14.9.12

Οι μηχανές, τα πηδήματα και άλλα δεινά.

Δεν είχα πια τί άλλο να γράψω, γιατί το blog έχει μόνο του γυρίσει στο κομμάτι "σκέψεις", η εξιστόρηση της καθημερινότητας δεν μου βγήκε, σούπερ φωτογραφίες κατά τα του εξωτερικού πρότυπα από τί φοράμε, τί τρώμε, με τί παίζουμε και ποιος χέστηκε δηλαδή, τα ζουζουλίνια, πριγκηπάκια τί ωραία που τα λένε (μόνο αυτά στον πλανήτη, εννοείται) θα έπεφτε λιθοβολισμός από αυτούς που με αγαπάνε τουλάχιστον, μέχρι και η σκέψη του να σβήσει μου πέρασε από το μυαλό, το οποίο βέβαια εντάσσεται στην κατηγορία Ποιος Χέστηκε x2.
Αλλά να, εδώ στο μπαλκόνι έμαθα την ιστορία της Μηχανής.
Αγόρασε λοιπόν ο φίλος ένα DT στα 19 (τί μου θύμησε, κάτι γκομενικά λυκείου σε πάω πολύ πίσω, άστο), το είχε στο νησί, το φρόντιζε, το πρόσεχε, το αγαπούσε ρε παιδί μου μέχρι που μια ωραία μέρα όπως ήταν φυσικό, γιατί αποκλείεται να έχετε εσείς φίλο με μηχανή που να μην έχει πέσει (εγώ δεν έχω), έπεσε και το μηχανάκι έγινε σμπαράλια.
Λεφτά να το φτιάξει δεν είχε, το άφησε στο νησί με βαριά καρδιά και μάζευε όλο το χρόνο για να πάει το επόμενο καλοκαίρι να οργώσει με καμια γκόμενα από πίσω τους χωματόδρομους για τις παραλίες.
Εκεί έπαιξε μπάλα ο παππούς.  Που λάτρευε τον εγγονό, που έτρεμε η καρδιά του, που ποτέ δεν συμπάθησε το κωλομηχανάκι κι ας είχε και εκείνος, που έφτασε στο σημείο να του το εξαφανίσει και να του δώσει και τα λεφτά που είχε ξοδέψει για την αγορά του.
Μαχαιριά στην καρδιά.  Τεράστιο απωθημένο.  Γκόμενος ρε παιδί μου, που θες και δεν γίνεται.  Χειρότερο από γκόμενος (έχει; να το σκεφτούμε λίγο).
Και έμεινε ο δικός μου σοκαρισμένος, άλαλος, χωρίς μηχανάκι, αλλά χατίρι στον παππού δεν μπορούσε να χαλάσει, να τον στεναχωρήσει, να τον πληγώσει.
Περίπου έντεκα χρόνια μετά το απωθημένο που τον στοίχειωνε θα το πέταγε μια για πάντα στη λίστα με τα done.  Αγόρασε μία μεταχειρισμένη μηχανή, "καγκούρικη" μου είπε, για να του θυμίζει το DT του νησιού.  Και ακόμα και τώρα, ώριμος, μεγαλύτερος, ανεξάρτητος, θα το κρατήσει μυστικό και από τον παππού και από τον μπαμπά του.  Γιατί θα μείνουν, μου είπε. Δεν θέλω να τους στεναχωρήσω.
Πολύ τρυφερή ιστορία μου φάνηκε, και ο παππούς, και ο εγγονός, γλύκες.  Και σκέφτηκα σε αντιδιαστολή την Αγγλίδα συμφοιτήτριά μου στο μεταπτυχιακό που έμενε 40 χιλιόμετρα μακριά από το πατρικό της και έστελνε στους γονείς της κάρτες τα Χριστούγεννα.
Μετά σκέφτηκα τη δικιά μου που με το πρώτο τατουάζ μπορεί και να την πήγαν στο νοσοκομείο (δεν ξέρω, έλειπα απ'τη χώρα), το επόμενο το έκρυβα, χρειάστηκε νομίζω να γεννήσω για να πάω στον άρτιστ χωρίς να κάνω πρόλογο με λεξοτανίλ.  'Η την κολλητή μου, που ποτέ δεν κάπνισε μπροστά στον μπαμπά της γιατί όταν στα δεκαοκτώ είχε βρει στην τσάντα της ένα πακέτο της είχε πει με αυστηρή φωνή "Και μετά τί? Τα πηδήματα, και ύστερα τα ναρκωτικά". (lol)
Προφανώς και έχω μεγαλώσει σε μία χώρα που οι γονείς στοιχειώνουν τα παιδιά τους μέχρι να φύγουν από τη ζωή, αποτελούν το αδιάσειστο πρότυπο, την πυξίδα, τον πρώτο και αδιαμφισβήτητο Κριτή, και έπειτα κανείς δεν ξεπερνάει το χαμό τους, μόνο μονολογεί αυτό το περιβόητο "ας ήταν εδώ και ας μου απαγόρευαν το bungee jumping στα 32 / το αλκοόλ στα 20 / τη μηχανή στα 28", έφτασα στο σημείο να μην μ'ενοχλεί αυτό, να το αποδέχομαι, να το αντιμετωπίζω με συναισθηματισμό και όχι με θυμό, με απόγνωση, με εγκλωβισμό, έφτασα στο σημείο να δέχομαι την υποκρισία για να είναι εκείνοι ήσυχοι.
Ίσως επειδή και εγώ, όσο άκουγα την ιστορία του DT, δεν την άκουγα πια με τα αυτιά του εγγονού, αλλά με εκείνα του παππού.  Του ανθρώπου που είναι πια υπεύθυνος και για άλλους, που τους νοιάζεται περισσότερο από τη ζωή του την ίδια, που αδυνατεί να σκεφτεί την πιθανότητα της γλάστρας που μπορεί να σου πέσει στο κεφάλι, που είναι φτερούγας.  Για πάντα.  Για όσο ζει και όσο αναπνέει.
Το θέμα είναι μεγάλο και πολύπλευρο και εγώ μεγάλα ποστς δεν γράφω, αλλά αν το δικό μου το αγόρι θελήσει σε 12 χρόνια να καβαλήσει μηχανή, ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσω.  Μπορεί να τον στείλω να χτυπήσει κανένα τατουάζ instead.

10 σχόλια:

  1. Από τα ποστ σου που με εκφράζουν όσο δεν λέει.
    Πέρασα μια φάση της ζωής μου, από τα 15 μέχρι τα 24 που γνώρισα τον μελλοντικό άντρα μου και άρχισα να ηρεμώ, που από μικρή και χαριτωμένη μετατράπηκα σε άγριο νιάτο. Μπορεί να μην ήμουν τόσο άγρια όσο φαντάζομαι, ίσως το ένστικτό της αυτοσυντήρησης να με κράτησε από άλλα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Πάντως, όταν άρχισα να ηρεμώ, αποφάσισα κάποια μέρα να πω την ιστορία της ζωής μου στη μάνα μου. Η χρονική στιγμή θα ήταν η κατάλληλη όταν θα είχα πια τι δική μου οικογένεια και κατά βάση θα είχα απαγκιστρωθεί από πάνω της.
    Επειδή είμαι παιδί ενός άσχημου διαζυγίου, εκείνη είχε πάντα το άγχος για την πορεία μας. Ξέρεις, φοβόταν για όλα αυτά που παθαίνουν τα παιδιά χωρισμένων γονιών, βοήθησαν πολύ σαπουνόπερες, μικρούτσικος και οι εκπομπές της Νικολούλη σε αυτό (μέσα 90'ς καταλαβαίνεις).
    Όταν λοιπόν πέρισυ το καλοκαίρι της τα "ξέρασα" όλα, για το απαγορευμένο κλάμπινγκ στο λύκειο μέχρι τις 6 το πρωί, τα "τσιγάρα" και τα κρυφά αεροπορικά ταξίδια όταν ήμουν στη σχολή και πολλά πολλά άλλα ναι μεν έφυγε το βάρος από πάνω μου αλλά είδα πόσο μα πόσο φρίκαρε εκείνη. ΚΑι σκέφτομαι ότι αν το παιδί μου κάνει τα μισά από όσα έκανα εγώ, θα κοιμηθώ ήσυχα το βράδυ μόνο όταν πεθάνω (χτύπα ξύλο).
    Εκεί είναι που συνειδητοποίησα την ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη που είχε για εμάς, γιατί την είχε αναλάβει όλη μόνη της μια και ο πατέρας μου ήταν και είναι απών από η ζωή μας. Τότε κατάλαβα για ποιό λόγο ήταν ΤΟΣΟ αυστηρη. Γιατί αν με αυστηρή μάνα έκανα αυτά που έκανα, δεν θέλω να σκέφτομαι την κατάληξή μου αν εκείνη ήταν αλλιώς.

    Με φοβίζει η σκέψη της έφηβης κόρης μου σε 12 χρόνια από τώρα. Σίγουρα πάντως θα προσπαθήσω να μη φρικάρω με πράγματα που αντιμετωπίζονται και είναι
    "ανώδυνα".

    Υ.Γ Δεν θα ξεχάσω ποτέ ατάκα πατέρα στη φίλη μου, ένα διάστημα που ξενυχτούσε πολύ στο λύκειο: "Όποιος κυκλοφορεί συνέχει νύχτα ή κλέβει ή πορνεύει. Και δεν μου μοιάζεις για κλέφτρα...." Άουτς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο σε καταλαβαίνω .... Γενικά σε πολλα απο τα πόστ σου νιώθω να ταυτιζομαι ... Σαν να περνάω τις ίδιες φάσεις ... Πρόσφατα διάβασα ( δεν θυμάμαι που ) κάτι που ταιριάζει γάντι στο πόστ when I was old enough to understand that my mother was right I had a daughter that thought I was wrong!! " ελπίζω και γω όταν η κόρη μου όταν αποφασίσει να κάνει το πρώτο της tatoo να με μπιστευτει αρκετά ώστε να έρθει να μου το πει και να μην κρυφτεί όπως εγω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιολινα διαβασα δυο φορες το ποστ για να καταλαβω το νοημα!! Εγω παντως το πρωτο tatoo δεν το εκρυψα, ουτε τ δευτερο!! Εννοειται πως δεν θα κατσω να πω στη μανα μου λεπτομερειες και δεν περιμενω να μου τις πει κ ο γιος μου...Ακομα ειναι μικρος, δεν σκεφτομαι την εφηβεια του.
    Ομως -κ το λεω αληθεια-θα χαρω αν στα 18-19 παρει ενα σακκο και αρχισει να γυριζει τον κοσμο.Σιγουρα θα πεθανω απο αγωνια κ ας εκανα τα ιδια, αλλα θα τον σπρωξω να το κανει και θα επιμεινω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εσύ είσαι άλλο case, παρόλα η τελευταία σου φράση, "θα επιμείνω", προφανώς επειδή το έκανες και εσύ και από όλο αυτό έχεις βγει νικήτρια, με βάζει σε σκέψεις ;-)

      Διαγραφή
  4. Φανταστικη,υπεροχη φιλη μου ενα σου λεω μονο:ειμαι σαραντα χρονων και ενα απο τα τατουαζ μου (το πρωτο!) δεν το εχουν δει ακομα οι γονεις μου γιατι ντρεπομαι να πω πως το κρυβω τοσα χρονια..το ιδιο και το καπνισμα!!δεν ξερω να θελω να γινω η ιδια με αυτους στην κορη μου..αν παει πακετο με αλλα (καλα,υπεροχα!!) ας γινω!
    Υ.Γ.Στο τελευταιο τατουαζ που εκανα (στα 37!!) μια τεραστια καρδια στο χερι ο πατερας μου ειπε :Καλα δεν λυπηθηκες που χαραμισες ολοκληρο χερι?Πατερα δεν κουλαθηκα!!Το ιδιο ειναι!!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αχαχαχχααχ, κορυφαία η ατάκα του μπαμπά.

      Διαγραφή
  5. Με εκφράζει πολύ η ανάρτηση σου! Αχ, τι θα κάνουμε, μου λες; Νομίζω ότι η λύση να μην μας κρύβουν τέτοια πράγματα είναι να μην τα κατακρίνουμε και να προσπαθούμε με άλλους τρόπους (όπως μπορούμε) να αποφύγουμε τα επικίνδυνα τουλάχιστον!
    Η τελευταία σου πρόταση βέβαια είναι μια αρχή..εννοείται καλύτερα τατουάζ από μηχανάκι :-)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν θα κάνουμε τίποτα, μια χαρά θα είναι όλα, αρκεί να θυμόμαστε τί προβλημάτισε/μπλόκαρε εμάς τις ίδιες όταν είχαμε διαφόρων ειδών ανησυχίες. προφανώς και η τελευταία δική μου φράση περί τατουάζ, είναι πλάκα :-)

      Διαγραφή