20.3.12

In mamadoblogs we trust.

Θα ξεκινήσω γράφοντας εδώ τί προκαλώ στον κόσμο όταν κάπως αναφέρεται στη συζήτηση ότι έχω ένα μπλογκ για μαμάδες.
Προκαλώ τρόμο.
Μετά το αλλάζω κάπως, λέγοντας, ε... όχι ακριβώς μαμαδίστικο, γράφω καμια φορά κι άλλα.
Το βλέμμα μεταμορφώνεται σε ανησυχητικό, ή του τύπου ναι-πούλησέ-το-μας-τώρα-για-πιο-ενδιαφέρον.
Δε θέλω να προκαλώ αυτές τις αντιδράσεις, ή δε με νοιάζει και τόσο στην πραγματικότητα καθώς αυτά που γράφω δεν είναι καθόλου εμπορικά και όποια αναφορά έχει γίνει σε προϊόντα έχει γίνει επειδή την πιστεύω και μόνο, άρα δε μ'ενδιαφέρει και να το "πουλήσω" κάπου.
Δε θέλω να τις προκαλώ, γιατί θεωρώ ότι εμείς οι μαμάδες που μέσα στην τρέλα της οικογενειακής ζωής προσπαθούμε να εξωτερικεύουμε τα συναισθήματά μας εκθέτοντάς τα σ'ένα μπλογκ, αξίζουμε καλύτερης τύχης.
Αλλά για να είμαι αντικειμενική, το προκαλούμε όλο αυτό.  Έχω την αίσθηση ότι σε αυτή την κατηγορία blogs, την τόσο συναισθηματική, άμεση και προσωπική περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, δε βγάζουμε την αλήθεια μας.  Αρνούμαι να πιστέψω ότι όλη η αλήθεια αυτών των μαμάδων συγκεντρώνεται σε υποκοριστικά, χαϊδευτικά, ανέφελες στιγμές, ροζ, κορώνες και επιφανειακές καταγραφές.  Μάλλον, καμουφλάρεται πίσω από αυτές.
Αναφερόμενη σε όλες εκείνες που επιθυμούν οι αναρτήσεις τους να διαβάζονται από αρκετό κόσμο (εμού συμπεριλαμβανομένης φυσικά) έχω την αίσθηση ότι πρέπει να το σπρώξουμε ένα βήμα πιο μακριά.  Να γίνουμε αρεστές σε ένα κοινό πιο ευρύ, να φέρουμε τον κόσμο εδώ, όχι να περιμένουμε να έρθει.
Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει αντίδραση, κουβέντα, κοινή λογική.  Πρέπει να υπάρχει μία αποτύπωση πέρα και πλέον από την περηφάνια που φουσκώνει στο στήθος της κάθε μαμάς για το δικό της το παιδί.  Ειλικρινά δεν μπορώ να κατανοήσω για ποιο λόγο να ιντριγκάρει τον αναγνώστη ένα ποστ που γεμίζει μία σελίδα και ανακοινώνει την πρώτη επίσκεψη του μικρού στο γιογιό - το παράδειγμα είναι ειλικρινά τυχαίο, hopefully δε θα το πάρει καμία προσωπικά.
Μου φαίνεται αδιανόητο να ξαναεπιστρέψει κάποιος σ'ένα blog για διάβασμα, αν στις εκατό λέξεις οι πέντε είναι "η πριγκηπέσσα μου", "το κουκλάκι μου", "το νεραϊδοδωμάτιο", "το αστεράκι μου".
Φαντάζομαι ένα βιβλίο όπου όλα βαίνουν καλώς, η ιστορία εξελίσσεται υπέροχα, και όλοι οι ήρωες πετάνε στα σύννεφα χωρίς κάποιο εμφανή λόγο απλά επειδή τρώνε, μιλάνε, ή κατουράνε.  Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δε θα γινόταν best seller.
Ακόμα και το best selling να μην είναι ο στόχος, το "μοιράζομαι" σίγουρα είναι και αυτό σημαίνει πως το ακροατήριο δεν μπορεί να είναι λοβοτομημένο.  Δεν ανεβαίνει ο ηθοποιός στη σκηνή αν δεν περιμένει ν'ακούσει το χειροκρότημα.  
Σε μία κοινωνία που όλοι ουρλιάζουν πρέπει η δική σου η φωνή να είναι ουσιαστική για ν'ακουστεί.  Και οι φωνές των μαμάδων πιστεύω ακράδαντα ότι αξίζει να ακουστούν όσο τίποτα άλλο.  Για αυτό έγραψα αυτή την ανάρτηση, γνωρίζοντας ότι μπορεί να παρεξηγηθώ.  Γιατί νοιάζομαι, γουστάρω και ξέρω ότι πολλές από εμάς έχουν να πουν τόσο πολύ περισσότερα, σημαντικότερα, τόσο πολύ πιο υπέροχα, πιο βαθειά από αυτά που βγάζουν προς τα έξω.
Δεν είναι κριτική.  Είναι μόνο η γνώμη μου και είναι και λίγο προτροπή, γιατί βλέπω πράγματα εκεί έξω που τα ζηλεύω, τα θαυμάζω και θα ήθελα να τα φτάσω. 

Να τα φτάσουμε.

27 σχόλια:

  1. Μαζί σου, με πόδια και χέρια. Διαβάζω την τύπισσα του maternal-dementia.com και θέλω να την παντρευτώ. Δεν ξέρω πού βρίσκει το χρόνο, την πένα, ξέρω που βρίσκει τα θέματα (άπειρα θέματα), τη ζηλεύω γιατί έχει φοβερή ουσία. Και τόλμη, να πει πράγματα που δεν είναι μαμαδίστικα ροζ. Μπορούμε σίγουρα καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και εγώ την έχω διαβάσει, όχι συστηματικά. βρίσκει άπειρα θέματα ακριβώς γι'αυτό που είπες. γιατί ψάχνει την ουσία. έχει πολύ από αυτή η μητρότητα :-)

      Διαγραφή
  2. Όπως σωστά είπες Γιολίνα όποιος νοιάζεται το γράφει, το μοιράζεται. Και το εισπράττω ότι νοιάζεσαι ειλικρινά.
    Και σίγουρα έχουν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες να πούνε πολύ σημαντικότερα.
    Και θα το κάνουν ίσως αργότερα από όσο περιμένουμε όταν καταλάβουν ότι από ένα (πέστο και απαραίτητο ή αναπόφευκτο) πέρασμα από το Λεύκωμα των παιδικών μας χρόνων σε ουσιαστικό μοιρασμα εμπειριών, συναισθημάτων, προβλημάτων ή και ωραίων στιγμών με το δικό του στίγμα ο καθένας η καθεμια, θα φέρει ένα κοινό μεγαλύτερο, πιο ώριμο, έτοιμο να σε ακούσει αλλά και να "στην πει" την κατάλληλη στιγμή, να κάνεις διάλογο αλλά και να πας κι ένα βήμα παραπέρα!
    Σε ευχαριστώ... γιατί μου έδωσες πολύ τροφή για σκέψη! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εγώ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, γιατί κατανοώ και τις ισορροπίες που πρέπει να κρατάς γενικότερα.
      περιμένω να δω... τη σκέψη!
      καλή συνέχεια.

      Διαγραφή
  3. ΕΥΓΕ!!!
    Και σε αγαπω..τελος!!μα αυτα τα εχουμε ξαναπει!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε βρήκα πρόσφατα και αυτή είναι η δεύτερη ανάρτησή σου που διαβάζω. Όταν κάποιο μπλογκ μου αρέσει το βάζω σε ροή και το παρακολουθώ για να δω αν θα βρεθεί σημείο ταύτισης και αν τελικά θα μείνω παραπάνω και θα γίνω αναγνώστρια. Φυσικά έχω και συμπάθειες έχω και αδυναμίες έχω και έχθρες καμιά φορά. Από όσα διάβασα εδώ σε έχω συμπαθήσει. Είμαι κι εγώ μια μαμα λίγο διαφορετική από το αναμενόμενο και ήρθα να συστηθούμε και να καταθέσω ένα εύγε γι' αυτή σου την ανάρτηση.
    Οι γυναίκες μάνες καλά είναι να έχουμε μια πιο ρεαλιστική εκπροσώπηση και διαδικτυακά και φυσικά να εμπνέουμε τις υπόλοιπες γυναίκες προσεχώς μάνες και όχι να τις ξενερώνουμε με ροζ συννεφάκια συνέχεια. Είναι σπουδαία δύσκολα να είσαι μάνα και εξαιρετικά όμορφα επίσης!
    Καλό blogging φιλενάδα! Ευχές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαίρω πολύ Georgina. Καλή επιτυχία, ξέρεις πού!

      Διαγραφή
  5. Καλημερα
    προσπαθω το μικρο χρονικο διαστημα που ασχολουμαι με τα μπλογκ να καταλαβω την λογικη τους γιατι καποιος απο εμας να καταγραψει τα βιωματα του τις ανησυχιες και οτι αλλο θελει να μοιραστει με τους αλλους και καταληγω στο συμπερασμα οτι τα μοιραζεται με τους ..μελλοντικους φιλους του
    αν συναντουσα λοιπον εναν ανθρωπο σε ενα χωρο/με σημειο αναφορας τα παιδια μας/ και συζητουσαμε για πρωτη φορα θα του ανεφερα για την πρωτη επισκεψη στο γιογιο και θα μου ελεγε για το αστερακι του.
    θελει αρκετες συναντησεις για να αναφερεις αλλα πραγματα τα οποια βεβαιως ειναι πιο σημαντικα και θελεις να τα μοιραστεις
    και επειδη για αυτα δεν θελεις κοινο αλλα φιλους νομιζω οτι η ολη προσπαθεια ειναι σε πολυ καλο δρομο.Καλη συνεχεια νομιζω οτι ο χρονος ειναι υπερ τετοιων προσπαθειων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. συμφωνώ απόλυτα με τον επίλογο του σχολίου.
      πόσες όμως είναι οι... "πρώτες επισκέψεις"?

      Διαγραφή
  6. Και εγώ μαμά με μπλογκ είμαι και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Όσο είναι μωράκια τα παιδάκια μας είναι φυσικό να τα βλέπουμε όλα σε ροζ και γαλάζιες αποχρώσεις. Και φυσικά το κάθε τι καινούργιο που κάνουν να θέλουμε να το καταγράφουμε στα μπλογκ μας, αν έχουν φυσικά οι περισσότεροι. Έτσι ήμουν και εγώ όσο ήταν μικρές-πολύ μικρές-οι κόρες μου. Αλλά τότε δεν είχα μπλογκ! Τώρα που μεγαλώνουν, αλλάζουν τα ενδιαφέροντα τους, έχουμε περισσότερα να λέμε και να κάνουμε σαφώς και οι αναρτήσεις μου θα έχουν κάτι το διαφορετικό. Μου αρέσει ο τρόπος σκέψης σου και προσπαθώ να σε διαβάζω όσο πιο συχνά γίνεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ξέρεις κάτι, αναρωτιέμαι για αυτές τις παλ αποχρώσεις ακόμα και όταν είναι μωρά... έναν εκνευρισμό, έναν περιορισμό, ένα ανικανοποίητο συναίσθημα θα το θεωρούσα και σε αυτή την ηλικιακή φάση απόλυτα φυσιολογικό να προκύψει.

      Διαγραφή
  7. Γιολίνα διάβασα το post σου γύρω στη 1.30 χθες τη νύχτα, δεν πρόλαβα να σχολιάσω γιατί με παρέσυρε η κούραση της μέρας. Επίσης είχα το νου μου γιατί ο μικρός εδώ κι ενάμιση μήνα ξυπνάει με κλάμα γύρω στις 2 ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ.
    Ότι ταυτίζονται οι απόψεις μας στο θέμα αυτό φαντάζομαι το ξέρεις, σου το έχω ξαναπεί.
    Θέλω απλώς να σου πω ότι ο λόγος που ξεκίνησα κι εγώ το blog μου είναι γιατί ψάχνοντας κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης στο web, δε μπορούσα να βρω πουθενά εμένα. Δε μπορούσα να βρω τη γυναίκα αυτή που ετοιμάζεται να φέρει ένα παιδί στον κόσμο χωρίς να έχει ιδέα αν είναι έτοιμη. Σου καταθέτω λοιπόν τις εξής δύο διαπιστώσεις μου από όλο αυτό το διάστημα:
    Η πρώτη είναι πως αυτό το κοινό που έψαχνα εγώ, κι αυτοί οι αναγνώστες που θέλεις εσύ (το ίδιο είναι στην ουσία), δεν είναι η πλειοψηφία. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Αν μιλούσαμε για προϊόν θα λέγαμε πως απευθύνεται σε niche market. Και εδώ ακριβώς οφείλεται η μοναδικότητά του και η επιτυχία του. Λες να γίνουμε αρεστές σ' ένα πιο ευρύ κοινό. Κι εγώ θα το 'θελα. Όμως αυτό προϋποθέτει το ευρύ αυτό κοινό να ταυτιστεί κάπως μαζί μας. Είναι σα να ζητάμε δηλαδή από τον τηλεθεατή του τούρκικου σίριαλ και του πρωινάδικου, να δει με ευχαρίστηση Κισλόφσκι (που τον θυμήθηκα...η ηλικία δεν κρύβεται...!). Δεν θα το κάνει και καλά θα κάνει. Όλες οι απόψεις χρειάζονται. Για να μπορούν αυτοί που πραγματικά ''ψάχνουν'' να διακρίνουν αυτό που θεωρούν καλύτερο. Με χαροποιεί ωστόσο το γεγονός ότι μπορεί 2 χρόνια πριν να υπήρχαν ακόμη λιγότερα τέτοιου είδους ''αληθινά'' blogs που σχετίζονται με γονείς. Κι ελπίζω ότι μια μέρα θα είναι πολύ περισσότερα. Όχι με την εμπορική έννοια, αλλά με την ουσιαστική.
    Το δεύτερο που διαπίστωσα είναι πιο απλό: ο άλλος πουλάει κάτι και καλά κάνει, εμείς μπορούμε να 'χουμε τα μάτια να αγοράσουμε. Και να 'χουμε το θάρρος να λέμε τη γνώμη μας και να καταθέτουμε την προσωπική μας εμπειρία με όλες τις μορφές της ο καθένας με τον τρόπο και το στυλ του.

    Σ' ευχαριστώ για το blog σου.

    Εύα

    πι. ες. και τώρα που ξαλαφρώσαμε γράψε σε παρακαλώ ένα ποστ για τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καυτά προβλήματα που μας απασχολούν που είναι οι ραγάδες της εγκυμοσύνης και το δίλημμα ανάμεσα σε πιπίλες σιλικόνης ή λάτεξ. Το ξέρω ότι καίγεσαι να το συντάξεις. ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. α. και εμένα ξυπνάει. ΚΑΘΕ βράδυ.
      β. η αναφορά/σύγκριση με Κισλόφσκι vs. Τούρκικο με έχει ανατριχιάσει.
      γ. με το υστερόγραφο έκλαψα.
      δ. σοβαρά τώρα, ΕΓΩ ευχαριστώ για το σχόλιο μέσα στον καθημερινό τυφώνα.

      Διαγραφή
    2. ;-) Τον Κισλόφσκι τον ανέφερα για να δείξω ότι έχω επίπεδο μη με περάσει ο κόσμος για λαϊκιά. χαχαχαχα

      φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  8. Γιολινα respect. Το post σου αυτο με συγκινησε γιατι με πηγε καποια χρονια πισω...
    http://book.attack.gr/?p=632

    (BTW τελικα δεν εκανα τιποτε απ' οτι οραματιζομουν τοτε γιατι προεκυψε το project του σχολειου. Ισως για αυτο προσπαθουμε τοσο σκληρα να κανουμε το σχολειο "Τριτο Χωρο"!!!)

    Γιαννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σε βρίσκω πάντως πολύ πιο αισιόδοξο από εμένα.
      γι'αυτό προφανώς προέκυψε και το σχολείο ;-)

      Διαγραφή
  9. Συμφωνώ μαζί σου 110%. Ούτε μια παράγραφο δεν μπορώ να διαβάσω απο αυτά τα ποστς που κυκλοφορούν. Αυτό που θέλω να πώ όμως είναι οτι μάλλον αυτό που ονειρέυεσαι και -καλά κανεις- για τα μαμαδοblogs, είναι αλτρουϊστικό μιας και η ελληνίδα μάνα-αναγνώστρια-blogger θα μπεί να διαβάσει τέτοια blogs για να βρεί αφορμή να κράξει το παραμικρό (όχι εγώ το έκανα έτσι..) ή να κοκορευτεί (α εμένα ο Λαλάκης μου μίλησε απο 3 μηνών). Αλήθειες δεν θα ακούσεις ποτέ σε αυτήν την παρέα.
    Εδώ. Γιολίνα και ξερό ψωμί καλύτερα :Ρ
    Naf Pap.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τουλάχιστον ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον, όσοι έχουμε μια ανησυχία παραπάνω. κάτι είναι και αυτό.

      Διαγραφή
  10. Μανούλα, θα μ' έχεις συντονισμένη, διότι μ' αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις...
    Συμφωνώ απολύτως με όσα γράφεις, αν και έχω προβάλλει αρκετές φορές προϊόντα στο blog μου κι αυτό είτε για να προσφέρω δώρα σε γονείς που τα έχουν ανάγκη στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε ή γιατί τα εμπιστεύομαι εγώ η ίδια και τα έχω δοκιμάσει στο παιδί μου. Δε σου κρύβω ότι έχω πει πολλά "όχι" σε εταιρείες που δεν εμπιστεύομαι...
    Από εκεί και πέρα θυμάμαι ότι ο λόγος που ξεκίνησα το blog μου ήταν επειδή "δεν έβρισκα εμένα", όπως πολύ ωραία ανέφερε μία άλλη μανούλα παραπάνω. Έψαχνα πληροφορίες ή ήθελα να διαβάσω πράγματα που ή δεν ενδιέφεραν τους άλλους blogger ή απλώς δεν έμπαιναν στη διαδικασία να μελετήσουν και να γράψουν...
    Πλέον, το blog μου έχει πάρει ένα χαρακτήρα στήριξης των ατόμων με ειδικές ανάγκες (κυρίως συνδρόμων) και ξέρω ότι αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο κάποιες να πουν "Παναγιά μου, μακριά από μένα αυτά". Δε με ενδιαφέρει όμως! Σε όποιον αρέσει!
    Σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου. Μου έδωσε πολλή δύναμη και κουράγιο... Και χάρηκα που υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με καταλαβαίνουν...
    πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καμία σχέση, δεν κατακρίνω ΚΑΘΟΛΟΥ τα blogs που προβάλλουν και προϊόντα ή υπηρεσίες, είναι και αυτό μέσα στην εξέλιξη της επικοινωνίας στα social media, απλά το έγραψα για να τονίσω το γιατί δεν χρειάζεται να "πουλήσω" τη σκέψη μου κάπου.
      πολύ σε καταλαβαίνω σε όλα - και στα δικά σου, και στα δικά μου. αλλά αυτό που κάνεις εσύ είναι πιο σπουδαίο.

      Διαγραφή
  11. Πρώτη μου επίσκεψη στο μπλογκ σου και πρέπει να πω ότι συμφωνώ απόλυτα!! Νομίζω ότι θα τα ξαναπούμε :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. οταν εγινα πρωτη φορα μαμα οσο δυσκολη κ να ηταν η εγκυμοσυνη,οσο και να δαγκωνομουνα καθε φορα που θηλαζε ο μικρος...οτι κ να γινοτανΕιχα κλειστει μεσα ενω πριν ημουν καθε βραδυ-πρωι εξω.τιποτα δεν με πειραζε...ναι ζουσα στο ροζ συνεφφακι.δεν ηθελα να ακουω αλλες μαμαδες να γκρινιαζουν...ουτε κ τωρα θελω απλα τωρα δειχνω κατανοηση.μετα τον 2ο παιδι εχω νευρα..πολλα.φωναζω κ τωρα τελευταια που εργαζομαι θα ηθελα να ανοιξω την πορτα κ να εξαφανιστω για μερικα δευτερα μονο.ομως καταρχας πλεον δεν προλαβαινω να γραφω συχνα αρα προτιμω να γραφω τα ευχαριστα αλλα κ οποτε γραφω δικα μου προσωπικα οχι για να γκρινιαξω απλα γιατι οταν τα λες ξεθυμαινεις παντα ακουω "ολα καλα θα πανε"να εισαι αισιοδοξη κλπ κ αντιλαμβανομαι οτι τελικα ισως να μην αρεσει κ τοσο να γραφονται ολα.οχι οτι θα σταματησω να γραφω οτι αισθανομαι απλα ισως καποιοι αλλοι να σκεφτονται ετσι.φιλια κ συνεχισε ετσι.Γουσταρω τρελα να διαβαζω αναρτησεις σου καθε φορα.ειναι τοσο αληθινες.φιλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τι, δηλαδή το δωμάτιο μου δεν είναι 'νεραϊδοδωμάτιο' με 'παλ αποχρώσεις', εγώ δεν είμαι το 'αστεράκι' της μαμάς κι η αδελφή μου δεν είναι 'πριγκηπέσσα'(αυτό σίγουρα);
    Ώρα είναι να μας πείτε ότι υπάρχει και Άη Βασίλης τώρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ζούμε σε παράλληλο σύμπαν http://magissa-kirki.blogspot.com/2012/04/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Συμφωνώ πολύ μαζί σου...ίσως περισσότερο από το κανονικό!!!
    Διαβάζω και εγώ καμιά φορά για τις οικογένειες βιτάμ που όλα είναι πανέμορφα, ξυπνάνε όλοι για πρωινό χαρούμενοι και ευτυχισμένοι και δεν υπάρχει κακοφωνία πουθενά. Ξυπνάω και εγώ στο δικό μου σπιτικό μες τον πανικό και νομίζω ότι είμαι εξωγήινη!!!
    Σε διαβάζω τακτικά τους τελευταίους μήνες. Αυτή την ανάρτηση την είχα χάσει.
    Θα τα πούμε στις Ψηφιακές:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. www.goodliving-happylife.com22 Απριλίου 2013 - 4:42 μ.μ.

    Χαίρομαι που σε βρήκα από "τις ψηφιακές γειτονιές". Συμφωνώ. Πολύ ροζ. Εγώ δεν είμαι μαμά blogger. Είμαι ΚΑΙ μαμά blogger. Αλλα τα δικά μου παιδιά δεν είναι μωρά. Και το ροζ μουτζουρώνεται συχνά πυκνά από διαβάσματα, πείσματα, αντιδράσεις, νεύρα και πολλά-πολλά άλλα. Βέβαια με 2 μωρά (ταυτόχρονα), δουλειά, κλπ, δεν ήμουν και ποτέ ροζ. Δεν προλάβαινα. 'Ασε που δεν μου πάει σαν χρώμα. Καταλαβαίνω όμως τις μαμάδες που τα παιδιά τους είναι μωρά και κείνες ροζ. Δεν με αντιπροσωπεύουν αλλά τις καταλαβαίνω (και τις ζηλεύω που και που)... Θα τα λέμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή