Τελευταίο κλικ.

φεύγουμε ρε, καληνύχτα :)
 

Βρίσκομαι πολύ κοντά του με τα μάτια καρφωμένα πάνω του, πήγα για πρώτη φορά στη ζωή μου δέκα λεπτά νωρίτερα για να τα καταφέρω - οι καλοκαιρινές γιορτές εδώ γίνονται στην αυλή του σχολείου και έτσι περιμέναμε με ανυπομονησία να τελειώσει η μπόρα, άλλοι οκλαδόν κάτω, άλλοι σε παιδικά πολύχρωμα καρεκλάκια, οι περισσότεροι όρθιοι για να φωτογραφίζουν, να βιντεοσκοπούν, να πιάνουν τα βλέμματα, όλοι στριμωγμένοι έτσι, για να ακούνε και το πιο ελαφρύ γέλιο.
Μου είχε πει μέσα στο αυτοκίνητο ότι ντρέπεται και ας έχουμε συνηθίσει πάλι εδώ σε γιορτές εντελώς χαλαρές και αγαπησιάρικες - τόσο που ορισμένοι γονείς έχουν σχολιάσει μα καλά ούτε ένα ποιήμα, μια σκηνή από μιούζικαλ, ένα οριοθετημένο χορευτικό - και εμείς κι ας απορούμε, του λέμε ότι τον καταλαβαίνουμε και μετά από λίγο πλακίτσα ότι σιγά μην τον κοιτάξει κανείς για πολύ εκτός από τους τρεις μας, θα έχουν τα δικά τους παιδιά να ασχοληθούν, χαμογελάει. Χαίρεται. Ανυπομονεί. Πριν μερικές μέρες μου είχε πει ότι στεναχωριέται. Κι εγώ ρε συ, του είχα πει. Μετά του είχα φτιάξει εικόνες από το μέλλον, ωραίες εικόνες. Και γιατί να μην είναι και πρέπει οπωσδήποτε όλα να βαδίζουν καταπάνω σου αποφασιστικά και επικίνδυνα όπως οι white walkers στο GoT;
Τον κοιτάω καθισμένη εκεί, πολύ κοντά του, και βλέπω ένα πρόσωπο που έχασε τα μάγουλα και απέκτησε γωνίες, ένα αγόρι χωρίς στρογγυλάδες πια.  Ψάχνω να βρω την αδεξιότητα των πρώτων ημερών του σχολείου, και βλέπω δύναμη, μάτια πυροτεχνήματα, ψάχνω να βρω χεράκια να μπλέκονται τρυφερά και βρίσκω μεγάλες φιλίες και ειλικρινείς μετάνοιες, βλέπω ευγνωμοσύνη για την δασκάλα και όχι αυτοσκοπό στην ανάγκη για προσοχή, ψάχνω να βρω εκείνο το μικρό παιδάκι που ξεκινούσε κάθε πρωί πριν τρία χρόνια με κλάμα, την τσαντούλα του και εκατό φιλιά για το σχολείο, το ψάχνω σε κάθε βήμα του μικρού διαδρόμου και σε κάθε ηχηρή ζωγραφιά και βρίσκω μπροστά μου ένα αγόρι με ένταση, με ανησυχίες, με αυτάρεσκα ξεδιπλωμένα ταλέντα ως τα ταβάνια.
Για αυτά και για άλλα πολλά που δεν καταφέρνω ακριβώς να συγκεκριμενοποιήσω, η συγκίνηση. Είναι αυτό το του κόμπου, η μελαγχολία που μπλέκεται με περηφάνια και η χαρά με νοσταλγία, σκεφτείτε λίγο εικόνες από έναν παλιό έρωτα, στίχους από ένα παθιασμένο τραγούδι, μια σελίδα αγαπημένου βιβλίου που έκανε την καρδιά να βροντοχτυπήσει, το γιαπωνεζάκι που χορεύει εκστασιασμένο στη βροχή, τα κουτάβια που γεννήθηκαν σπίτι σας.
Κάπως έτσι και εγώ στα γόνατα, με κινητά και κάμερες αραδιασμένες δίπλα να μετανιώνω μόνο που δεν έχω συνέχεια χέρια ελεύθερα να χορεύω και να χειροκροτάω μαζί τους, συνειδητοποιώ αυτό που λέγαμε με την Αλεξάνδρα προχθές κάτω από κάτι δέντρα ενώ χαζεύαμε τις κόρες που έπιναν νερό με μπουρμπουλήθρες, ότι ακολουθώ τον πρώτο μεγάλο αποχαιρετισμό της πρώτης ολοδικής του ζωής, αυτής που σίγουρα δεν είχα ουσιαστικά καμία φυσική παρουσία αλλά και τυπικά, καμία εμπλοκή και αυτό μου κάθεται βαρύ, απροσδιόριστα.  Την ζωή αυτή που έχτισε μόνος του όπως την πόλη από κουτιά, φούξια βαμβάκια, τσόχες και λίγο από Gaudi που δημιούργησαν μαζί με όλους τους συμμαθητές από το νηπιαγωγείο και άφησε όλους τους γονείς με τα μάτια γουρλωμένα - τί άλλο, και κολάζ από αλουμινόχαρτο αν μας έδειχναν νομίζω θα ξεγελιόμασταν από την φόρτιση.
Φτάνουμε στο τέλος και δεν μπορώ να ξεκολλήσω από πάνω του.  Έχω κάνει την τάξη γύρω γύρω τρεις φορές, έχω χαζέψει μέχρι και την πινέζα στους τοίχους, έχω φωτογραφίσει μάλλον και τα σκουπίδια τους, έχω τσαλακώσει δις και τρις βρεγμένο μυξομάντηλο στο χέρι, έχω αυτοχαστουκιθεί που μου φαίνεται τόσο όμορφος, έχω κάνει χαιρετούρα σε όλα τα παιδιά που με κοιτάνε χωρίς λόγο, έχω κρατηθεί να μην σηκωθώ να πετάξω στον αέρα την δασκάλα που δεν μπορεί να μιλήσει γιατί έχει πάθει το-αυτό-του-κόμπου, θέλω να τελειώνουμε, να αγκαλιαστούμε, να ευχαριστήσουμε, να πάμε σπίτι, να προχωρήσουμε.
Δύο τρία τα παιδιά τρέχουν πίσω από ένα rail, ξέρεις αυτά με τις ρόδες, όπου κρέμονται μικρές τήβεννοι στο χρώμα της κάμπιας και εμφανίζονται μπροστά μας ξεκαρδισμένα με χάρτινα καπέλα με φούντες, μικρές μεταξωτές κάμπιες που παίρνουν φιλί και μπράβο από την δασκάλα και φυσικά χειροκρότημα από όλους εμάς, άλλα το διαχειρίζονται με ντροπή, άλλα με χιούμορ και άλλα με πόζα.  Ο δικός μου είναι νομίζω τελευταίος, πάει πίσω από τα κρεμασμένα πανιά, σφίγγει τις γροθιές και βουρκώνει. Ο Dario τον πλησιάζει και γυρίζει με την αναμενόμενη ατάκα. Εεερμ, γκουχ γκουχ, δεν θα τη βάλει.
Να μην τη βάλει. Πάω κοντά του, του σκάω ένα μεγάλο φιλί.
- Μην σε νοιάζει τίποτα, να σου την κάνω μπέρτα;
Κουνάει αρνητικά το κεφάλι του, αν μπορούσε θα μου έριχνε στο κεφάλι ένα κουβά δάκρυα από το ρετιρέ.
- Είμαι πολύ περήφανη για εσένα, είσαι σπουδαίος να το ξέρεις. Να πας κοντά στη δασκάλα σου όπως θες εσύ, να την κάνεις και τσάντα την τήβεννο, τον μπαμπά σου και εμένα καθόλου δεν μας νοιάζει.
Γελάει.  Την παίρνει λίγο στο χέρι, λίγο σέρνεται και εμφανίζεται ντροπαλός αλλά ήρεμος. Σαν να μου φάνηκε ρε σεις μεγάλο το χειροκρότημα.
- Γεια σου ρε Βάλτερ αντικομφορμιστή, του φωνάζει με ειλικρινή χαρά ο μπαμπάς Σπύρος από την τελευταία σειρά.
'Ετσι, με μαύρο μπλουζάκι και δαγκωμένα αμήχανα χείλη, πριν χαθεί στην αγκαλιά της δασκάλας του μάς κλείνει το μάτι. 
Τελευταίο κλικ.
Και εγώ σ'αγαπάω γαμώτο.

Πώς μια απλή χριστουγεννιάτικη γιορτή μπορεί να σου κάνει την Κυριακή μπάχαλο.

Δευτέρα πρωί, στο γραφείο.
- Πώς περάσατε το σαββατοκύριακο;
- Εντάξει.  Το Σάββατο πολύ ωραία.  H Κυριακή γαμήθηκε.
- Γιατί ρε; Δεν είχατε το χριστουγεννιάτικο πάρτυ του σχολείου;
- Γι'αυτό.
- ....
- Σκατά τα κάναμε.
- 'Ελα μωρέ, υπερβολική.  Τί έγινε;
- Να, ο Βάλτερ είχε αρχίσει να μου λέει ότι ή δεν θέλει να πάει στη γιορτή ή δεν θέλει καθόλου, μα καθόλου να συμμετέχει γιατί ντρέπεται.  Και εγώ του είπα ότι ντρεπόμουν όταν ήμουν μικρή, και καμια φορά σκεφτόμουν ότι ήμουν κάποια άλλη, έβρισκα ένα όνομα που μου άρεσε και ήμουν αυτή και δεν ντρεπόμουν πια. Του άρεσε η ιδέα, χαμογελούσε, αλλά όποτε του ξαναανέφερα την γιορτή λίγο μαζευόταν.  Ε μετά πήγαμε εκεί, ο κολλητός του δεν ήταν, η γιορτή δεν γινόταν στο σχολείο και άρα το καινούργιο περιβάλλον ίσως για κάποιους ήθελε λίγο χρόνο και ο δικός μου απλά συμπεριφερόταν με απάθεια.  Δεν πλησίαζε τους άλλους, δεν ήθελε να γράψει κάρτα με ευχές, να διαλέξει όργανο που είχαν φτιάξει όλοι μαζί στο σχολείο από το καλάθι, γενικώς την είχε δει guest.  Και λίγο μπορεί να ήθελα και να είμαι κάπου αλλού φάση.  Ε, όπως ήταν το αναμενόμενο, αν ξέρεις τον Βάλτερ - και εγώ οφείλω να τον ξέρω - με το που μπήκαμε στο θεατράκι του Bios έκατσε πανευτυχής ανάμεσα σε εμάς και έναν φίλο του, ακούμπησε αναπαυτικά στην καρέκλα και στην όποια προτροπή δασκάλας να κατέβει στην σκηνή έκανε απλά τον κουφό.
- Γιατί δεν πήγαινες μαζί του;
- Ρε συ, του είπα να κατέβω και να στέκομαι κοντά του, στον τοίχο.  Καμία άλλη μαμά δεν είχε πάει και γενικώς μου ήταν κάπως να κατέβω τώρα μόνη μου να κάνω τούμπες και σκηνικά με χεράκια, μόνο εγώ.  Εντάξει λάθος, αλλά δεν είχα όρεξη ρε συ.
- Καλά σιγά το λάθος, εμένα μία φίλη μου μού έλεγε ότι ήταν τόσο κουρασμένη από την δουλειά και τα δύο παιδιά που στου ενός τη χριστουγεννιάτικη γιορτή δεν πήγε καν.  Έκατσε σπίτι και κοιμήθηκε. Και;
- Φύγαμε.
- ΓΙΑΤΙ;
(σημ: η φίλη της συνομιλίας δεν έχει παιδιά)
- Ξέρεις γιατί... το σκεφτήκαμε πολύ με τον Dario, αλλά δυστυχώς μετά.  Μάλλον όλη αυτή την ιστορία της Χριστουγεννιάτικης γιορτής οι γονείς την περιμένουν περισσότερο από τα παιδιά.  Είναι συγκινημένοι για κάποιο λόγο, "περήφανοι", ανυπόμονοι να δουν το δικό τους, να το φωτογραφίσουν, να το νιώσουν μέσα σε μια οργανωμένη ομάδα, κάτω από τις φτερούγες της δασκάλες, αγκαλιά με τους συμμαθητές και πάνε με high expectations.  Εγώ δηλαδή έτσι πήγα, και το ότι ο Βάλτερ απλά, μετά από προετοιμασία 15 ημερών στην τάξη σε όλα αυτά γύρισε την πλάτη και απείχε συνειδητά, μου δημιούργησε τεράστιο κενό, απογοήτευση, θυμό, να, θύμωσα και δεν έπρεπε να το έχω κάνει.
- Αχ, έπρεπε να μείνετε.  Σου έχουν πει τόσες φορές ότι έχεις ένα πολύ διαφορετικό παιδί και χωρίς να ξέρω, υποθέτω ότι τα ξεχωριστά παιδιά έχουν ξεχωριστές αντιδράσεις που τις περισσότερες φορές σε κάνουν χαρούμενη, αλλά ναι, μπορεί και να σε στεναχωρήσουν.
- Συμφωνώ, σε όλα αυτά συμφωνώ τώρα αλλά όταν βγήκαμε για λίγο έξω και του μίλησα τόσο ωραία και με κοιτούσε στα μάτια σαν να καταλαβαίνει, εγώ στα γόνατα, πολύ δραματική και πολύ ώριμη συνομιλία ξέρεις τώρα, και του έλεγα πως έχει κάνει μία προετοιμασία για όλο αυτό, για να το δείξει στους γονείς του και τα είχε καταφέρει τόσο καλά, ή πώς είναι μέλος μιας ομάδας και σαν μέρος της έχει φυσικά δικαιώματα και υποχρεώσεις μπλα μπλα μπλα...
- Δεν σου απάντησε;
- Μου απάντησε.  'Οτι αφενός τα είχαν κάνει πολλές φορές στο σχολείο και τα είχε σκυλοβαρεθεί και αφετέρου ότι έλειπε ο Κωστής - όπου Κωστής βάλε κολλητός, blood brother, soul mate ρε παιδί μου.
- Ναι, φαντάσου να ήταν εκεί ο κολλητός του, θα πήγαιναν πιστεύω και οι δύο.
- Ok, αλλά δεν θα είναι πάντα εκεί ο κολλητός του, έτσι δεν είναι;  'Ηταν κι άλλοι φίλοι του, χαιρόταν που τους έβλεπε, τους χαμογελούσε, αλλά... από την καρέκλα του.  Αφ'υψηλού.
- Αχαχαχαχ, φαντάζομαι τα μούτρα σου.  Και του Dario.
- Ρε, για κάποιο λόγο χάσαμε την μπάλα σου λέω.  Και εκεί που λοιπόν έβγαλα αυτόν τον ωραίο λόγο και προχώρησα ξανά προς τα μέσα σίγουρη ότι δεν μπορεί, αυτό το παιδί, το καταπληκτικό, το πανέξυπνο, το ώριμο, θα με ακολουθήσει...  Έκανε τρία βήματα και μου φώναξε "Mαμά! Δεν έρχομαι".  Εκεί εγκατέλειψα την προσπάθεια.  Μπήκα μέσα, μάζεψα όλες τις μαλακίες που κουβαλούσαμε τέσσερις άνθρωποι και βγήκα προς την έξοδο με βηματισμό βέρμαχτ.  Νεύρα.
- Πόσο δεν είστε εσείς αυτό.
- Ναι ωραία τα λέμε αυτά τα κουλαριστά, αλλά τελικά είμαστε και αυτό.  Και να σου πω και κάτι; Έχουμε συζητήσει με την ψυχολόγο του σχολείου για παρόμοιες συμπεριφορές σε πάρτυ συμμαθητών στην περίοδο της προσαρμογής και η θέση της είναι ότι εφόσον δε συμμετέχει και θέλει να κάθεται όλη την ώρα αγκαλιά στη μαμά ή στον μπαμά, απλά σηκώνεστε και φεύγετε.  Χωρίς πολλά λόγια όμως.  Εμάς στέγνωσε η γλώσσα μας στην παπαρολογία και μετά, χειρότερο, στο παράπονο.
- Εντάξει μωρέ το πάρτυ είναι αλλιώς, εδώ ήταν η γιορτή τους, υποθέτω θα αντάλλαζαν δώρα, ευχές, τέτοια ξέρω γω.
- Μαζί σου.  Αλλά έτσι μας βγήκε και όπως μου έλεγε και ο Dario μετά και γελούσα με το πικραμένο ύφος, "έλα χέσε με, πρώτη φορά γονείς είμαστε θα κάνουμε και τίποτα λάθη. 'Ηρθε κανείς να σου πει εκείνη την ώρα που σου τα έχει σκάσει τί να κάνεις; Δεν ήρθε." (το εγχειρίδιο του τέλειου γονιού, NONEXISTENT, γκουχ γκουχ).  E, αυτά.  Γυρίσαμε σπίτι με την ψυχολογία στα τάρταρα - οι μεγάλοι εννοώ.
- Ο Βάλτερ; Πώς ήταν μετά, στο αυτοκίνητο;
- A ναι, αφού του τα ζάλισα λίγο ακόμα, μέχρι και δάκρυ κύλησε στο μάγουλο... έγειρε προς το παράθυρο... και κοιμήθηκε.  'Αντρες σου λέει.

πι.ες: το παιδί έχει stage fright (έεεελα, δεν τα λέω και όλα σοβαρά).  εντάξει, αλλιώς, έχω έναν ντροπαλό γιο. και η ουσία του συζύγου σε αυτά που είπε είναι ότι πρέπει να δουλέψει - εκτός από εμάς φυσικά - και το σχολείο σε σχέση με αυτό. i'll be back.

πι.ες2: και το πρόγραμμα με όλους τους συμμετέχοντες. κιουτερία,ε; αυτός ο δεύτερος από πάνω δεξιά, καλά ήταν φοβερός μη σας τα λέω εγώ τώρα.