Λοιπόν, σε διάφορες φάσεις της ζωής μου είχα συζητήσει με διάφορες γυναίκες (κυρίως μαμάδες) την απόφαση ζωής του αν τελικά κερδίζεις ή χάνεις όταν έχεις παιδιά, και συνεχίζεις να δουλεύεις.
Η απάντηση βεβαίως καταφατική για την μία ή την άλλη κατάσταση, αλλά με προϋποθέσεις, κάτι σαν μια μέση λύση, είναι ό,τι φυσικότερο θα έλεγε μία γυναίκα του σήμερα.
Ναι στην δουλειά, αλλά με προϋποθέσεις (που συνήθως έχουν να κάνουν με το ωράριο), ναι στο να είναι η μαμά συνέχεια σπίτι, αλλά και πάλι με προϋποθέσεις, που συνήθως έχουν να κάνουν με μία οικονομική κατάσταση που θα της επιτρέπει και μία ελάχιστη ελευθερία.
Ευχαριστώ πολύ, με υποχρεώσατε, και καλά κρασιά.
Έτσι απαντάω και εγώ.
Αυτές τις μέρες, που όπως πάνε τα πράγματα μάλλον θα γίνω η πρώτη γυναίκα θαύμα που έζησε την εγκυμοσύνη του ελέφαντα και προφανέστατα θα γεννήσει τα Χριστούγεννα (δεν εξηγείται διαφορετικά), που έχουν πρηστεί τα χέρια και τα πόδια μου και η διαδρομή σαλόνι κρεβατοκάμαρα με κάνει να λαχανιάζω και να σιχαίνομαι τον εαυτό μου γι'αυτό, νομίζω ότι πήρα την απόφασή μου όσον αφορά στο παραπάνω δίλημμα, κάθετα και αμετάκλητα!
Να δουλεύει η μαμά.
Να ξυπνάει το πρωί, να παίζει με το παιδάκι της, να γίνεται γκομενάρα, να
γεμίζει την τσάντα της με organiser, lip gloss και i-phone, να μπαίνει στο αυτοκίνητό της με υπέροχες μουσικές και να μεταπηδά σε έναν άλλο κόσμο με δράδη, διάδραση και ευστροφία.
Εκεί να συναναστρέφεται και με νεολαία που χέστηκε για τα μωρουδιακά, να αντιμετωπίζει θέματα, να λύνει προβλήματα, να ρουφάει επιβράβευση και να τσεκάρει το μανικιούρ της κολλητής της.
Στο τηλέφωνο να μιλάει με τα μωρά της, να τους στέλνει φιλιά και αγκαλιές, να χαζεύει τις φωτογραφίες τους στο γραφείο της, γιατί αυτή είναι η ζωή της, η χαρά της και η καρδιά της όλη, χτυπάει μόνο ΕΚΕΙ. Η δουλειά είναι διάλειμμα.
Και μετά πίσω στην πραγματική αγάπη, όχι πάντα τρισευτυχισμένη (δουλεύω αρκετά χρόνια, δεν είμαι ηλίθια), αλλά σίγουρα τσιτωμένη και εξιταρισμένη, είναι στο χέρι της τώρα να επωφεληθεί από όλο αυτό και να το μετατρέψει σε δημιουργικότητα, σε εκτίμηση για την οικογένειά της, σε ενέργεια για τα παιδιά της και όχι σε κατατονία, νεύρα, μελαγχολία ή βαρεμάρα. Αυτό είναι το ζόρικο part, αλλά δεν είπε ποτέ κανείς ότι η εργαζόμενη μαμά είναι ένας ξεκούραστος ρόλος.
M' αυτά και μ'αυτά λοιπόν, αποφάσισα.
Το είδος της δουλειάς, το ωράριο, οι οικονομικές αποδοχές, οι συνεργάτες, η εξέλιξη στην ιεραρχία, είναι δική σας απόφαση.
Ok, ξέρω τί θα μου πείτε. Και εντάξει, θα ξαναγράψω επί του θέματος - σε κανένα χρόνο. Όταν η εγκυμοσύνη του ελέφαντα, η δύσπνοια, οι φόρμες και τα μαζεμένα μαλλιά, τα τάντρουμ του γιού μου και η διαρκής του μανία να ντύνεται και να ξεντύνεται anytime, δεν θα μου έχουν κάνει τα νεύρα τσατάλια και θα μπορώ να σκεφτώ καθαρά.
Αλλά τότε δεν είναι που έχω θα αδυνατίσει, θα μπορώ να ντύνομαι ωραία, θα αράζω με κρασιά στα σπίτια φίλων (αργά, όταν θα έχουν κοιμηθεί τα μωρά μου) και θα σχεδιάζω με φοβερή προσμονή το απόλυτα τρυφερό οικογενειακό σαββατοκύριακο?
Το αποκλείω να αλλάξω γνώμη.
Μην σας πω ότι θα κάψω live όλα τα σουτιέν μου στο youtube αν συμβεί αυτό.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εγκυμοσύνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εγκυμοσύνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
26.11.10
12.10.10
To δεύτερο μήπως είναι λίγο φτυσμένο? (μέρος Βου & μάλλον τελευταίο).
Φίλε, καμία σχέση.
Εντάξει πείτε με κυνική, περίεργη, αναίσθητη (ναι, το ακούω), άνετη-και-καλά, αλλά αυτός εδώ ο 8ος δεν έχει καμία σχέση με τον 8ο του 2008.
Το μωρό που θα έρθει, δεν έχει ούτε ένα καλτσάκι.
Δεν έχει χειμερινό εξοπλισμό (γιατί ο αδελφός της είχε γεννηθεί 'Ανοιξη) και εκτός από ένα πετσετέ ζακετάκι-πιο-μικρό-πεθαίνεις, δεν έχει τίποτα ΡΟΖ (προφανώς, γιατί δεν είχαμε τίποτα ΡΟΖ. Καλά, ούτε γαλάζιο είχαμε γιατί το θέλαμε σουρπρίζ, αλλά άλλο θέμα αυτό τώρα).
Γενικώς, δεν έχει κανένα εξοπλισμό. Δεν έχει ούτε ένα μπιμπερόν και έχουμε χάσει τον υγραντήρα, αλλά who cares? σε μία ωρίτσα τα έχουμε αγοράσει αυτά.
Μου λείπει η έρευνα για το τέλειο καρότσι, τα video για το πώς διπλώνει στο youtube, το μέτρημα για να χωράει στο πορτ παγκάζ του mini, το χαζολόγημα στα πολυκαταστήματα τύπου mothercare και οι ηλιθιότητες της κάθε πωλήτριας για να σε πείσει να το πάρεις.
Επίσης, δεν έχει δωμάτιο, αλλά ένα πάνικ ρουμ σε απόλυτο πανικό και στην γωνία κάπου ένα κιλό μπογιά. Ο μπογιατζής ΘΑ έρθει, η ντουλάπα ΘΑ έρθει, η κούνια ΘΑ αγοραστεί και η αγαπημένη μας δικαιολογία είναι ότι "έλα μωρέ, μαζί μας θα κοιμάται στην αρχή". Τουλάχιστον τώρα έχω το γνώθι σε αυτόν, γιατί την πρώτη φορά το έπαιζα πολύ άνετη, ότι θα τον βάλω στο δωμάτιό του με την μία. Και μετά πήρα τα τέτοια μου με την ανακαίνιση, γιατί δεν υπήρχε όχι δωμάτιο, αλλά ούτε σπίτι και ηρέμησα.
'Οχι, όχι, όχι, δεν θα της βάλω πανάκριβη ταπετσαρία από το vibel, με την αχώνευτη ιδιοκτήτρια και πωλήτρια να μου πουλάνε μούρη ταυτόχρονα επειδή δεν αγόραζα από αυτούς και όλα τα υπόλοιπα, αλλά υπέροχα stickers που ΘΑ αγοράσω από το internet, γιατί έμαθα να αξιολογώ τα πεταμένα χρήματα διαφορετικά. Ναι, τα σπάει το δωμάτιο του Walter, αλλά μπορώ να το κάνω και αυτό ωραίο με λιγότερα. Και μπάι δε γουέι και πολύ τους είναι που τους έβαλα λινκ. Για να μην πάτε ;-).
Εγώ τώρα, δεν έχω αγοράσει αμφίεση μαιευτηρίου. Είμαι στην φάση να βάλω παλιά, μαύρη πυζάμα από αυτές που προχωράς και σέρνονται κάτω από την φτέρνα σου και σουτιέν που έχει ξεθωριάσει στο πλύσιμο.
Δεν με έχω φροντίσει καθόλου, του τύπου χαρωπή, λαμπερή έγκυος. Δεν έχω κάνει spa pre-pregnancy treatment (όκει ψωνίστικο, αλλά το είχα κάνει την πρώτη φορά και το είχα απολαύσει...), ούτε καθαρισμό προσώπου & δοντιών (πω πω, πολύ χάλια ακούγομαι), αλλά νομίζω προλαβαίνω τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές κούρεμα.
Την παλεύω λίγο καλύτερα με τα κιλά. Μην φανταστείτε ότι είμαι από αυτές τις καταπληκτικές, αξιοθαύμαστες γυναίκες που το κοντέρ σταματάει στο +10, αλλά είμαι λίγο καλύτερα από την παρεκτροπή της πρώτης φοράς. Τώρα σταματάω στην μία κουταλιά nutella, όχι στο ένα βάζο.
Αλλά ρε παιδιά, είμαι πιο ευτυχισμένη και πιο αισιόδοξη. Την πρώτη φορά όλο έκλαιγα και τράβαγα ζόρια, τώρα γελάω, γουστάρω και γράφω και μπλογκ! Και πιστεύω δεν θα κλειστώ μέσα και θα μιζεριάσω, αλλά θα είμαι πιο χαλαρή, θα ζητήσω βοήθεια ξέροντας γιατί και από ποιόν την ζητάω και θα κάνω και σχέδια για το μέλλον μου/μας.
Τέλος πάντων, θα σας ενημερώνω, ελπίζω να ρολάρει κάπως έτσι και να περάσουμε υπέροχα Χριστούγεννα όλοι μαζί.
Γαμώτο, επίσης έχω ξεχάσει ακόμα και να ανοίξω φυλλάδιο για τα βλαστοκύτταρα!
Και δεν θυμάμαι ούτε τις αναπνοές.
p.s: για το μέρος Α του ποστ, δείτε εδώ.
Εντάξει πείτε με κυνική, περίεργη, αναίσθητη (ναι, το ακούω), άνετη-και-καλά, αλλά αυτός εδώ ο 8ος δεν έχει καμία σχέση με τον 8ο του 2008.
Το μωρό που θα έρθει, δεν έχει ούτε ένα καλτσάκι.
Δεν έχει χειμερινό εξοπλισμό (γιατί ο αδελφός της είχε γεννηθεί 'Ανοιξη) και εκτός από ένα πετσετέ ζακετάκι-πιο-μικρό-πεθαίνεις, δεν έχει τίποτα ΡΟΖ (προφανώς, γιατί δεν είχαμε τίποτα ΡΟΖ. Καλά, ούτε γαλάζιο είχαμε γιατί το θέλαμε σουρπρίζ, αλλά άλλο θέμα αυτό τώρα).
Γενικώς, δεν έχει κανένα εξοπλισμό. Δεν έχει ούτε ένα μπιμπερόν και έχουμε χάσει τον υγραντήρα, αλλά who cares? σε μία ωρίτσα τα έχουμε αγοράσει αυτά.
Μου λείπει η έρευνα για το τέλειο καρότσι, τα video για το πώς διπλώνει στο youtube, το μέτρημα για να χωράει στο πορτ παγκάζ του mini, το χαζολόγημα στα πολυκαταστήματα τύπου mothercare και οι ηλιθιότητες της κάθε πωλήτριας για να σε πείσει να το πάρεις.
Επίσης, δεν έχει δωμάτιο, αλλά ένα πάνικ ρουμ σε απόλυτο πανικό και στην γωνία κάπου ένα κιλό μπογιά. Ο μπογιατζής ΘΑ έρθει, η ντουλάπα ΘΑ έρθει, η κούνια ΘΑ αγοραστεί και η αγαπημένη μας δικαιολογία είναι ότι "έλα μωρέ, μαζί μας θα κοιμάται στην αρχή". Τουλάχιστον τώρα έχω το γνώθι σε αυτόν, γιατί την πρώτη φορά το έπαιζα πολύ άνετη, ότι θα τον βάλω στο δωμάτιό του με την μία. Και μετά πήρα τα τέτοια μου με την ανακαίνιση, γιατί δεν υπήρχε όχι δωμάτιο, αλλά ούτε σπίτι και ηρέμησα.
'Οχι, όχι, όχι, δεν θα της βάλω πανάκριβη ταπετσαρία από το vibel, με την αχώνευτη ιδιοκτήτρια και πωλήτρια να μου πουλάνε μούρη ταυτόχρονα επειδή δεν αγόραζα από αυτούς και όλα τα υπόλοιπα, αλλά υπέροχα stickers που ΘΑ αγοράσω από το internet, γιατί έμαθα να αξιολογώ τα πεταμένα χρήματα διαφορετικά. Ναι, τα σπάει το δωμάτιο του Walter, αλλά μπορώ να το κάνω και αυτό ωραίο με λιγότερα. Και μπάι δε γουέι και πολύ τους είναι που τους έβαλα λινκ. Για να μην πάτε ;-).
Εγώ τώρα, δεν έχω αγοράσει αμφίεση μαιευτηρίου. Είμαι στην φάση να βάλω παλιά, μαύρη πυζάμα από αυτές που προχωράς και σέρνονται κάτω από την φτέρνα σου και σουτιέν που έχει ξεθωριάσει στο πλύσιμο.
Δεν με έχω φροντίσει καθόλου, του τύπου χαρωπή, λαμπερή έγκυος. Δεν έχω κάνει spa pre-pregnancy treatment (όκει ψωνίστικο, αλλά το είχα κάνει την πρώτη φορά και το είχα απολαύσει...), ούτε καθαρισμό προσώπου & δοντιών (πω πω, πολύ χάλια ακούγομαι), αλλά νομίζω προλαβαίνω τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές κούρεμα.
Την παλεύω λίγο καλύτερα με τα κιλά. Μην φανταστείτε ότι είμαι από αυτές τις καταπληκτικές, αξιοθαύμαστες γυναίκες που το κοντέρ σταματάει στο +10, αλλά είμαι λίγο καλύτερα από την παρεκτροπή της πρώτης φοράς. Τώρα σταματάω στην μία κουταλιά nutella, όχι στο ένα βάζο.
Αλλά ρε παιδιά, είμαι πιο ευτυχισμένη και πιο αισιόδοξη. Την πρώτη φορά όλο έκλαιγα και τράβαγα ζόρια, τώρα γελάω, γουστάρω και γράφω και μπλογκ! Και πιστεύω δεν θα κλειστώ μέσα και θα μιζεριάσω, αλλά θα είμαι πιο χαλαρή, θα ζητήσω βοήθεια ξέροντας γιατί και από ποιόν την ζητάω και θα κάνω και σχέδια για το μέλλον μου/μας.
Τέλος πάντων, θα σας ενημερώνω, ελπίζω να ρολάρει κάπως έτσι και να περάσουμε υπέροχα Χριστούγεννα όλοι μαζί.
Γαμώτο, επίσης έχω ξεχάσει ακόμα και να ανοίξω φυλλάδιο για τα βλαστοκύτταρα!
Και δεν θυμάμαι ούτε τις αναπνοές.
p.s: για το μέρος Α του ποστ, δείτε εδώ.
8.9.10
Η μαμά πουλί
Λίγες σκόρπιες σκέψεις καμιά φορά φτιάχνουν ένα post και πολλές σκόρπιες εικόνες (μου) φτιάχνουν το κέφι.
H ζωή μου τελευταία μοιράζεται μεταξύ καταμέτρησης Δευτέρων (7 & έφυγα από το γραφείο), αναζητήσεων ντουλάπας, ξεφυλλίσματος του Living etc, τρόμου ανάβασης στην ζυγαριά, ήσυχων, κοριτσίστικων εξόδων και βασανιστικών στριφογυρισμάτων στο κρεβάτι.
Χθες πήγα στον γιατρό. Το μωρό είναι καλά, 1.100kgr και το είδαμε δύο φορές να χασμουριέται. Μου φάνηκε πολύ αστείο.
Του μωρού βέβαια τα κιλά είναι μια χαρά. Τα δικά μου όμως... είναι έντεκα. Γαμώτο, και ήμουν σίγουρη ότι αυτή την φορά θα τα κατάφερνα καλύτερα από την πρώτη.
Ο "μεγάλος" (και καλά) είναι απίστευτος. Μένω έκπληκτη από τις ατάκες, την ξέφρενη πρόοδο και την τρυφερότητά του. Τα κρατάω όλα αυτά μέσα μου, ένα πολύτιμο δώρο που ελπίζω να μπορώ να θυμάμαι για να του διηγηθώ - μου είναι δυστυχώς τρομερά δύσκολο να κρατάω κάτι-σαν-ημερολόγιο και είναι τόσο πολλά αυτά που συμβαίνουν που γλιστρούν από το μυαλό μου όπως το νερό από την σφιχτή χούφτα. Θα μπορούσα κάτι να γράφω εδώ, αλλά και αυτό μου φαίνεται "κάπως" - πώς τις λένε αυτές τις μαμάδες... κουκουβάγιες? κοκόρια?... 'Η και τα δύο? Κακή και κουραστική κατηγορία.
Το δωμάτιο του νο2 είναι σε καλό δρόμο. Στο μυαλό μας μόνο βέβαια, γιατί στην πράξη μην φανταστείτε ότι έχει γίνει κάτι περισσότερο εκτός από συμμάζεμα των παπουτσιών. Α! Ήρθε και η κυρία να πάρει τα final μέτρα για την ντουλάπα και ο γιος μου είχε την εύλογη απορία αν θα κάνουμε ντουλάπα για την Luna - δεν θυμάμαι αν σας την έχω συστήσει, είναι η γάτα μας εδώ και 16 χρόνια!
Πέρασα βέβαια και κάτι φάσεις τρελών νεύρων, γιατί δεν έβρισκα την μαξιλαροθήκη που ήθελα ή γιατί ξεχάσαμε το 128ο μας φτυαράκι στο πάρκο, και "ύποπτων" ενασχολήσεων - τακτοποίησα όλα μου τα συρτάρια.
ΕΓΩ δεν τα κάνω ΠΟΤΕ αυτά τα πράγματα.
Πρέπει να είναι αυτό το περιβόητο nesting instinct της εγκυμοσύνης.
Το nesting instinct λοιπόν, σε αφήνει μαλάκα (μόνο έτσι μπορώ να το πω) για την φύση που όλα με τόσο -πραγματικά- σοφία εποίησε. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα θηλυκά του ζωϊκού βασιλείου που εγκυμονούν, έτσι και στις έγκυες γυναίκες, συνήθως από τον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης και μετά, αρχίζει και λειτουργεί μία ανεξέλεγκτη ορμή για καθαριότητα, τακτοποίηση και οργάνωση του μικρόκοσμού τους. Όπως ακριβώς τα πουλιά ετοιμάζουν με ευλάβεια την φωλιά τους πολύ νωρίτερα για να υποδεχθεί τα αυγά τους, έτσι και οι μαμάδες οργανώνουν το περιβάλλον που θα υποδεχθεί το μωρό τους.
Ομολογώ ότι ένα βράδυ κοιμήθηκα στις 4 το πρωί γιατί σκεφτόμουν ποια μπλουζάκια πρέπει να πετάξω από το τρίτο ράφι και κάθε μέρα που γυρνάω από το γραφείο ασχολούμαι με την κατηγοριοποίηση των παιχνιδιών του γιου μου - σκουπίδια, κρύψιμο για καμια εβδομάδα, χάρισμα.
ΕΓΩ δεν τα κάνω ΠΟΤΕ αυτά τα πράγματα.
'Εχω διαβάσει δε και παρανοϊκές μαρτυρίες nesting όπου οι δύσμοιρες μαμάδες-to-be καθάριζαν όλο το σπίτι κάθε μέρα με μία οδοντόβουρτσα, ετοίμασαν την τσάντα του μαιευτηρίου πάνω από 50 φορές ή έλιωναν ένα ένα τα μυρμηγκάκια στον κήπο για περισσότερες από μία εβδομάδες. Χαχαχαχα - θεϊκό?
Τελειώνοντας, να σημειώσω ότι με τις θεόκουλες φίλες μου θα ξεκινήσουμε λέσχη ανάγνωσης βιβλίου. Το πρώτο βιβλίο (που είχα αγοράσει μία φορά από το Ελ. Βελ. για να διαβάσω σε ένα αεροπορικό ταξίδι αλλά τελικά είδα ταινία) που θα διαβάσουμε/σχολιάσουμε/αλλάξουμε τα φώτα είναι "To μαγαζάκι των αυτοκτονιών". «Αποτύχατε στη ζωή σας; Mε εμάς θα έχετε έναν πετυχημένο θάνατο!». Διαβάστε περισσότερα εδώ, θεόκουλο μου φαίνεται.
Να κλείσω τώρα ε?? Να πάω να διπλώσω καμιά πετσέτα και να ταξινομήσω τις κάλτσες ανά χρώμα.
Πλάκα κάνω. Να διαβάσω καμια σελίδα. Μην γίνω και ρεζίλι στην Λέσχη!!!
x.
H ζωή μου τελευταία μοιράζεται μεταξύ καταμέτρησης Δευτέρων (7 & έφυγα από το γραφείο), αναζητήσεων ντουλάπας, ξεφυλλίσματος του Living etc, τρόμου ανάβασης στην ζυγαριά, ήσυχων, κοριτσίστικων εξόδων και βασανιστικών στριφογυρισμάτων στο κρεβάτι.
Χθες πήγα στον γιατρό. Το μωρό είναι καλά, 1.100kgr και το είδαμε δύο φορές να χασμουριέται. Μου φάνηκε πολύ αστείο.
Του μωρού βέβαια τα κιλά είναι μια χαρά. Τα δικά μου όμως... είναι έντεκα. Γαμώτο, και ήμουν σίγουρη ότι αυτή την φορά θα τα κατάφερνα καλύτερα από την πρώτη.
Ο "μεγάλος" (και καλά) είναι απίστευτος. Μένω έκπληκτη από τις ατάκες, την ξέφρενη πρόοδο και την τρυφερότητά του. Τα κρατάω όλα αυτά μέσα μου, ένα πολύτιμο δώρο που ελπίζω να μπορώ να θυμάμαι για να του διηγηθώ - μου είναι δυστυχώς τρομερά δύσκολο να κρατάω κάτι-σαν-ημερολόγιο και είναι τόσο πολλά αυτά που συμβαίνουν που γλιστρούν από το μυαλό μου όπως το νερό από την σφιχτή χούφτα. Θα μπορούσα κάτι να γράφω εδώ, αλλά και αυτό μου φαίνεται "κάπως" - πώς τις λένε αυτές τις μαμάδες... κουκουβάγιες? κοκόρια?... 'Η και τα δύο? Κακή και κουραστική κατηγορία.
Το δωμάτιο του νο2 είναι σε καλό δρόμο. Στο μυαλό μας μόνο βέβαια, γιατί στην πράξη μην φανταστείτε ότι έχει γίνει κάτι περισσότερο εκτός από συμμάζεμα των παπουτσιών. Α! Ήρθε και η κυρία να πάρει τα final μέτρα για την ντουλάπα και ο γιος μου είχε την εύλογη απορία αν θα κάνουμε ντουλάπα για την Luna - δεν θυμάμαι αν σας την έχω συστήσει, είναι η γάτα μας εδώ και 16 χρόνια!
Πέρασα βέβαια και κάτι φάσεις τρελών νεύρων, γιατί δεν έβρισκα την μαξιλαροθήκη που ήθελα ή γιατί ξεχάσαμε το 128ο μας φτυαράκι στο πάρκο, και "ύποπτων" ενασχολήσεων - τακτοποίησα όλα μου τα συρτάρια.
ΕΓΩ δεν τα κάνω ΠΟΤΕ αυτά τα πράγματα.
Πρέπει να είναι αυτό το περιβόητο nesting instinct της εγκυμοσύνης.
Το nesting instinct λοιπόν, σε αφήνει μαλάκα (μόνο έτσι μπορώ να το πω) για την φύση που όλα με τόσο -πραγματικά- σοφία εποίησε. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα θηλυκά του ζωϊκού βασιλείου που εγκυμονούν, έτσι και στις έγκυες γυναίκες, συνήθως από τον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης και μετά, αρχίζει και λειτουργεί μία ανεξέλεγκτη ορμή για καθαριότητα, τακτοποίηση και οργάνωση του μικρόκοσμού τους. Όπως ακριβώς τα πουλιά ετοιμάζουν με ευλάβεια την φωλιά τους πολύ νωρίτερα για να υποδεχθεί τα αυγά τους, έτσι και οι μαμάδες οργανώνουν το περιβάλλον που θα υποδεχθεί το μωρό τους.
Ομολογώ ότι ένα βράδυ κοιμήθηκα στις 4 το πρωί γιατί σκεφτόμουν ποια μπλουζάκια πρέπει να πετάξω από το τρίτο ράφι και κάθε μέρα που γυρνάω από το γραφείο ασχολούμαι με την κατηγοριοποίηση των παιχνιδιών του γιου μου - σκουπίδια, κρύψιμο για καμια εβδομάδα, χάρισμα.
ΕΓΩ δεν τα κάνω ΠΟΤΕ αυτά τα πράγματα.
'Εχω διαβάσει δε και παρανοϊκές μαρτυρίες nesting όπου οι δύσμοιρες μαμάδες-to-be καθάριζαν όλο το σπίτι κάθε μέρα με μία οδοντόβουρτσα, ετοίμασαν την τσάντα του μαιευτηρίου πάνω από 50 φορές ή έλιωναν ένα ένα τα μυρμηγκάκια στον κήπο για περισσότερες από μία εβδομάδες. Χαχαχαχα - θεϊκό?
Τελειώνοντας, να σημειώσω ότι με τις θεόκουλες φίλες μου θα ξεκινήσουμε λέσχη ανάγνωσης βιβλίου. Το πρώτο βιβλίο (που είχα αγοράσει μία φορά από το Ελ. Βελ. για να διαβάσω σε ένα αεροπορικό ταξίδι αλλά τελικά είδα ταινία) που θα διαβάσουμε/σχολιάσουμε/αλλάξουμε τα φώτα είναι "To μαγαζάκι των αυτοκτονιών". «Αποτύχατε στη ζωή σας; Mε εμάς θα έχετε έναν πετυχημένο θάνατο!». Διαβάστε περισσότερα εδώ, θεόκουλο μου φαίνεται.
Να κλείσω τώρα ε?? Να πάω να διπλώσω καμιά πετσέτα και να ταξινομήσω τις κάλτσες ανά χρώμα.
Πλάκα κάνω. Να διαβάσω καμια σελίδα. Μην γίνω και ρεζίλι στην Λέσχη!!!
x.
29.5.10
πάει και αυτή η εβδομάδα...
Περνάει πολύ γρήγορα ο χρόνος.
Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται, εκτός από το κομμάτι που αφορά στην εγκυμοσύνη μου. Εκεί μου αισθάνομαι ότι κυριολεκτικά έχω κολλήσει, ούτε που μπορώ να πω σε ποια εβδομάδα είμαι με σιγουριά, ούτε αν το μωρό μεγαλώνει. 'Ενα περιέργο συναίσθημα, σαν να έχει περάσει ένα τρίμηνο από την αυχενική διαφάνεια (ενώ έχουν περάσει μόλις δύο εβδομάδες) και ταυτόχρονα η επόμενη επίσκεψη στον γυναικολόγο μου να μην φθάνει ΠΟΤΕ (ενώ είναι σε δύο μέρες).
Επίσης αυτή την εγκυμοσύνη μου δεν προλαβαίνω να την ζήσω στο φουλ. Δεν προλαβαίνω να μιλήσω στο μωρό μου και δεν προλαβαίνω να ονειρευτώ το δωμάτιο του/της. Η μέρα μου με την δουλειά, τις διαδρομές, τον γιο μου είναι κλεισμένη στο φουλ. Ούτε χρόνο για όνειρα δεν έχει.
Παρόλα αυτά, πάει και αυτή η εβδομάδα, πέρασε... Και πέρασε αρχικά ευχάριστα λόγω του ότι ήταν κουλή, της έλειπε δηλαδή η Δευτέρα, και γιατί κάναμε ωραία πραγματάκια.
Την Τρίτη είχαμε μία φωτογράφηση στο Cosmopolitan με την Έφη και τον Γιάννη, που έπεσε τρελό γέλιο και την Τετάρτη παρακολούθησα την εξέλιξη του Walter-call-me-Phelps-no2 στο baby swim του ΟΑΚΑ. Το baby swim του ΟΑΚΑ είναι ωραία φάση γενικώς, ειδικά αν το παιδί χαίρεται. Μέχρι τα τρία τους χρόνια γίνεται σε ειδική πισίνα -που είναι αυτή αν έχετε δει που χαλαρώνουν οι καταδύτες μετά την βουτιά- η οποία όταν την πρωτοβλέπεις είναι απογοητευτική, σαν μια πολύ μεγάλη, στρογγυλή μπανιέρα, αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι σε αυτό το στάδιο η ολυμπιακών διαστάσεων σου είναι εντελώς άχρηστη. Επίσης μέχρι τα τρία μπαίνουν με κάποιον συνοδό ο οποίος πρέπει να φοράει tshirt, υποθέτω και για να μην του γλιστρήσει το μωρό (εφόσον μπαίνουν από 6 μηνών) και για να αποφευχθούν αηδιαστικά θεάματα του τύπου κατσαρή, μαύρη τρίχα στην πλάτη ή λεοπάρ τάνγκα και φουλ κυτταρίτιδα από ξεκωλέ μάνα.
Την Πέμπτη είχαμε την τελευταία μας συνάντηση λόγω καλοκαιριού στο δημιουργικό εργαστήρι που πηγαίνουμε, στο 'Ελα να παίξουμε, στην Φιλοθέη. Και εκεί περάσαμε πολύ ωραία, πηγαίναμε από τον περασμένο Οκτώβριο, αν και ήταν το μόνο μέρος που ο γιος μου έμοιαζε συνεσταλμένος. Δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί, ούτε οι κοπέλες εκεί κατάφεραν να μου το εξηγήσουν ακριβώς, ίσως γιατί δεν τον ήξεραν σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η αλήθεια είναι ότι, όσο αστείο και αν ακουστεί, δεν πρέπει να πολυταίριαζε με τα υπόλοιπα 8 ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ (!) του τμήματος. Τα ανέφερε σπάνια στο σπίτι, σε αντίθεση με την συμμορία του πάρκου, τους 5-6 κολλητούς (bros) που αν δεν τους μνημονεύσουμε τουλάχιστον τρείς φορές την ημέρα κάτι δεν θα πηγαίνει καλά με την ψυχοσύνθεσή μας. 'Ομως, στο 'Ελα να παίξουμε, κάναμε πολύ ωραία έργα τέχνης με πηλό, με νερομπογιές, με σφραγίδες, με χαρτόνια, ψαλίδια, κουμπιά, φτιάξαμε λαμπάδες, καπέλα, μάσκες. Μάθαμε τραγουδάκια και εξελίξαμε τις χορευτικές μας κινήσεις και, ίσως το σημαντικότερο, εξοικειωθήκαμε με τις έννοιες "σχολείο" & "δασκάλα". Το βράδυ έφαγα ωραίο, υγιεινό ψάρι στο Jimmy & the fish, γύρισα μεσάνυχτα και κοιμήθηκα κατά τις 02.00' για να χαζέψω και στα φεισμπουκτουίτερ μου.
Κάπως έτσι, με μία παρουσίαση που πήγε καλά, τελείωσε η εργασιακή εβδομάδα μου.
Αύριο φεύγουμε για Αράχωβα, γιατί Κυριακή πρωί έχουμε μία βάφτιση στην Λιβαδειά, 12 το πρωί, που δεν θα καταφέρναμε ποτέ να φτάσουμε στην ώρα μας αν πηγαίναμε αυθημερόν. Γενικώς ξυπνάμε αργά σαν οικογένεια (ο γιός μου συνήθως κατά τις 9, και σήμερα 10.15) και είμαστε και εξαιρετικά ανοργάνωτοι (αλλά έχουμε πλάκα!)
Στην Αράχωβα λοιπόν θα μείνουμε στο Aegli Resort & Spa, που έχει και ένα μεγάλο παιδότοπο, πισίνα και πίστα roller. Επειδή όλα αυτά είναι εσωτερικά και η πίστα ρόλερ τον χειμώνα μετατρέπεται σε παγοδρόμιο (η τιμή βέβαια διπλασιάζεται τότε), θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω εντυπώσεις έχοντας στο μυαλό μου ότι το σαββατοκύριακο με τον πρώτο καύσωνα το Aegli Resort & Spa δεν θα είναι top προορισμός για οικογένειες.
Και εσείς να περάσετε καλά.
Καλό, τρελό ΣουΚου xxx
Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται, εκτός από το κομμάτι που αφορά στην εγκυμοσύνη μου. Εκεί μου αισθάνομαι ότι κυριολεκτικά έχω κολλήσει, ούτε που μπορώ να πω σε ποια εβδομάδα είμαι με σιγουριά, ούτε αν το μωρό μεγαλώνει. 'Ενα περιέργο συναίσθημα, σαν να έχει περάσει ένα τρίμηνο από την αυχενική διαφάνεια (ενώ έχουν περάσει μόλις δύο εβδομάδες) και ταυτόχρονα η επόμενη επίσκεψη στον γυναικολόγο μου να μην φθάνει ΠΟΤΕ (ενώ είναι σε δύο μέρες).
Επίσης αυτή την εγκυμοσύνη μου δεν προλαβαίνω να την ζήσω στο φουλ. Δεν προλαβαίνω να μιλήσω στο μωρό μου και δεν προλαβαίνω να ονειρευτώ το δωμάτιο του/της. Η μέρα μου με την δουλειά, τις διαδρομές, τον γιο μου είναι κλεισμένη στο φουλ. Ούτε χρόνο για όνειρα δεν έχει.
Παρόλα αυτά, πάει και αυτή η εβδομάδα, πέρασε... Και πέρασε αρχικά ευχάριστα λόγω του ότι ήταν κουλή, της έλειπε δηλαδή η Δευτέρα, και γιατί κάναμε ωραία πραγματάκια.
Την Τρίτη είχαμε μία φωτογράφηση στο Cosmopolitan με την Έφη και τον Γιάννη, που έπεσε τρελό γέλιο και την Τετάρτη παρακολούθησα την εξέλιξη του Walter-call-me-Phelps-no2 στο baby swim του ΟΑΚΑ. Το baby swim του ΟΑΚΑ είναι ωραία φάση γενικώς, ειδικά αν το παιδί χαίρεται. Μέχρι τα τρία τους χρόνια γίνεται σε ειδική πισίνα -που είναι αυτή αν έχετε δει που χαλαρώνουν οι καταδύτες μετά την βουτιά- η οποία όταν την πρωτοβλέπεις είναι απογοητευτική, σαν μια πολύ μεγάλη, στρογγυλή μπανιέρα, αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι σε αυτό το στάδιο η ολυμπιακών διαστάσεων σου είναι εντελώς άχρηστη. Επίσης μέχρι τα τρία μπαίνουν με κάποιον συνοδό ο οποίος πρέπει να φοράει tshirt, υποθέτω και για να μην του γλιστρήσει το μωρό (εφόσον μπαίνουν από 6 μηνών) και για να αποφευχθούν αηδιαστικά θεάματα του τύπου κατσαρή, μαύρη τρίχα στην πλάτη ή λεοπάρ τάνγκα και φουλ κυτταρίτιδα από ξεκωλέ μάνα.
Την Πέμπτη είχαμε την τελευταία μας συνάντηση λόγω καλοκαιριού στο δημιουργικό εργαστήρι που πηγαίνουμε, στο 'Ελα να παίξουμε, στην Φιλοθέη. Και εκεί περάσαμε πολύ ωραία, πηγαίναμε από τον περασμένο Οκτώβριο, αν και ήταν το μόνο μέρος που ο γιος μου έμοιαζε συνεσταλμένος. Δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί, ούτε οι κοπέλες εκεί κατάφεραν να μου το εξηγήσουν ακριβώς, ίσως γιατί δεν τον ήξεραν σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η αλήθεια είναι ότι, όσο αστείο και αν ακουστεί, δεν πρέπει να πολυταίριαζε με τα υπόλοιπα 8 ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ (!) του τμήματος. Τα ανέφερε σπάνια στο σπίτι, σε αντίθεση με την συμμορία του πάρκου, τους 5-6 κολλητούς (bros) που αν δεν τους μνημονεύσουμε τουλάχιστον τρείς φορές την ημέρα κάτι δεν θα πηγαίνει καλά με την ψυχοσύνθεσή μας. 'Ομως, στο 'Ελα να παίξουμε, κάναμε πολύ ωραία έργα τέχνης με πηλό, με νερομπογιές, με σφραγίδες, με χαρτόνια, ψαλίδια, κουμπιά, φτιάξαμε λαμπάδες, καπέλα, μάσκες. Μάθαμε τραγουδάκια και εξελίξαμε τις χορευτικές μας κινήσεις και, ίσως το σημαντικότερο, εξοικειωθήκαμε με τις έννοιες "σχολείο" & "δασκάλα". Το βράδυ έφαγα ωραίο, υγιεινό ψάρι στο Jimmy & the fish, γύρισα μεσάνυχτα και κοιμήθηκα κατά τις 02.00' για να χαζέψω και στα φεισμπουκτουίτερ μου.
Κάπως έτσι, με μία παρουσίαση που πήγε καλά, τελείωσε η εργασιακή εβδομάδα μου.
Αύριο φεύγουμε για Αράχωβα, γιατί Κυριακή πρωί έχουμε μία βάφτιση στην Λιβαδειά, 12 το πρωί, που δεν θα καταφέρναμε ποτέ να φτάσουμε στην ώρα μας αν πηγαίναμε αυθημερόν. Γενικώς ξυπνάμε αργά σαν οικογένεια (ο γιός μου συνήθως κατά τις 9, και σήμερα 10.15) και είμαστε και εξαιρετικά ανοργάνωτοι (αλλά έχουμε πλάκα!)
Στην Αράχωβα λοιπόν θα μείνουμε στο Aegli Resort & Spa, που έχει και ένα μεγάλο παιδότοπο, πισίνα και πίστα roller. Επειδή όλα αυτά είναι εσωτερικά και η πίστα ρόλερ τον χειμώνα μετατρέπεται σε παγοδρόμιο (η τιμή βέβαια διπλασιάζεται τότε), θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω εντυπώσεις έχοντας στο μυαλό μου ότι το σαββατοκύριακο με τον πρώτο καύσωνα το Aegli Resort & Spa δεν θα είναι top προορισμός για οικογένειες.
Και εσείς να περάσετε καλά.
Καλό, τρελό ΣουΚου xxx
22.5.10
Μπίρα και Μπάλα
Ciao a tutti!
Για όσους με ξέρουν, για όλους που διαβάζουν δηλαδή, γιατί δεν πρέπει να με έχει διαβάσει κανείς τυχαία... ακόμα..., είναι δεδομένο ότι σήμερα το βράδυ είμαι φουλ INTER. Δεν είναι μόνο η ιταλική υπηκόοτητα που από τους τρεις μας στην οικογένεια την έχουν οι δύο, είναι και ότι το Μιλάνο είναι η πόλη μας και η 'Ιντερ η ομάδα μας. Τέλος. (μην το πούμε πουθενά, εγώ βαθιά μέσα μου ήμουν Γιούβε... και Paolo Maldini...).
Προς το παρών το παιχνίδι είναι εξαιρετικά βαρετό, σαν τους Γερμανούς ένα πράγμα, και εγώ λόγω εγκυμοσύνης δεν μπορώ να το απολαύσω όπως πρέπει. Κάτι με πιάνει από το απόγευμα και μετά και η κοιλιά μου πετρώνει, γίνεται βαριά σαν τσιμεντένια και με πιέζει τόσο που ούτε το μπουκαλάκι legofer δεν μπορώ να καταπιώ. Είναι βραδιά champions league γμτ, έπρεπε να μασουλάω μπέργκερ ή πίτσα και μετά να καταπίνω παγωτό ή ποπ κορν.
Από όλα αυτά λοιπόν που έπρεπε να κάνω, καταφέρνω μόνο την μπίρα. Γενικώς υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει ότι η μπίρα είναι και γαμώ για την εγκυμοσύνη και τον θηλασμό, τον οποίο επιβεβαίωσε με μυστήριο χαμόγελο και ο γυναικολόγος μου, του τύπου "μην μου τα ζαλίζεις, αν θες πιες μια μπίρα δεν χάθηκε και ο κόσμος", οπότε αν έχω την ευκαιρία, την αξιοποιώ.
Με αυτά και με αυτά, και με τις ερινύες λόγω απουσίας τριών ημερών από το blog να με γαζώνουν, θέλω να καταθέσω την εμπειρία ενός ευχάριστου βραδιού με φίλες. και ΜΕ ΜΠΙΡΑ.
Πήγαμε λοιπόν στην pub αποκάλυψη Red Lion. Η Red Lion βρίσκεται στην γειτονιά Κάραβελ, με την οποία είμαι συναισθηματικά δεμένη και γενικώς γουστάρω πολύ γιατί εκεί ήταν το πρώτο μας σπίτι με τον Dario. Από αυτά τα ρετιρεδάκια των 75τ.μ. με μία μεγάλη κρεβατοκάμαρα και τραπεζαρία που χωριζόταν από το σαλόνι με ρετρό συρόμενη πόρτα - την οποία είχαμε ρίξει και είχαμε και γαμώ τα σαλόνια. Ενιγουέι. Εκεί είναι η Red Lion, σκοτεινή, παλιά και καταθλιπτική, όπως οφείλει να είναι κάθε pub που σέβεται τον εαυτό της.
Κάτσαμε μπαίνοντας στο πρώτο τραπέζι αριστερά, σε αναπαυτικό, κόκκινο καναπέ και δίπλα από την ορθάνοιχτη στον δρόμο πόρτα, για να μην τρώμε (εγώ δηλαδή) και όλη την κάπνα στα μούτρα.
Γύρω στις 9 και κάτι που πήγαμε υπήρχαν άλλοι 5-6 άντρες μέσα και μία γκόμενα εντελώς γκοθ που έπαιζε μανιωδώς βελάκια (σωστήήήή....). Και έτσι ο ιδιοκτήτης κος Παντελής-call-me-Pit-like-the-pimps μας αφιερώθηκε στο φουλ. Τί ιστορίες μας είπε για σελέμπριτις του '70 που τα σπάσαν στην Red Lion (επιπέδου Quinn και Belmondo), τί αρθρογραφία από εφημερίδες και περιοδικά μας διάβασε, τί φωτογραφήσεις μόδας με αυθεντικό βρεταννικό σκηνικό μας έδειξε... Πολύ γλυκός, πολύ πραγματικός, με αυτή την κλάσικ νοσταλγία των 65αρηδων που κάποτε ήταν φίρμες σε αυτό που έκαναν και τώρα κολακεύονται που οι πιο νέοι θέλουν να ακούν τις ιστορίες τους από το παρελθόν.
Πήραμε Paulaner και μας την σέρβιρε με άψογο στυλ και το λευκό, κοντομάνικο, ρετρό μπαρμανίστικο πουκάμισο να τσιτώνει στην μεγάλη από τις μπίρες κοιλιά, και ένα πιάτο με 8 βραστά λουκάνικα φρανκφούρτης, πράσινες πιπεριές (αυτές τις ολόκληρες), καυτερή μουστάρδα και ψητό ψωμί.
Κρίμα που ο Pit δεν την εξελίσσει και τώρα στα 0s την ιστορία, γιατί η pub και γέμισε, και είναι ωραία φάση για χειμώνα-καλοκαίρι και είναι και κάτι που δεν το πολυβρίσκεις στην Αθήνα. Το σούπερ φαγητό δε των αγγλικών pubs με τις ανεπανάληπτες βελουτέ σούπες και τα ανοιχτά sandwiches με το χοντρό, αγγλικό bacon δεν τo βρίσκεις πουθενά. Ούτε στον Pit.
p.s: και είμαστε και στο 2-0. όλα τζετ.
14.5.10
To δεύτερο μήπως είναι λίγο φτυσμένο?
Διαφορές Β εγκυμοσύνης από Α, μέρος Πρώτο.
1. Από την ώρα που βγαίνει η πολυπόθητη γραμμή στο clearblue στην τουαλέττα, το χτυποκάρδι δεν είναι το ίδιο, ούτε και το χαζό χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη.
2. Η ανακοίνωση στον άλλο ενδιαφερόμενο παίζει να γίνει και μέσω τηλεφώνου.
3. Είσαι πιο ψαρωμένη, πιο υποψιασμένη, αλλά και πιο συνειδητοποιημένη. 'Εχεις μεγαλύτερη αγωνία για τις εξετάσεις, αλλά δεν μασάς και αν ξεχάσεις καμια φορά το legofer.
4. Πίνεις και καφεΐνη.
5. Φεύγοντας από τον γιατρό μετά την πρώτη επίσκεψη δεν παίρνεις την μαμά σου από το ασανσέρ.
6. Δεν πας από την πρώτη εβδομάδα στο mothercare.
7. Δεν βρίσκεις cool την maternity σειρά του H&M.
8. Δεν φουσκώνεις περήφανα την κοιλιά σου, αλλά σκέφτεσαι έντρομη το πόσο τεράστια θα γίνει σε λίγο.
9. Είσαι σίγουρη ότι θα πάρει την αλλαξιέρα του αδελφού.
10.'Οταν φεύγεις από την αυχενική διαφάνεια δεν ψάχνεις για dvd player.
Και μία Ομοιότητα.
Πετάς στα Σύννεφα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)