19.3.13

Η γάτα.

Πρέπει να έχει περάσει κανένα δίμηνο από τότε που την πρωτοείδα πεταμένη, άψυχη, στα αριστερά της ανόδου της Κηφισίας όπως πήγαινα για το γραφείο.
Κάθε φορά που το μάτι μου θα πέσει σε σκοτωμένο ζώο στο δρόμο αργώ να απεμπλακώ.  Κάθομαι και φτιάχνω σενάρια, πιθανές ταχύτητες, κατευθύνσεις, καιρικές συνθήκες, μαλακία στον εγκέφαλο, ψάχνω να βρω μια δικαιολογία, εύχομαι το ζώο να έφυγε ακαριαία, δεν θέλω μέσα μου ούτε να σκεφτώ μήπως σπαρτάρισε εκεί αβοήθητο, με όλους εμάς να περνάμε από δίπλα βιαστικοί, με το ραδιόφωνο δυνατά, με τους ώμους μόνομα σηκωμένους - η φάση είναι "δεν με νοιάζει".
Τις περισσότερες φορές, όλα αυτά τα ζώα που σκοτώθηκαν στην άσφαλτο χωρίς κανείς να αναρωτηθεί, ούτε να δακρύσει, ή έστω, να μελαγχολήσει, δεν τα ξαναβλέπω.
Αυτή εδώ όμως σαπίζει μέρα με την ημέρα στην άνοδο της Κηφισίας, πρώτα ήταν ένα πτώμα ζώου κανονικό, μετά άρχισε να αποσυντίθεται, να βρέχεται, να διαλύεται, ξέρω ακριβώς πού είναι και κάθε φορά δευτερόλεπτα πριν ή κλείνω σφιχτά τα μάτια ή άλλαζω λωρίδα, και όμως το μάτι μου πάντα νιώθει ότι σ'εκείνο το σημείο βρίσκεται αυτή η γάτα, που για πολύ ευνόητους λόγους δεν της άξιζε να βρίσκεται εκεί, να λιώνει με αυτόν τον τρόπο, να αντιμετωπίζεται με αδιαφορία στην καλύτερη (εγώ ας πούμε, να, δεν έχω κάνει τίποτα γι'αυτό) ή με "πώς πετάχτηκε η βρωμόγατα, καλά να πάθει" στη χειρότερη; Στην πιο συνηθισμένη;  Πες εσύ. 
Στο σπίτι μεγαλώνουμε με μία γριά γάτα.  Τα παιδιά ήρθαν στη ζωή της πολύ πρόσφατα και δεν τα γουστάρει μία.  Γενικώς η γριά γάτα μας είναι λίγο μυστήρια, έχει τραβήξει στη ζωή της πολλά που την έχουν κάνει επιθετική, τα παιδιά είναι άγαρμπα και φωνακλάδικα, δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να την "μάθουν" πρώτα πριν την πλησιάσουν, ότι βγάζει χαυλιόδοντες αν της χαϊδεύεις την πλάτη, ότι πρέπει να της δείξεις αυτοπεποίθηση αν θέλεις να την ακουμπήσεις, ότι δαγκώνει, γρατζουνάει και δεν υπακούει σε εντολές.  Τις ώρες που είμαι στο σπίτι προσπαθώ πολύ να κάνω κάπως να δουλέψει αυτό το σετ, δεν έχω καταφέρει σχεδόν τίποτα εκτός από το ότι έχουν αφομοιώσει πλέον το "μόνο στο κεφάλι, έτσι μπράβο, ναι, και κάτω από το λαιμό της αρέσει πολύ", αλλά και τους δύο τους τρομάζει.  Και στους δύο έχει ξεσκίσει τα χέρια και ενώ θέλουν, είναι πολύ διστακτικοί, δεν μπορούν καθόλου να διαχειριστούν το γιατί, αφού είναι η γατούλα μας και την αγαπάμε και μας αγαπάει και γιατί δεν φτύνει ροζ καρδούλες τέλος πάντων να γουστάρουμε.  Εγώ δεν δείχνω να φοβάμαι ποτέ, δεν πανικοβάλλομαι αν την δω να ταράζεται για να τους προφυλάξω, δεν δυσανασχετώ ποτέ όταν έρχονται κλαίγοντας και μου λένε "Μαμάααα, η Λούνα με δάγκωσε", τους εξηγώ για πολλοστή φορά ότι η γάτα μας είναι πολύ μεγάλη, ότι έχουμε πει τί της αρέσει και τί όχι και ότι είναι ο τρόπος αντίδρασης της αυτός γιατί δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο για να σας δείξει ότι ενοχλείται, με αποτέλεσμα ο γιος μου πλέον να παρατήσει την προσπάθεια και να την αγνοεί - το παλεύει όμως η κόρη μου και για τους δυο τους.
Θέλω τα παιδιά μου να μάθουν να σέβονται τα ζώα.  Να τα υπολογίζουν, να προσπαθούν να τα κατανοήσουν, να τα βοηθάνε, να τα συμπονούν και η αγάπη θα έρθει, η αγάπη είναι αυτή.  Θέλω τα παιδιά μου να μην εμπλακούν ποτέ σε καμία κατάσταση κακοποίησης οποιουδήποτε ζώου ούτε σαν περαστικοί θεατές και αν γίνει αυτό, θέλω να έχουν αντίδραση και φωνή.  Το να κακοποιήσουν τα ίδια ζώο δεν υπάρχει στη σκέψη μου ούτε καν σαν ενδεχόμενο γιατί στον αυτονόητο πίνακα οδηγιών ζωής και αξιών που θα είχαμε αναρτήσει στο σαλόνι αν ποτέ μπαίναμε στη διαδικασία, θα ήταν στην κορυφή της λίστας μας.
Θέλω τα παιδιά μου να σταματάνε στην άκρη να βοηθάνε τη γάτα, να αγκαλιάζουν τα ημιθαμμένα μωρά της από τις λακούβες όπως έκανε η μαμά τους και ας τις πέθαναν όλα κάποιες μέρες μετά.  Τουλάχιστον δεν έμεναν ανυπολόγιστα κουφάρια στην άνοδο της Κηφισίας, λάβαρο κάποιων καυλοτίμονων.


7 σχόλια:

  1. Δεν θα μπορούσα ποτέ (των ποτών) να τα γράψω καλύτερα.. Ακριβώς οι σκέψεις μου σε όλα!!! Από τα άψυχα κορμάκια στους δρόμους της χώρας μας (ντροπή μας) μέχρι την αντιμετώπιση του 4ποδου παιδιού μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. με πονούν και μένα αυτά τα σκοτωμένα ζώα της ασφάλτου, και ξέρεις, εγώ που δεν βρίζω ποτέ στο τιμόνι, ουρλιάζω βρισιές στις γάτες και τα σκυλιά που περνάνε απρόσεχτα τους δρόμους...

    τι μεγάλο μάθημα να μεγαλώνεις με μία ενήλικη τσαούσα γάτα στο σπίτι...

    ωραίο το κείμενό σου, μου γλύκανε την ψυχή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι ρε συ, μάθημα, τί ωραία που το έθεσες :-)

      Διαγραφή
  3. Μια φορά χτύπησα με το αμάξι μια γάτα, καταλάθος κι ευτυχώς έζησε, και μου έχει μείνει ψυχολογικό. Έκανα δυο εβδομάδες να συνέλθω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Να 'ταν κι άλλοι άνθρωποι σαν κι εσένα, καλή μου. Αχ, να 'ταν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έχουμε μαζέψει πληγωμένα ζώα στο πατρικό μου!!! Χελώνες, περιστέρια, γάτες, σκυλιά. Άλλα από αυτοκίνητα, άλλα από επίθεση άλλων ζώων, άλλα από βία ανθρώπινων "ζώων". Μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τον βασανισμό τους απο εμάς τους ανθρώπους. Όπως ειχαν δειξει σε ενα βιντέακι στο Ραδιο Αρβυλα,, φαντάζεστε να υπήρχε ένα ανώτερο ον από εμάς και να μας έκανε οτι κάνουμε εμείς σε αυτά;;; Θα τους αποκαλούσαμε καννίβαλους. Εμείς τωρα θεωρούμαστε πολιτισμένοι ε;
    Για τη Λούνα σου μπορείς να καλέσεις τον φευγάτο τύπο από το Animal Planet που βλεπουμε μαζί με τα παιδιά και μένουμε μεανοιχτό το στόμα. Τον cat behaviourist. Κάνει θαύματα ο τύπος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή