17.9.10

Εγώ μαμά

Λοιπόν.
Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου ακούω διάφορα κουλά σχόλια σχετικά με τις εγκυμοσύνες μου, την προσωπικότητα μου, και άρα και με τα στερεότυπα που οι άλλοι έχουν στο μυαλό τους για τις μαμάδες.
Επίσης βλέπω και διάφορα βλέμματα απορίας και έκπληξης όταν για παράδειγμα κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και αποκαλύπτεται το μεγαλείο που κρύβω από το στήθος και κάτω - χα!
'Ολα αυτά όχι φυσικά γιατί είμαι μικρούλα - καμία σχέση, έχουμε πει ότι σε λίγο θα γίνω 35, αλλά γιατί δεν κάνω fit στην εικόνα που έχει μία μεγάλη μερίδα κόσμου για τις μαμάδες.
Πολύ βασικό κριτήριο ότι δεν ξέρω να μαγειρεύω.  Δεν ξέρω, λέμε.  Ούτε πατάτες τηγανιτές.  Εντάξει, αν ο κόσμος γύρω μου αρχίσει να καταρρέει όπως τα όνειρα του Leo στο Inception, ένα μακαρόνι θα το ρίξω στην κατσαρόλα, αλλά μέχρι εκεί.
Φοράω σκισμένα τζην και ο γιος μου -φυσικά- τα σκίζει και αυτός.
Κάνω παρέα με ανθρώπους που ακόμα πίνουν και τραβιούνται σε μπαρ με δυνατή μουσική - του διαβόλου.
Θέλω να κάνω πολλά τατουάζ.
Δεν με πειράζει αν ο γιος μου τα φοράει τσαλακωμένα.  Είναι η τακτική που ακολουθώ και για τα δικά μου ρούχα, αντί να σιδερώνεις, τόλμησέ το ;-)
Δεν είμαι γραμμένη σε διάφορα groups, συλλόγους, e-κοινότητες κ.λ.π που αναλύουν με σθένος την ποιότητα της μύξας του μωρού και την απορροφητικότητα της τάδε πάνας στο βάθος του χρόνου.
Δεν κράζω όσους έχουν lifestyle που δεν ταιριάζει πλέον με το δικό μου.  Αλλά ούτε νοσταλγώ, γιατί δεν θεωρώ ότι έχουμε ουσιαστικές διαφορές.  Κινδυνεύω να γίνω κουραστική όμως αν ξαναπώ ότι ζηλεύω τις ώρες ύπνου τους.
Δεν κουβαλάω κεφτεδάκια στην παραλία.  Εννοείται ότι δεν αφήνουμε το παιδί μας νηστικό, κάπως αλλιώς τα βολεύουμε. Κεφτεδάκια στην παραλία, πρόκειται btw για το φουλ μαμαδίστικο στερεότυπο. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω και καμία που να το κάνει, αλλά μου άρεσε και είπα να το γράψω ;-)
Βαριέμαι να μιλάω για παιδιά με τις ώρες και βαριέμαι να ακούω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την ζωή ενός παιδιού που δεν γνωρίζω.
Δεν είμαι παιδίατρος, φαρμακοποιός και ούτε θέλω να γίνω.  Ρωτήστε τους ειδικούς και πιστέψτε με, από όλες αυτές τις μαμάδες ξερόλες θα σας συμβουλέψουν καλύτερα.
Νομίζω ότι δεν έχω πάθει μετάλλαξη από όταν γέννησα.  Νομίζω ότι είμαι η ίδια, απλά μεγαλύτερη, με ελαφρώς πιο παχουλό σώμα, που κουβαλάει όμως τις ίδιες ιδέες, ίσως ωριμότερες.
Αλλά, έχω αλλάξει την ζωή μου για χάρη του παιδιού μου.
Δεν κουράζομαι να τον κρατάω αγκαλιά όλο το βράδυ, αν αυτό τον γεμίζει στοργή και ασφάλεια και να τρέχω άυπνη στην δουλειά το πρωί, ή να περνάω τα Σαββατιάτικα πρωινά στα πάρκα και τις παιδικές χαρές, αν αυτό τον γεμίζει ευτυχία και γέλια.
Δεν με νοιάζει να συναναστρέφομαι ανθρώπους με παιδιά της ηλικίας του - με αυτό να είναι το μοναδικό κριτήριο επιλογής - αν αυτό ενισχύει την κοινωνικότητα και την συντροφικότητα του.
Δεν παραπονιέμαι αν πρέπει να ψάχνω διαρκώς δραστηριότητες και εργαστήρια, ιδέες και κατασκευές, αν αυτό τονώνει την δημιουργικότητά του. 
Δεν εκνευρίζομαι να απαντάω με τον όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένο τρόπο στις ακατάπαυστες απορίες του, αν αυτό βοηθάει στην εξέλιξη του τρόπου ομιλίας και σκέψης του. 
Δεν θυμώνω αν δεν βγαίνω, αν δεν βλέπω καινούργιες ταινίες στο σινεμά, αν αισθάνομαι ότι κάποιες φορές έχω μείνει πίσω, γιατί αυτό μας φέρνει ακόμα πιο κοντά, κάνει την σχέση μας ακόμα πιο αγαπησιάρικη και με γεμίζει περισσότερες αγκαλιές και φιλιά.
Και αδιάσειστο κριτήριο για το ότι την έχω εντελώς ακούσει ως μαμά, είναι ότι δεν μπορώ να ακούσω μωρό/παιδί να κλαίει, ούτε σε ταινία.  Δεν μπορώ ούτε να βλέπω, ούτε να ακούω ιστορίες ή εικόνες δυστυχίας που αφορούν σε παιδιά γιατί ξεκινάω κλάμα με λυγμούς, όπου και αν βρίσκομαι.
Έχω πολλά όνειρα για χαρούμενα παιδιά.  Για παιδιά που δεν τους στερείται η αγκαλιά και που βιώνουν την  ανεμελιά τους σε ένα τρυφερό περιβάλλον, χωρίς σκοτάδια.
Γι'αυτό μην ξανακούσω μαλακίες για το πώς πρέπει να είναι οι μαμάδες.
Και μην ψαρώνετε με εκείνες που τα βάζουν με στρατιωτική πειθαρχία να κοιμούνται από τις 8.  Έχουν δύο νταντάδες στο σπίτι ;-)

Δεν το πιστεύω ότι πια δεν φοβάμαι καθόλου για εμένα, παρά μόνο για το τί θα κάνει εκείνος αν εγώ δεν υπάρχω στην ζωή του.

13 σχόλια:

  1. yolina δε χορταίνω να σε διαβάζω!
    σου έχω στείλει και email δεν ξέρω αν θα το λάβεις ποτέ, μπορεί να μην ισχύει καν το email σου ή να πήγε στα spam.
    Η ουσία είναι μία όμως: είσαι αυθεντική και θες το ίδιο και για το παιδί σου. Εγώ αυτό καταλαβαίνω. Όσες ξεπατικώνουν συμπεριφορές άλλων μαμάδων, κυριλέ ή χύμα (ανάλογα τη μόδα), κεφτεδακίων ή σούσι στην παραλία, που ονειρεύονται το παιδί τους να πάει μόνο Κολλέγιο ή στο St Catherine's, μάλλον κάποια στιγμή θα πάθουν νευρικό κλονισμό και θα κλατάρουν.

    Έχει αποδειχτεί και στη γενιά των δικών μας μαμάδων όταν αντέγραφαν πρότυπα μητρότητας από την εισαγόμενη Vogue Γαλλίας με ζιπουνάκια από τα καλύτερα μαγαζιά του Παρισιου ή στέλνοντας τα παιδιά τους σε summer schools και καλά για να μάθουν αγγλικά από τα 10 (για να μπορούν οι ίδιες να κάνουν διακοπές πιο ανέμελες).

    Συνέχισε να με εμπνέεις (αλήθεια σου είπα ότι ήσουν η έμπνευση για να ξεκινήσω μόλις προχτες -που σε ανακάλυψα- το νέο μου blog;)

    Όνειρα γλυκά και στους τέσσερίς σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αααααα!!!! όχι, δεν έχω λάβει τίποτα.
    αν θες, ξαναστείλε μου στο yol4fun@gmail.com.
    σ'ευχαριστώ ΤΟΣΟ πολύ.
    μπαίνω να διαβάσω και εγώ ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. νιώθω ότι εκφράζεις πολλές μαμάδες... σίγουρα πάντως εμένα. με κάλυψε πλήρως το "μανιφέστο" σου! η μόνη διαφορά είναι ότι δεν τρελαίνομαι για indie μουσική (η ροκ μου ταιριάζει καλύτερα) και ότι λατρεύω τη μαγειρική - τη θεωρώ τέχνη - αλλά κι εγώ επιδίδομαι στην "τέχνη" αυτή, μόνο ΣΚ για τους μικρούς και μεγάλους φίλους που μαζεύω σπίτι.
    επίσης για τις μαμαδίστικες δραστηριότητες που καταγράφεις, συγχαρητήρια!!! γιατί εγώ δεν ανταποκρίνομαι με συνέπεια και κυρίως με ΣΥΝΕΙΧΕΙΑ... ούτε στις μισές :-(((
    όμως κι εγώ :
    "Δεν μπορώ ούτε να βλέπω, ούτε να ακούω ιστορίες ή εικόνες δυστυχίας που αφορούν σε παιδιά γιατί ξεκινάω κλάμα με λυγμούς, όπου και αν βρίσκομαι"
    και:
    "Δεν το πιστεύω ότι πια δεν φοβάμαι καθόλου για εμένα, παρά μόνο για το τί θα κάνει εκείνος αν εγώ δεν υπάρχω στην ζωή του".
    σε αυτές οι δύο προτάσεις σου, είναι σαν να ακούω τον εαυτό μου!!
    όσο για το θέμα του ύπνου... εεε αυτό με τον καιρό βελτιώνεται, εκτός αν ακολουθήσει κι άλλο νεογέννητο :-)))
    επίσης ένα μεγάλο άγχος δικό μου, είναι να συνεχίσω να ζω την εποχή και το γίγνεσθαι, με την ίδια χαρά που το κάνω τώρα.
    όχι για να μην είμαι εκτός κλίματος... αλλά ούτως ώστε όταν το μωρό μου μεγαλώσει, να τον καταλαβαίνω καλύτερα και να υπάρχουν όλες οι απαραίτητες γέφυρες επικοινωνίας.
    γιατί ας μην ξεχνάμε ότι εγώ έγινα μαμά αργούτσικα... λίγο πριν τα 40!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Eisai apisteyto atomo kai kyriws mama! I am proud to be your friend!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Avoid tatoo-maniki while breastfeeding! lol kisses mama Yol!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συμφωνώ σε όλα εκτός από το ότι εγώ μαγειρεύω! Όταν η μικρή ήταν νεογέννητη, την έβαζα στο σλινγκ και φτιάχναμε κάθε μέρα γλυκά (μου είχε μείνει το απωθημένο από τον διαβήτη κύησης!). Πιστεύω ότι αν τα παιδιά είναι και δείχνουν χαρούμενα, κάνουμε καλή δουλειά σαν μαμάδες. Και όσο για τις μαμάδες ξερόλες, Θέε μου, πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πριν 1 βδομάδα ανακάλυψα το blog σου και διάβασα τα πάντα σε ένα βράδυ! Γράφεις καταπληκτικά και ταιριάζεις τόσο πολύ στη φιλοσοφία μου όπως πιστευω και σε άλλες μαμάδες που σιγά -σιγά θα σε ανακαλύψουν..Keep writing Υolina!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. γεια σου Γιολινάκι!!!
    μακαρι όλες οι μαμαδες ή οι περισσότερες να ειχαν τόσο ήρεμη σκέψη σε ότι εχει να κάνει με τα παιδια τους. Ο μικρόκοσμος σίγουρα θα ήταν πιο όμορφος, Συμφωνω με όσα λες και κάνεις, είμαστε πολύ κοντά στο τροπο σκέψεις. Μόνο που εγω μαγειρεύω καθημερινα και ευτυχώς και οι 3 (μικροι μεγαλοι) μου λένε τι ωραιο φαγητο εκανες μαμα!!!! Δεν ξερω αν τους αρεσει η οχι αλλα θεωρω ότι τα εχω όλα!!!!!
    Μηλένη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Koubalao keftedakia stin paralia!!! Kai akoma xeirotera: paraggelno ta keftedakia stin paralia apo to beach bar giati bariemai aforita na mageirepso!!! Next year tha to kano pio complete kai tha paraggelno kai karpouzi lol lol lol
    Ariadne

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ti oraia pou grapheis...ti oraia...ti oraia...den exo ti allo na po..pia....etsi afthormita kai eilikrina...opos vgainei apo mesa mou.. i fili sou...jo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλημέρα! Μου έστειλαν το κείμενο σου με e-mail και έτσι βρήκα το Blog. Είμαι εδώ και 1 χρόνο θεία και φίλη νεο-μαμάδων. Ήταν συναρπαστικό να γνωρίσω από το πρώτο του λεπτό έναν νέο άνθρωπο, τον ανηψιό μου, και τρομερά δύσκολο να βρούμε νέες ισορροπίες με την αδερφή μου.
    Και εγώ σιχαινόμουν τις 10ωρες κουβέντες "μα ποιο καροτσάκι να διαλέξουμε" στις συγκεντρώσεις και τα πάρτυ, λες και οι singles ήμασταν άφαντοι και άυλοι. Οι αλλαγές θέλουν τον χρόνο τους για να τις αφομοιώσεις. Και θεωρώ τρομερή μαγκιά να μην χάσει τον εαυτό του κανείς πίσω από ταμπέλες. Ακόμα και αν αυτή αναγράφει "μαμά".
    Σούπερ κείμενο, αληθινό και κατά τη γνώμη μου σωστό.
    Μελίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Γιολινάκι, οι μαμάδες πρέπει να κρίνονται με κριτήριο το πόσο χαρούμενα είναι τα παιδια τους και όχι για το αν μαγειρεύουν και αν σιδερώνουν (το ασιδέρωτο look το έχω υιοθετήσει κι εγώ από τότε που έφυγε η γυναίκα που μου σιδέρωνε!)
    Και είμαι σίγουρη ότι ο γιος σου είναι πολύ πολύ χαρούμενος!
    Ελπίζω όταν με το καλό γεννήσεις, να βρίσκεις λίγο χρόνο να γράφεις, γιατί το διάβασμα του blog σου είναι απολαυστικό. (Και μόλις πάρουν είδηση στο γραφείο ότι κάθομαι και το διαβάζω την τελευταία 1,5 ώρα, μάλλον θα με απολύσουν!).
    Κρίστη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Χαίρομαι που λες αυτό που πιστεύεις. Σε ένα όμως θα διαφωνήσω. Έχεις αλλάξει (και ας μη σε ξέρω). Το περιγράφεις μετά από το "δεν έχω πάθει μετάλλαξη" για το τι κάνεις για το παιδί σου. Όλες αλλάζουμε γιατί η μητρότητα είναι εσωτερικός σεισμός και "αναπτυξιακό στάδιο". Και νομίζω αυτό είναι που μας κρατάει ζωντανούς. Να αλλάζουμε διατηρώντας πάντα το βασικό μας εαυτό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή