TO βαλιτσάκι.

Έχω κάτι οργανωτικές φίλες που είχαν λυσσάξει τον τελευταίο καιρό με την άρνηση να φτιάξω "ΤΟ βαλιτσάκι μου."
Μην ακούσω τώρα από καμία τύπου άνετη τί είναι το βαλιτσάκι...???!!!??
ΤΟ βαλιτσακι???!!!?? Are u f-----g crazy?
Είμαι σίγουρη ότι αν είστε πάνω από 30 και ο κύκλος των φίλων σας είναι λίγο mixed, δεν ζείτε δηλαδή σαν τον Βασίλη Τσιβιλίκα και την Νόρα Βαλσάμη στα Μάταλα, έχετε εμπεδώσει από τις μαμάδες to be την μέγιστη σημασία της τακτοποίησης βαλιτσακίου πριν την αναχώρηση για το μαιευτήριο.
Είναι μέσα στα τοπ της λίστας.  Είναι τόσο τοπ, που καμιά φορά το χρονομέτρημα των συσπάσεων μπαίνει λίγο στην άκρη προκειμένου να τσεκαριστεί ξανά και ξανά ΤΟ βαλιτσάκι.  Το οποίο βέβαια δεν είναι σχεδόν ποτέ σκληρό, ροδάτο βαλιτσάκι, αλλά μπορεί να είναι και sac voyage, weekend bag, τεράστια καπιτονέ δώρο από το Elle (με ασορτί νεσεσέρ) ή charlotte-style δερμάτινη και κομψή theofile & patachou, σε αντιστοιχία πάντα με το φίλο του μωρού που αναμένεται.
Η σημασία του κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι μηδαμινή.  Πρόκειται για το σύνολο των πραγμάτων που θα χρειαστούν στο μαιευτήριο, βασικά πυζάμες για τις πρώτες ώρες και κανένα καλλυντικό σε περίπτωση που είστε κοκέτα και θέλετε να υποδέχεστε κάπως όλους αυτούς που πρόκειται να σας επισκεπτούν.  Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, τα ροδαλά μάγουλα και οι γυαλιστερές, μαύρες βλεφαρίδες βοηθάνε σε μία μικρή τόνωση αυτοπεποίθησης, όταν κατά τα άλλα αισθάνεσαι σαν ένα -χοντρό- ρημάδι.  Τα οποία βέβαια επειδή θα χρειαστούν αρκετές ώρες μετά τον τοκετό, μπορεί άνετα να πεταχτεί κάποιος που νιώθει και να τα πάρει (εξαιρούνται βεβαίως οι κυρίες που είναι από επαρχία και γεννάνε Αθήνα).  Εμένα πάντως όλες οι φίλες που μου τα ζάλισαν είναι λοκάλια.
Το έφτιαξα λοιπόν, κυρίες και κύριοι!  Το έφτιαξα μπας και ενεργοποιήσω καμία διαδικασία αυθυποβολής του τεμπέλικου και αραχτού νο2, που δεν το πιστεύω ότι το νο1 έκατσε μέσα στην σιγουριά, ζεστασιά και ησυχία της μήτρας λιγότερες μέρες από αυτό!  Συνήθως το ανάποδο δεν συμβαίνει?
Έχω βάλει λοιπόν μέσα προς το παρών τα ακόλουθα:
Kάτι φορμίτσες - που εξυπηρετούν και το κόνσεπτ πυζάμα.
Φανελλάκια (αυτά με κλιπ για θηλασμό, αλλά έχουν βγει και ωραία).
Σουτιέν, πάλι για θηλασμό, πρακτικά από mothercare και ένα σούπερ δαντελωτό με απίθανη εφαρμογή από h&m.
Κοττόν σλιπάκια χαριτωμένα, σε μέγεθος αερόστατου.
Lounge κάλτσες από h&m και gap για να σουλατσάρω μέχρι το διάδρομο επειδή μου την σπάνε οι παντόφλες.
Tις παντόφλες μου από το Zara home αν τυχόν μου έρθει η διάθεση να σουλατσάρω λίγο παραπέρα (που το αποκλείω, εκτός αν περάσει ο Walter για κανα καφέ).
Kαμιά χαχόλικη ζακέτα για να κρύβεται λίγο το μπρατσάκι εκτροφείου.
Μία πολύ κιούτ λευκή, μακριά μπλούζα με puffy shoulders για να την βάλω την ημέρα που θα πάμε σπίτι.
Μία λακ - γιατί εγώ χωρίς λακ αισθάνομαι σαν την Victoria Beckham χωρίς τακούνια.  Μάλιστα δύο φίλοι μου είναι πλεόν σίγουροι ότι στα 75 μου θα είμαι με λουλακί μαλλί στην πλατεία και θα ψεκάζομαι ανά 5 λεπτά στο Top's καθώς θα τρώω σουπιές με σπανάκι.
Μία κρέμα ματιών Shiseido γιατί μου έχουν δώσει και γαμώ τα μεγάλα και πολλά δείγματα.
Ένα απαλό Vibrant Curve Effect lip gloss της Max Factor γιατί έχω νομίζω οχτώ.
Ένα αφρόλουτρο Olivella vanilla από 100% παρθένο ελαιόλαδο και χωρίς paraben που αγόρασα ειδικά για την περίσταση από το mothercare.
Κανένα άλλο καλλυντικό/ξεβαφτικό/skincare γιατί τα χρειάζομαι καθημερινά.
Τίποτα απολύτως για το μωρό.  Θα το αφήσω στον Dario αυτό, έχουμε τα κέρατά μας από ωραία κορμάκια.
Ιδού λοιπόν.  Ελπίζω να χρησιμοποιηθεί σύντομα.
Αύριο ξαναπάμε στον γιατρό για να δούμε τί παίζει με αυτή την διαστολή.
Τί στο διάολο, στο 2 κόλλησε?
x.

Ψυχαναλύομαι.

Σήμερα γύρισα από τον γιατρό μου ολοκληρώνοντας με επιτυχία (?) το πρώτο μου επίσημο ραντεβού στον 9ο μήνα.
Το νο 2 είναι 2700,  η διαστολή είναι ελάχιστη και από Δευτέρα ξεκινάω - λέει ο Μονεμβασίτης τώρα, δεν το δένουμε και κόμπο - συστηματικό περπάτημα περίπου 5 χιλιομέτρων ημερησίως.

Ως δηλωμένη τεμπέλα, τύπου say it loud and be proud, χλωμή την βλέπω αυτή την δοκιμασία.  Θα το προσπαθήσω βεβαίως, αλλά δεν υπόσχομαι γιατρέ μου.

Κατά τα άλλα, είμαι σε περίεργη φάση.  Έχω τις πολύ πολύ κλειστές μου, δεν θέλω πολύ κόσμο και ούτε πολλά ζόρια, από την άλλη θέλω να είμαι συνέχεια έξω, να πίνω ωραίο καφέ και να βολοδέρνω σε βρεφικά πολυκαταστήματα μέχρι να με πιάσουν τα νεύρα μου, να γυρίσω σπίτι, να κάνω λίστα super market και λίστα things-to-do, για να με πιάσουν ακόμα περισσότερα νεύρα και απελπισία που τίποτα δεν προχωράει και να κλειστώ σε ένα δωμάτιο, με μόνη σκέψη τί κρίμα που δεν είμαι κάτι μουγκό, σερνόμενο και με κρυψώνα στην πλάτη, όπως η χελώνα ή το σαλιγκάρι.
Νεύρα, πολλά νεύρα.  Και απογοήτευση με πιάνει και μαυρίλα και στεναχώρια και δάκρυα.
Αλλά τα νεύρα μου τσακίζουν κόκκαλα, γκρεμίζουν τοίχους και κατρακυλάνε απειλητικά προς τους άλλους σαν τεράστιες χιονοστοιβάδες.

Τουλάχιστον μου βγήκε αργά στην εννιάμηνη πορεία μου όλο αυτό.  Τί περίεργο συναίσθημα όμως, να θέλω να είμαι συνέχεια στην τσίτα, να αρνούμαι να ευθυμίσω.  Μέχρι και το δωμάτιο, το αγαπημένο μου project, έχει μείνει λίγο πίσω.

Και μέσα σε όλα αυτά, νομίζω ότι έχω χάσει και ολίγον από έμπνευση.  Ήμουν φουλ σε ιδέες, προχωρούσα και σκέφτομουν ατάκες, τίτλους, παραγράφους, ποστ ολόκληρα και πάνω από το κεφάλι μου άναβαν λαμπάκια.  Τώρα, αισθάνομαι ότι κολλάω.  Και ότι βαραίνω, όπως με βαραίνει η κοιλιά μου την ώρα που προσπαθώ να κάνω απλά πράγματα, όπως το να ανέβω ένα γελοίο σκαλάκι για παράδειγμα.
Anyway, αυτό γίνεται πολύ προσωπικό και βαρετό μάλλον.
Σας αφήνω με φωτογραφίες από τρία πολύ γλυκά, πολύ χαριτωμένα και πολύ αυθόρμητα δωράκια που πήρα από τρείς φίλες μου.  Μην τρελαθούμε κιόλας, εννοείται ότι όλα αυτά μου φτιάχνουν το κέφι.

Angel's cake, με σαλιάρα και καλτσάκια, από Vera Wang

Απίθανη κουκουβάγια για στήριξη πιπίλας, από http://www.aliceonboard.gr/

Λεοπάρ μπαλαρίνες, νο 14-15 ( :-) ) από H&M













Εκτός από αυτές τις χαριτωμενιές, υπάρχει και ο νο1/all time classic λόγος που μου φτιάχνει την διάθεση.

Καλό ΣουΚου και όσοι γουστάρετε, να ρουφήξετε ήλιο, σαν τις σαύρες. ;-)

Fashion play

Ένα ακόμα στοιχείο για εμένα που δεν γνωρίζουν οι λιγοστοί που διαβάζουν το blog μου και δεν με ξέρουν προσωπικά, είναι ότι αγαπώ την μόδα.
Το θέτω έτσι, γιατί όχι, δεν είμαι junkie, δεν είμαι addicted και δεν κυκλοφορώ με 15ποντα τακούνια με κίνδυνο της σωματικής μου ακεραιότητας, μόνο και μόνο επειδή το προστάζει ο John Galliano.
Με προκαλεί όμως το πώς ξεφυτρώνουν οι νέες τάσεις τόσο προστακτικά και καθολικά στην αρχή της κάθε σεζόν, ξετρελαίνομαι με το παιχνίδι των χρωμάτων και των διαφορετικών υλικών, με ιντριγκάρει η προσπάθεια αποκρυπτογράφησης των glossy σελίδων για να καταλήξουν στην ντουλάπα μου, με εντυπωσιάζει το πόσο εύκολα κάμπτονται οι προσωπικές μου αντιστάσεις απέναντι στο λεοπάρ και το ρεβέρ, για παράδειγμα.
Και απολαμβάνω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να ΔΙΑΒΑΖΩ την Αγγλική Vogue.
Να απομονώνομαι και να την ρουφάω μέχρι την τελευταία σταγόνα και μετά να την ξεφυλλίζω ξανά και ξανά. Εννοείται πως δεν πετάω ποτέ Αγγλική Vogue. Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο όμως, απλά θέλω να υπάρχει βρε αδερφέ. Όπως η κολλητή μου έχει πάντα Kellogg's Eggo Cereal Maple Syrup, και δεν τρώει καν maple syrup. Ξέρω, weird...

Από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου ομολογώ ότι έχω αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην δική του γκαρνταρόμπα, απ'ότι στην δική μου. 'Οπως τα μάτια των παιδιών γυαλίζουν από λαχτάρα με ένα καινούργιο παιχνίδι, έτσι γυαλίζουν και τα δικά μου κάθε φορά που ανακαλύπτω κάτι μοναδικό, ξεχωριστό και απόλυτα in fashion για να ψωνίσω για εκείνον.
Μου αρέσει να διαφοροποιούνται τα παιδιά από πολύ μικρά μέσα από το ντύσιμό τους. Μου αρέσει να ξεχωρίζουν, να έχουν από πολύ νωρίς άποψη, να κάνουν τρέλες και να διαμορφώνουν σιγά σιγά το προσωπικό τους στυλ, όσο τρομακτικά και αν φανεί αυτό σε κάποια φάση της -εφηβικής- μάλλον ζωής τους.
Τα δε αγόρια είναι ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση, καθώς οι επιλογές είναι συγκριτικά περιορισμένες και η στάση των γονιών απέναντί τους, μάλλον συντηρητική. Διαφωνώ κάθετα βέβαια με αυτό. Τα μικρά και μεγάλα αγοράκια μπορούν να εντυπωσιάσουν ακόμα περισσότερο με το στυλ τους από τα κορίτσια, ακριβώς γιατί δεν το περιμένει - και δεν το τολμά - κανείς.

Όλος αυτός ο εντελώς βαθυστόχαστος και πολύ επιφανειακός πρόλογος για την μόδα έχει να κάνει μόνο με το πως πέταξαν λάμψεις πάλι τα μάτια μου στην αρχή και αυτής της σεζόν. Και καθώς εγώ βρίσκομαι στο τελικό στάδιο της φαλαινοποίησης, όλη η μανία μου για έρευνα αγοράς στο διαδίκτυο εκτονώθηκε σε παιδικά sites. Είναι δε τόσο μεγάλη η λαχτάρα και η χαρά μου που θέλω να μοιραστώ τις top 5 internet-ικές επιλογές μου (γι'αυτή την εβδομάδα εννοείται, για να έχουμε να λέμε) για αγόρια & κορίτσια, οπωσδήποτε μαζί σας. Σήμερα τα κορίτσια, γιατί είναι μία και μισή την νύχτα και είπαμε, είναι πιο εύκολη περίπτωση.

In a random order. Ούτε ο Sartorialist να ήμουνα.

Άσχετο, αλλά εντωμεταξύ στην κοιλιά μου συμβαίνει σεισμός. Μάλλον γουστάρει το τόπικ η κόρη.

1. Fafa Tokyo - Odaiba Cardigan in chenille wool.
Μου άρεσε γιατί είναι τόσο funky, όσο και κλασικό. Από το Little Fashion Gallery.

2. Rose Trim Leggings - με μπλε ή πράσινα stripes.
Απίστευτο κολάν για να συνοδεύει τούλινες, ντένιμ ή δαντελένιες φούστες ή σορτσάκια. Από το My Rocking Wardrobe.


















3. Purple tiered tulle ruffle skirt. H rock φούστα που λέγαμε.

Αν και η Stevie είναι μια γλύκα και έτσι, την προτιμώ με φλούο κίτρινα All Star. Από H&M kids.

















4. Fairytale print jumpsuit by Soft Gallery. To απόλυτο statement, και σε ύφος, και σε print.

Aπό το Mini Giants.


5. Και τέλος, μαγιό. Το βρήκα μπροστά μου στο Alice on board, και φοβάμαι ότι μέχρι το επόμενο καλοκαίρι θα το έχω ξεχάσει. Άλλωστε, θα βουτήξετε και τον Σεπτέμβριο... Και είναι τόσο... μα τόσο, ρετρό!


Μου άρεσε αυτή η ματιά στην παιδική μόδα.
Τόσα sites, τόσα blogs, τόσες πολλές, μοναδικές ιδέες, που για άλλη μια φορά από τότε που ανακάλυψα το e-shopping, μου φάνηκε φτωχή η Αθηναϊκή αγορά. Και αν όχι φτωχή, τότε σίγουρα... δειλή.
Πάντως τολμήστε κάτι λίγο πιο εξτρίμ με το παιδί. Θα σας πάρει και εσάς η μπάλα, έχει πλάκα....
Σήμερα ο γιος μου ήθελε να πάει στο πάρκο με μαύρες γαλότσες και τζην βερμούδα - γιατί την φορούσα και εγώ. Και μου έφερε να βάλω τις μαύρες σουέντ μπότες μου με τα κρόσια.
Μην φανταστείτε βέβαια καθόλου την Kate Moss στο Glastonbury, αλλά μέχρι το πάρκο πήγαμε... με φεστιβαλική διάθεση.
Όχι, όχι ο Dario εσπαντρίγιες φορούσε.... Νορμάλ πράγματα.

Η ώρα της μόδας

Αύριο βαφτίζω τον Αντώνη.
Το φόρεμα μου - http://www.asos.com/Women/Maternity- έφτασε στα χέρια μου πριν από 3μέρες και ήταν καλύτερο απ'ότι φαινόταν στην φωτογραφία. Και για πρώτη φορά στα χρονικά, πρώτη μετά τον γάμο μου & το γαμήλιο πάρτυ της 'Ολγας πριν 2 χρόνια όπου ήμουν 15 κιλά περισσότερα από το κανονικό, θα βάλω μάξι!
Τελικά έχω αποφασίσει τί συμβαίνει με τα ρούχα εγκυμοσύνης. Πρέπει να είναι είτε πολύ κλασικά, απλά, μαλακά, μαύρα φορέματα ή λευκά, ντραπέ tops ή εντελώς so-hot-right-now, που σημαίνει ότι ακόμα και αν δεν είναι άψογα πάνω σου, παίρνεις κάποια credits για την προσπάθεια.
Η αλήθεια είναι ότι μία μεγάλη κοιλιά συνδιασμένη με ανοιχτή λεκάνη ταιριάζουν καλύτερα σε ένα ίσιο παντελόνι, αλλά ένα φαρδουλό και λίγο "άχαρο" boyfriend jean (H&M 4ever!), με ένα ζευγάρι τρελές μπαλαρίνες, θα προκαλέσει πιο πολλά χαμόγελα.
Ακούγεται χαζό αλλά στην φάση που περνάω, οι ψυχολογικές διακυμάνεις μου μπροστά από την ορθάνοιχτη ντουλάπα και το βλέμμα απελπισίας μπροστά στα 9 από τα 10 looks που δημιουργώ, είναι αξιομνημόνευτα.
Γι'αυτό, ό,τι έξυπνο σε styling tip δοκιμάσω, ακούσω, διαβάσω ή δω, θα το μεταφέρω κατευθείαν.