12.5.13

Γιατί μπορώ.

Αυτή ίσως και να είναι η πιο αποκαλυπτική ανάρτηση που έχω γράψει.
Και αυτό γιατί σκοπεύω να της την τυπώσω - δεν διαβάζει το μπλογκ μου, παρά μόνο αν της δείξω εγώ κάτι και ούτε απόλυτα το συμμερίζεται - και να την έχω αμείλικτο κριτή εκεί πάνω από το Α4 με σηκωμένο φρύδι στις αράδες που νομίζει ότι την έχω εκθέσει.
Η μαμά μου έχει σκληρά, σκούρα, ατίθασα φρύδια, από αυτά που είναι τώρα της μόδας, φανταστικές γάμπες και υπέροχα νύχια, αν μπορείτε να το κάνετε αυτό κάπως εικόνα.
Πιο νέα, τότε που δεν είχε αρθροιτικά, πόνους στη μέση αλλά λεφτά για ξόδεμα, όχι για κάτι άλλο, είχε τις πιο σικάτες μαμαδίστικες τσάντες και τα πιο αξιομνημόνευτα παπούτσια μεταξύ των μαμάδων που έβλεπα γύρω μου.  Τώρα μπορεί επειδή ήταν της δικιάς μου, αλλά σαν να θόλωναν τα παπούτσια όλων των υπολοίπων όταν η μαμά μου εμφανιζόταν κάπου.  Δεν συζητάω για το σχολείο, παρότι ερχόταν πάντα σοβαρή και μετρημένη, πάντα καταπιεστικά αξιοπρεπής και κομ ιλ φο, το μόνο που κατάφερνε σφίγγοντας το χέρι της Φιλόλογου/Θρησκευτικού/Οικοκυρικού με τον κότσο τσουρέκι και τη μυρωδιά φορμόλης, ήταν να τις κοιτάζω από μακριά ξεκαρδισμένη και μετά να προσποιούμαι για μερικά δευτερόλεπτα ότι νοιάζομαι όταν μου μετέφερε τα σχόλια των καθηγητών.
Εκείνη νοιαζόταν, νοιάζεται. Σε απόλυτη αντίθεση με εμένα, ικανοποιείται ηθικά, ουσιαστικά, με τις καλές εντυπώσεις που αφήνει στον κόσμο, θέλει ακόμα και τώρα να έχουν όλοι μια καλή γνώμη για το παιδί της, και αν όχι καθολικά, για το ήθος του σίγουρα.  Ναι, ναι, γι'αυτό. Η ίδια έχει φωνή, και γνώμη, και διαφωνία, αλλά πάντα με λόγο σωστό και με εκνευριστικά απόλυτη δικαιοσύνη.
Να, ίσως αν έπρεπε να εκφράσω το πρώτο της χαρακτηριστικό που θα μου ερχόταν στο μυαλό να ήταν αυτό.  Δίκαιη.  Τίμια.
Και κάπως, εχμ, που δεν ξέρω πώς να το πω, μετρημένη.  Στη ζωή της όλη έχει καπνίσει 1,5 τσιγάρο, στο μισό ήμουν μπροστά, πήγαινα δημοτικό και μα την παναγία την θυμάμαι ακόμα ως μια από τις πιο αστείες της στιγμές, δεν πίνει, μαλακαμου δεν πίνει ΤΙΠΟΤΑ και δεν χορεύει.  Huh? Δεν έχει ρυθμό - double huh, και επίσης μάλλον αφού το διαβάσει αυτό θα μου θυμώσει πολύ.
Παρόλα αυτά ο μπαμπάς μου ο γόης, έκανε κινηματογραφικές απόπειρες για να την κατακτήσει, την είδε μέσα στη βιτρίνα και κόλλησε, πήγαινε κάθε εβδομάδα και έπαιρνε σουτιέν απ'το μαγαζί που δούλευε για τις αδερφές του και καλά πολύ προχωρημένο για την εποχή ε, και έχει πέντε αδερφές ο άνθρωπος και δεν τους πήρε μόνο ένα, σκεφτείτε πόσες εβδομάδες κάψας πέρασε.
Άλλη φάση εκείνος,  φανταστείτε τη δικιά μου με το μαλλί λάχανο, το νύχι κάγκελο περλέ και τα μόνο, πάντα, αληθινά κοσμήματα, να την πετάει για να μην ανατιναχθούν μαζί από φλεγόμενο αυτοκίνητο στον Αχλαδόκαμπο ή να σπάει στο ξύλο έναν τύπο που της έπιασε τον κώλο στο τραίνο όταν φορούσε εκείνα τα ιλιγγιώδη μίνι που όλοι βλέπουμε στις φωτογραφίες τους τώρα και σχολιάζουμε με έκπληξη "έλα ρε μάνα, αλητεία".
H μαμά μου είναι θαρραλέα, είναι αγωνίστρια, πήγαινε σχολείο περπατώντας τρεις ώρες με τα πόδια, διασχίζοντας ποτάμι με παγωμένο νερό κάθε μέρα, με τον δάσκαλο να την περιμένει να χτυπήσει με τη βέργα τα ξυλιασμένα της χέρια αν αργούσε, δεν κατάφερε να σπουδάσει και αυτό είναι το μεγάλο της απωθημένο, αλλά έγινε μια απίστευτη βιβλιοφάγος, ρουφάει 500 σελίδες μέσα σ'ένα βράδυ, παντρεύτηκε με δανεικό νυφικό φίλης και ξεκίνησε τη ζωή της σ'ένα σπίτι με τέσσερα, ναι τέσσερα, μαχαιροπήρουνα.  Η αγαπημένη ιστορία του νονού μου ήταν που μια φορά πήγαν να φάνε στο σπίτι των γονιών μου και ξέχασαν να φέρουν τα δικά τους και ρούφηξαν γελώντας μακαρόνια με τα χέρια, ήπιαν πολύ κρασί (οι άλλοι), κάπνισαν πολλά τσιγάρα (πάλι) και κοιμήθηκαν στο πάτωμά τους όλο το βράδυ.  Αν καθόμουν να γράψω τί έχει καταφέρει, τί έχει δημιουργήσει μέσα από το απόλυτο τίποτα, κάποιοι γκρινιάρηδες της κρίσης, της ευκολίας, της καλοπέρασης, θα σταματούσαμε να μιλάμε για οικονομικά και θα λέγαμε μόνο ιστορίες για μεγάλους έρωτες και ταξίδια που δεν πήγαμε ποτέ.
Αυτό θα ήθελα να της χαρίσω, λατρεύει, διψάει για ταξίδια, για ωραία μέρη, για καλά εστιατόρια, για λινές, κεντητές χειροπετσέτες και για ασημένια μαχαιροπήρουνα.
Ταξίδια που δεν έκανε γιατί ο μπαμπάς μου δεν ακολουθούσε, γιατί δεν μιλούσε τη γλώσσα, γιατί έβαζε άλλες προτεραιότητες - πάντα είχαν να κάνουν με εμένα - που τώρα περιμένει να πάει τα εγγόνια της στη Eurodisney και στη Βιέννη, που ρε γαμώτο ένα θα το κάνουμε μαζί γιατί καμια φορά μελαγχολεί και με πληγώνει.
Στην ουσία της μαμάς μου δεν έφτασα, και θα την κρατήσουμε μάλλον για πάντα οι δυο μας, μου αρκεί να ξέρει ότι την γνωρίζω, ταξίδι ακόμα δεν έχω καταφέρει να της χαρίσω, αλλά της χαρίζω αυτό.
Κι ας μην έχει κανένα αναγνωστικό ενδιαφέρον, είναι το δικό μου Χρόνια Πολλά Μαμά Μου, γιατί μπορώ.
Γιατί γαμώ την τρέλα μου είμαι η μόνη σε αυτό τον κόσμο που μπορώ να την πω έτσι.
Μαμά Μου, κι αν δεν είναι αυτό σπουδαίο, είναι σίγουρα μοναδικό.


45 σχόλια:

  1. Ρε Γιολινα δεν μπορεις να φανταστεις πόσο σε απολαμβάνω κάθε φορά, μα κάθε φορά!

    Και ναι εισαι η μονη που μπορεις να την πεις μαμά και πόσο αξία έχει αυτό απο μόνο του..

    Υ.Γ: Γραφε πιο συχνα και βγάλε επιτέλους το αποδεικτικό,ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΡΟΜΠΟΤ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. η παρατήρησή σας θα ληφθεί σοβαρά υπόψη.
      σας ευχαριστούμε που επισκεφθήκατε το μπλογκ μας.
      (με ρομποτική φωνή εννοείται)

      Διαγραφή
  2. Μάνα διαβάζει (βιβλία), κόρη γράφει (μπλογκ) και μια άσχετη κλαίει (δάκρυ κορόμηλο)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αχ,γιατί κλαίτε όλοι, τα συγκινητικά τα άφησα απ'έξω!

      Διαγραφή
  3. Απο ροδο τελικά βγαίνει ένα άλλο Ρόδο! Μπράβο ρε κορίτσι, που πάντα ανατρέπεις τα δεδομένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχω ήδη την εικόνα της μαμάς σου στο μυαλό μου.
    Μια αρχόντισσα και περήφανη γυναίκα.
    Πόσο χάρηκα που έγραψες πως ξεκίνησαν απο το μηδέν χωρις μαχαιροπήρουνα. Πες τα βρε Γιολινα! Μάθαμε στα πολλά και δεν μπορούμε να ζήσουμε με λίγα!
    Να την χαίρεσαι την Μαμά Σου και εύχομαι να της χαρίσεις το ταξίδι αυτό!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μα για όλα αυτά την εκτιμώ ακόμα περισσότερο. ξέρεις, αυτό το κλισέ "που ξεκίνησε από το μηδέν"

      Διαγραφή
  5. Να την χαίρεσαι Γιολίνα! Πόσο μου αρέσουν οι κοκέτες γυναίκες! Πόσο πολύ! Είναι από αυτές που δεν θα με ήθελαν κόρη τόσο αμπλαούμπλα που είμαι εγώ, αλλά που πάντα θαύμαζα για την μοναδική τους φινέτσα, για το φίλινγκ του ωραίου που το έφτιαχναν από το τίποτα. Τέτοια φινέτσα έχει η αδερφή μου. Η αδερφή μου, η Τζάννις Τζόπλιν και η Φρίντα Κάλο είναι τα αρχέτυπα που στιγμάτισαν τη ζωή μου. Γυναίκες που έχουν όλες στοιχεία που αναγνωρίζω και στον εαυτό μου σε μικρές ποσότητες όμως. Τέτοια ποσότητα που δε φτιάχνει χαρακτήρα αναγνωρίσιμο δυστυχώς.
    Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου! Χρόνια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    2. ξέρεις, δεν την χαρακτηρίζω ακριβώς κοκέτα, δηλαδή πάντα, ακόμα και μες στο σπίτι ή μέχρι το σούπερ μάρκετ στην τρίχα, αλλά καλοντυμένη, ναι. και τέλος πάντων αυτή είναι, και δεν την πείραξε ποτέ και καθόλου που εγώ φοράω μόνο τζην και φλατ παπούτσια.
      ευχαριστώ για τις ευχές, ανταποδίδω.

      Διαγραφή
  6. Υπέροχο Γιολίνα. Έχω την εικόνα της μαμάς σου...
    Να την χαίρεσαι και να σε χαίρονται! Χρόνια σας πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστούμε, η μαμά μου κι εγώ, επίσης.

      Διαγραφή
  7. Υπέροχη γυναίκα η μαμά σου...Να την χαίρεσαι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μακάρι να το πάτε πραγματικά το ταξίδι! Πολύ γλυκιά ανάρτηση παρ'όλα τα "γμτ" ;-)
    Χρόνια Πολλά και σε σένα..μαμά Γιολίνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν ειναι η πρωτη φορα που με συγκινει κειμενο σου. Ειναι ομως η πρωτη φορα που κλαιω.. πολυ. Γιατι θα θελα κ εγω να μπορω, γιατι χαιρομαι που εσυ μπορεις κ γιατι της αξιζει ενα τετοιο κειμενο κ μια τετοια κορη. Ειναι τυχερη κ εσυ το ιδιο. Να σαι καλα ρε κ μην σταματησεις ποτε να γραφεις. Σου παει πολυ... (κ ναι ξερω δεν σ αρεσουν οι τελιτσες)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Kαι αφού μπορείς,υπέροχα έκανες και το έγραψες!
    Να της το τυπώσεις και να της το δώσεις! Αγάπη, ρε συ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Να τη χαίρεσαι τη μαμά σου κορίτσι!! Και μακάρι να μπορέσεις να της χαρίσεις το ταξίδι που ονειρεύεται..φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εισαι τυχερη που νιωθεις ετσι για την μαμα σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μμμ, δεν ξέρω τί να σου πω, ίσως γιατί για εμένα είναι αυτονόητο.

      Διαγραφή
  13. Η μαμά θα είναι περήφανη για αυτό το γραπτό!Μπράβο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Τα είπες ωραία ρε γαμώτο σου! (respect)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Όλγα Χατζηχρίστου12 Μαΐου 2013 - 8:11 μ.μ.

    Χρόνια πολλά για τη μαμά σου Γιολίνα!
    Και είναι ξεκάθαρο ότι το κείμενό σου έχει σαφέστατα μεγάλο αναγνωστικό ενδιαφέρον - να μην αναρωτιέσαι. Ζωντανό, γρήγορο, γεμάτο εικόνες (αυτό με τα παπούτσια και τα νύχια το λάτρεψα όσο και το φλερτ μέσω βιτρίνας!). Να τη χαίρεσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ 'Ολγα, όταν το ανέβασα ειλικρινά δεν πίστευα ότι θα άρεσε σε πολύ κόσμο.

      Διαγραφή
  16. Καρατζέτζου12 Μαΐου 2013 - 9:30 μ.μ.

    Φτιάξαμε την εικόνα της μέσα από το κείμενό σου. Δυνατό post, απολαμβάνουμε να σε διαβάζουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Προγραμμάτισε το ταξίδι ΤΩΡΑ. Κλείσε τα εισιτήρια ΤΩΡΑ.

    Αύριο μπορεί να εμφανιστεί μια ζαλάδα, ένας περίεργος πόνος, ένα αποτέλεσμα στις εξετάσεις που θέλει παραπάνω ψάξιμο. Μπορεί και όχι, αλλά κάποτε τα αύριο τελειώνουνε κι εμείς δεν ξέρουμε, δε μπορούμε να ξέρουμε πότε.

    'Οτι θες να κάνεις κάν' το τώρα.
    Μπορεί να μπορέσεις να το ξανακάνεις και να είσαι διπλά ευχαριστημένη.
    Μπορεί να μην προλάβεις και να μείνεις για πάντα με το παράπονο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καταλαβαίνω απόλυτα τί λες και γιατί, αλλά δυστυχώς ΤΩΡΑ δεν μπορώ να το κάνω.

      Διαγραφή
  18. Νομίζω ότι η μαμά σου είναι μια υπέροχη γυναίκα και έχει μια υπέροχη κόρη, που την αγαπάει τρελά. Πάντα έτσι να είστε.! Και να ταξιδέψετε κάποια στιγμή παρέα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Γιολίνα...έγραψες!!
    Χρόνια Πολλά στη μαμά σου και σε σένα!
    Εύχομαι στο ταξίδι που θα κάνετε, να περάσετε αξέχαστα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή