27.3.12

Απλές ιστορίες πυρετού.

Πυρετός φάση κι έτσι.
Πάμε για τέταρτο 24ωρο, με όλο το σετ κομπλέ, αυτά τα μάγουλα κατακόκκινα, τα χείλη ξερά, την απουσία από το σχολείο και το τετράωρο που ενεργεί το αντιπυρετικό σαν ταύρος σε υαλοπωλείο.
Μου φαίνεται πιο όμορφος, πιο ευάλωτος, πιο συγκινητικός.
Εγώ αρκετές ώρες στο γραφείο με πίσω στο σπίτι να έχει επιστρατευτεί η οικογενειακή περίπολος για να μη μένει μεγάλα διαστήματα μόνος του με την κοπέλα που πρέπει να φροντίζει και τη μικρή -η οποία προς το παρών είναι μες στο χάχανο, παρελαύνει φωνάζοντας μες στο σπίτι, όταν κλαίει ο άλλος κλαίει και αυτή, όταν εκείνος ψάχνει αγκαλιά του χαρίζει με τη μία τη δική της.
Τα ωράρια μας έχουν καταργηθεί, ο βραδινός ύπνος είναι γεμάτος εκπλήξεις, ποιος θα ξυπνήσει πρώτος, πότε θα λουστεί στον ιδρώτα, πετάγομαι τηλεπαθητικά λίγα δεύτερα πριν με φωνάξει, χαζεύω στις πέντε το πρωί τον κόσμο έξω, την ησυχία, τα σκοτάδια.
Είμαι στα τηλέφωνα για ανάλυση βήχα από τη μαμά μου, μου λέει ευγενικά ότι αγχώνομαι λίγο λιγότερο από αυτό που πρέπει, ιστορίες για γκούχου γκούχου που κατέληξαν βαριά περιστατικά, το παιδί δεν τρώει, δεν τρώει τίποτα, μ'ακούς?
Δεν έχω αποφασίσει αν είμαι αναίσθητη, αν είμαι άπειρη, αν έχω άγνοια κινδύνου, αν είμαι σούπερ ψύχραιμη, αν είμαι λογική.
Καθόμαστε ώρες μαζί μέχρι να αποκοιμηθεί εξαντλημένος αργά το βράδυ και μου ζωγραφίζει απίστευτα πράγματα, μία νύφη με λουλούδια στα μαλλιά, ένα γίγαντα με καλσόν, μία φρυγανιά από την Αυστραλία, θέλει να του διηγούμαι τί βλέπω στα όνειρά μου και πάντα ξεκαρδίζεται.
Τόσο μικρούλης, τόσο αρρωστούλης, τόσο τίποτα σπουδαίο που το κάνουμε σημαντικό ευτυχώς λόγω έλλειψης άλλων προβλημάτων, ένα χεράκι φλέγεται μέσα στο δικό μου, δύο μάτια με κοιτάνε συνεχώς βουρκωμένα, θα μου περάσει μαμά?
Εννοείται.
Αυτές οι ιστορίες πυρετού με κυνηγάνε και εμένα από πολύ μικρή.  Πάντα χτυπούσα 39αρια τουλάχιστον και χωρίς πλάκα, είχα παραισθήσεις από την ασπιρίνη.  Το τί χρώματα να μπλέκονται μεταξύ τους, σχήματα, τέρατα έβλεπα σε συνδυασμό με ακατάπαυστη φλυαρία, ούτε τρελό weekend στο Άμστερνταμ.
Είναι η ώρα εφτά το απόγευμα, ο πυρετός ανεβαίνει πάλι και εκείνος κοιμάται στον καναπέ, η ανάσα βαριά, τα πόδια του πάνω στα γόνατά μου.  Θα εξομολογηθώ ότι αυτή την ησυχία του πυρετού εφόσον δε συντρέχει λόγος ανησυχίας, την απολαμβάνω και λίγο. 
Να, αυτά τα πυρετοαπογεύματα τελείωσα και το Σπούτνικ αγαπημένη.  Που καιρός για διάβασμα άλλες μέρες.

6 σχόλια:

  1. Περαστικά! Τα ίδια και η κόρη όταν κάνει πυρετό βαράει 40άρια. Πρόσφατα περάσαμε την τελευταία μας γρίπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Περαστικα σας...και μενα με καμια φορα με λενε αναισθητη επειδη δεν παω με το παραμικρο στον γιατρο...επειδη δεν δινω χωρις λογο αντιβιωσεις..επειδη δεν φοβαμαι οτι ενας απλος βηχας θα γινει βροχοπνευμονια.Αγκαλιτσα και αγαπη πολυ.αυτο θελει ενα παιδακι αρρωστουλι.Περαστικα σας.φιλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γρήγορα περαστικούλια! Καλή δύναμη και αντοχή στη μανούλα. Αχ όλες έτσι κάνουμε όταν αρρωσταίνουν τα αγγελουδάκια μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Περαστικά στο μικρό σας και δύναμη και υπομονή στους ... μεγάλους.

    Μαρία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τώρα τι να πω; ότι σε καταλαβαίνω; περαστικά να είναι και γρήγορα.

    Σε άλλες ειδήσεις: σ' άρεσε το Σπούτνικ αγαπημένη;; Εγώ το ξεκινησα όλο χαρά και απογοητεύτηκα φουλ με τον Μουρακάμι. Τον περίμενα να είναι πιο Ρόμπινς ρε παιδί μου...για πες....

    Πι.Ες. Είδες βρε τι λέω για να ξεχαστείς; :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Περαστικά! Εμείς ακόμα δεν έχουμε περάσει φάση πυρετού και ελπίζω να αργήσει, γιατί με τον πυρετό δεν το έχω καθόλου. Μέχρι που γέννησα, στο σπίτι δεν είχαμε θερμόμετρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή