24.4.13

Σαββατοκυριακογονεϊκή Φρενίτιδα.

Την πρώτη μέρα της γνωριμίας του W. με τον διάσημο -πλέον- Teacher Tom, προσκεκλημένου στην Αθήνα περήφανα δηλώνω από το σχολείο του, την λατρεμένη κάμπια Dorothy Snot, ο γιος μου γύρισε πίσω απογοητευμένος:
"Δεν καταλαβαίνω.  Δεν φορούσε την μπέρτα του."
Τις επόμενες μέρες, όποτε μιλούσε για εκείνον συνειδητοποίησα ότι δεν τη χρειαζόταν για να πείσει τα παιδιά για τις σούπερ δυνάμεις του - τα μάτια του W. έλαμπαν και με τις περιγραφές που μού έκανε γελούσε δυνατά, ακόμα και αν στην πραγματικότητα το ότι μετρούσε Ένα... Ντύο... Τέσσερα... Ντέκα, μπορεί και να μην ήταν τόσο ξεκαρδιστικό.
Πήγα με μεγάλες προσδοκίες να τον ακούσω στην Τεχνόπολη, μπήκα μέσα ελαφρώς αργοπορημένη, ξαφνιάστηκα αρχικά με το ολόμαυρο styling, αναγνώρισα ένα ανέμελο νιάτο των 70s και απόρησα γιατί δεν μου φάνηκε αυτόματα συμπαθητικός, προσιτός, επικοινωνιακός.  Αυτό για τα τρία πρώτα λεπτά.  Γιατί αν και δεν άκουσα τίποτα παντελώς καινούργιο στην ουσία του, είναι ο τρόπος του, είναι η ιδιότητά του, η πορεία του, το παράδειγμά του, που σε συνεπαίρνει, σε προβληματίζει και σε φουσκώνει με ελπίδα για το μέλλον.  Ακόμα και αν είναι μια μακρινή φωνή από το Σιάτλ, το ότι γεμίζει ένα αμφιθέατρο στην Αθήνα και αφήνει πίσω του έναν απόηχο ενθουσιασμού, σημαίνει ότι κάπως, ίσως, κάποτε, μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα.
Ο Tom μάς υπενθύμισε ότι η εκπαίδευση δεν είναι ανταγωνισμός, είναι μοίρασμα σκέψης και εμπειριών.  'Οτι ο στόχος του με τα παιδιά είναι η αμφισβήτηση, γιατί σε μία δημοκρατία πολίτης με παιδεία δεν είναι αυτός που υπακούει αλλά αυτός που κάνει πολλές ερωτήσεις.  Πολίτης με παιδεία σε μια δημοκρατία είναι αυτός που συνεισφέρει στην κοινωνία με τρόπους που ξεπερνάνε την οικονομική προσφορά.
Τόνισε επανειλημμένα ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν μπορεί να βασίζεται σε "single line methods", δεν είναι εργοστασιακή γραμμή παραγωγής - κεφάλαιο μετά από κεφάλαιο, βιβλίο μετά από βιβλίο, βαθμός και μετά άλλος βαθμός γιατί έτσι δημιουργείται παιδί μετά από παιδί, όλα από το ίδιο καλούπι.
Βροντοφώναξε για τη σημασία του παιχνιδιού και πόσο λυπάται αυτούς που το αφήνουν πίσω τους σαν ανάμνηση από την παιδική ηλικία, εκείνους που δεν του δίνουν αξία και αναφέρονται σε αυτό "άστα μωρέ, απλά παίζουν" σαν να λένε "α, αυτό δεν είναι και τίποτα, είναι τέχνη" και ξαναέφερε στο προσκήνιο τη σημασία του λάθους.  Σε μία εκπαίδευση βασισμένη στο παιχνίδι, τα λάθη θέλουμε να είναι πιο πολλά από τις επιτυχίες, εκεί η τιμωρία σημαίνει υποταγή και αντίστοιχα η διαρκής επιβράβευση "butt kissing."  
Η εκπαίδευση που βασίζεται στο παιχνίδι είναι ο ορισμός της δημοκρατικής εκπαίδευσης, είναι η αρχή της διαδρομής σε μια ζωή που κυλάει μόνο μέσα από την απορία, την αναρώτηση, την αναζήτηση.
Αυτά τα εμπνευστικά πρόλαβα να σημειώσω.  Με ταυτόχρονο άγχος για το τί θα συναντήσουμε στο δημοτικό, με ελπίδα όλοι οι άνθρωποι που δεν ήξερα σε αυτό το κοινό να ήταν όλοι, μα όλοι εκπαιδευτικοί και με διάθεση να φέρουμε το χιπστερικό Σιάτλ στην Αθήνα - πώς όμως, με ποια μυαλά και με τί κόστος στο ξεβόλεμα, γύρισα αργά το βράδυ σπίτι.
Για να προετοιμαστώ για τις Ψηφιακές Γειτονιές, εκεί που οι τόσες άλλες αναρτήσεις που διαβάσατε τα έχουν πει καλύτερα και πιο συναισθηματικά από εμένα, εκεί που πραγματικά ενώ ξεκίνησα κουλαριστή με το που έφτασα μπήκα κι εγώ στο hype.
Ξαναλέω.  Ανεξάρτητα από οτιδήποτε, απ'το πώς εγώ περίμενα κάποιους ομιλητές και πώς μου βγήκαν, από το πώς εγώ συστήθηκα ή δεν συστήθηκα, από το πώς εντάχθηκα σε μία αν μη τί άλλο πολύ δυναμική κατάσταση, Μικροί Μεγάλοι σας ξαναευχαριστώ και πείτε ρε ότι γλείφω, δεν με νοιάζει.  Τεράστιο το βήμα, μεγάλο το ρίσκο, σημαντικό το aftermath, ήταν μία πραγματική αυτή τη φορά "σύνδεση" που στέφθηκε με επιτυχία.  Τοποθετήθηκε τόσο to the point ο Τάσος Παγκάκης που απλά κουοτάρω τα λόγια του αν και είμαι σίγουρη ότι θα τα έχετε δει και στην πρωτότυπη πηγή ήδη.

Κάποιοι θα πείτε, πεζά, και τι έγινε; Εγινε ότι για πρώτη φορά μια κοινότητα, ψηφιακή και πραγματική, μαζεύεται. Δεύτερον, είναι Κ Ο Ι Ν Ο Τ Η Τ Α ...όχι fans, όχι likes, όχι followers ενός καταπληκτικού αρθρογράφου αλλά μεγάλος πληθυσμός ομοειδών θεμάτων, ενδιαφερόντων: τις αλλαγές στη ζωή, την εκπαίδευση, τη διατροφή, την εμπειρία και συνεχή μάθηση του να μεγαλώνεις παιδιά.
Πάμε στα πιο μεγάλα.... Για φανταστείτε να ξεκινήσουν διαβούλευση για τις αλλαγές στην εκπαίδευση; Να συλλέξουν απόψεις και να προτείνουν λύσεις; Να παρέμβουν ως μία εν δυνάμει κοινότητα 600-800.000 πολιτών στα δημόσια θέματα που αφορούν τα νιάτα και το μέλλον; Να καλέσουν σε συνεργασία διεθνώς αναγνωρισμένους φορείς παιδείας, ώστε να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, για το πόσο λάθος θέματα συζητά; 

Δείτε πώς όλα μαγικά συνδέονται με τα λόγια του Teacher Tom.  Μπορούμε να το πάμε ένα σκαλί πιο πάνω.

Κλείνοντας, θα πω κι εγώ το δικό μου ως πανελίστρια, μου επιτρέπετε ε, ευχαριστώ ρε σεις που ήρθατε κοντά μου, μου συστηθήκατε και περισσότερο από όλα κατανοήσατε αυτά που είπα (και αυτά που έγραφε το μπλουζάκι μου ;-)).  Με κάνατε να αισθανθώ ότι είχα λόγο τελικά που βρισκόμουν εκεί.  
Κι αν έγιναν κι άλλα σχόλια, it's a free world, όπως δύναται να το αντιληφθεί ο καθένας με το μυαλό του, επεμβάσεις εκεί δεν κάνουμε, ή αλλιώς - το παίζω τώρα μούρη με το κλεμμένο, φυλαχθείτε - "αλήθεια δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο ιστορίες" (Jim Harrison).

Και του χρόνου, στο ΘΕΣΜΟ των Ψηφιακών Γειτονιών.

πι.ες: Α, και επειδή μας την είπε η Εύα κυρίες και κύριοι ότι πρέπει να δίνουμε και πιο πολλές πρακτικές συμβουλές, στο Adventure Park στη Μαλακάσα, πόσο τέλεια για πάρτυ ρε φίλε.  Και για ανοιξιάτικη Κυριακή και για μίνι απόδραση και για παραγγελία σουβλάκια από τον Ωρωπό, θα γουστάρετε τρελά. Σας φιλώ.

πι.ες2: Καλά, είχαμε και δύο αγόρια μαζί μας εξαιρετικά στην παρουσίαση.  Τον Ζήση Μπέλλα και τον Θοδωρή Τσεκούρα. Tί θα πει είναι φίλοι μου, εννοείται ότι πιάνεται.





24 σχόλια:

  1. Χάρηκα πάρα πολύ που σε γνώρισα απο κοντά.
    Δεν περίμενα κάτι άλλο...βασικά ήθελα να αγκαλιαστούμε και να φιληθούμε αλλά δεν το τόλμησα! Νομίζω πως αν το κανα θα με πέρναγες για εξωγήινο; Λέω εγώ τώρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είμαι λίγο της παγωμάρας ε; όχι, εντάξει, θα το δουλέψω :-)

      Διαγραφή
    2. Φοβήθηκα μην πεις " άσε μας κουκλίτσα μου"
      Οχι εντάξει μωρέ, σε πειράζω!

      Διαγραφή
    3. εννοείται, στο κρατάω για την επόμενη φορά ;-)

      Διαγραφή
  2. Άρχισα να σε διαβάζω όταν έμαθα πως θα είσαι ομιλήτρια. Σε είδα στις Ψηφιακές. Ήθελα να σου μιλήσω αλλά τελικά δεν το τόλμησα. Το μετανιώνω τώρα. Ναι, μπορεί να ήσουν λίγο "παγωμάρα" όπως γράφεις και στη Γιωργία παραπάνω αλλά πιστεύω ότι ήσουν αληθινή και ίσως λίγο πιο frozen λόγω άγχους;
    Πάντως μου άρεσες πολύ. Μίλησες απλά, σταράτα, αληθινά.
    Το μπλουζάκι σου απίθανο. Διαβάζω τα παιδιά φυσικά από την πρώτη μέρα.
    Αλλά τώρα αλήθεια, γράφεις ανάρτηση σε 15';;; Θα κόψω φλέβα!!! Πες μας το μυστικό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν είχα καθόλου άγχος Δήμητρα, είμαι ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!
      άκου τώρα το μυστικό: πληκτρολογώ γρήγορα.
      σε φιλώ.

      Διαγραφή
    2. Υποκλίνομαι στην ψυχραιμία, στη γρηγοράδα και στην αυθεντικότητά σου:)

      Διαγραφή
  3. Σε διαβάζω τόσο καιρό και τελικά είμαι τόσο χαζή που δεν σου μίλησα το Σάββατο! Πάντως κι εγώ ένιωσα αυτό το "όλοι μαζί" που περιγράφεις. Δεν ήταν απρόσωπο, ο καθένας μόνος του... Άντε, και του χρόνου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τελικά οι ψηφιακες μας άνοιξαν τους δρόμους να γνωρίσουμε ακόμα περισσότερα blogs! Χάρηκα που σε γνώρισα~!
    Kathy by anthomeli

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εντάξει...έχω ζηλέψει τρελά που δεν μπορούσα, να παρακολουθήσω τον Tom με όλα αυτά που έχετε γράψει όμως!!!

    Ας είναι...χαίρομαι, γιατί είσαι αυθεντική και σε απόλαυσα για άλλη μία φορά και χάρηκα, που έστω στο παρά πέντε, σε βρήκα για ένα "γειά" από κοντά!!

    Τα λέμε σύντομα! ;)


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σ'ευχαριστώ που με βρήκες, ήταν μια χαρά φινάλε ;-)
      τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  6. Yolina, τελικά ήμασταν και οι δύο στα ίδια μέρη για δύο συνεχόμενες μέρες και δεν μιλήσαμε μεταξύ μας. Ίσως φταίει ότι δεν είχαμε μέχρι στιγμής ανταμώσει online, οπότε το offline δε μας ήρθε και τόσο "φυσικά". Τελικά εμείς οι bloggers είμαστε άλλα φρούτα ;)
    Ελπίζω την επόμενη φορά να μιλήσουμε :)

    Ασπασία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να σου πω την αλήθεια μια χαρά φρούτα είμαστε, συμφωνώ πως αν δεν τον "ξέρεις" και καθόλου τον άλλο, ξέρω γω, ίσως δε σου βγαίνει και αυτόματα. λογικό.
      την επόμενη δεν θα έχουμε δικαιολογία :-)

      Διαγραφή
  7. Ημουν και εγώ στον Τομ και σκεφτόμουν πως είναι ο συνάδελφος που θα ήθελα να έχω κάθε χρόνο στη δίπλα τάξη...
    Να συζητάμε , να παίζουμε , να δημιουργούμε με τα παιδιά μας
    Το Σάββατο ήμασταν και στο ίδιο πάνελ

    Αντε και του χρόνου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μπράβο Άννα και εγώ εκπαιδευτικούς σαν εσένα ήθελα να κάθονται δίπλα μου στον Τομ. εκτός από το πάνελ - καλέ ναι, το ξέρω!

      Διαγραφή
  8. καλά τα λες. και στο πάνελ δηλαδή τέλεια τα είπες. τόσο που προκάλεσες άγχος σε εμένα. όμως ας έχει. είναι που έφυγα τρέχοντας για να θηλάσω την Ολυμπία για να κοιμηθεί, είναι λίγο που κόμπλαρα που σας είδα όλες να γνωρίζεστε και εγώ να μην ξέρω τι να πω, είναι που δεν έφερα και μία μπουγάτσα με κρέμα για να σας εντυπωσιάσω_δεν γνωριστήκαμε κ από κοντά. Θα συμφωνήσω σε όλα όσα έγραψες (θα καταφέρω και εγώ κάποια στιγμή να γράψω όλα όσα θέλω) θα μείνω σε αυτό το υπέροχο που έζησα και εγώ: είναι που πρέπει να παραδεγιματιστούμε από αυτόν τον Teacher Tom, τον τόσο απλό και χωρίς βαρύγδουπες έννοιες ομιλία του. Να γυρίσουμε στα απλά. και στα ουσιαστικά. Στην αγάπη και τον σεβασμό για τα παιδιά μας, τους γύρω μας. Χωρίς να πρέπει να γίνουμε SUPER moms

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. λάθος, λάθος που δεν έφερες την μπουγάτσα και αν μας είδες να γνωριζόμαστε, εμένα count me out, δεν ήξερα και τόσες.
      αυτό με τα απλά και τα ουσιαστικά το σκέφτομαι και εγώ, αλλά μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας με παίρνει η μπάλα και ξεχνιέμαι.
      τώρα που έχουν γίνει διάφορα στη ζωή μου θα το έχω περισσότερο "σημαία". θα τα λέμε. και θα τα γράφουμε.

      Διαγραφή
  9. Εξαιρετική...όπως πάντα! Συμφωνώ για τις Κοινότητες και για τη δύναμη τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να είσαι καλά, για να δούμε τί θα δούμε... και τί θα κάνουμε βεβαίως.

      Διαγραφή
  10. Δε βόλεψε να έρθω να παρακολουθήσω αυτόν τον δάσκαλο. Εχω διαβάσει τόσα, που πραγματικά νιώθω πως έχασα σπουδαία εμπειρία. Κάποια στιγμή θα βολέψει. Εγώ έχω μια ένσταση ως προς τη δήλωσή σου για το μπλογκ "για την Ιωάννα". Θεωρώ πως είναι προτιμότερο να διαβάζει κάποια μαμά όσα γράφεις εσύ εδώ. Μην παρεξηγηθώ είχα συγκινηθεί πολύ. Μου θύμισε έντονα η αφήγηση την ταινία Lorenzo's oil http://www.imdb.com/title/tt0104756/ που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και είναι εξαιρετική, αν δεν την έχεις δει θα σου αρέσει. Δυστυχώς οι σπάνιες ασθένειες είναι πολλές, και μακάρι κανείς μας να μην σταθεί άτυχος. Οι γονείς έκαναν ο,τι μπορούσαν και έμεινε μια σελίδα δυστυχώς γεμάτη πόνο παρόλη την ενημέρωση. Προσωπικά δεν μπορώ να διαβάσω ξανά αυτό το μπλογκ. Σίγουρα αφορά κάποιους ανθρώπους γιατί περνούν δύσκολες στιγμές. Αυτό το ρόλο της σελίδας ως κοινότητα τον αναγνωρίσω. Αλλά κατά τα άλλα δεν μπορώ να βρω κανένα σημείο ταύτισης. Αυτού του "είδους" ο πόνος των ανθρώπων, δεν είναι από τα θέματα που μπορώ να διαχειριστώ καλά. Να γράψω πόσο λυπάμαι δεν μου αρέσει. Ενώ εδώ μου αρέσει να έρχομαι και να διαβάζω και να αλληλεπιδρώ. Δεν χρειάζεται να γράφω συνέχεια πόσο πονώ ή λυπάμαι, ούτε να δίνω κουράγιο που εν τω μεταξύ έχω χάσει.
    Οπότε "not just mums" for me! Ο,τι και να παραγγέλνεις!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τζωρτζίνα συμφωνώ απόλυτα στο ότι το blog της μαμάς της Ιωάννας δεν είναι δυναμικό ή διαδραστικό με την έννοια που καταλαβαίνουμε όλοι. Ούτε τέθηκε από εμένα σημείο σύγκρισης με άλλα blogs.
      Παρόλα αυτά, εκείνο που ήθελα να πω είναι ότι μέσα από το blogging και εκτός από την προσωπική μας ψυχανάλυση ή ψώνιο ή ανάγκη ή όπως θέλεις πες το, και μέσα από την δυναμική μας σαν "κοινότητα" είναι καλό να οργανωνόμαστε και για άλλου τύπου δράσεις που μπορεί να είναι για παράδειγμα ενημέρωση για μία όχι και τόσο σπάνια ασθένεια. Μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα τέτοιου τύπου και ομολογώ ότι αυτό εμένα μου λείπει. Η "υπερβολή" αν θες στη σύγκριση με το δικό μου blog ήταν καθαρά για να κινήσω το ενδιαφέρον για κάτι που αφορά την ευρύτερη ομάδα των μαμάδων, και ιδιαίτερα των μελλοντικών.
      Σ'ευχαριστώ για το σχόλιο, φιλιά πολλά.

      Διαγραφή