11.7.11

Τούμπα.

Περίεργη εβδομάδα αυτή που πέρασε.
Δεν θέλω να την πω κακή, γιατί είχαμε πολύ ωραίες στιγμές - παίξαμε τρελά στη θάλασσα, πήγαμε μεγάλες βόλτες με τα καρότσια (ο W. θυμάται το μωρό που άφησε πίσω του τώρα που έχει μπει η αδελφή του στη ζωή μας), η μικρή Κλο έβγαλε το πρώτο της δοντάκι, πήραμε την αίτηση για το μεγάλο βήμα του Βάλτερ, τον παιδικό σταθμό, ήπιαμε ένα μπουκάλι παγωμένη μαστίχα με τις φίλες μου στη βεράντα...
Αλλά είχε και πολλά ζόρια.
Αυτά τα ζόρια που αν δεν είσαι μαμά και ειδικά αν είσαι λίγο σαν εμένα, ή μάλλον σαν αυτό που ήμουν εγώ πριν, δεν τα πολυκαταλαβαίνεις.  Εγώ είμαι πολύ ψύχραιμος άνθρωπος, εντυπωσιάζομαι δύσκολα και έχω εμπιστοσύνη στις δυνατότητές μου.  Επίσης, βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο, θεωρώ ότι για όλα υπάρχουν λύσεις, τραγουδάω μέσα μου τρα-λα-λα τρα-λα-λο και ρουφάω με  μισό καλαμάκι ένα classic lime daiquiri.
'Ομως πολλά αλλάζουν όταν γίνεσαι μαμά. 
Και στους εφιάλτες του τύπου "θα χάσω την δουλειά μου" δε γίνεται να τινάξεις το μαλλί προς τα πίσω και να απαντήσεις με απόλυτη ειλικρίνεια ότι θα κάτσεις να χαζεύεις τα ταβάνια του σπιτιού πίνοντας μπίρες από το περίπτερο και λιώνοντας σοκολατάκια με το πιστολάκι α λα conn-x. 
Ξαφνικά, τα θεμέλια του παιδικού σταθμού του W. τρίζουν επικίνδυνα και η κοπέλα που λατρεύει να κρατάει την Κλο, δεν κουνιέται ρούπι από την Κυψέλη.
Και το σενάριο που εσύ μεταμορφώνεσαι σε δυναμική γυναίκα, με μεγάλες ιδέες, καλοχτενισμένα μαλλιά και καινούργια τζην παντελόνια που οδηγείς με τσίτα μουσικές προς τον Παράδεισο-call-me-εργασία-και-χαρά Αμαρουσίου για να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου και να πληρωθείς στο τέλος του μήνα, κλειδώνεται για πάντα στα συρτάρια της εταιρείας παραγωγής και το τρώει το σαράκι.
Η ζωή γυρνάει τούμπα.  Τα δάνεια, οι πιστωτικές κάρτες, οι βενζίνες και οι λογαριασμοί, μεταμορφώνονται σε αδυσώπητα πιράνχας που έρχονται να σου ροκανίσουν τα κόκκαλα, ενώ πιο παλιά ήταν κάτι ασήμαντα χαρτιά που απλά... μπορούσαν να περιμένουν.
Τώρα τίποτα δεν μπορεί να περιμένει.  Ούτε τα παιδιά, ούτε οι καθημερινές τους απαιτήσεις, ούτε η μόρφωση, ούτε η καλοπέρασή τους.
Ναι, οι εποχές είναι δύσκολες και ναι, όπως προφανώς καταλάβατε η εταιρεία που δουλεύω τα τελευταία 8 χρόνια μάλλον ετοιμάζεται να βυθιστεί για να βρει τον θησαυρό της χαμένης Ατλαντίδας μαζί με άλλα φαντάσματα του παρελθόντος. 
Θυμώνω γιατί της άξιζε πολύ πολύ καλύτερη τύχη.  Και θυμώνω γιατί περίμενα περισσότερα από κάποιους ανθρώπους, εκτός απ'το να δω τον καπνό του αυτοκινήτου τους την ώρα που φεύγουν από το πάρκινγκ.  Περίμενα ηθική υποστήριξη και ουσιαστική παρουσία, μαζί μας, και ας μην μπορούσαν να κάνουν πλέον τίποτα άλλο.  Ας είναι.  Ο Ντ'Αρντανιάν δεν είναι πολύ trendy στις μέρες μας.  'Οσο για 'μενα, η ιδιότητα της μαμάς μάλλον ανέσυρε απ'τα σκοτάδια εκτός από την ώριμη πλευρά του εαυτού μου, και την ρομαντική.
Picture that:  Είμαι στη βεράντα, γραφώ ό,τι μπορώ γιατί ήθελα να γράψω περισσότερα και ειλικρινέστερα, και το μωρό είναι κολλημένο πάνω μου στο ring sling, ενώ ψήνεται στον πυρετό.  Το πρώτο θύμα του ντόμινο της ίωσης με καύσωνα (γιακ), ο γιος μου, κοιμάται στο κρεβάτι του αποκαμωμένος από την αφαγία και εξαντλημένος από τα ξενύχτια των προηγούμενων ημερών.  Κι εγώ πίνω μοσχοφίλερο θυμωμένη, ενώ ήθελα να έχω πάει στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο το σαββατοκύριακο. 
Για μουσική υπόκρουση προτείνω το Ζαβαρακατρανέμια, αντί του Life is a flower
Είπαμε, ήταν μαλακισμένη η εβδομάδα.

12 σχόλια:

  1. Δε μπορώ να πω ότι δεν σε καταλαβαίνω. Ξέρεις ότι το έχω περάσει και κατανοώ απολυτα το συναίσθημα, τις σκέχεις, τις αγωνίες και φυσικά το μεγάλο παράπονο. Το μόνο που μπορώ να προσθέσω είναι ότι οι προτεραιότητες αλλάζουν αλλά η ουσία παραμένει. Έχει στο πλευρό σου μεγάλο στήριγμα και στην αγκαλιά σου 2 υπέροχα πλάσματα. Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. :( (δεν ξέρω τι άλλο να πω, ζω το ιδιο ζορι στο ελευθερο επαγγελμα. ιτ σακς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχοντας κλείσει δις το γραφείο μου μέσα σε 2 και κάτι χρόνια, το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι η -κάθε λογής- κρίση, δημιουργεί καινούργιες ιδέες.
    Κάθε τέλος δημιουργεί μια νέα αρχή και όσο θυμό-σιχτίρισμα-αγωνία και να νοιώθεις, ίσως ήρθε ο καιρός να δοθείς σε κάτι που είσαι εξαιρετική: το γράψιμο.

    Τα φιλιά μου και Καλή Αρχή εμπνευσμένη Yoli.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. κι εμάς η βδομάδα ήταν μαλακισμένη αλλά έχουμε ακόμα τις δουλειές μας και δεν δικαιούμαι παραπόνων.

    εύχομαι όλα να πάνε όσο καλύτερα μπορούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ψιιιτ, σε διάβασα. Δεν ξέρω τί να σου πώ...θέλω να σου υποσχεθώ ότι θα πάνε όλα καλά και να σε πάρω αγκαλιά, όπως δικαιούσαι, αλλά η αλήθεια είναι ότι τίποτα από τα δύο δε μπορώ να κάνω. Try and keep your chin up, keep going!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΜΑΡΙΑ - ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ12 Ιουλίου 2011 - 9:55 π.μ.

    Ελπίζω τα πράγματα να είναι ήδη καλύτερα, ειδικά τα πιτσιρίκια να ξεπεράσουν γρήγορα την ίωση και να είναι η τελευταία που περνάτε για πολύ - πολύ καιρό! Όσο για όλα τα άλλα, τι να σου πω! Είμαι 14 χρόνια υπάλληλος στην ίδια εταιρεία, (ρίζες έβγαλα!!!!) έχω μείνει πίσω δυόμιση μήνες στη μισθοδοσία (και όλοι οι συνάδελφοι το ίδιο...) και μάλλον για καλοκαίρι θα φύγουμε χωρίς χρήματα! Με βλέπω από Σεπτέμβρη να ψάχνω για δουλειά και τώρα καταλαβαίνω πόσο βλάκας ήμουν που κάθησα εδώ 14 χρόνια. Από τα 23 μέχρι τα 37! Τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως κάθε 4-5 χρόνια πρέπει να αλλάζεις χώρο εργασίας για να κινείσαι στη αγορά. Ουφ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Been there done that. Κλείνω μήνα σε λίγες μέρες που κάθομαι σπίτι. Δεν ξέρω τί να σου πώ. Εδώ δεν ξέρω τί να πώ στον εαυτό μου. Το μόνο που ξέρω είναι οτι ναι, πέρασα απο το στάδιο το δικό σου, ναί έγινε το αναπόφευκτο, ναί ήμουν μία εβδομάδα μουδιασμένη και θυμωμένη (με όλους), ναί πεταγόμουν τα βράδυα απο το άγχος....τώρα όμως είμαι ήρεμη, απολαμβάνω τις καλοκαιρινές μέρες με την κόρη μου και ξανα-ανακαλύπτω τις δυνατότητες μου και γεννώ ιδέες πίνοντας coctails με τον άντρα μου στην βεράντα...
    βοήθεια μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Περαστικά (δεν υπάρχει χειρότερο από ίωση με τη ζέστη του καλοκαιριού). Και τα άλλα περαστικά θα είναι πιστεύω. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα, όλοι θα τον βρούμε το δρόμο μας. Αυτό που ορίζουμε ως "καλοπέραση", μπορεί ν' αλλάξει πολλές φορές μέχρι τότε, εγώ λέω πως είναι μόνο θέμα ορισμού. (και δεν το λέω εκ του ασφαλούς, η απόλυση χτύπησε δις τη δική μας πόρτα, αλλά κάθομαι στη βεράντα με τους αγαπημένους μου, έστω και χωρίς ποτάκια... χαχα). Η επόμενη εβδομάδα θα είναι καλή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ...εγώ πάντως συγκινούμαι με τόσα σχόλια από δυνατές γυναίκες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. μαλακισμένη βδομάδα όντως... εύχομαι καλύτερες στο εξής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Egrapses koubaroula mou!
    Apo edw kai pera tha pame pros ta panw!
    Lida

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ρε! Κολλήσαμε κι εμείς αυτή τη βλακεία ίωση! 3 μέρες στο 39!
    Ελπίζω όλα να πάνε καλά με τη δουλειά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή