23.11.11

Ψιλοαγχώθηκα με τα σχολεία τώρα.

'Εχω κι εγώ τα κολλήματά μου σ'αυτή τη ζωή.
Άλλοι τραβάνε ζόρια με τους μπάτσους, άλλοι με τους δημοσίους υπαλλήλους, τους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς, εμένα το κομπλεξικό από πολύ μικρή, μου βγαίνει με τους εκπαιδευτικούς.  Αυτό το αφοριστικό, το στερεοτυπικό, που τους βάζω όλους στο ίδο τσουβάλι και τους κοιτάω με αμφιβολία, κατατάσσοντάς τους σε εκείνη τη μικροαστική κατηγορία ανθρώπων που βαριούνται.
Ναι, αυτό.  Βαριούνται και κουβαλάνε.  Κουβαλάνε απωθημένα και καμία πηγή γνώσης, δημιουργικότητας, ευχαρίστησης, ανοιχτού μυαλού, ευελιξίας.  Αυτά λένε οι εμπειρίες μου, αυτά έχω συναντήσει στο περιβάλλον μου, και σαν μαθήτρια και κοινωνικά, αυτά πιστεύω και ας υπάρχουν εξαιρέσεις.
Σα μαθήτρια, οι αναμνήσεις μου είναι από το Αρσάκειο Τοσίτσειο Εκάλης αρχικά και Ψυχικού αργότερα.  Δεν ήμουν ποτέ άτακτη, δεν έκανα ευφάνταστα σκονάκια και δεν έβαζα ποτέ στην έδρα (άλλο κι αυτό, Η 'Εδρα) πλαστικές κουράδες.  Ένα θέμα είχα και θυμάμαι σχετικό πρόβλημα από την Δευτέρα δημοτικού.  Δεν μπορύσα να μου επιβάλλονται γιατί έτσι.  Γιατί πρέπει.  Γιατί εγώ είμαι η δασκάλα / καθηγήτρια και εσύ η μαθήτρια.  Γιατί δεν έχω κερδίσει το σεβασμό σου, απλά σε υποχρεώνω να με σεβαστείς.  Γιατί ενώ δεν ακούω τη γνώμη σου, όσο επαναστατική και αν είναι, σε υποχρεώνω να με ακούσεις.  Γιατί σε καθίζω σε άχαρα, άβολα, στρατιωτικά στοιχισμένα θρανία και σε αναγκάζω να με προσέξεις, χωρίς όμως να εμπλουτίζω με τίποτα ριζοσπαστικό την αποστήθιση, την παπαγαλία, τη βαρεμάρα που με κατατρέχει σαν εκπαιδευτικό, τα φαντάσματα που ξεπηδούν από το βιβλίο και με κυνηγάνε.
Εντάξει θα μου πείτε δεν είναι όλοι έτσι (προφανώς) και εγώ έχω προσωπική εμπειρία κάποιων δεκαετιών πριν.  Για κάποιο λόγο όμως, δεν είμαι απόλυτα πεποισμένη ότι όλα αυτά έχουν αλλάξει τόσο δραματικά.
Ακόμα κοιτάω /ακούω γύρω μου και βλέπω ανθρώπου να ενθουσιάζονται, να ευγνωμονούν το Θεό και την καλή τους τύχη που τα παιδιά τους έχουν πέσει στα χέρια κάποιου αξιόλογου εκπαιδευτικού που ενδιαφέρεται, που την ψάχνει, που θέλει να βρει τρόπους να απογειώσει τη μαθησιακή εμπειρία και να θεμελιώσει στους μαθητές του όχι τη γνώση, αλλά την αγάπη για τη γνώση, την εξατομικευμένη, εναλλακτική μορφή μάθησης και την ευαισθησία απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, την πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα του και απέναντι σε κάθε μορφή ζωής.
Ο γιος μου φέτος ξεκίνησε στο προ-προνήπιο και το έψαξα τόσο πολύ, που τερμάτισα την πίστα.  Συνάντησα δασκάλες με κότσους και γυαλιά που μου μιλούσαν για πειθαρχία, με κιτρινισμένα από το τσιγάρο δόντια που μου μιλούσαν για την εκμάθηση των ζώων μέχρι τα Χριστούγεννα, με άψογο γαλλικό μανικιούρ που μου αράδιαζαν τις περιοχές που έμεναν οι πιθανοί μελλοντικοί συμμαθητές μας, με μεγάλους κώλους που μου έλεγαν όλο περηφάνια πώς τα παιδιά χαίρονται γιατί τρώνε κάθε πρωί μερέντα, με βρώμικες μοκέττες κάτω από τα πόδια τους, με μονολεκτική απάντηση σχετικά με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα... "ε... παίζουνε" ή "απασχολούνται".  Τις τάραξα στις ερωτήσεις παγίδα, στις επισκέψεις, στο τέλος κατάλαβα ότι ενοχλούσα.
Και με λύπη μου διαπίστωσα ότι οι επιλογές μου δεν ήταν και τόσες πολλές τελικά και ας είχα ξεκινήσει με μεγάλη λίστα.
Επέλεξα να τον στείλω στο κέντρο κέντρο προσχολικής αγωγής Dorothy Snot με σήμα την κάμπια με τα κόκκινα τακούνια.
Προχθές πήγαμε με τον άντρα μου στην πρώτη συνάντηση των γονιών για ενημέρωση επί του προγράμματος και γνωριμία με τους εξωτερικούς συνεργάτες του σχολείου.  Ενώ φούσκωνα από χαρά ακούγοντας και παράλληλα νιώθοντας, πιστεύοντας τη φιλοσοφία αυτού του σχολείου, την ισότιμη αντιμετώπιση όλων των παιδιών, τις πραγματικά εναλλακτικές και πρωτοπόρες μεθόδους προσέγγισης τους, την προσπάθεια για να αγαπήσουν την τέχνη, τον πολιτισμό, την επιβράβευση της ατομικής έκφρασης με ρυθμούς που δεν εμπίπτουν σε κανένα κανόνα, παράλληλα αγχώθηκα.
Αγχώθηκα τρελά με το τί θα συναντήσει το παιδί μου στη συνέχεια, με το ποιο σχολείο θα βρω, αν υπάρχει, αν μπορώ να το αντέξω οικονομικά, αν θα το ανακαλύψω, αν θα διαλέξω σωστά, για να συνεχίσει την εκπαιδευτική του πορεία έτσι όπως εγώ την έχω ονειρευτεί, έτσι όπως εγώ θα ήθελα να την έχω βιώσει.
Σε τάξεις ανοιχτές, φωτεινές, με δασκάλες που γελάνε.  Με θρανιάκια κυκλικά, με πολύ συζήτηση, με μέτρημα ζαχαρωτών για να μάθουν αριθμητική, με αυτοσχέδιο θεατρικό για να αγαπήσουν την ιστορία, με επισκέψεις μεταναστών για να ενδιαφερθούν για τη γεωγραφία.  Εμπειρίες, βιώματα, δρώμενα, αυτός είναι για 'μενα ο τρόπος για να μάθεις.  'Οπως στη ζωή την κανονική.  Αγάπησες ποτέ γκόμενο αληθινά επειδή μόνο τον είδες να στέκεται σαν κούκλα σε βιτρίνα, χωρίς να μπορείς να τον αγγίξεις?
Θα το παίξω ξερόλας-μάνα-μπλόγκερ και θα δώσω και μια συμβουλή.
Ψάχτε το, και το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό.  Πολλοί δικοί μου φίλοι που στέλνουν τα παιδιά τους σε δημόσιο παιδικό σταθμό, έχουν κάνει τη διαφορά γιατί έχουν απαιτήσει, έχουν ζητήσει και πάνω απ'όλα έχουν προσφερθεί και οι ίδιοι να βοηθήσουν, ν'ανοίξουν δρόμους εκεί που φάνταζε ως μόνη επιλογή το αδιέξοδο.  Μην αρκείστε στο ότι μαθαίνουν τραγούδια, πλάθουν πλαστελίνες και περνάνε το χρόνο τους.  Τα παιδιά είναι μικροί Θεοί, με ένα τόσο δα ερέθισμα ταξιδεύουν στα σύννεφα, τώρα, περισσότερο από ποτέ πρέπει να ανοίξουν τα φτερά τους. 
Περιμένω με ανυπομονησία την Χριστουγεννιάτικη γιορτή για ένα και μόνο λόγο.
Γιατί στη συνάντηση προχθές αυτό που είπε η Μαρία μου κίνησε όσο τίποτα το ενδιαφέρον.  Αυτή η γιορτή δεν είναι για τους γονείς.  Δεν είναι για να τους παρουσιάσουν το Τέλειο, ούτε για να εκτελέσουν με ακρίβεια το νούμερό τους, σαν τους άμοιρους ελέφαντες στο τσίρκο.  Αυτή η γιορτή είναι μόνο για τα παιδιά.  Σκηνικά μπορεί να μην έχουν τελειοποιηθεί (θα τα ζωγραφίσουν μόνοι τους), τραγούδια μπορεί να μείνουν στη μέση, αλλά ο κάθε ένας από τους μικρους μαθητές θα κάνει αυτό που καταφέρνει και αυτό που μόνος του αποφάσισε ότι θέλει.  Και είμαι σίγουρη ότι θα ξεπεράσουν τους εαυτούς τους γιατί απλά, μπορούν.  'Οχι γιατί πιέστηκαν να μπορέσουν.

πι.ες: μη μου την πέσετε για την άποψή μου για τους εκπαιδευτικούς. είναι πολύ ξεκάθαρη. απλά στην πορεία αυτού εδώ του μπλογκ θα χαίρομαι να γράφω για τις εξαιρέσεις που δυστυχώς, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

πι.ες 2: διαβάστε στο blog Υπογραμμιστής, το Ημερολόγιο διδασκαλίας: Τα δύο άκρα και το Για σένα, που θα λέγεσαι Δάσκαλος.  Εξαιρετικά.

10 σχόλια:

  1. Εμείς ένα χρόνο που το ψάχναμε έχουμε να δηλώσουμε ένα: Υπάρχει ελπίδα!
    Yπάρχουν πολύ καλά σχολεία και πραγματικά ξεχωριστοί εκπαιδευτικοί, οι οποίοι συνήθως έχουν ένα βασικό ελάττωμα.... δεν διαφημίζουν όσο πρέπει το έργο τους και το σκεπτικό τους! ;)
    Θα επανέλθω με προσωπικό μου ποστ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνούμε απόλυτα. Αλλά...
    Μήπως ξεχνάς και την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος; Δηλαδή πόσο πολύ φταίνει ΚΑΙ γονείς που δε σέβονται το έργο των εξαιρέσεων όπως τους αποκαλείς και κάνουν τα αδύνατα δυνατά να μειώνουν το εκπαιδευτικό τους έργο;
    Πόσοι ξερόλες Ελληνάρες γονείς δεν "εκπαιδεύουν" οι ίδιοι τα παιδιά τους να χλευάζουν τους -κατά τα άλλα εξαίρετους- καθηγητές του επειδή μία μαμά είπε ότι η κα Τάδε (καθηγήτρια) είναι γεροντοκόρη επειδή δε φοράει βέρα και έχει μαλλιά κότσο (!) ή ο κος Τάδε (καθηγητής) είναι κομμουνιστής, επειδή π.χ. ντύνεται πιο χύμα!

    Αστα Γιολίνα μου ακόμα και το εκπαιδευτικό σύστημα νοσεί λόγω του σκατοχαρακτήρα αυτών που, εν τέλει, έχουν σα μοναδικό σκοπό του να διαλύσουν αυτή τη χώρα.

    Πέρυσι έγραψα κι εγώ εδώ http://mama-35-plus.blogspot.com/2010/09/blog-post_9036.html κάτι σχετικό σε μια προσπάθειά μου να εξηγήσω τα ανεξήγητα αυτής της κατηγορίας ανθρώπων.

    Κάτι μου λέει πάντως ότι ο W και η Χλόη δε θα πάνε στο Αρσάκειο Εκάλης ή Ψυχικού...
    (εγώ πάντως με απόλυτη σιγουριά δε θα στείλω τα παιδιά μου στον αλησμόνητο Μωραϊτη...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όταν ξεκίνησα να ψάχνω παιδικό σταθμό για το δίχρονο το καλοκαίρι που μας πέρασε,ήμουν αρκετά αισιόδοξη γιατί ζω σε νησί και πίστεψα ότι στις 8 προτάσεις που έχω μπροστά μου,πού θα πάει!Θα βρω εύκολα αυτό που με εκφράζει σαν μητέρα.
    Ένα όμορφο περιβάλλον δηλαδή,δασκαλες με όρεξη και συγκεκριμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.Το οποίο προγραμμα δεν θα είναι πιεστικό,αλλά δημιουργικό.
    Εδώ γελάνε!Αρχικά έμαθα για σταθμό ο οποίος δεν επιτρέπει στους γονείς να δουν το παιδί μέσα στην αίθουσά του,αλλά του το δείχνουν από οθόνη.....
    Σε έναν άλλο που πήρα τηλέφωνο,επειδή ήμασταν στη διαδικασία εκπαίδευσης τουαλέτας,μου είπαν ξεκάθαρα ότι οι κοπέλες,δεν έχουν το χρόνο να ασχοληθούν ΚΑΙ με αυτό,οπότε θα πρέπει να κάνω μόνη μου την προσπάθεια στο σπίτι χωρίς καμιά υποστήριξη από το σχολείο.
    Ο σταθμός που είναι απέναντι από τη δουλειά μου,θα ήταν κελεπούρι αν δεν ακούγαμε όλη μέρα,μέσα στο γραφείο,τις αγριοφωνάρες της δασκάλας-frau και τις τσιρίδες των νηπίων....
    Τέλος,υπάρχει και ο σταθμός σελέμπριτι.Αυτός που προτιμούν όλες οι μαμάδες.Που στέλνουν τα παιδιά τους εκεί γιατί μαθαίνουν αγγλικά,Η/Υ και μετά το νηπιαγωγείο πηγαίνουν στο δημοτικό γνωρίζοντας γραφή και ανάγνωση και κάνουν κ επαναλήψεις λέει.(Και πότε παίζουν άραγε...???)
    Τελικά βρήκα το φως μου!Σε έναν μικρό,συνοικιακό σταθμό που δεν τον "πιάνει" το μάτι σου.Ο Οποίος είναι σαν μια ανοιχτή αγκαλιά για τα μικρά.Το φαγητό μαγειρεύεται εκεί κ τα ζαρζαβατικά είναι τις περισσότερες φορές από το μποστάνι τους.Τα παιδιά είναι λίγα.Υπήρχε συγκεκριμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που μας δόθηκε εξαρχής.Πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει χορό,τραγούδι,μυθολογία,καλλιτεχνικά κ πολλά πολλά άλλα.
    Η μιρκή συνήθως γραπώνεται από τα κάγκελα το μεσημέρι,γιατί δεν θέλει να φύγει!Την αγαπούν πολύ και είναι πραγματικά ευτυχισμένη εκεί.
    Και τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό,ήταν ο πιο φθηνός σταθμός από όλους!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλα τα λες κ ποσο με αγχωνει ολο αυτο.αλλα εσυ τουλαχιστον εχεις επιλογη εδω εχουμε ενα νηπιο,ενα δημοτικο,ενα λυκειο οπως πολλα νησια φανταζομαι αρα ελπιζω σε ενα καλο εκπαιδευτικο κ σε οτι δουλεια γινεται απο το σπιτι.φιλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. μια χαρά τα λες! Είναι εντυπωσιακό κατά τη γνώμη μου πόσο σοβαρή δουλειά μπορεί να κάνει ένας παιδικός σταθμός! Για τη Λουίζα ήταν το "Φεγγαράκι" που έκανε τη διαφορά. Ένα πραγματικά αξιόλογο σχολείο - και όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για εμάς τους γονείς που μαθαίνουμε κάθε μέρα μαζί τους, πως να τα βοηθάμε να μεγαλώσουν και να γίνουν ανεξάρτητοι άνθρωποι.
    Θέλω να πιστεύω ότι τα όσα μαθαίνουν σε αυτή τη φάση - επειδή δυστυχώς δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα να το ψάξουμε και πολυ για τη συνέχεια - θα αποτελέσουν βάση για να μπορέσουμε να τα στηρίξουμε εμείς οι ίδιοι στο Δημοτικό.
    Οι τυχεροί που βρήκαμε το φανταστικό περιβάλλον για τα προσχολικής ηλικίας παιδιά μας ας είμαστε αισιόδοξοι :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γιολίνα, χαίρομαι για όσα όμορφα νιώθεις για εμας. Ελπίζω να μην σε απογοητεύσουμε ποτέ, εάν οποιαδήποτε στιγμή κάτι δεν είναι όπως το φαντάζεσαι να μου το πεις.

    Ξερεις γιατι η Dorothy ειναι διαφορετική? Γιατι δημιουργήθηκε ακριβώς από την ανάγκη μου να φτιάξω για την κόρη μου ένα σχολείο όπως το ονειρευόμουνα, το καλοκαίρι του 2008 που η Νεφέλη ήταν δυόμιση χρονών.

    Ειχα τους ιδιους προβληματισμους με σενα. Εψαχνα, έψαχνα και απογοητευόμουν ολοένα και περισσότερο - μέχρι που πήρα την κατάσταση στα χέρια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Kαλησπέρα,

    Βρήκα το ιστολόγιο σου μέσα απο το ιστολόγιο της μαμάς του Παύλου και του Παναγιώτη..
    Διάβασα την ανάρτηση σου και χάρηκα πολύ και θα σταθώ στο πόσο ομορφα νιωθεις για την Χριστουγεννιάτικη γιορτή που ετοιμάζουν τα παιδιά...Χτύπησες ευαίσθητο σημείο βλεπεις...Είμαι δασκάλα , φέτος είναι η 9η χρονιά στα σχολικά θρανία...Πάντα πίστευα πως οι γιορτές είναι για τα παιδιά....και όχι για τους γονείς ή για μένα. Έχω στεναχωρηθεί και προβληματιστεί πολλές φορές με τη νοοτροπία συναδέλφων "αχ άμα δε βγει κάτι καλό δε το παρουσιάζω, αχ ρεζίλι θα γίνουμε " Δε με νοιάζει το αποτέλεσμα. Με νοιάζει τα παιδιά να χαρούν με τη διαδικασία, να ευχαριστηθούν , να γελάσουν , να μάθουν, να θυμούνται.Ποτέ δε θα ζωγραφίσω εγώ τα σκηνικά...Θα τα κάνουν τα παιδιά και ας κάνουν το έλατο κίτρινο και τον Αη Βασίλη μπλε...Πριν δυο χρονια καναμε με μαθητες ενα παζάρι. Οσα φτιάξαμε τα εκαναν μονα τους τα παιδιά... Στο δίπλα πάγκο και στον παραδίπλα "τέλεια" στολιδακια , ημερολόγια φτιαγμένα από τις δασκάλες...Δε κατηγορώ σε κάτι τους συναδέλφους..Έκατσαν πολλά βράδια να τα κάνουν όλα αυτά...Τα δικά μου παιδιά τα έκαναν μόνα τους, δεν ήταν τόσο όμορφα, ήταν όμως δικά τους...Χοροπήδαγαν για κάθε 50 λεπτο που έμπαινε σε ταμείο τους και έρχονταν όλα μαζί και μου έλεγαν "κυρία μόνο δυο έμειναν, ξεπουλήσαμε" Ποτέ δε θα ξεχάσω την ικανοποίηση στο πρόσωπο τους....Τ

    Αχ ας σταματήσω γιατί θα γράψω ολόκληρο κατεβατό...

    ΥΓ Και μια που τα ανέφερα εδω ειναι τα στολιδάκια μας....
    http://amprakatampra.blogspot.com/2008/12/blog-post_17.html
    Μαζέψαμε 40 ευρώ και τα δώσαμε στο Γηροκομείο της πολης μας.
    Πάω να διαβάσω και αλλες αναρτησεις σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κι εμένα αυτό με αγχώνει, το ότι ζω σε μικρή πόλη και οι επιλογές είναι λίγες.. Όχι μόνο για τον παιδικό σταθμό αλλά και για αργότερα. Ακόμα και για τον αθλητισμό ή άλλα χόμπι.
    Και ναι, είναι πραγματικά στενάχωρο οτι μερικές φορές τα πράγματα τα κωλύουν οι γονείς με την αδιαφορία ή τις τετριμμένες απόψεις τους. Ξέρω αρκετούς νέους, μοντέρνους και με οικονομική δυνατότητα γονείς, που έστειλαν τα παιδιά τους σε όποιο παιδικό σταθμό τα δέχτηκαν, χωρίς να έχουν πάει καν να τους δουν όταν έκαναν αιτήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Είναι άδικο πάντως που δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στα νότια.... (μπουχου)
    Κι εγώ ψάχνω από τώρα για το (όχι και τόσο) μελλοντκό μου τρίχρονο αλλά τζίφος...

    Πάντως από την άλλη, ό,τι και να κάνουμε, στο τέλος όλα καταλήγουν στο αθάνατο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα you know

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Dorothy Snot πότε θα φτιάξουμε ΚΑΙ Δημοτικό;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή