29.3.12

Μίλα μου βρώμικα.

Χθες το απόγευμα άφησα τον μικρό ψηνόμενο στο σπίτι και πήγα με την Κλο (ή Κοκό, όπως θα σου απαντήσει εκείνη αν τη ρωτήσεις πώς τη λένε) στο πάρκο απέναντι από το σπίτι μας #priceless.
Το πάρκο είναι περίπου άδειο - μέσα βρίσκεται μόνο μία μαμά με δύο αρκετά μεγαλύτερα παιδιά, που κάθεται στο παγκάκι, καπνίζει, μιλάει στο κινητό και γενικώς απολαμβάνει τη ζωή και άλλη μία που κουνάει στην κούνια, πολύ ήπια για τα δικά μας δεδομένα, ένα κοριτσάκι στην ηλικία της Χλόης.
Και τραγουδάει, και είναι χαρούμενη, και το μωρό χαζεύει τα δέντρα και όλοι μια ωραία παρέα είμαστε.
Η επίσκεψη για εμάς, από τότε που πήγαινα με τον W. μωρό, έχει μία ιεροτελεστία.  Πρώτα ξεβιδώνουμε την κούνια κάνοντάς τη να εκλιπαρεί για έλεος (στην πραγματικότητα πιο πολύ με το γιο αυτό, η μικρή σύντομα βαριέται), μετά κατευθυνόμαστε στην τσουλήθρα (εκεί δίνει ρέστα γέλιου και ικανοποίησης) και στη συνέχεια έχει ελεύθερο πρόγραμμα. Around.
Η μικρή ζαμανφουτίστρια είναι πολύ, εξαιρετικά, εκνευριστικά, κοινωνική με τα υπόλοιπα παιδάκια.  Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στο σύνδρομο του φτυσμένου δεύτερου παιδιού, που δεν τρέχει σε playdates, σπίτια φίλων και πάρτυ όλων των ειδών και άρα μόλις βλέπει κοντό άνθρωπο το εκμεταλλεύεται στο φουλ. 
Και γι'αυτό διαλέγει την κούνια δίπλα από τον κοντό άνθρωπο με την τραγουδιστή μαμά.  Η οποία παρεπιπτόντως τραγουδάει καλύτερα, δυνατότερα και περισσότερο από εμένα και άρα γρήγορα σωπαίνω και την αφήνω να λάμψει στο stage, χαμογελώντας.  Λάθος.  Το χαμόγελο.
Η μαμά παίρνει θάρρος, παρατάει το μωρό της στις δυνάμεις του αυτοματοποιημένου λικνίσματος και μου αρχίζει πυροβολισμό ερωτήσεων.  Είναι χαριτωμένη, έχει ειλικρινές ενδιαφέρον, αλλά ρωτάει πολύ.  Και τα πάντα.  Δεν με πειράζει σε πρώτη φάση, αλλά ο διάλογος διανθίζεται και με σχόλια.  Και όταν η κόρη μου μου δείχνει μουγκρίζοντας την τσουλήθρα και την πηγαίνω προς τα εκεί με ανακούφιση, εκείνη ξαμολιέται στο κατόπι μου.
Αχ, τί ωραία που τρέχει, πότε περπάτησε?  Εμένα δεκαπέντε μέρες νωρίτερα, όλα αμέσως τα έκανε αυτό το παιδί.  Λες να πάει και στο γιογιό γρήγορα?  Καλά ναι, δεν τα πιέζουμε, αλλά πότε πάνε στο γιογιό?  Τί, δε λέει "ήτα"?  Εμένα έτσι την λέει την τσουλήθρα.  Τί θα πει δεν πολυμιλάει?  Εμένα από δέκα μηνών φτιάχνει προτάσεις.  Ε, ναι, δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, θα μιλήσει.  Έχεις κι άλλο? Πώς το λένε?  Από πού βγαίνει αυτό?  Ιταλός?  Γι'αυτό μήπως αργούνε να μιλήσουν.  Α, το αγόρι τα έκανε όλα τόσο πολύ νωρίτερα?  Περίεργο, συνήθως τα κορίτσια είναι πιο προχωρημένα.  Και πότε πήγε ο γιος σου στο γιογιό?  Σώπα, μπράβο!  Μαμά πότε είπε η κόρη σου?  Τί θα πει δε θυμάσαι, εγώ το έχω σε video, άσε, για να πετύχω τη σκηνή μία μέρα την κυνηγούσα.  Και για πες, χορεύει?  Εμένα είναι πολύ χορευταρού, να, αν της τραγούδησω εδώ θα σου χορέψει.  Αχ, ευχαριστώ, λες επειδή τραγουδάω και εγώ ωραία, τί καλή που είσαι.  Εσένα χορεύει?  Παλαμάκια κάνει?
Κλακέτες?  ΚΑΝΕΙ ΚΛΑΚΕΤΕΣ???  Την έσκισα. 
Αποκαμωμένη από το άπιαστο του εγχειρήματος, μου επαναλαμβάνει:
Εμένα πάντως δε ξέρω αν στο είπα, αλλά έφτιαχνε προτάσεις από δέκα μηνών.
Ειλικρινά, εκείνη τη στιγμή, από το άπειρο των λέξεων που μπορεί να ξεστομίσει ένας άνθρωπος, μόνο τρείς θα ήθελα να λέει η κόρη μου.
Στα παπάρια μου.

19 σχόλια:

  1. xa xa xa xa xa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xaxa xa xa xa Είστε αχτύπητο δίδυμο! (by the way η κοινωνικότητα είναι Τοξοτικό χαρακτηριστικό)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μπου χα χα (τη βλέπω την τύπισα μπροστά μου σου λέω....!!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ιιιιιιιιιιιιιιι! κλακέτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απολαυστική και γλαφυρότατη όπως πάντα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να απαγορευτούν πάραυτα οι "χαρισματικές" μαμάδες των "χαρισματικών" παιδιών από τα πάρκα! Σμπαραλιάζουν τη ψυχολογία των φυσιολογικών μανάδων των φυσιολογικών παιδιών και χαλάνε και το φενγκ σούι της παιδικής χαράς. Αμαν πια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ταυτίζομαι. Ωραίο να ανακαλύπτεις ότι υπάρχει τελικά ζωή σ' αυτόν τον πλανήτη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. χαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα..Πες τα να τα διαβάσουν μήπως και κάποτε βρεθεί γιατρειά! Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα!! Στο μεταξύ εμένα φαίνεται στο... μάτι μου, ότι "φορτώνω", αλλά επειδή είμαι ευγενική, συνεχίζουν ακάθεκτες. Νομίζουν μάλλον ότι ειναι το φυσιολογικό μου αυτό. :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλησπέρα!
    Έχω ενθουσιαστεί με το Blog σου. Το ανακάλυψα πριν από ένα μισάωρο και έχω κολλήσει με τα κείμενά σου, τις απόψεις, τον τρόπο σου να τις επικοινωνείς... Δεν είμαι μαμά, δεν είμαι παντρεμένη, δεν συζώ, είμαι 31 από καιρό κλεισμένα και fashion blogger (ναι ξέρω ακούγεται κάπως ηλίθιο :P). Κι όμως με έχεις κερδίσει απίστευτα! Συνέχισε να μας παρουσιάζεις τις αλήθειες σου με αυτόν τον απίθανο τρόπο!
    πολλά φιλιά
    πι ες. περαστικά στο γιο σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καθόλου ηλίθιο, σ'ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο. τα σχόλια από τις non-mums έχουν μεγάλη αξία για αυτό το blog. be well.

      Διαγραφή
  9. μπράβο σου ρε κοπελιά...και είχα αρχίσει να νιώθω πολύ άσχημα που έβλεπα τόσες και τόσες μαμάδες να αποθανατίζουν κάθε πρώτη στιγμή του παιδιού τους, είτε σε φωτό είτε σε dvd! άρχισα να νιώθω ενοχές που δεν θυμάμαι πότε ακριβώς μίλησε και τί ακριβώς είπε. Ο γιος μου είναι 3,5 ετών και δεν με νοιάζει τελικά που δεν θυμάμαι λεπτομέρειες....με νοιάζει μόνο να μπορώ να του προσφέρω ένα ψυχολογικά υγιές περιβάλλον, όσο μπορώ φυσικά. Περαστικά στο μικράκι σου και πολλά φιλιά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ακόμα ψήνεται ο νέος;;;; Περαστικά του ! Τι θα πει δεν θυμάσαι πότε είπε "μαμα" το παιδί;;;;; Θα σε ρωτήσει αύριο - μεθαύριο και εσύ τι θα του απαντήσεις;;;;;;;; Τσ τσ τσ τσ μανάδες σου λέει μετά. Κανονικά έπρεπε να έχεις κάνει την κάμερα προέκταση του χεριού σου κυρία μου και όταν ενηλικωθεί να του δώσεις τη ζωή του σε επεισόδια !!!
    Πέρα από την πλάκα, δεν αντέχω τις συγκρίσεις ανάμεσα στα παιδιά. Μου θυμίζει τους ανεγκέφαλους που βάζουν στη διαπασών τη μουσική στο αυτοκίνητο για να γυρίσουν να τους κοιτάξουν όλοι. Επίσης δεν αντέχω να βάζουν τα παιδάκια να λένε ότι ξέρουν και δεν ξέρουν στην κυρά Μαρία που συνάντησαν στη λαϊκή (πες χρυσό μου στη θεία το "ήταν ένας γάιδαρος" πες το "η καλή μας αγελάδα" ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Και πού συχνάζουμε όλες εμείς οι "φυσιολογικές" μαμάδες, τελοσπάντων; Σε ποια παιδική χαρά; Γιατί πολλή μοναξιά με τρώει στα πάρκα και στις αμμουδερές παιδικές χαρές. Απο την άλλη...στα παπάρια μου. Νιώθω καλά που απλώς υπάρχετε να επιβεβαιώνετε ότι ναι, υπάρχει αντίπαλο δέος! Φιλιά από Θεσσαλονίκη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑ μλκ πεθαίνω ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!Είσαι δικιά μου στο είπα; Το ξέρεις ότι πήγαμε σε ένα φιλικό σπίτι τις προάλλες και η μαμά, μου τα έκανε τσουρέκια Πασχαλινά με το πώς χέζει η μικρή και πώς την παίζει ο μεγάλος;Εμένα με ρώτησε αν με ενδιαφέρουν όλα αυτά;Όχι δεν με ρώτησε διότι έλεγε συνέχεια "Εμένα αυτό, εμένα εκείνο" και έλεγε και παπαριές που επινοούσε απ' το κεφάλι της εκείνη τη στιγμή για να δείξει πόσο ευτυχισμένη είναι.Όταν της είπα ότι πηδιέμαι δυο φορές την εβδομάδα γούρλωσε το μάτι, είπε "Κι εγώ" ενώ αν ήθελα μία μόνο λέξη να πεί ο γιός μου εκείνη τη στιγμή θα ήταν "Αποκλείεται"!Είσαι απίστευτη, αυτό είναι μαμαδομπλόγκ ρεεεε (πάω να σε διαφημίσω!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλημέρα. Λίγο πολύ οι περισσότεροι έχουμε να πούμε για παρόμοιες καταστάσεις. Μόνο που τα γεγονότα είναι τόσο καταιγιστικά όταν έχεις ένα ή δύο μικρά ώστε συνήθως χάνονται ενδιάμεσά τους.
    Να είσαστε καλά.

    www.carousel-gr.blogspot.com
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Κοίτα να δείς τί μου κάνεις τώρα...
    Η ηλεκτρική ξαπλωμένη στο πάτωμα, τα παιδιά φορτωμένα στον μπαμπά στο σούπερ μάρκετ και εγώ να γράφω σχόλια σε ένα blog για μαμάδες και όχι μόνο. Οχι πως με άφησες το πρωι να κάνω δουλειά στο γραφείο. Είχα κολλήσει και τη μούρη μου στην οθόνη να δείχνω πολυάσχολη, μη διανοηθεί κανείς και με διακόψει απο την ανάγνωση. Ζηλεύω το ταλέντο σου στη γραφή, τα λές ωραία , απλά γαργαλιστικά αλλά πάνω από όλα τα λές όπως είναι...και επιτέλους διαβάζω πράγματα ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ. Εγώ είμαι τρελή ή τρελάθηκαν οι γυναίκες γύρω μας. Κάθε μέρα δουλεύω με μία μαμά στα πρόθυρα νευρικής κρίσης (την οποία παθαίνει με το παραμικρό), της φταίνε όλα και όλοι και πεπεισμένη ότι έχει δίκιο, μας τα λέει με το νι και με το σίγμα..και πρέπει εγώ να τσατιστώ με τις καθημερινές τις "ατυχίες" και να συμπάσχω? Η άλλη μαμά και αυτή, περνάει φάση χειραφέτησης: το στόμα οχετός, η μαγκιά ξεχειλίζει και "ξέρεις ποια είμαι εγώ..γιατί αν δε με ξέρεις θα με μάθεις". Η τρίτη μέσης ηλικίας σπέυδει να δώσει συμβουλές επί παντώς επιστητού με ύφος 1000 καρδιναλίων (απο φασολάκια μέχρι ατομική βόμβα σου φτιάχνει). Η τελευταία δεν τολμάς να μιλήσεις και το γυρνάει το θέμα στο σεξουαλικό δένει δεν δένει, τραβηγμένο από τα μαλλιά με βία. Πώς να επιβιώσω...?Χάρηκα που άκουσα μια ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ φωνή με όμορφο λόγο και ικανή να σε κάνει να γελάς και να κλαίς (την ίδια στιγμή) αβίαστα. Σε ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Π Ε Θ Α Ν Α Σ Τ Α Γ Ε Λ Ι Α !!!
    Πες τα, χρυσόστομη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή