
Άφησα την τηλεόραση να παίζει στο background και επιδόθηκα με μανία σε ένα από τα αγαπημένα μου σπορ πριν γίνω μαμά. The Sims 2, το απόλυτο παιχνίδι-κόλλημα, που μας έχει κρατήσει άυπνους με τον άντρα μου (συνηθισμένοι εμείς στην βραδινή αϋπνία βλέπετε...) αμέτρητα βράδια, που έχω αρνηθεί τόσες εξόδους με καλή παρέα και ψεύτικες δικαιολογίες για να κάτσω μέσα να παίξω μανιωδώς... Και κάπως μου την έσκασε χθες, μετά από τόσο καιρό, μετά από τόσα expansion packs και με τόσο πολύ λαχτάρα να κάτσω να παίξω Σιμς. Να δω τί κάνουν οι οικογένειές μου ρε αδερφέ.
Παίζω λοιπόν, ταυτόχρονα πίνω και ένα mango smoothie, τα βίρτσουαλ σκυλιά μου γεννάνε και γενικώς είμαι πολύ χάπι. Η ώρα έχει πάει 01.30' και ακούω μία θυμωμένη, προστακτική φωνή. "Mα-Μα!"
"Όχι ρε μπιπ μου" σκέφτομαι εγώ και του απαντάω κάτι κουλό από μακριά, του τύπου "καλά, ξανακοιμήσου εσύ και έρχομαι", συνεχίζοντας με μανία να ταΐζω τον άβατάρ μου. Μετά από ένα λεπτό ανοίγει η πόρτα του σαλονιού. Έτσι, ψυχρά.
Και μπαίνει μέσα ο γιος μου, με απίστευτο ανακατωμένο μαλλί, ξύπνιο βλέμμα, μία πιπίλα στο κάθε χέρι και δολοφονική ατάκα.
-Τί κάνεις εδώ μαμά?
-Εεεε... ετοιμάζομαι να πάω για ύπνο (δικαιολογούμαι κιόλας). Θέλεις να πάμε μαζί?
-Όχι. Ήρθα να δω λίγο μπάλα (ειλικρινά, αυτό μου είπε το άτομο).
Και στρώνεται στον καναπέ, μου χαμογελάει πονηρά και ξεκινάει ατάραχος να παίζει με το προ-αναφερόμενο plan toys σπιτάκι που είχε ξεμείνει στο σαλόνι, κοιτάζοντας με απορία την τηλεόραση, που δεν έχει πια ποδόσφαιρο.
-Βάλε μπάλα, μαμά.
Εγώ βέβαια παρατάω τους Σιμς μου μέσα στην βίρτσουαλ μπίχλα τους και μένω σπήτσλες.
Ο Dario γυρίζει και τρομάζει που βλέπει το μικρό βριλ να κυκλοφορεί τέτοια ώρα μέσα στο σαλόνι.
-Ε, λόγω mundial, καταλαβαίνεις, το παιδί ήθελε να δει μπάλα, του λέω εγώ και μας φαίνεται πολύ αστείο όλο αυτό.
Για να δούμε...
Τί άλλο θα -μας- κάνει / κάνουν.
Κάτι μου λέει ότι δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα.

for fun 2

Θα ήθελα πολύ να γράψω, αλλά ταλαιπωρούμαι από έναν φριχτό πονοκέφαλο και το μόνο που θέλω είναι να σβήσω τα φώτα και να χώσω το κεφάλι μου μέσα σε κανένα μαξιλάρι.
Άλλη διαφορά εγκυμοσύνης Βου από Α.
Ο πονοκέφαλος.
Αυτό το πρόβλημα το είχα για χρόνια, μέχρι που θυμάμαι φορές που από τον πόνο δεν μπορούσα ούτε να σηκωθώ από την καρέκλα, ή τα έβλεπα όλα μαύρα για μερικά δευτερόλεπτα.
Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη, έκανα διάλειμμα από αυτό το απαίσιο συναίσθημα για περίπου έναν ολόκληρο χρόνο - απίστευτο! Αλλά αυτή την φορά... πονάω κάθε δύο μέρες. Ευτυχώς που επιτρέπονται έστω τα panadol (επιτρέπονται, έτσι?) και για λίγο το σώζουμε.
Γι'αυτό -και ζητώ κατανόηση- θα ποστάρω μόνο άλλο ένα τηλεοπτικό. Μία πολύ γλυκιά, αναζωογονητική, απίστευτα χαριτωμένη ταινία με τρρρρρρελά (ok, fake, αλλά και τί έγινε?), funky, θεόγλυκα μωρά που ξεσκίζονται σε ρόλερ χορευτικά.
Και φυσικά το προϊόν σου μένει στο τέλος. Because this is what it is all about.
Πάω να χωθώ κάπου να πεθάνω τώρα.
Καληνύχτα.
http://www.youtube.com/watch?v=XQcVllWpwGs