το κλουβί με τις τρελές... ε... με το μωρό ήθελα να πω.

To post αυτό δεν είναι ούτε μακροσκελές, ούτε φιλοσοφικό, ούτε βαθυστόχαστο.
Δεν έχει να κάνει με διαδικτυακή έρευνα, ή με προτάσεις διακόσμησης, μόδας & χειροτεχνίας.
Αλλά μου έκανε τόση εντύπωση, που κάπως έπρεπε να το ποστάρω και να το μοιραστώ!
(συν τοις άλλοις, είμαι στο γραφείο και δουλεύω, μην ξεχνιόμαστε....)
Στην δεκαετία του '30, οι λάτρεις του hygiene κινήματος, προοδευτικοί και ταυτόχρονα οπαδοί αυστηρών εκπαιδευτικών αρχών υποστήριζαν πως τα σπίτια που δεν έχουν κήπο πρέπει να είναι εφοδιασμένα με ένα κλουβί, για να βγαίνει το μωρό να παίρνει αέρα!!!!
Ο λόγος?  Μα φυσικά να επωφελείται των ευεργετικών ιδιοτήτων του ήλιου, του αέρα και της υπαίθρου!  Αυτό θεωρείτο τόσο σημαντικό, που άξιζε προφανώς να "θυσιαστεί" και ένα μωρό στα 100 βρε αδερφέ!  Επίσης η extreme, προοδευτική και μεταμοντέρνα λύση της "βόλτας" μάλλον δεν ήταν αρκετά αποτελεσματική για τους hygienists ή ίσως δεν ήταν αρκετά κουλή για να υποστηρίξει την ανατρεπτικότητα του τρόπου σκέψης τους.
Anyway, το βρήκα στο vintage for kids; μιλάμε ότι εχουν ιδρώσει οι παλάμες μου!!!! 

Εγώ μαμά

Λοιπόν.
Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου ακούω διάφορα κουλά σχόλια σχετικά με τις εγκυμοσύνες μου, την προσωπικότητα μου, και άρα και με τα στερεότυπα που οι άλλοι έχουν στο μυαλό τους για τις μαμάδες.
Επίσης βλέπω και διάφορα βλέμματα απορίας και έκπληξης όταν για παράδειγμα κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και αποκαλύπτεται το μεγαλείο που κρύβω από το στήθος και κάτω - χα!
'Ολα αυτά όχι φυσικά γιατί είμαι μικρούλα - καμία σχέση, έχουμε πει ότι σε λίγο θα γίνω 35, αλλά γιατί δεν κάνω fit στην εικόνα που έχει μία μεγάλη μερίδα κόσμου για τις μαμάδες.
Πολύ βασικό κριτήριο ότι δεν ξέρω να μαγειρεύω.  Δεν ξέρω, λέμε.  Ούτε πατάτες τηγανιτές.  Εντάξει, αν ο κόσμος γύρω μου αρχίσει να καταρρέει όπως τα όνειρα του Leo στο Inception, ένα μακαρόνι θα το ρίξω στην κατσαρόλα, αλλά μέχρι εκεί.
Φοράω σκισμένα τζην και ο γιος μου -φυσικά- τα σκίζει και αυτός.
Κάνω παρέα με ανθρώπους που ακόμα πίνουν και τραβιούνται σε μπαρ με δυνατή μουσική - του διαβόλου.
Θέλω να κάνω πολλά τατουάζ.
Δεν με πειράζει αν ο γιος μου τα φοράει τσαλακωμένα.  Είναι η τακτική που ακολουθώ και για τα δικά μου ρούχα, αντί να σιδερώνεις, τόλμησέ το ;-)
Δεν είμαι γραμμένη σε διάφορα groups, συλλόγους, e-κοινότητες κ.λ.π που αναλύουν με σθένος την ποιότητα της μύξας του μωρού και την απορροφητικότητα της τάδε πάνας στο βάθος του χρόνου.
Δεν κράζω όσους έχουν lifestyle που δεν ταιριάζει πλέον με το δικό μου.  Αλλά ούτε νοσταλγώ, γιατί δεν θεωρώ ότι έχουμε ουσιαστικές διαφορές.  Κινδυνεύω να γίνω κουραστική όμως αν ξαναπώ ότι ζηλεύω τις ώρες ύπνου τους.
Δεν κουβαλάω κεφτεδάκια στην παραλία.  Εννοείται ότι δεν αφήνουμε το παιδί μας νηστικό, κάπως αλλιώς τα βολεύουμε. Κεφτεδάκια στην παραλία, πρόκειται btw για το φουλ μαμαδίστικο στερεότυπο. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω και καμία που να το κάνει, αλλά μου άρεσε και είπα να το γράψω ;-)
Βαριέμαι να μιλάω για παιδιά με τις ώρες και βαριέμαι να ακούω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την ζωή ενός παιδιού που δεν γνωρίζω.
Δεν είμαι παιδίατρος, φαρμακοποιός και ούτε θέλω να γίνω.  Ρωτήστε τους ειδικούς και πιστέψτε με, από όλες αυτές τις μαμάδες ξερόλες θα σας συμβουλέψουν καλύτερα.
Νομίζω ότι δεν έχω πάθει μετάλλαξη από όταν γέννησα.  Νομίζω ότι είμαι η ίδια, απλά μεγαλύτερη, με ελαφρώς πιο παχουλό σώμα, που κουβαλάει όμως τις ίδιες ιδέες, ίσως ωριμότερες.
Αλλά, έχω αλλάξει την ζωή μου για χάρη του παιδιού μου.
Δεν κουράζομαι να τον κρατάω αγκαλιά όλο το βράδυ, αν αυτό τον γεμίζει στοργή και ασφάλεια και να τρέχω άυπνη στην δουλειά το πρωί, ή να περνάω τα Σαββατιάτικα πρωινά στα πάρκα και τις παιδικές χαρές, αν αυτό τον γεμίζει ευτυχία και γέλια.
Δεν με νοιάζει να συναναστρέφομαι ανθρώπους με παιδιά της ηλικίας του - με αυτό να είναι το μοναδικό κριτήριο επιλογής - αν αυτό ενισχύει την κοινωνικότητα και την συντροφικότητα του.
Δεν παραπονιέμαι αν πρέπει να ψάχνω διαρκώς δραστηριότητες και εργαστήρια, ιδέες και κατασκευές, αν αυτό τονώνει την δημιουργικότητά του. 
Δεν εκνευρίζομαι να απαντάω με τον όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένο τρόπο στις ακατάπαυστες απορίες του, αν αυτό βοηθάει στην εξέλιξη του τρόπου ομιλίας και σκέψης του. 
Δεν θυμώνω αν δεν βγαίνω, αν δεν βλέπω καινούργιες ταινίες στο σινεμά, αν αισθάνομαι ότι κάποιες φορές έχω μείνει πίσω, γιατί αυτό μας φέρνει ακόμα πιο κοντά, κάνει την σχέση μας ακόμα πιο αγαπησιάρικη και με γεμίζει περισσότερες αγκαλιές και φιλιά.
Και αδιάσειστο κριτήριο για το ότι την έχω εντελώς ακούσει ως μαμά, είναι ότι δεν μπορώ να ακούσω μωρό/παιδί να κλαίει, ούτε σε ταινία.  Δεν μπορώ ούτε να βλέπω, ούτε να ακούω ιστορίες ή εικόνες δυστυχίας που αφορούν σε παιδιά γιατί ξεκινάω κλάμα με λυγμούς, όπου και αν βρίσκομαι.
Έχω πολλά όνειρα για χαρούμενα παιδιά.  Για παιδιά που δεν τους στερείται η αγκαλιά και που βιώνουν την  ανεμελιά τους σε ένα τρυφερό περιβάλλον, χωρίς σκοτάδια.
Γι'αυτό μην ξανακούσω μαλακίες για το πώς πρέπει να είναι οι μαμάδες.
Και μην ψαρώνετε με εκείνες που τα βάζουν με στρατιωτική πειθαρχία να κοιμούνται από τις 8.  Έχουν δύο νταντάδες στο σπίτι ;-)

Δεν το πιστεύω ότι πια δεν φοβάμαι καθόλου για εμένα, παρά μόνο για το τί θα κάνει εκείνος αν εγώ δεν υπάρχω στην ζωή του.

Φθινόπωρο! it's re-decorating time!

Πέρασα ένα καταπληκτικό σαββατοκύριακο, πραγματικά.
Εκτός από το ότι το σκηνικό του καιρού μου πήγαινε πολύ - απογευματινός καφές στο μισοάδειο Κολωνάκι με ψιλόβροχο και σινεμά την Κυριακή το βράδυ, βούτηξα κυριολεκτικά σε αγαπημένα μου blogs & περιοδικά διακόσμησης.

Περνάω φάσεις με τα διάφορα στυλ.  Τώρα είμαι αφενός στην φάση mix & match τόσο πολύ που ξεθάψαμε έναν απίστευτο, σκαλιστό κόκκινο με χρυσό καθρέφτη από το Μαρόκο για το σαλόνι, έναν πίνακα από την τζιώτικη γκαλερί Βουρκαριανή που μας είχαν κάνει δώρο γάμου και κάτι παλιά δερμάτινα κουτιά που έκανα τραπεζάκι.
Αφετέρου, είμαι στην φάση οργάνωσης όπως έχουμε πει και πολύ γούσταρα την βόλτα στην Ikea, με τα μέτρα τυλιγμένα γύρω από το λαιμό, και τα ξύλινα μολύβια πίσω από το αυτί, σαν μάστορες του παλιού καλού καιρού.  'Η μάλλον σαν αυτόν τον τύπο στην διαφήμιση της Overlay... ένα φσσσσσ με Overlay!  Αν είστε κοριτσόπουλα και δεν θυμάστε, δείτε τον τυπάκο εδώ.

Anyway, είδα απίστευτα σπίτια στο internet.  Απίστευτα σπίτια κοζερίες, που σου δίνουν την αίσθηση απουσίας αυστηρού design - αλλά είναι τόσο προσεγμένα στην πολύχρωμη λεπτομέρειά τους -, με βιβλιοθήκες πλημμυρισμένες από βιβλία και λουλούδια, vintage τραπεζάκια και λαχταριστά, παιδικά δωμάτια. 

Ορμώμενη από αυτά που έχω δει, μάλλον έχω αποφασίσει ν'αφήσω τον γιο μου για άλλο ένα χρόνο περίπου να κοιμάται στο κρεβάτι του αντί να του πάρω ένα bank bed που βρήκα -πού αλλού?- στο internet, και να τοποθετήσω το μωρό νο2 στην οριακά κιτς και εντελώς ροζ somnat κούνια από την Ikea (κάτω). 

Δείτε πιο κάτω και ένα ακόμα παιδικό δωμάτιο που βρήκα στο ohdeedoh, (το ΑΓΑΠΩ αυτό το site) με εντυπωσιακό συνδυασμό θερμών χρωμάτων, στρογγυλά καδράκια με ύφασμα στους τοίχους και υπέροχο φως.  Ένα απόλυτα cute baby room που τελικά δεν χρειάστηκε τυποποιημένες ζωγραφιές στους τοίχους για να είναι πραγματικά ξεχωριστό.

'Εχω πολλά πράγματα να σας δείξω.  Αλλά θα ήθελα να μου δείξετε και εσείς.  'Ισως κάποια παιδική γωνιά που έχετε δημιουργήσει και για την οποία είστε πολύ περήφανοι? 

Εγώ θα συνεχίσω να βάζω και να ψάχνω για να εμπνεόμαστε όλοι.  Α! Και να σημειώσω ότι έγινε και η πρώτη απόπειρα κατασκευής pom pom - θυμάστε?  'Ηταν σχετικά επιτυχής και πολύ εύκολο.  Μόλις τελειοποιηθούν, θα τα ξαναπούμε ;-)

Νέα Γ υ ν α ί κ α (μόνη ψάχνει, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης κ.λ.π)

H Αθηνά ξύπνησε στις 9 το πρωί.  Έτρεξε στο ντους και μετά άνοιξε την μεγάλη ντουλάπα της.
Διάλεξε ένα πολύ φαρδύ, ψηλόμεσο τζην, ένα λευκό φανελάκι και ταμπά πλατφόρμες.
'Εφτιαξε τον καφέ της, δάγκωσε ένα μπισκότο και βγήκε στην βεράντα του διαμερίσματός της στα Ιλίσια για να πάρει τηλέφωνο μία -πάντα- διαθέσιμη φίλη της.  Μίλησαν για λίγο και είπαν να πάνε το βράδυ για ένα ποτό.
"Για άλλο ένα ποτό...  Μήπως να συναντιόμασταν με την Άννα και τον Νικόλα? Μπα, δεν θα έχουν που ν'αφήσουν το παιδί τελευταία στιγμή..." σκέφτηκε η Αθηνά καθώς έμπαινε στο αυτοκινητό της για να οδηγήσει προς την εταιρία.
Στο γραφείο είχε πολύ δουλειά, πολλά τηλέφωνα και μία μαραθώνια -άνευ λόγου- συνάντηση που την άφησε να κοιτάει έξω από το παράθυρο εξαντλημένη και ανίκανη να απαντήσει στην απορία που είχε καρφωθεί στο μυαλό της τον τελευταίο καιρό.
"Ως πότε?"
33 χρονών, εμφανίσιμη, έξυπνη, κοινωνική.  Με φίλους, δικό της σπίτι, καλή επαγγελματική εξέλιξη και νορμάλ οικονομική κατάσταση.  Περνούσε καλά, είχε ενδιαφέροντα και λάτρευε τα ταξίδια.
Στην ζωή της τον τελευταίο καιρό δεν συνέβαινε τίποτα συγκλονιστικό, αλλά και τίποτα τραγικό. 
Στην ζωή της τον τελευταίο καιρό δεν είχε εμφανιστεί κανένας τέλειος, αλλά και κανένας μαλάκας γκόμενος.
Τικ, τακ, τικ, τακ, τικ, τακ....
Άνοιξε το κινητό της και άρχισε να χαζεύει τις επαφές.  Όλοι οι γνωστοί των πέντε τελευταίων χρόνων βρίσκονταν φυλακισμένοι εκεί μέσα - και ήταν αρκετοί.  Έκανε γρήγορα scroll down - α, ναι, αυτός που τελικά ήταν bi (κρίμα, και ντυνόταν ωραία), η κολλητή από το πανεπιστήμιο που πλακωθήκανε, η Ευγενία που παντρεύεται, η Μαρίνα με τα δίδυμα - χαθήκανε, ο psycho που τα φτιάξανε και τα χαλάσανε τρείς φορές από συνήθεια, ο γόης που είχε γκόμενα και την δούλευε για κανένα εξάμηνο, και άλλη φίλη με παιδιά, και άλλη, και άλλη...
Η Αθηνά έμεινε αποσβολωμένη.  274 επαφές και πραγματική επικοινωνία μόνο με καμιά 10αριά ανθρώπους.
274 επαφές τα τελευταία χρόνια και ούτε ένας άντρας που να στήριξε την ανασφάλειά της για το μέλλον, τα συναισθηματικά της όνειρα, την γυναικεία της πολυπλοκότητα.  Στην πραγματικότητα, δεν ήθελαν τα ίδια πράγματα.  Εκείνη δεν τόλμησε ποτέ να ομολογήσει στον εαυτό της τί ήθελε, και οι άλλοι δεν προσπάθησαν ποτέ να την αποκρυπτογραφήσουν.  Έκαναν την ζωή τους, πήγαιναν μπροστά επαγγελματικά, της έπαιρναν ωραία δώρα, πήγαιναν στο θέατρο, έκαναν sex και φτου και από την αρχή.  Η κοινή τους πορεία δεν εξελισσόταν στο ελάχιστο.  Αυτούς δεν τους ένοιαζε και πολύ γιατί το έπαιζαν νέοι και ωραίοι - το "όριο" των 45 χρόνων ήταν ακόμα πολύ μακριά και αυτή η Αθηνά θεωρούσαν ότι αρχίζει να τους τα ζαλίζει.  Παράλληλα εμφανιζόταν και μία "Αθηνούλα" πιο μικρή, πιο ανέμελη, πιο ξεκούραστη.
Και η Αθηνά έπρεπε να βρει κάποιον άλλο, να ξεκινήσει από την αρχή με ακόμα λιγότερες φίλες διαθέσιμες να την ακολουθήσουν στο bar hopping και μία καινούργια ρυτίδα στο μέτωπο.
Και να περνάει κάθε φορά άλλο ένα στάδιο μελαγχολίας και εσωτερικής αναζήτησης... "Τί σκατά έκανα λάθος? Γιατί έχασα τον καιρό μου με αυτόν το μαλάκα? Αφού φαινόταν ότι με κοροϊδεύει... Πότε θα βρεθεί ο ΕΝΑΣ που θα θέλει τα ίδια με μένα?".  Και μετά από αυτό το στάδιο και μερικά cocktails με φίλες, η (αυτο)πεποίθηση ότι τέρμα οι μαλακίες, τώρα θα έρθει, θα καψουρευτούμε, θα αγαπηθούμε, θα κάνουμε οικογένεια...

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ γνωρίζω πολλές Αθηνές.  Γυναίκες που έχουν παλέψει πολύ στην ζωή τους για να είναι ανεξάρτητες, επιθυμητές, μορφωμένες, κοινωνικές.  Που είναι γύρω στα 35, φαίνονται νεότερες (όπως όλη η γενιά μας άλλωστε) και θέλουν δειλά δειλά να κάνουν ένα ακόμα βηματάκι, αλλά δεν τους κάθεται.  Δεν έχω καταλάβει απόλυτα ακόμα τί φταίει. 
Εκτός από το προφανές "όλα τυχερά είναι σε αυτή τη ζωή", δεν μπορεί, θα έχουν συντελέσει και άλλοι παράγοντες στο ότι έχω μια χαρά φίλες που δεν μπορούν να σταυρώσουν έναν γκόμενο περίπου έτσι όπως τον θέλουν. 
Πάντως το πιο σημαντικό ίσως είναι ότι οι άντρες δεν βγαίνουν σε μοντέλο με βιολογικό ρολόι.  Είναι 35αρηδες και τα πίνουν ανέμελοι στην πλατεία Καρύτση, θέλουν να γυρνάνε μόνοι τους σπίτι το βράδυ και η φάση "πατέρας" δεν τους λέει τίποτα για τα επόμενα δέκα χρόνια.  Η δε φάση "γαμπρός" δεν τους λέει/έλεγε τίποτα, ποτέ. 
Κρίμα που οι Αθηνές μου δεν μπορούν να συντονιστούν με τους ελεύθερους, ενδιαφέροντες άντρες εκεί έξω.  Κρίμα που δεν μπορούν να δημιουργηθούν μεγάλες παρέες νέων, μοντέρνων γονιών (ειδικά μπαμπάδων) με αντοχές και με διαφορετικές ιδέες, κρίμα που πλέον οι γυναίκες στα 38 καταθλίβονται γιατί πιστεύουν σοβαρά στο ενδεχόμενο να μείνουν μόνες για την υπόλοιπη ζωή τους, κρίμα που αυτό τις οδηγεί στο να γίνονται αντιδραστικές και παράξενες, αποξενώνοντας ακόμα περισσότερους φίλους από την μεγάλη τους αγκαλιά.
Χθες είχα επέτειο γάμου - 4 χρόνια.  Έβαλα φόρεμα, πήρα ένα φανταστικό δώρο και πέρασα υπέροχα με τον άντρα μου και την κοιλιά μου.
'Ετσι είναι αυτά.... Τυχερά.... Αλήθεια? Το πιστεύετε στ'αλήθεια???

Η μαμά πουλί

Λίγες σκόρπιες σκέψεις καμιά φορά φτιάχνουν ένα post και πολλές σκόρπιες εικόνες (μου) φτιάχνουν το κέφι.
H ζωή μου τελευταία μοιράζεται μεταξύ καταμέτρησης Δευτέρων (7 & έφυγα από το γραφείο), αναζητήσεων ντουλάπας,  ξεφυλλίσματος του Living etc, τρόμου ανάβασης στην ζυγαριά, ήσυχων, κοριτσίστικων εξόδων και βασανιστικών στριφογυρισμάτων στο κρεβάτι.
Χθες πήγα στον γιατρό.  Το μωρό είναι καλά, 1.100kgr και το είδαμε δύο φορές να χασμουριέται.  Μου φάνηκε πολύ αστείο. 
Του μωρού βέβαια τα κιλά είναι μια χαρά.  Τα δικά μου όμως... είναι έντεκα.  Γαμώτο, και ήμουν σίγουρη ότι αυτή την φορά θα τα κατάφερνα καλύτερα από την πρώτη.
Ο "μεγάλος" (και καλά) είναι απίστευτος.  Μένω έκπληκτη από τις ατάκες, την ξέφρενη πρόοδο και την τρυφερότητά του.  Τα κρατάω όλα αυτά μέσα μου, ένα πολύτιμο δώρο που ελπίζω να μπορώ να θυμάμαι για να του διηγηθώ - μου είναι δυστυχώς τρομερά δύσκολο να κρατάω κάτι-σαν-ημερολόγιο και είναι τόσο πολλά αυτά που συμβαίνουν που γλιστρούν από το μυαλό μου όπως το νερό από την σφιχτή χούφτα.  Θα μπορούσα κάτι να γράφω εδώ, αλλά και αυτό μου φαίνεται "κάπως" - πώς τις λένε αυτές τις μαμάδες... κουκουβάγιες? κοκόρια?... 'Η και τα δύο? Κακή και κουραστική κατηγορία.
Το δωμάτιο του νο2 είναι σε καλό δρόμο.  Στο μυαλό μας μόνο βέβαια, γιατί στην πράξη μην φανταστείτε ότι έχει γίνει κάτι περισσότερο εκτός από συμμάζεμα των παπουτσιών.  Α! Ήρθε και η κυρία να πάρει τα final μέτρα για την ντουλάπα και ο γιος μου είχε την εύλογη απορία αν θα κάνουμε ντουλάπα για την Luna - δεν θυμάμαι αν σας την έχω συστήσει, είναι η γάτα μας εδώ και 16 χρόνια!
Πέρασα βέβαια και κάτι φάσεις τρελών νεύρων, γιατί δεν έβρισκα την μαξιλαροθήκη που ήθελα ή γιατί ξεχάσαμε το 128ο μας φτυαράκι στο πάρκο, και "ύποπτων" ενασχολήσεων - τακτοποίησα όλα μου τα συρτάρια. 
ΕΓΩ δεν τα κάνω ΠΟΤΕ αυτά τα πράγματα. 
Πρέπει να είναι αυτό το περιβόητο nesting instinct της εγκυμοσύνης. 
Το nesting instinct λοιπόν, σε αφήνει μαλάκα (μόνο έτσι μπορώ να το πω) για την φύση που όλα με τόσο -πραγματικά- σοφία εποίησε.  Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα θηλυκά του ζωϊκού βασιλείου που εγκυμονούν, έτσι και στις έγκυες γυναίκες, συνήθως από τον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης και μετά, αρχίζει και λειτουργεί μία ανεξέλεγκτη ορμή για καθαριότητα, τακτοποίηση και οργάνωση του μικρόκοσμού τους.  Όπως ακριβώς τα πουλιά ετοιμάζουν με ευλάβεια την φωλιά τους πολύ νωρίτερα για να υποδεχθεί τα αυγά τους, έτσι και οι μαμάδες οργανώνουν το περιβάλλον που θα υποδεχθεί το μωρό τους. 
Ομολογώ ότι ένα βράδυ κοιμήθηκα στις 4 το πρωί γιατί σκεφτόμουν ποια μπλουζάκια πρέπει να πετάξω από το τρίτο ράφι και κάθε μέρα που γυρνάω από το γραφείο ασχολούμαι με την κατηγοριοποίηση των παιχνιδιών του γιου μου - σκουπίδια, κρύψιμο για καμια εβδομάδα, χάρισμα.
ΕΓΩ δεν τα κάνω ΠΟΤΕ αυτά τα πράγματα.
'Εχω διαβάσει δε και παρανοϊκές μαρτυρίες nesting όπου οι δύσμοιρες μαμάδες-to-be καθάριζαν όλο το σπίτι κάθε μέρα με μία οδοντόβουρτσα, ετοίμασαν την τσάντα του μαιευτηρίου πάνω από 50 φορές ή έλιωναν ένα ένα τα μυρμηγκάκια στον κήπο για περισσότερες από μία εβδομάδες.  Χαχαχαχα - θεϊκό?
Τελειώνοντας, να σημειώσω ότι με τις θεόκουλες φίλες μου θα ξεκινήσουμε λέσχη ανάγνωσης βιβλίου.  Το πρώτο βιβλίο (που είχα αγοράσει μία φορά από το Ελ. Βελ. για να διαβάσω σε ένα αεροπορικό ταξίδι αλλά τελικά είδα ταινία) που θα διαβάσουμε/σχολιάσουμε/αλλάξουμε τα φώτα είναι "To μαγαζάκι των αυτοκτονιών".  «Αποτύχατε στη ζωή σας; Mε εμάς θα έχετε έναν πετυχημένο θάνατο!».  Διαβάστε περισσότερα εδώ, θεόκουλο μου φαίνεται.
Να κλείσω τώρα ε??  Να πάω να διπλώσω καμιά πετσέτα και να ταξινομήσω τις κάλτσες ανά χρώμα.
Πλάκα κάνω.  Να διαβάσω καμια σελίδα.  Μην γίνω και ρεζίλι στην Λέσχη!!!
x.