3.9.14

Προεμμηνορροϊκό σύνδρομο, το γνωστό.


Είναι μάλλον επειδή περιμένω περίοδο, ζεσταίνομαι υπερβολικά τα βράδια, έχω κράμπες στους μηρούς και περιμένω στη γωνία το πρώτο ανυποψίαστο θύμα που θα μου φέρει αντίρρηση ή θα κορνάρει μόλις ανάψει το πράσινο. Για να του ουρλιάξω φυσικά.
Γενικά προσπαθώ να μη φωνάζω, ούτε εκείνο το κρίσιμο λεπτό που ο σφυγμός χτυπάει σαν τρελός στους κροτάφους μου, το όποιο επιχείρημα ορθώνεται απέναντί μου κρατάει ταμπέλα "είμαι μια αδιανόητη παπαριά" και το σώμα μου αδειάζει από συναίσθημα γιατί γεμίζει από θυμό και δεν μας χωράει όλους. Γενικά δεν τα καταφέρνω πάντα και έτσι είμαι μάλλον εγώ, όπως αντίστοιχα κάτι άλλοι άνθρωποι μπορούν να κοιτάξουν με το βλέμμα του βοδιού το συνάδελφο στη δουλειά που θα προσβάλλει τη νοημοσύνη τους χωρίς δεύτερη σκέψη και αυτό όχι επειδή δεν το έπιασαν αλλά επειδή δεν θέλουν να ασχοληθούν. Σε φάσεις που τους θαυμάζω αυτούς.
Αλλά, όχι, Ο.Χ.Ι, το pms δεν είναι μύθος. Αντίστοιχα μπορεί να σου πει κάποιος ότι δεν είναι και δικαιολογία αλλά δεν μπορεί,θα είναι. Είμαστε σίγουρες πλέον ότι είναι οπότε μην αντιτίθεστε και σε αυτό. Τουλάχιστον έτσι είπα εγώ στον εαυτό μου όταν έγινε ΤΟ περιστατικό.
Βρίσκομαι στην κουζίνα της μαμάς μου που έχει φτιάξει το καλύτερο παστίτσιο όλων των εποχών. 'Εξω η ζέστη μου φαίνεται αφόρητη, η κοιλιά μου είναι πρησμένη για τους λόγους που είπαμε πριν καν φάω την πρώτη μπουκιά και έχω πάει με τα παιδιά στο σπίτι των παππούδων για βόλτα γιατί πρώτον βαριούνται, δεύτερον βαριέμαι και τρίτον θα φάω το καλύτερο παστίτσιο όλων των εποχών - πάμε άλλη μία με χειροκρότημα.  Έχουμε κάτσει, όλοι οι υπόλοιποι χαρωποί, εγώ με μούτρα χωρίς λόγο και με εκνευρισμό φυσικά, και ο γιος μου με διάθεση να βοηθήσει στο σερβίρισμα αρπάζει από το συρτάρι δύο τεράστιες ασημένιες κουτάλες από τη συλλογή που διατηρεί η μαμά μου, γνωστή αλλιώς και ως η εθισμένη-στα-ακριβά-σερβίτσια-που-δεν-έχουμε-τί-να-τα-κάνουμε. Και επειδή δεν έχουμε τί να τα κάνουμε άλλωστε, αρχίζει και κοπανάει τις κουτάλες με τη μανία του Πάνα σε διονυσιακό όργιο ενώ με κοιτάει με σαρδόνιο χαμόγελο. 'Η έτσι τουλάχιστον νομίζω εγώ.
Πιάνω το κεφάλι μου. Νομίζω ότι ένα σφυρί έχει βυθιστεί στο κρανίο μου αριστερά και πολτοποιεί νεύρα και μυαλά ενώ από πίσω περιμένει να μπει ένα τρυπάνι. Μιλάω χαμηλά μάλλον γιατί ακόμα και ο ήχος της φωνής μου μού προκαλεί δυσφορία.
- Βάλτερ. Σταμάτα.
Ο μικρός Πάνας με γράφει, εννοείται. Η γιαγιά του το επαναλαμβάνει λιγότερο αποφασιστικά, κολλάει και ένα "αγοράκι μου" δίπλα, ο θόρυβος συνεχίζεται απειλητικός.
- Σταμάτα σε παρακαλώ, με πονάει το κεφάλι μου.
Ο τόνος μου ανεβαίνει.
- Δεν είναι δικές σου οι κουτάλες, ούτε δικό σου το σπίτι για να μου πεις τί θα κάνω, μου απαντάει εκείνος με μία αμφίβολη σιγουριά, ξέρει ότι περπατάει σε τεντωμένο σκοινί αλλά θέλει να με ρίξει πριν σκάσει πάνω μου σαν το καρπούζι.
Σηκώνομαι και πηγαίνω κοντά του. Μου κοπανάει τις κουτάλες μες στα μούτρα, μου φαίνεται πιο θρασύς και από το τελευταίο κακομαθημένο κωλόπαιδο, ένα μικρό τέρας που θέλει επίμονα να με γονατίσει, να με τρελάνει, να με εξευτελίσει.
- Σταμάτα σου είπα!
Φωνάζω.  Game over.  Το ξέρω ότι έχω χάσει.
Βάζει τη γλώσσα ανάμεσα στα δόντια και φυσάει φτύνοντας σάλια, μια φρικτή συνήθεια που απέκτησε, ανέπτυξε και τελικά άφησε πίσω του υποτίθεται κατά τη διάρκεια του νηπιαγωγείου όταν του εξήγησα επανειλημμένα και ήρεμα πόσο άσχημο και περιφρονητικό είναι αυτό για το συνομιλητή του.
Με περιφρονεί, να, αυτό κάνει, εμένα που έχω δώσει τα πάντα, που τον αγαπώ τόσο, που με πονάει η μέση, η κοιλιά και το κεφάλι μου γιατί θα αδιαθετήσω, που μισώ τη ζέστη και το ξέρει, που είμαι η μανούλα του που τραγουδάει τσιρίζοντας στο αυτοκίνητο για να τον κάνει να γελάει, που θέλω να του δώσω μία και να του ανοίξω το κεφάλι στα τέσσερα.
Και του δίνω. 'Οχι τέτοια, μία προφανώς πιο ελαφριά αλλά αρκετά προσβλητική στο στόμα για να βάλει τη γλώσσα μέσα, για να σταματήσει να κάνει αυτή την αηδία που σιχαίνομαι, γιατί δεν έχω διάθεση να του ξαναεξηγήσω.  Γιατί έχω ξεχάσει την ηρεμία μου σε άλλο όροφο.
Το δυστύχημα είναι ότι φοράω δύο δαχτυλίδια. Το οποίο είναι περίεργο, γιατί γενικά δεν φοράω σχεδόν ποτέ δύο δαχτυλίδια, και αν συμβεί αυτό αυτά δεν είναι ποτέ χοντροκομμένα και φθηνά.  Αλλά φοράω δύο χοντροκομμένα, φθηνά δαχτυλίδια που το ένα από πίσω έχει μία εξοχή από αυτές τις αόρατες που σου καταστρέφουν συνέχεια τα πουλόβερ, αλλά εγώ δεν το ξέρω ή δεν το θυμάμαι, γιατί δεν φοράω καθόλου συχνά αυτό το μαλακισμένο δαχτυλίδι. Και του σκίζω το χείλος.
Η πρώτη μαχαιριά έρχεται από τα βλέμματα των γονιών μου. Ο μπαμπάς μου νομίζω ψελλίζει κιόλας, μα είσαι καλά, τί έκανες, και η δεύτερη από την κόρη μου που γυρνάει στο πιάτο της και αρχίζει να τρώει το παστίτσιο αμίλητη λες και είναι το τελευταίο μας γεύμα. Να κάνει σαν να μην έγινε τίποτα, "to make it go away". Θλιβερό.
Πριν εξαφανιστεί στο δωμάτιο μέσα, και τελικά φάει εκεί, ο γιος μου με αποτελειώνει.
Με μάτια βουρκωμένα, χέρια που τρέμουν και φλέβες που τινάζονται στον λαιμό, με κοιτάει με κάτι σαν απαξίωση, δυστυχία και ανεξέλεγκτο θυμό για να μου πει την ατάκα που έγραψε μέσα μου για πάντα.  Τουλάχιστον έτσι νομίζω τώρα, ότι είναι για πάντα.
"Αν δεν υπήρχες εσύ, όλα θα ήταν καλύτερα. Να φύγεις από το σπίτι μας και να μην ξαναγυρίσεις".
Δεν ξέρω τί από όλα βίωσα με μεγαλύτερη δυσκολία, τί από όλα με γέμισε περισσότερες ενοχές. 'Οτι τον χτύπησα, ότι είχε μέσα του τόσο συσσωρευμένο θυμό, ότι ξεστόμισε τόσο σκληρά λόγια, ότι για άλλη μια φορά ήμουν ανεπαρκής και δεν τα κατάφερα, ότι αν κοντραριζόμαστε έτσι τώρα πώς θα καταλήξουμε σε μερικά χρόνια;
Δεν έφαγα ούτε μία μπουκιά από το καλύτερο παστίτσιο του κόσμου.  Η κόρη μου προσπάθησε δυο τρεις φορές να με διασκεδάσει, η μαμά μου να σταματήσει να με κοιτάει με αποδοκιμασία, ο μπαμπάς μου με τρόμο. Έβγαλα το δαχτυλίδι και το πέταξα και αποφάσισα εκείνη τη στιγμή, εκείνη την ώρα, ότι είμαι η χειρότερη μαμά του κόσμου.  Και άρα, για αυτό εκείνος γίνεται έτσι.  'Οπως και να το δεις, φταίω εγώ.
Εντάξει μπορεί να το βίωσα λίγο βαριά, και μπορεί αν δεν είχε γίνει το ατύχημα με το δαχτυλίδι και ο γιος μου δεν το έπαιζε και λίγο drama queen βγάζοντας πιο σπαρακτικές κραυγές και από ζώο στο σφαγείο, το impact πάνω μου να μην ήταν το ίδιο.
Είναι καλό πάντως που ήταν αυτό, γιατί ακόμα και αν δεν έχω βρει απόλυτα τον τρόπο να διαχειριστώ εκείνο το κρίσιμο λεπτό που όλο το σύμπαν έχει συνωμοτήσει εναντίον μου και η μόνη λύση είναι να τρέξω επιτόπου σε κανένα λιβάδι με μπάφο στο χέρι και σανδάλια μέχρι το επόμενο πρωί -άρα, καμία λύση πιθανή στον ορίζοντα- έχω βρει τη δύναμη να το παλεύω. Είμαι τόσο απρόβλεπτη σε αυτά που όλες μου ο φίλες με κοιτάνε χαμογελώντας ενώ στο μπολ έχει δημιουργηθεί μία ρευστή μύξα με απροσδιόριστο χρώμα από αμφίβολα υλικά η οποία έχει καταλήξει με παφλασμό στο πάτωμα πιτσιλίζοντας ό,τι βρίσκεται εκεί γύρω και μου λένε, είναι φοβερό είσαι τόσο ήρεμη με τα παιδιά, μπράβο, και είναι και κάποιες περιπτώσεις, ευτυχώς ελάχιστες, που φέρομαι σαν καμία καταπιεσμένη ανέραστη με χίλια προβλήματα φορτωμένα στην πλάτη της και δυσοίωνο οικογενειακό παρελθόν.
Ή μπορεί να μη χρειάζεται καν να κάθομαι να σκέφτομαι και να γράφω για αυτά. Μπορεί να έπρεπε να ξαναπώ τί υπέροχα περάσαμε το καλοκαίρι και τί έξυπνα παιδιά έχω, πόσο σπουδαίο είναι να περνάς μαζί τους χρόνο και να τα μαθαίνεις να μη φοβούνται τις βουτιές από τα βράχια, πόσο θες κάθε Σεπτέμβρη να ξέρουν και να θυμούνται τί φανταστικά καλοκαίρια ζήσατε μαζί και να μην αμφισβητούν την εικόνα της τέλειας μαμάς με τα αλμυρά μαλλιά και τα χαζά χορευτικά στην άμμο, ούτε για ένα λεπτό.
Μπορεί να έπρεπε να γράψω όλα αυτά, να έχω ποστάρει και μία τιρκουάζ φωτογραφία και να τελείωνε το θέμα.
Γιατί απλά, μπορεί να έφταιγε το pms. Πόσο κουτή δικαιολογία.





14 σχόλια:

  1. Νταξ...σε διάβαζα και νόμιζα ότι είμαστε αδερφές ψυχές. Μου συνέβη ακριβώς το ίδιο χτες βράδυ στη φάση μπάνιο-γάλα-βραδινός ύπνος!!! Δεν πήγαινε στη μπανιέρα με τίποτα, έτρεχε σαν μουρλό σε όλο το σπίτι-εγώ κομμάτια με περίοδο "Μπεν χουρ" 7 ημερών!!!-και προσπαθώντας να του πιάσω το χέρι που είχε σηκώσει να με χτυπήσει (γίνομαι έξαλλη με αυτό!!!!) τον έσπρωξα λίγο παραπάνω και χτύπησε στο ξύλο του κρεβατιού του :(
    Άρχισε να κλαίει γοερά, να φωνάζει ότι είμαι η πιο κακή μαμά στον κόσμο, ότι θα φύγει και θα ζήσει με τους παππούδες του!!!! Έκλαιγα όλο το βράδυ, δεν κοιμήθηκα καλά, ένιωθα πιο άχρηστη και από το τελευταίο άχρηστο αντικείμενο που φυλάμε στην αποθήκη μπας και χρησιμεύσει κάποτε....:-/
    Σήμερα όμως που το εξέτασα πιο ψύχραιμα, σκέφτηκα οτι είμαι άνθρωπος με αδυναμίες και ναι, ξεφεύγω κάποιες φορές. Δεν είμαι τέλεια και δε θέλω να είμαι μάλλον. Δε νομίζω οτι μου-μας αξίζουν οι τύψεις. Γιατί μια άτυχη στιγμή να είναι ικανή να διαγράψει τόσες άλλες υπέροχες;;;
    Αφησέ το πίσω σου και όλα θα είναι όπως πριν ;)
    Σόρυ για το κατεβατό! Μου προέκυψε αυθόρμητα :)
    Υ.Γ. Φοβερό ποστ! Ταυτίστηκα! Φάνηκε; :-b

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετική γραφή......
    Σε παρασέρνει να το διαβάσεις μονορούφι και στο τέλος είναι η ουσία...
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ρε Γιολινάκι τι να σου πω.... Τα σέβη μου !!!!! Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το PMS και οι ανεξέλεγκτες συμπεριφορές μου εκείνες τις μέρες, είναι κάτι που με προβλημάτιζε καιρό τώρα. Σε σχετική συζήτηση με ειδικό, με συμβούλεψε εκείνες τις μέρες να προειδοποιώ τους γύρω μου : "λοιπόν, γκάιζ, να ξέρετε πως είμαι σε δύσκολες μέρες και πως δεν μπορώ να εγγυηθώ για τις αντιδράσεις μου. Και έχετε προειδοποιηθεί γι αυτό, οπότε κάντε (ή μην κάντε) ό,τι καταλαβαίνετε.."
    Όσες φορές προνόησα και το έκανα, πράγματι, "έπιασε". Σε μένα κυρίως. Με το που το λέω η συσσωρευμένη ένταση σαν να "ξεφούσκώνει" μέσα μου, όχι τελείως βέβαια αλλά σε μεγάλο βαθμό. Εν τω μεταξύ και οι γύρω μου μοιάζει να είναι κάπως πιο προσεκτικοί μαζί μου (θέλω να πιστεύω από αγάπη κι όχι από φόβο χαχχαχαχα). Προσπαθώ να το επαναλαμβάνω πολλές φορές εκείνες τις μέρες όταν νιώθω πως το κύμα πάει να γίνει τσουνάμι, άλλες φορές το προλαβαίνω, άλλες όχι. Γενικά πάντως τα ξεσπάσματα είναι κάπως πιο ήπια άρα γίνετια δουλίτσα..
    Όσο για τις κουβέντες των παιδιών μας (εγώ έχω τρία: 14,12 και 9 χρονών) που μας τσακίζουν, έμαθα με τα χρόνια να τις αξιολογώ σαν εκφράσεις θυμού (που είναι ένα ενδιαφέρον συναίσθημα -αν μη τι άλλο- ) και όχι πια σαν προσωπική μου αποτυχία (που είναι ακόμη και τώρα η πρώτη μου αντίδραση και η πρώτη σκέψη αλλά ..βελτιώνομαι.. :-P). (Μια συζήτηση για το γεγονός με το παιδί, σε άλλη ήρεμη φάση βέβαια,είναι καλή ευκαιρία για να μάθει κι αυτό πώς προκάλεσε πόνο με τον τρόπο που διαχειρίστηκε το θυμό του όχι για να γίνει ενοχικό αλλά πιο ευαίσθητο στις σχέσεις του με τους άλλους..)
    Το PMS δεν είναι κουτή δικαιολογία. Ή μάλλον είναι αν πιστεύουμε πως μας κάνει κάτι που δεν είμαστε. Το PMS μπορεί και βγάζει στην επιφάνεια κάποιες από τις πιο δύσκολες και σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας. Δικές μας κι αυτές. Καλό είναι να ξέρουμε πως υπάρχουν. Είναι μια αρχή για να δούμε τι θέλουμε (ή τι δεν θέλουμε) να κάνουμε με αυτές.
    *Εξαιρετική γραφή -όπως πάντα- Γιολίνα. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. You are not alone... Υπάρχουμε κι άλλες εδώ έξω. Φυσικά και προτιμώ την κατάσταση ζεν ηρεμίας αλλά όταν τα όρια τα έχεις αφήσει τόσο πίσω σου που πια δεν τα βλέπεις ούτε στον ορίζοντα (φωτιά θα πέσει να με κάψει) και ο τόνος της φωνής ανεβαίνει και το χέρι έχει σηκωθεί και προσγειωθεί σε χεράκι μικρό. Και πάντα υπάρχουν ενοχές. Και ναι, μια κουβέντα του παιδιού μπορεί να πονέσει περισσότερο απ' όλες τις χυλόπιτες που έφαγες στη ζωή σου. Αλλά. Υπάρχει κι αυτό το αλλά. Είμαστε φτιαγμένοι με αδυναμίες, η επιτυχία είναι στο να καταφέρουμε να αλλάξουμε ό,τι μπορούμε και να αποδεχτούμε ό,τι δεν αλλάζει. Και σε μας, και στα παιδιά μας.
    - Από μια συμπάσχουσα, που προειδοποιεί όταν περιμένει περίοδο "το μάτι μου που γυαλίζει, το βλέπεις;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν είσαι (η) μόνη... Εντελώς συμπτωματικά χθές διάβασα κι αυτό και επίσης ταυτίστηκα.

    http://askmoxie.org/blog/2014/8/31/parenting-truths-28-parenting-can-cause-trauma

    Στις δικές μου αποτυχίες προσπαθώ να σκέφτομαι ότι το παιδί μου θα τις ξεχάσει γρηγορότερα από μένα. Εγώ πάλι ... δεν ξέρω
    Φιλιά
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αφροδιτη Πουλιδου4 Σεπτεμβρίου 2014 - 9:33 μ.μ.

    Αχ...αχ αυτες οι μερες....πολλες φορες σκεφτομαι...μια βδομαδα πριν...μια βδομαδα μετα...και η βδομαδα ΕΚΕΙΝΗ!!!!!τΙ ΜΕΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ????ΤΙΠΟΤΑ...ΟΠΟΤΕ.......οΠΩς ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΜΑΔΕς..ΕΧΟΥΜΕ ΑΔΥΝΑΜΙΕς ΚΑΙ ΣΤΟΤ ΕΛΟς ΘΑ ΔΕΙς...ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΚΩΔΙΚΑ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑς ΦΕΡΕΙ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΑ....Φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εξαιρετικά γενναία! Εξαιρετικά αληθινή! Εξαιρετικά εσωτερική...όσο για το pms...η τελευταία σου φράση τα λέει όλα! Εξαιρετικά συνειδητοποιημένη!Μπράβο.Η συνειδητοποίηση θα φέρει την αλλαγή όλων μας....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ωραία που γράφεις Γιολίνα μου! Εντάξει το περιστατικό ήταν τραγικό για μια μάνα, σε καταλαβαίνω. Είμαι της άποψης να είμαστε φυσικοί με τα παιδιά μας όσο γίνεται. Φυσικά με σύνεση και αγάπη. Γενικά όμως ισχύει μια ιδιόρρυθμη κατάσταση. Πολλά πρωτόκολλα βρε παιδί μου. Πως να γίνεις καλή κόρη, φίλη, γιαγιά, αδερφή και μεγάλο το στρες χωρίς να έχεις τελικά το χρόνο να παραμείνεις άνθρωπος. Γι'αυτό είμαι της άποψης να παροχετεύουμε τον καταναγκασμό της "σωστής διαπαιδαγώγησης" λιγάκι στο κανάλι του ανεφάρμοστου, και να είμαστε φυσικοί. Καλό είναι να γνωρίζεις αλλά η γνώση πως να το κάνουμε είναι άλλο πράγμα. Και από τα λάθη μας θα μάθουν τα παιδιά μας να βιώνουν τη ζωή, όχι μόνο από τα πρωτόκολλα/ συμβόλαια, που έχουμε προγραμματίσει να εφαρμόσουμε στην εντέλεια για να τα μεγαλώσουμε "τελεια".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Έχω δρόμο μπροστά μου βλέπω... Ο δικός μου είναι μόνο 5 μηνων και ήδη έχουν κάνει την εμφάνιση τους όλα αυτα τα συναισθήματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ξέρεις κάτι, σε "προσκυνώ" για πολλούς λόγους:
    - Παραδέχεσαι στον ευατό σου ότι έκανες "μαλακία"
    - Παραδέχεσαι δημόσια και εγγράφως τη "μαλακία" σου και όλο αυτό το κάνεις επώνυμα................... δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι ο γιος σου "has the guts" να σου μιλήσει έτσι, πήρε από τη μάνα του που έχει τα αρχ.... να καταλάβει/παραδεχτεί/δημοσιοποιήσει τι ακριβώς της συνέβει. Εγώ σε ευχαριστώ γιατί γράφεις για την πραγματική ζωή, και δυστυχώς σ'αυτή τη ζωή είναι φορές που δεν με αναγνωρίζω........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σ' ευχαριστώ γι' αυτό το ποστ. Ξέρω πώς ένιωσες μετά κι ελπίζω να έχει περάσει κάπως πια το βάρος εκείνης της στιγμής κι από τους δυο σας. Είναι φοβερό γιατί κι εμείς άνθρωποι είμαστε, και τα όριά μας τα φτάνουμε και τα ξεπερνάμε καθημερινά, αλλά κι εκείνα είναι τόσο μικρά που όλες μας οι κινήσεις μεγενθύνονται, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κάποτε η καλύτερη μαμά του κόσμου έκανε ακριβώς την ίδια κίνηση στο 9χρονο κοριτσάκι της που τσίριζε τις ώρες της κοινής ησυχίας (πω, πω!). Φορούσε βέρα και έσπασε το μπροστινό δόντι του παιδιού. Τώρα πια το περιστατικό αυτό είναι κάτι σαν το ανέκδοτο της οικογένειας που συνοδεύεται από αστραφτερά γέλια με σφραγισμένα δόντια. Ακριβώς επειδή τέτοια μεμονωμένα περιστατικά δεν επηρεάζουν στην πραγματικότητα τον τρόπο που ένα παιδί βλέπει τη μαμά του (εντάξει, της το κοπανούσα πολλές φορές μέχρι να σιγουρευτώ ότι είχε μετανιώσει, δεν το ήθελε κ.λπ.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πάντα γράφεις με θάρρος, θράσος και ειλικρίνεια και αυτό είναι πολύ ιδιαίτερο. Και σίγουρα το περιστατικό είναι μεμονωμένο. Και σίγουρα τα παιδιά γίνονται τόσο σκληρά μερικές φορές. Εννοείται το μετάνοιωσες. Συμφωνώ όμως τόσο με την Georgina παραπάνω.. δυστυχώς θα υπάρξουν και αυτά τα ξεσπάσματα στα 60 συνολικά χρόνια που θα είμαστε μαμάδες. Μου φαίνεται τόσο πιο υγιές να μας βλέπουν τα παιδιά και θυμωμένες και απογοητεύμένες και όχι συνέχεια χαμογελαστές και ήρεμες (πώς γίνεται άλλωστε;). Μαζί με τη συγγνώμη σου, του έφτιαξες το δικό σου όχι καλυτερότερο παστίτσιο;
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή