17.12.12

Πώς μια απλή χριστουγεννιάτικη γιορτή μπορεί να σου κάνει την Κυριακή μπάχαλο.

Δευτέρα πρωί, στο γραφείο.
- Πώς περάσατε το σαββατοκύριακο;
- Εντάξει.  Το Σάββατο πολύ ωραία.  H Κυριακή γαμήθηκε.
- Γιατί ρε; Δεν είχατε το χριστουγεννιάτικο πάρτυ του σχολείου;
- Γι'αυτό.
- ....
- Σκατά τα κάναμε.
- 'Ελα μωρέ, υπερβολική.  Τί έγινε;
- Να, ο Βάλτερ είχε αρχίσει να μου λέει ότι ή δεν θέλει να πάει στη γιορτή ή δεν θέλει καθόλου, μα καθόλου να συμμετέχει γιατί ντρέπεται.  Και εγώ του είπα ότι ντρεπόμουν όταν ήμουν μικρή, και καμια φορά σκεφτόμουν ότι ήμουν κάποια άλλη, έβρισκα ένα όνομα που μου άρεσε και ήμουν αυτή και δεν ντρεπόμουν πια. Του άρεσε η ιδέα, χαμογελούσε, αλλά όποτε του ξαναανέφερα την γιορτή λίγο μαζευόταν.  Ε μετά πήγαμε εκεί, ο κολλητός του δεν ήταν, η γιορτή δεν γινόταν στο σχολείο και άρα το καινούργιο περιβάλλον ίσως για κάποιους ήθελε λίγο χρόνο και ο δικός μου απλά συμπεριφερόταν με απάθεια.  Δεν πλησίαζε τους άλλους, δεν ήθελε να γράψει κάρτα με ευχές, να διαλέξει όργανο που είχαν φτιάξει όλοι μαζί στο σχολείο από το καλάθι, γενικώς την είχε δει guest.  Και λίγο μπορεί να ήθελα και να είμαι κάπου αλλού φάση.  Ε, όπως ήταν το αναμενόμενο, αν ξέρεις τον Βάλτερ - και εγώ οφείλω να τον ξέρω - με το που μπήκαμε στο θεατράκι του Bios έκατσε πανευτυχής ανάμεσα σε εμάς και έναν φίλο του, ακούμπησε αναπαυτικά στην καρέκλα και στην όποια προτροπή δασκάλας να κατέβει στην σκηνή έκανε απλά τον κουφό.
- Γιατί δεν πήγαινες μαζί του;
- Ρε συ, του είπα να κατέβω και να στέκομαι κοντά του, στον τοίχο.  Καμία άλλη μαμά δεν είχε πάει και γενικώς μου ήταν κάπως να κατέβω τώρα μόνη μου να κάνω τούμπες και σκηνικά με χεράκια, μόνο εγώ.  Εντάξει λάθος, αλλά δεν είχα όρεξη ρε συ.
- Καλά σιγά το λάθος, εμένα μία φίλη μου μού έλεγε ότι ήταν τόσο κουρασμένη από την δουλειά και τα δύο παιδιά που στου ενός τη χριστουγεννιάτικη γιορτή δεν πήγε καν.  Έκατσε σπίτι και κοιμήθηκε. Και;
- Φύγαμε.
- ΓΙΑΤΙ;
(σημ: η φίλη της συνομιλίας δεν έχει παιδιά)
- Ξέρεις γιατί... το σκεφτήκαμε πολύ με τον Dario, αλλά δυστυχώς μετά.  Μάλλον όλη αυτή την ιστορία της Χριστουγεννιάτικης γιορτής οι γονείς την περιμένουν περισσότερο από τα παιδιά.  Είναι συγκινημένοι για κάποιο λόγο, "περήφανοι", ανυπόμονοι να δουν το δικό τους, να το φωτογραφίσουν, να το νιώσουν μέσα σε μια οργανωμένη ομάδα, κάτω από τις φτερούγες της δασκάλες, αγκαλιά με τους συμμαθητές και πάνε με high expectations.  Εγώ δηλαδή έτσι πήγα, και το ότι ο Βάλτερ απλά, μετά από προετοιμασία 15 ημερών στην τάξη σε όλα αυτά γύρισε την πλάτη και απείχε συνειδητά, μου δημιούργησε τεράστιο κενό, απογοήτευση, θυμό, να, θύμωσα και δεν έπρεπε να το έχω κάνει.
- Αχ, έπρεπε να μείνετε.  Σου έχουν πει τόσες φορές ότι έχεις ένα πολύ διαφορετικό παιδί και χωρίς να ξέρω, υποθέτω ότι τα ξεχωριστά παιδιά έχουν ξεχωριστές αντιδράσεις που τις περισσότερες φορές σε κάνουν χαρούμενη, αλλά ναι, μπορεί και να σε στεναχωρήσουν.
- Συμφωνώ, σε όλα αυτά συμφωνώ τώρα αλλά όταν βγήκαμε για λίγο έξω και του μίλησα τόσο ωραία και με κοιτούσε στα μάτια σαν να καταλαβαίνει, εγώ στα γόνατα, πολύ δραματική και πολύ ώριμη συνομιλία ξέρεις τώρα, και του έλεγα πως έχει κάνει μία προετοιμασία για όλο αυτό, για να το δείξει στους γονείς του και τα είχε καταφέρει τόσο καλά, ή πώς είναι μέλος μιας ομάδας και σαν μέρος της έχει φυσικά δικαιώματα και υποχρεώσεις μπλα μπλα μπλα...
- Δεν σου απάντησε;
- Μου απάντησε.  'Οτι αφενός τα είχαν κάνει πολλές φορές στο σχολείο και τα είχε σκυλοβαρεθεί και αφετέρου ότι έλειπε ο Κωστής - όπου Κωστής βάλε κολλητός, blood brother, soul mate ρε παιδί μου.
- Ναι, φαντάσου να ήταν εκεί ο κολλητός του, θα πήγαιναν πιστεύω και οι δύο.
- Ok, αλλά δεν θα είναι πάντα εκεί ο κολλητός του, έτσι δεν είναι;  'Ηταν κι άλλοι φίλοι του, χαιρόταν που τους έβλεπε, τους χαμογελούσε, αλλά... από την καρέκλα του.  Αφ'υψηλού.
- Αχαχαχαχ, φαντάζομαι τα μούτρα σου.  Και του Dario.
- Ρε, για κάποιο λόγο χάσαμε την μπάλα σου λέω.  Και εκεί που λοιπόν έβγαλα αυτόν τον ωραίο λόγο και προχώρησα ξανά προς τα μέσα σίγουρη ότι δεν μπορεί, αυτό το παιδί, το καταπληκτικό, το πανέξυπνο, το ώριμο, θα με ακολουθήσει...  Έκανε τρία βήματα και μου φώναξε "Mαμά! Δεν έρχομαι".  Εκεί εγκατέλειψα την προσπάθεια.  Μπήκα μέσα, μάζεψα όλες τις μαλακίες που κουβαλούσαμε τέσσερις άνθρωποι και βγήκα προς την έξοδο με βηματισμό βέρμαχτ.  Νεύρα.
- Πόσο δεν είστε εσείς αυτό.
- Ναι ωραία τα λέμε αυτά τα κουλαριστά, αλλά τελικά είμαστε και αυτό.  Και να σου πω και κάτι; Έχουμε συζητήσει με την ψυχολόγο του σχολείου για παρόμοιες συμπεριφορές σε πάρτυ συμμαθητών στην περίοδο της προσαρμογής και η θέση της είναι ότι εφόσον δε συμμετέχει και θέλει να κάθεται όλη την ώρα αγκαλιά στη μαμά ή στον μπαμά, απλά σηκώνεστε και φεύγετε.  Χωρίς πολλά λόγια όμως.  Εμάς στέγνωσε η γλώσσα μας στην παπαρολογία και μετά, χειρότερο, στο παράπονο.
- Εντάξει μωρέ το πάρτυ είναι αλλιώς, εδώ ήταν η γιορτή τους, υποθέτω θα αντάλλαζαν δώρα, ευχές, τέτοια ξέρω γω.
- Μαζί σου.  Αλλά έτσι μας βγήκε και όπως μου έλεγε και ο Dario μετά και γελούσα με το πικραμένο ύφος, "έλα χέσε με, πρώτη φορά γονείς είμαστε θα κάνουμε και τίποτα λάθη. 'Ηρθε κανείς να σου πει εκείνη την ώρα που σου τα έχει σκάσει τί να κάνεις; Δεν ήρθε." (το εγχειρίδιο του τέλειου γονιού, NONEXISTENT, γκουχ γκουχ).  E, αυτά.  Γυρίσαμε σπίτι με την ψυχολογία στα τάρταρα - οι μεγάλοι εννοώ.
- Ο Βάλτερ; Πώς ήταν μετά, στο αυτοκίνητο;
- A ναι, αφού του τα ζάλισα λίγο ακόμα, μέχρι και δάκρυ κύλησε στο μάγουλο... έγειρε προς το παράθυρο... και κοιμήθηκε.  'Αντρες σου λέει.

πι.ες: το παιδί έχει stage fright (έεεελα, δεν τα λέω και όλα σοβαρά).  εντάξει, αλλιώς, έχω έναν ντροπαλό γιο. και η ουσία του συζύγου σε αυτά που είπε είναι ότι πρέπει να δουλέψει - εκτός από εμάς φυσικά - και το σχολείο σε σχέση με αυτό. i'll be back.

πι.ες2: και το πρόγραμμα με όλους τους συμμετέχοντες. κιουτερία,ε; αυτός ο δεύτερος από πάνω δεξιά, καλά ήταν φοβερός μη σας τα λέω εγώ τώρα.














12 σχόλια:

  1. Παραπλήσια με τη δικιά σας ιστορία είναι και η δική μας στην καλοκαιρινή γιορτή του σχολείου, που όλα τα παιδάκια στη σειρά τραγουδούσαν μαζί και ο γιός μου δίπλα τους έκλαιγε γοερά και εγώ δίπλα του (και ΔΙΠΛΑ στα παιδάκια και απέναντί από τους υπόλοιπους γονείς) είχα ένα ελαφρώς υστερικό χαμόγελο άνετης μαμάς που κατανοεί το γιό της και του συμπαραστέκεται.
    Εννοείται ότι η βιντεοκάμερα και η slr φωτογραφική μηχανή έμειναν στην τσάντα.
    Πάντως, μετά το σκέφτηκα και συνειδητοποίησα ότι δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να είναι στο κέντρο της προσοχής, ούτε για να είναι η ψυχή της παρέας και στο κάτω κάτω γιατί να απαιτώ από το παιδί μου να είναι μπροστά στα φώτα όταν και εγώ το μισώ...
    Αυτό όμως που με στεναχωρούσε, έπειτα, ήταν ότι ήξερα ότι αν άφηνε τον εαυτό του ελεύθερο και συμμετείχε, θα ήταν τόσο μα τόσο χαρούμενος μετά....

    Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. έτσι ακριβώς είναι και ο γιος μου ακομα μέχρι και φέτος που δεν θέλησε να πει ποιημα στη γιορτή της Τετάρτης δημοτικού.. στο νηπιο όταν συναίβει αυτό για πρώτη φορά είχα ακριβώς τις ίδιες αντιδράσεις με εσένα με τη διαφορά αφού κατάλαβα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συμμετάσχει κάτσαμε αγκαλιά και παρακολουθήσαμε τους συμμαθητές του.. πάντα ήταν και είναι ντροπαλός αλλά χρόνο με το χρόνο ανοίγεται και βελτιώνεται.. φέτος πήρε και το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στο χορό και πραγματικά δεν πίστευα στα μάτια μου όταν τον είδα να χορεύει την πρώτη φορά πέρσι στο γήπεδο μπροστά σε χιλιάδες μάτια που τον παρακολουθούσαν.. αλλάζουν τα παιδάκια μας και πρέπει να έχουμε την δύναμη να τα αποδεχτούμε έτσι ακριβώς όπως είναι.. αλλά ομολογουμένος δεν είναι πάντα εύκολο ειδικά στην αρχή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τη λένε Αναστασία... Ήταν ντυμένη αστεράκι και ακόμη από το σπίτι, ξήλωνε τα αστεράκια από το κορμάκι της και τα πατούσε κάτω με δύναμη!! Τη γιορτή την έβγαλε πίσω από την κολόνα!! Αυτό το παιδάκι μεγάλωσε, έγινε μια δυναμική κοπέλα, αρχιτέκτονας, με απίστευτα ενδιαφέροντα, πάντα μπροστά σε όλα. Η ψυχή της παρέας. Θέλω να πω, ότι δεν λέει τίποτα μια γιορτή. Μπορεί να τον δεις ακόμη και του χρόνου να είναι τελείως διαφορετικός. Όταν θα μεγαλώσει, θα του το λέτε και θα γελάτε μαζί. Και για τα λάθη μη σκας. Μάλλον χωρίς αυτά, θα είχαμε τρελαθεί και θα είχαμε τρελάνει και τα παιδιά.
    Καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα ιδια και εμεις...Στην καλοκαιρινή γιορτή του σχολείου που ντύθηκε ναυτάκι όλο χαρά, ούτε να πατήσει στην σκηνή! Και είχε έρθει όλο (στην κυριολεξία όλο)το σόι. Και μισώ τον εαυτό μου που το ριξα σε τόσο μπιρι μπιρι και τόσο πίεση που ας το καλό πια! Γιατί σόνι και ντε να συμμετάσχει!Ένιωθα ντροπή και στεναχωριέμαι που ένιωθα έτσι. Κι εγώ τα ίδια έκανα μικρή και τώρα δεν μπα να μιλάω σε στάδιο...Το κάθε παιδί θέλει το χρόνο του..για αυτόν είναι ένα μεγάλο βήμα...και ας το κάνει όσο αργά θέλει! Κορίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νομίζω όλοι οι γονείς έχουμε να διηγηθούμε μια παρόμοια ιστορία! Ο δικός μας στην πρώτη γιορτή του παιδικού που είχε ντυθεί Αγιος Βασίλης έκλαιγε σε όλη τη γιορτή και δεν ήθελε ούτε παιχνίδια, ούτε δώρα, ούτε τίποτα! Και το καλύτερο, όταν έδινε πρώτη φορά εξετάσεις στο taekwondo, στρώθηκε κάτω στο παρκέ και δεν σηκωνόταν να κάνει καμία από τις ασκήσεις που του έλεγε ο δάσκαλος! Ένα πιτσιρίκι στη μέση ενός γηπέδου μπάσκετ, να έχει κάτσει κάτω στο παρκέ και εγώ από μακρυά να του κάνω νόημα "σήκω πάνω" σκασμένη στα γέλια κι εκείνος να κάνει "τσου" και να κουνάει το κεφάλι δεξιά - αριστερά! Ε παιδιά είναι, ποτέ δεν ξέρεις πως θα αντιδράσουν. Έχουν κι αυτά το γέλιο τους, (όταν τελειώσει η γιορτή και γυρίσεις σπίτι).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όλγα Χατζηχρίστου18 Δεκεμβρίου 2012 - 10:01 μ.μ.

    Αχ, πόσο παρήγορο να βλέπω οτι υπάρχουν κι άλλες, τόσες πολλές ιστορίες ανάλογες με τη δική μας!!!
    Ο γιος μας, στα νήπια, αρνήθηκε κατηγορηματικά να ανεβεί στην σκηνή ... ο άντρας μου κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό (το παιδί έχει πρόβλημα), είχε κάτι μούτρα λες και ήταν σε κηδεία, εγώ πίεσα τρελά τον μικρό ο οποίος κόντραρε ακόμη πιο πολύ, η παρτενέρ του έμεινε μόνη πάνω στην σκηνή και αναρωτήθηκε φωναχτά "κι εγώ τώρα τι κάνω;;" και το καλύτερο από όλα ήταν που στο τέλος ο μικρός είχε το θράσος να βγει με όλο το θίασο και να κάνει υπόκλιση!!!! Πήρε περιέργως το πιο δυνατό χειροκρότημα για τη μη-εμφάνισή του.
    Την ίδια χρονιά, στη γιορτή του καλοκαιριού ήταν ένα άλλο παιδί ... έκλεψε την παράσταση. Τι να πω, λυπάμαι και ντρέπομαι τόσο πολύ που τον πίεσα τόσο και αντί να χαρώ ένιωθα μαύρη στεναχώρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ειναι μικρά....και το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο είναι να ντρέπονται/βαριούνται. Στον παιδικό σταθμό της μικρής μου κάνουν γιορτή και θεατρικό μόνοι τους (με θεατές τα υπόλοιπα παιδάκια), είναι όλα τόσο χαρούμενα και άνετα, χωρίς ντροπές και άγχη. Και εμείς τα καμαρώνουμε από το dvd, έτσι κι αλλιώς το νόημα είναι τα παιδια να περάσουν καλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Και εμάς η Χριστουγεννιάτικη γιορτή στον παιδικό μας έκανε το ΣΚ μπάχαλο, αλλά για ακριβώς τον αντίθετο λόγο! Η μικρή μου (16 μηνών) ήθελε να συμμετάσχει και δεν την άφηνε η δ/ντρια του σχολείου για "λόγους ασφαλείας". Την έβγαλε από τη γιορτή 2 φορές, αλλά τελικά η μικρή μόνη της ξαναμπήκε μέσα οπότε και συμμετείχε στην υπόλοιπη γιορτή. Το γεγονός ήταν αρκετό να μας χαλάσει το ΣΚ, αλλά τη Δευτέρα κάναμε μία εποικοδομητική 2ωρη συζήτηση με τη δ/ντρια...τέλος καλό όλα καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν έχω να διηγηθώ παρόμοια εμπειρία με την κόρη μου, μιας και προς το παρόν δεν πάει ακόμα ούτε παιδικό σταθμό. Θυμάμαι όμως ότι το ίδιο black-out είχα πάθει εγώ στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του νηπιαγωγίου (προ αμνημονεύτων ετών)! Οι γονείς μου μετά από λίγο μπίρι-μπίρι με άφησαν στην ησυχία μου και παρακολούθησα μαζί τους την παράσταση. Α, με τα πολλά, πείστηκα να εμφανιστώ για ένα λεπτό μέσα στα δάκρυα με τα υπόλοιπα "καλικαντζαράκια" στο "κλείσιμο". Γενικά ήμουν ντροπαλό παιδάκι. Κάποια στιγμή μεταλλάχτηκα και τώρα πλέον στα 38 δεν με μαζεύεις ;) Οπότε μην ανησυχείς Γιολίνα, όλοι έχουν τον χρόνο τους. Όσο για το πρήξιμο που νιώθεις ενοχές, δεν υπάρχει manual του τέλειου γονιού. Try, error, retry είναι η δικιά μου θεωρία ;) Ειρήνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Νομίζω ότι τα φορτώνουμε με τα δικά μας ενοχικά σύνδρομα...εγώ πάλι θα πω την ιστορία από την αντίθετη πλευρά...τελευταία πρποβα σήμερα στο νηπιαγωγείο...και πάει χάλια...είμαι σε ένταση...τους μεταδίδω τον εκνευρισμό μου...και σκέφτομαι ότι "χάλασα" την τελευταία μέρα του σχολείου...που ήθελα να είναι γεμάτη με χαμογελα, αγκαλιές και αστεία. Και έρχεται η μαγική ιδέα... δεν μας βάζεις μουσική να χορέψουμε...και αρχίζουμε όλοι να χοροπηδάμε για ένα μαγικό τρίλεπτο...Και κάπου εκεί μου έφυγε το άγχος για τη γιορτή..αν θα τα πούν, τι θα κάνουν, τι θα πουν οι γονείς...γιατί η "γιορτή" είναι μέσα μας...και όχι έκτός μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Είναι μέρες που ξέρω πως να φερθώ στο παιδί μου, δίχως να χρειάζεται να ανακαλέσω ό,τι διάβασα σε "εγχειρίδια" και επιστημονικά βιβλία καλογραμμένα και άλλες, που όσο και να διαισθάνομαι το σωστό, αυτοσχεδιάζω καταστοφικά για ολους! Καλά όχι και ως εκεί, ξέρεις απλά είμαι δραματικιά.
    Και το σωστό και το λάθος, όταν είναι προϊον ισορροπημένου αυθορμητισμού δεν είναι επιζήμιο. Τα εγχειρίδια είναι "παγερά" γεμάτα εκφράσεις πατρόν σε λαδόκολλα και μανιέρες που καλά είναι να τις εχεις υπόψη, αλλά να μην τις έχεις και περί πολλού. Αν έχεις επαφή με τα συναισθήματα τα δικά σου και των άλλων και υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες και καλή υγεία σωματική, ψυχική, πνευματική και συναισθηματική όλα βρίσκουν το δρόμο τους.
    Δε θα πάρουμε κανένα έπαθλο, ούτε είναι απαραίτητο να γίνουν τα παιδιά μας ό,τ προσδοκούμε εμείς. Τα παιδιά ξέρουν να ξεχωρίζουν το γνήσιο. Αν δουν χειρισμούς δεν δίνουν βάση σε τίποτα. Εμένα ας πούμε αυτό με τρομάζει κάθε φορά που βλέπω το παιδί μου να ξεπατικώνει συμπεριφορές μου. Οι δικοί μου γονείς δεν αποτέλεσαν πρότυπο συμπεριφοράς για εμένα λόγω μεγάλης διαφοράς ηλικίας και χάσματος. Ο,τι λέγανε και κάνανε ήταν φερμένο από παιδαγωγική παράδοση 8 γενιών πίσω. Ψευτικο και παρωχημένο στην πράξη. Ούτε αυτοι τα πίστευαν αυτά που νουθετούσαν, τα είχαν δει άλλωστε τόσες φορές να ναυαγούν πριν από εμένα. Γερνώντας όμως απέκτησαν σοφία και ωριμότητα και αυθορμητισμό και γνησιότητα και τους εκτίμησα τους γονιούς μου. Αυτοί άνοιξαν τα μάτια τους στον καινούργιο κόσμο. Απαλλάχτηκαν από τη σκλαβιά τους σε μεγάλο βαθμό. Δεν τα έκλεισα εγώ για να τους δω. Στα παιδικά μου χρόνια όμως η αυθεντικότητα ακόμα κι αν ήταν επιζήμια με προκαλούσε. Πολλά χρόνια αργότερα εκτίμησα τη μεθοδικότητα.
    Καλή χρονιά Γιολίνα σε εσένα και την όμορφη οικογένειά σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σε περίπτωση που σε παρηγορεί πάντως εγώ μια φορά που αρρώστησα και δεν μπορούσε να έρθει ο γιατρός μου, έκαναν το λάθος οι γονείς μου να φωνάξουν το γιατρό από τον παιδικό σταθμό. Κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι και τον έφτυνα στη μούρη κάθε φορά που προσπαθούσε να με πλησιάσει.Η μητέρα μου είχε πεθάνει από την ντροπή της. Και ήμουν καλόβολο παιδί γενικότερα, ευγενικό και δημιουργικό όλο ευαισθησίες (κάπως έτσι περιγράφεις κι εσύ τον γιο σου αν δεν κάνω λάθος)Κι όμως εκεί κάτι δεν μου χε κάτσει καλά. Θέλω να πω ρε παιδί μου συμβαίνουν αυτά.Το θυμόμαστε ακόμα και γελάμε σαν τρελές με την μητέρα μου πάντως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή