20.1.11

Με αφορμή τους πρωταγωνιστές.

Την προηγούμενη Κυριακή ήμουν σπίτι και έβλεπα τηλεόραση - ω, τί εκπληξη.
Μετά το καρακίτς υπερθέαμα του Just the 2 of us (παρεπιπτόντως ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί η χαζο Μπεκατώρου έχει γίνει σταρ σε αυτή την χώρα) ακουλουθούσε ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι Πρωταγωνιστές του.
Γυναικείες φυλακές στον Ελεώνα της Θήβας.
Και το ρεπορτάζ του Θεοδωράκη, αντικειμενικό, περιεκτικό και ευτυχώς, καθόλου φλύαρο.  Η αλήθεια είναι ότι τον γουστάρω αυτόν τον δημοσιογράφο και αυτή την εκπομπή.  Είχαμε συνεργαστεί για ένα project στο παρελθόν και οι συναντήσεις μαζί του ήταν απόλαυση.  Μεστές και σπινθηροβόλες.  Έτσι ακριβώς είναι, όπως τον δείχνει τον γυαλί, δεν προσποιείται πουθενά και με κανέναν.  Και με μία συνεργάτιδα, την Λίνα, τρελή, κουλαριστή, φιλική και ψύχραιμη.
Η εκπομπή είχε πολλά highlights και ατάκες για ταινία, όπως αυτή της ισοβίτισσας που ρωτήθηκε ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνει όταν βγει.
"Θα κάτσω σε ένα παγκάκι και θα κοιτάω την ροή του κόσμου".  'Οχι, μην την συμπαθήσετε, αλλά ομολογήστε ότι ανατριχιάσατε για λίγα δεύτερα.  Πόσο μεγάλη, συγκλονιστική ατάκα είναι αυτή.
Εγώ όμως κόλλησα με την ενότητα που ήταν αφιερωμένη στην πτέρυγα με τις μητέρες - και επειδή μέχρι τώρα μάλλον με έχετε ψυχολογήσει, δεν χρειάζεται να πω ότι έκλαιγα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Ένα αγοράκι 2,5 χρονών είναι κολλημένο στο στήθος της μαμάς του, την χαϊδεύει με το χεράκι του και εκείνη το φιλάει τρυφερά στο μέτωπο.  Σπαράζει η καρδιά μου, γίνεται χίλια κομμάτια και η σκέψη μου τρέχει, προσπαθώ να με τοποθετήσω εκεί μέσα και να καταλάβω αν εγώ θα έπαιρνα δύναμη από το μωρό μου ή εκείνο από εμένα.
Να καταλάβω πόσο μπορούν οι τοίχοι με τις παιδικές ζωγραφιές να το ξεγελάσουν, τα κάγκελα στα παράθυρα να το κάνουν να ονειρευτεί και οι καπνοί από τα τσιγάρα να θολώσουν τις αναμνήσεις του.
Μητέρες φυλακισμένες με παιδιά μέχρι 3 ετών, όσες έχουν πιο μεγάλα ας ελπίσουμε ότι έχουν ένα στήριγμα στον έξω κόσμο, ή με μεγαλύτερα, αν είναι λαθρομετανάστριες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, με μωρά στην κοιλιά που θα γεννήσουν με συνοπτικές διαδικασίες στον κοντινότερο νοσοκομείο και θα γυρίσουν να του γνωρίσουν τον κόσμο.  Τον κόσμο της φυλακής όμως. 
Άλλη φάση, φίλε.  'Ο,τι χρώμα και αν είναι ζωγραφισμένοι οι τοίχοι, όσα κουνέλια και αν ταΐζουν στην αυλή και όσες μουσικοχορευτικές επιδείξεις και αν γίνουν, θέλουν γερά νεύρα οι θάλαμοι με τα 12 ή 14 κρεβάτια.  Αγριεύεσαι.
Άκουσα μία φράση στο ρεπορτάζ που με έκανε να αναρωτηθώ.
Η επιστημονική κοινότητα -λέει- διχάζεται για το αν πρέπει τα παιδιά να μεγαλώνουν στην φυλακή μαζί με τις μαμάδες τους, γιατί δεν παίρνουν πολλά και τα κατάλληλα ερεθίσματα.
Αυτή η επιστημονική κοινότητα πρέπει να απαρτίζεται από άντρες μισογύνηδες.
Εννοείται ότι δεν παίρνουν πολλά και κατάλληλα ερεθίσματα.
Παίρνουν όμως την αγκαλιά της μαμάς τους, την πιο δυνατή αγκαλιά στον κόσμο, που στέκεται μπροστά τους θεώρατη, θωρακισμένη και απόλυτη, με δυνάμεις μαγικές που θα κάνουν το μωρό να ξεχάσει, να αφήσει πίσω του το κακό και να θυμάται μόνο ότι στην αρχή της ζωής του ήταν συνέχεια με την μανούλα του, χωμένο στα ρούχα και στην μυρωδιά της, σε ένα περίεργο κοινόβιο, με βραχνές φωνές και σκληραγωγημένες φάτσες.  Σε ένα θέατρο του παραλόγου, που όλοι έκαναν μικρά και ασήμαντα για να περνάει η κάθε μέρα καλά και όπου η μανούλα του, πρωταγωνίστρια, ζούσε μόνο για να το φροντίζει.
Το έγραψα κάπως ρομαντικά?  Δεν ψαρώνετε?
Η αλήθεια είναι ότι οι μάνες που φυλακίζονται στην απόλυτη πλειοψηφία τους δεν προέρχονται από ένα ιδανικό περιβάλλον, με στέρεες, ξεκάθαρες σχέσεις και μία οικογένεια προστατευμένη και αγαπημένη.  Το πιθανότερο είναι αν αφήσουν πίσω τα παιδιά τους, εκείνα να μεγαλώσουν με αδιάφορους πατεράδες φαντάσματα, θεόφτωχους, τσακισμένους παππούδες και έλλειψη στοργής.  Το πιθανότερο επίσης είναι να μεγαλώσουν σε κάποιο θάλαμο ιδρύματος μαζί με άλλα παιδιά κατατρεγμένα. 
Ναι, τα ιδρύματα έχουν παιδικές χαρές και ωθούν τα παιδιά σε δημιουργικές και κοινωνικές δραστηριότητες. 
Δεν έχουν όμως το φιλί της Μάνας.  Δεν έχουν όμως την πιο σίγουρη Αγκαλιά στον κόσμο.  Εκεί μέσα, που αν ο άνεμος έξω λυσσομανά, έχει μπουνάτσα.
Η κόρη μου είναι 50 ημερών και δεν κοιμάται αν δεν γίνει μία ζεστή μπαλίτσα που κουρνιάζει στο στέρνο ΜΟΥ και το κεφάλι της ακουμπάει στο μάγουλό ΜΟΥ. 
Και χέστηκε αν γύρω της έχει συρματοπλέγμα ή το πάρκο των Ιλισίων.
Η φυλακή είναι μέσα μας.  Το είπε μία τρόφιμος του Ελεώνα.

Δείτε εδώ την εκπομπή.

8 σχόλια:

  1. Καλημερα,
    Εγω να ξερεις ειμαι η πρωινή σου αναγνώστρια. Ειναι 6 το πρωι, δεν ειχα υπνο. Η αλήθεια ειναι οτι δεν ειδα την εκπομπή γιατι ξερω οτι θα εκλαιγα συνέχεια. Ειδα κάποια αποσπάσματα. Η δική άποψη ειναι όμως κάπως σκληρη. Ισως γιατι "εξω απο το χορό πολλά τραγούδια ξέρεις". Σιγουρα τα παιδάκια αυτα ειναι ευτυχισμένα γιατι εχουν την μαμα τους και σιγουρα δεν εχουν δει και δεν ξέρει κανεις ανα θα δουν την άλλη πλευρά της ζωης. Και μακάρι ο θεός να τα προστατεύει. Η ερωτηση μου ειναι η εξης.Γιατι αυτές οιγυναίκες μπαίνουν στην διαδικασία να κάνουν παιδι?? τι φταιει αυτο για την ζωη που θα του δώσουν. Νομίζεις (που θα ακουστεί σκληρό) οτι τα παιδιά αυτά θα που δεν πειράζει ειχα τη μαμα μου θα τα καταφέρω σε αυτο το κόσμο?? Δεν αξίζουν κάτι καλύτερο?? Και αν "ετυχε" να ερθουν στο κόσμο αυτα τα παιδια, τι κανει το κρατος?? τι κανει η πολιτεία μας? Τίποτα δεν κάνει. Μοιράζουν τα εκατομμύρια στις τσέπες τους και στις βίλες τους!!! Τα χρήματα απο μια απο τις βίλες που φάγανε αυτοι που φάγανε για τη siemens και για το βατοπαίδι(και όπως άκουσα στις ειδήσεις όλα παραγραφτηκαν) θα μπορουσαν να φτιάξουν τις φυλακες για αυτα τα παιδάκια. Αλλα δυστυχώς δεν είμαστε κρατος είμαστε ο εαυτός μας. Και κατι άλλο. Οσοι είδαν την εκπομπή ειπαν κρίμας. Και μετά?? η ζωη συνεχίζετε... Δυστυχως αυτο κάνουμε , και βάζω και τον εαυτό μου μέσα.. και λυπάμε πολύ...
    Αυτα Γιολίνα μου, ημουν κάπως απότομη και ισως δυσαρεστήσω κάποιους που θα το διαβάσουν, αλλα η ζωη ειναι σκληρη και δεν υπάρχει λόγος να την προσφέρουν κάποιοι στα παιδια τους αν δεν μπορουν να τους την προσφέρουν όμορφα και ηρεμα, Οπότε καλό ειναι αυτες οι γυναίκες που ειναι στη φυλακη και η ζωη του ξερουν οτι ειναι χειροτερα εξω απο οτι μεσα σε αυτη, να μη κάνουν παιδια, γιατι όσο σκληρο και αν ακούγεται δεν εχουν το δικαίωμα να στερήσουν τη ζωη και το νόημα της ζωης απο αυτα τα αθώα παιδακια . Και πάλι καλημερα!!
    Μηλένη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα και από μένα
    είδα με μεγάλο ενδιαφέρον και συγκίνηση την εκπομπή και ήταν από τις λίγες φορές που δε μπορούσα να αντιδράσω.
    Numb.
    Από τη μία υπήρχαν στιγμές που ένιωθα όπως εσύ Yol και από την άλλη όπως η Μηλένη. Και προς το τέλος, μία μίξη των δύο αλλά βασικά μία αηδία προς το φύλο μας: ΓΥΝΑΙΚΕΣ με το απόλυτο δώρο να φέρνουν στον κόσμο παιδιά (που άλλες αγκομαχάμε να μείνουμε έγκυες... τες πα, άλλο θέμα αυτό) να πέφτουν "θύματα" απατεωνίσκων που τους ερωτεύονται και για χάρη τους γίνονται συνεργοί σε ληστείες, φόνους, παράνομες συναλλαγές, εμπορία ναρκωτικών, κ.ο.κ.

    Και όλα αυτά με ένα μωρό στην κοιλιά τους.
    ΦΤΟΥ ΤΟΥΣ λοιπόν αν μιλάμε για γυναίκες ενήλικες και ώριμες. Δεν το δέχομαι. Τι αγκαλιά και τρυφερότητα και φιλιά μου λες yoli μου άμα έχουν υπάρξει "θύματα" αυτές, "θύματα" θα μεγαλώσουν, δυστυχώς και αυτή η κατάσταση θα διαιωνίζεται εσαεί... Λυπάμαι, θυμώνω αλλά δε συγκινούμαι.

    Νομίζω ότι μόνο με ορμονικό γιουσουρούμ (όπως κ εσύ) θα μπορούσα να βάλω τα κλάματα σε αυτήν την εκπομπή.
    Τελικά ΘΥΜΩΣΑ πολύ... Συγγνώμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. (όταν έβλεπα την εκπομπή η συγκίνηση ήταν προς τα παιδάκια και όχι προς τις μητέρες...προς αποφυγή παρεξηγήσεων...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ και εγώ με πολλά από αυτά που λέτε, αλλά εδώ έχουμε πάει ένα βήμα πίσω. Στο ΓΙΑΤΙ αυτές οι γυναίκες θύματα, απατεώνισσες, ανεύθυνες έφεραν στον κόσμο παιδιά χωρίς να μπορούν να τους παρέχουν τα βασικά.
    Εγώ έγραψα την γνώμη μου σχετικά με το αφού τα έφεραν στον κόσμο, αν είναι τελικά καλύτερα να μεγαλώνουν με την μητέρα που παρασύρθηκε από τον έμπορο ναρκωτικών, ή με τον έμπορο τον ίδιο.
    'Αλλωστε η φυλακή δεν είναι μόνο τόπος τιμωρίας, αλλά και σκέψης, αναθεώρησης των πραγμάτων, μεταμέλειας, εσωτερικής αναζήτησης.
    'Ισως με ένα μωρό στην αγκαλιά, την ζωντανή απόδειξη του ότι η ζωή δεν αξίζει να την σπαταλάμε, αλλά να την χαιρόμαστε, όλα τα παραπάνω να είναι πιο πιθανά να συμβούν και στην ψυχή μιας φυλακισμένης.
    Δεν χρειάζονται συγγνώμες! Διαφωνούμε... μ'αρέσει!;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εμπνευσμένη yoli μου καθόλου δε διαφωνώ μαζί σου (κι ας μου αρέσει κι εμένα η εποικοδομητική διάσταση απόψεων) και τις συμπονώ αυτές τις γυναίκες για ότι περνάνε αλλά... ως εκεί.

    Δεν ξέρω πόσες από αυτές θα βγουν (αν βγούν) από τη φυλακή "καλύτεροι άνθρωποι" (ότι κι αν σημαίνει αυτό) ή αν υπήρχαν έξω "καλύτεροι" από αυτές για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Κάθε περίπτωση σίγουρα είναι μοναδική.

    Ναι λοιπόν στην αγκαλιά, αρκεί να είναι πραγματικά ζεστή, φιλόξενη, αληθινή για το μωρό τους και όχι ευκαιρία για να μην είναι στα φρικτά κελιά των υπολοίπων συγκρατούμενων. Ποιος όμως το ξέρει αυτό; Ποιο παιδί που μεγάλωσε μέσα σε μια φυλακή ακόμα και στην αγκαλιά της μάνας μπορεί να πει όταν θα είναι ενήλικας ότι ήταν καλύτερα για αυτό;

    Εύχομαι η φυλακή που δεν είναι μόνο μέσα μας δυστυχώς, να είναι σωφρονιστικό ίδρυμα και όχι τόπος εξαθλίωσης μανάδων και των παιδιών τους. Μακάρι οι εξαιρέσεις να γίνουν περισσότερες κι ας επιβεβαιώνουν τον κανόνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μόλις διάβασα το ποστ σου αγαπητή και μαζί τα σχόλια από κάτω (μακάρι να μην τα διάβαζα) κι έχω να πω μόνο αυτό:

    Η φυλακή δε σωφρόνισε και δεν αναμόρφωσε ποτέ κανένα.(μα καλά, πλάκα μας κάνετε; πού ζείτε;)

    Μαρία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. είναι τόσο πολύ εύκολο να βρεθεί κάποιος ή κάποια στη φυλακή σήμερα, με το σύστημα "δικαιοσύνης" που έχουμε, που το θεωρώ ντροπή να κρίνουμε τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί... χωρίς μάλιστα να ξέρουμε όλα τα δεδομένα...
    εξάλλου για καλή μας τύχη εμείς δεν είμαστε δικαστές (εγώ πάνντως δεν είμαι!!!), καλούμαστε απλά να συμπαρασταθούμε προκειμένου κάποιοι συνάνθρωποί μας να απολαμβάνουν ανθρώπινα δικαιώματα, και να έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως ζέστη, πάνες, μωρομάντηλα, τηλεκάρτες, κουβέρτες...
    είδα κομμάτια της εκπομπής στο youtube, αν και έχω εργασιακή εμπειρία σχετική, και χωρίς τις περίφημες ορμόνες, φυσικά συγκινήθηκα!
    σκεφτείτε επίσης πόσες μαμάδες βρίσκονται εκεί για παράνομη είσοδο στη χώρα, που τι σημαίνει; οτι έψαχναν να βρούν μία καλύτερη χώρα να μεγαλώσουν το παιδί τους...
    η μητρότητα είναι ΙΕΡΗ όπου κι αν βρίσκεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Α! και κάτι που ξέχασα να πω νωρίτερα...
    Στη συντριπτική πλειοψηφία τους, θα μπορούσε κανείς να πει σχεδόν με βεβαιότητα, οτι πίσω από κάθε φυλακισμένη μητέρα βρίσκεται ένας ασυνείδητος άντρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή