9.4.13

Τα ρεβύθια και τα εμπόδια.

Κανένα παιδί πιστεύω δεν τα κάνει όλα εύκολα - στο χώρο σας, αβίαστα, με εχεμύθεια και όλα αυτά.
Εμένα ο γιος μου ας πούμε, τρώει με τρομακτική ευκολία σαλάτα.
Καταβροχθίζει ρεβύθια, κάνει γιάμι για τη φασολάδα και εκστασιάζεται μπροστά από τα μπρόκολα του Βασιλόπουλου.
Συνεργάζεται άψογα με τους γιατρούς, ακόμα και όταν του έβαλαν καθετήρα, πίνει τα φάρμακα που πρέπει χωρίς να χρειαστεί να το πω δεύτερη φορά και μπορεί να περάσει μία ώρα μπροστά από ράφια που ξεχειλίζουν παιχνίδια χωρίς να αγοράσει αλλά ούτε και να απαιτήσει τίποτα, παρά μόνο ένα δώρο για το πάρτυ του φίλου του.   
Ωραία όλα αυτά.  Ώριμα.  Ξεκάθαρα.  Με μερικά αυτοθαυμάζομαι κιόλας του τύπου "καλά, τί μαμά είσαι ρε πούστη μου".  Μάλιστα όποτε μου τη λέει για κάτι η δική μου η μαμά, της πετάω και κάτι τέτοια ψαρωτικά - ναι, αλλά είδες πώς έχω μάθει το παιδί να σέβεται το θέατρο, και την αποστομώνω.  
Το γιογιό; Εύκολο. Να τρώει μόνος του από νωρίς κανονικές τροφές με μαχαίρι και πηρούνι; Παιχνιδάκι.  Να κλείνει την τηλεόραση όταν περνάει το δεκάλεπτο; 'Ελα τώρα σε παρακαλώ.  Να μην πειράζει την μύτη του μπροστά σε όλο τον κόσμο; Eεεε, όχι, αυτό πάει στην άλλη λίστα.
Και μετά αρχίζουν τα Δύσκολα.
Δεν ξέρω και πώς να τα χαρακτηρίσω.  Μπορεί έλλειψη αυτοπεποίθησης, ίσως μειωμένος βαθμός ανεξαρτησίας, δύσκολη προσαρμογή στα καινούργια, εκεί που η προσωπικότητά του δεν έχει αναγνωριστεί και ο ίδιος δεν έχει ακόμα τεστάρει τις υπόλοιπες δέκα - δεκαπέντε που κινούνται γύρω του, εκεί που δεν είναι ακόμα αποδεκτός, εκεί που είναι ίσως ο πιο μικρός, εκεί που δεν έχει τη σφραγίδα του "αρχηγού", Εκεί Που Χάνει.
Δύσκολη πολύ για τον W. η προσαρμογή στο σχολείο, δύο ολόκληροι μήνες πέρασαν με απίστευτα πρωινά κλάματα.  
Δύσκολο να τον πείσεις να πηγαίνει κολυμβητήριο χωρίς εμάς, με τους συμμαθητές του, την ημέρα της κολύμβησης δεν μπορούσα καν να τον "διώξω" με την τσάντα από το σπίτι.  Μέχρι που το σταμάτησε, τον κούρασα και με κούρασε, εξαντληθήκαμε.
Τεράστιο θέμα και το δημιουργικό εργαστήριο - όταν πήγαινε, πιο μικρός.  Τις μισές φορές φεύγαμε με απίστευτα ζόρια και άλλες τόσες πάγωνε και δεν είχε καμία συμμετοχή σε κάποιο κομμάτι του προγράμματος.  
Αδιανόητη η εμπλοκή του στις χριστουγεννιάτικες γιορτές του σχολείου.  Και πέρυσι είχαμε και εμείς ενεργό κομμάτι, all together on stage, το σώσαμε, φέτος φύγαμε.  Απλά.
Και τώρα ο Walter ξαναχτυπά - σιγά που δεν.  Με τον στίβο αυτή τη φορά.
Με τον στίβο που μόνος του επέλεξε, που πήγαινε έβλεπε και παρακαλούσε να μπει μέσα, που μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα του τρίπλεξ (λόγω ενός παλιού φυσήματος στην καρδιά) μας είχε ζαλίσει τα αυτιά, που μόνο που δεν έκανε εφτά κωλοτούμπες στον αέρα όταν του είπαμε ότι επιτέλους ξεκινάμε.  
Όλος αυτός ο ενθουσιασμός μέχρι την πρώτη φορά.  Γιατί μετά, σ'ένα καινούργιο περιβάλλον, με παντελώς αδιάφορους προπονητές, χωρίς τη στοιχειώδη καθοδήγηση, μέσα σ'ένα άγνωστο και ανομοιογενές group παιδιών, ο δικός μου κόλωσε.  Με αποτέλεσμα όσες, λίγες, φορές πήγε, να κουραστεί, να λαχανιάσει, να ζητάει από τον μπαμπά του να είναι συνεχώς δίπλα και τελικά, να βάλει τα κλάματα και να αποχωρήσει.  Δύσκολα.
Δεν ξέρω πόση υπομονή και pampering χρειάζεται, έχει μεγαλώσει σ'ένα περιβάλλον που ξεχειλίζει το συναίσθημα και η τρυφερότητα, πηγαίνει σ'ένα σχολείο που πρωταρχικό ρόλο έχει η αγκαλιά και η επιβράβευση και πηγαίνει εκεί γιατί και εγώ είμαι αυτής της σχολής, οπότε απαντάω αυτόματα σε κάποιο εύκολα διαδακτικό-και-κουνάω-και-δάχτυλο σχόλιο του τύπου "μα το πιο σημαντικό σε αυτές τις ηλικίες είναι το παιδί να παίρνει απεριόριστη αγάπη από παντού, ΜΗΝ ΤΟ ΦΟΒΑΣΑΙ", αλλά παράλληλα προβληματίζομαι γιατί νιώθω ότι παραιτείται αν αυτόματα δε γίνεται αποδεκτός.  Αλλά αυτόματα.
Παρόλα αυτά και αυτοί οι σύλλογοι, οι προπονητές, τα σωματεία -whatever, είμαι σκράπας με τον αθλητισμό από πολύ παλιά- μεγάλη αδιαφορία ρε φίλε.  Δεν λέω, ας μην αρχίσουν τα φιλάκια με τον πιθανό μελλοντικό Usain Bolt, αλλά ξέρω γω, ένα mini welcome, ένα "έλα να σου δείξω πώς το κάνουμε, μη στεναχωριέσαι θα τα καταφέρεις την επόμενη φορά, δε χρειάζεται να κερδίζεις πάντα αλλά να προσπαθείς, μην φοβάσαι επειδή κουράζεσαι δεν έχεις ακόμα συνηθίσει" κάποιο τέλος πάντων από αυτά τα τσιτάτα, ρίχτο κι εσύ ρε αθληταρά να πάει στο διάολο.
Και τους κάνουμε Σπαρτιάτες μετά από κανα εξάμηνο, έλεος πια.
Είμαι σε σύγχυση.
Καλό απόγευμα.






22 σχόλια:

  1. Καταβροχθίζει ρεβύθια, κάνει γιάμι για τη φασολάδα και εκστασιάζεται μπροστά από τα μπρόκολα του Βασιλόπουλου;;;; Θα τρελαθώ!

    Πόσο έτων είναι ο walter είπαμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χθες μου είπε η κυρία που προσέχει το φραουλάκι ότι έφαγε ένα πιάτο ρεβίθια, λέγοντας "είναι τόσο φρεπτικά". Ναι ένιωσα κ εγώ γαμάτη μάνα. Είναι πολύ ευπροσάρμοστη και κοινωνική αλλά...μπορεί να γίνει πανικός αν δει μασκότ ή φιγούρα πλαστική σε "ανθρώπινο μέγεθος", για κλόουν δεν το συζητώ, έχουμε φύγει κακήν κακώς από πάρτυ και φοβάται να δοκιμάσει καινούργια πράγματα, όπως ένα καινούργιο παιχνίδι σε μια άγνωστη παιδική χαρά. Έχω αναρωτηθεί κ εγώ γιατί να συμβαίνει αυτό και δεν νομίζω ότι είναι θέμα αγάπης που λαμβάνει αυτός ο φόβος και η ανασφάλεια. Κι αυτοί στο σύλλογο που λες τόσο "επαγγελματίες"; Δεν είναι λογικό ότι τα παιδιά θέλουν άλλη προσέγγιση και προσοχή και βοήθεια στην προσαρμογή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. λογικό είναι, δεν γίνεται όμως. δυστυχώς.

      Διαγραφή
  3. Τι θα μπορούσα να πω...τίποτε. Το κάθε παιδί έχει τις ιδιαιτερότητες του. Keep the good work!!!Θα μεγαλώσει κι εσύ μαζί του...Μπορεί να μην είναι "Σπαρτιάτης" αλλά, "Αθηναίος πολίτης"...ακόμη πιο τέλειο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λοιπόν, άκου! Η δικιά μου δεν τρώει τα ρεβύθια και μόλις δει μπρόκολο του Βασιλόπουλου στραβομουτσουνιάζει (ίσως επειδή είναι καλός στου πουλιού το γάλα, της πηγαίνει κόντρα μέσα της-δεν ξέρω).

    Αντιθέτως δεν είχε κανένα πρόβλημα προσαρμογής.
    Ήταν και είναι πανεύκολη σε όλα αυτά. Όμως, όταν κάποια στιγμή ξεκίνησε βόλλεϋ φέτος τις πρώτες φορές πήγαινε με δισταγμό.
    Όντως από πλευράς προπονητών τα πράγματα και σε εμάς ήταν πιο "σκληρά" (ίσως πιο αυστηρά-να είναι πιο σωστή έκφραση) και επειδή είχε ένα εύρος ηλικιών έως +3 χρόνια περίπου, αυτό την έκανε να αισθάνεται άβολα.

    Αυτό που έκανα, ήταν να μιλήσω στην προπονήτρια και να της εξηγήσω, ότι χωρίς να θέλω να την "χαϊδέψει" ή να την μεταχειριστεί διαφορετικά, να την κάνει να αισθανθεί σημαντική μέσα στην προπόνηση (δίνοντάς της μία σημασία πού και που-ότι την παρακολουθεί). Η αλήθεια είναι, ότι με άκουσε και το εφάρμοσε αμέσως και πλέον η μικρή πάει με χαρά!

    Επιπλέον θα σου πω, ότι τις πρώτες φορές ήμουν κι εγώ εκεί την ώρα της προπόνησης, κάτι που δεν βοηθούσε τελικά. Με έβλεπε και με το παραμικρό, ερχόταν και μου γκρίνιαζε ή ήθελε να εγκαταλείψει. Αποφάσισα να την αφήνω και να φεύγω (να μην είμαι στο οπτικό της πεδίο τουλάχιστον).
    Σκέφτηκα ότι όπως στο σχολείο, διαχειρίζεται τα πάντα μόνη της μια χαρά και χωρίς κανένα πρόβλημα, έτσι θα πρέπει να είναι και εκεί. Και σε πληροφορώ, ότι πέτυχε!

    Πλέον πηγαίνει στην προπόνηση με χαρά. :)

    Εύχομαι να σε βοήθησα έστω και λίγο!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. συμφωνώ στο κομμάτι συζήτησης με την προπονήτρια. όταν ξαναξεκινήσουμε την προσπάθεια βέβαια, γιατί τα παράτησα εγώ λίγο πιο γρήγορα από εκείνον.

      Διαγραφή
  5. καλημέρα
    Έχω και γω δυο παιδιά(5μιση Νεφέλη και 3 Άγγελος) τα οποια προσπαθώ να μεγαλώσω κάνοντας τα τρυφερά, ανεξάρτητα, χαρούμενα και... καλά παιδιά και να τους παρέχω όσα περισσότερα ερεθισματα και ευκαιρίες μπορώ.. όλα καλά μέχρι εκεί(εδώ τελειώνει το δικό μου ροζ συννεφάκι..) μετά μπαίνουν στην "μέση" η προσωπικοτητα του κάθε παιδιού και οι εξωτερικοί παράγοντες.Η Νεφέλη είναι ένα παιδί που κάνει παντού φίλους και προσαρμοζεται σε όποιο περιβάλλον και αν τη βάλεις όταν όμως την πήγα κολυμβητήριο με αδιάφορες όπως λες προπονήτριες και ένα χάος από παιδάκια ,το κλάμα έτρεχε ποτάμι από το σπίτι. Οπότε τα παράτησα γρήγορα. Απο Την άλλη στο μπαλέτο που είχε φαγωθεί να την πάω παρόλο που και κει έχει πολλά παιδάκια και οι δασκάλες είναι λίγο "Φραου Χελγκα" στην αρχή μου έκανε 1-2 παράπονα αλλά όταν είδε ότι δεν επεμβαίνω το κατάπιε και 2 χρόνια τώρα δεν έχει χάσει μάθημα.
    Συμπέρασμα
    1. Μάλλον δεν της πολυαρεσε η κολύμβηση
    2.Η ζωή είναι δύσκολη(τι λέω πρωί πρωί) και συνέχεια τα παιδιά μας θα βρίσκουν μπροστά τους ανθρώπους που (για να το πω ευγενικά) δεν θα τα βοηθούν να εξελιχθούν και πρέπει να τους μάθουμε να ξεπερνούν τα εμπόδια για να κάνουν αυτό που γουστάρουν .
    Και ως γνωστό when life throughs you lemons make a lemonade...
    φιλιά
    Χριστίνα
    ΥΓ Τώρα αν αυτά πρέπει να τα μάθουν από τα 5 τους είναι ένα θέμα...
    ΥΓ2 ολοκληρη έκθεση ιδεών έγραψα αλλά εθιξες θέμα που το σκεφτομαι πάρα πολυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σ'ευχαριστώ για την έκθεση ιδεών, μου αρέσει να τις διαβάζω :-)

      Διαγραφή
  6. Όπως ακριβώς περιγράφεις τον γιό σου, είναι η κόρη μου. Ένα καλόβολο παιδί. Αλλά όσον αφορά στις καινούριες δραστηριότητες (σχολείο, αθλητισμός, κλπ) αλλά και τις σχολικές γιορτές....ντρέπεται και είναι μαζεμένη. Είναι 7 ετων κ φέτος πηρε μέρος σε γιορτή σχολείου για την 25η Μαρτίου αλλά χωρίς να φορέσει στολή και με φωνή που μόλις ακουγόταν. Ήταν μια υπέρβαση. Δεν την πιέζω να κάνει κάτι που δεν θέλει γιατί δεν θέλω να το πάρει στραβά. Με συζήτηση το καταφέραμε. Όσο για αθλητισμό, την είχα γυρίσει σε μπαλέτα,χορό, καράτε, κολυμβητήριο και με τίποτα! Είδε μια μέρα τραμπολίνο/ενόργανη κ ενθουσιαστηκε. Ψάξαμε, βρήκαμε και αυτό ηταν. Πηγαίνει με χαρά και πρώτη φορά την βλέπω έτσι. Ουτε με ήθελε δίπλα της ουτε τιποτα. Βέβαια για γιορτή στο τέλος της χρονιάς ούτε λόγος!
    Μήπως δεν έχει βρει ακόμα αυτό που θέλει ο Walter?
    Από την άλλη μπορεί να μην θέλει κ τίποτα.
    Αγχωνόμαστε καμιά φορά επειδή βλέπουμε άλλα παιδάκια που είναι κοινωνικά κ προσαρμοστικά, αλλά κάθε ένα είναι μια διαφορετική προσωπικότητα. Δεν κάνεις κάτι λάθος εσύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θα σου μιλήσω για εμένα (παιδιά δεν έχω ακόμη) αλλά στη παιδική μου ηλικία ήμουν αυτό που περιγράφεις παραπάνω. Μην ανησυχείς θα τη βρει τη κλίση του και θα κουμπώσει κάπου. Θα γίνει η ψυχή της παρέας και θα είναι τόσο κοινωνικός που οι φίλοι του θα τον παρακαλούν να σηκωθούν να φύγουν από φιλικό σπίτι και εκείνος ακόμη θα κουβεντιάζει περπατώντας προς την εξώπορτα. Εμένα αυτό που με βοήθησε και με βοηθά ακόμη (γιατί το ομολογώ όταν αφορά κάτι καινούργιο κ ξένο, από μέσα μου τρέμω. Καλή ώρα τώρα που πρέπει να ξεκινήσω πιλάτες για λόγους υγείας και το τμήμα είναι ήδη συγκροτημένο και ιδρώνω μόνο με τη σκέψη ότι θα είμαι το new kid on the block), είναι να εντοπίσω κάποιον - κάποια που θα μου κάνει το περισσότερο κλικ και θα του πιάσω δειλά τη κουβέντα, χρησιμοποιώντας το βαρύ όπλο που λέγεται χιούμορ και αυτοσαρκασμός sometimes. Αν βρω ένα άτομο να κουμπώσω να μπορώ να πω έστω ένα γεια μέσα στην ομάδα, τότε χαλαρώνω, αν όχι φεύγω με ελαφρά.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, καταλαβαίνω, σκέφτομαι όμως ότι καμια φορά είναι κρίμα να χάνεις εμπειρίες/ευκαιρίες επειδή δεν βρίσκεις άνθρωπο να κουμπώσεις ακριβώς όπως τον θες εσύ. θα βρει πάντως τον τρόπο του, όπως όλοι μας. είμαι σίγουρη.

      Διαγραφή
  8. I mama o mpampas kai o Walter de ftaine se tipota... Yolina to provlima einai oi amorfwtoi antipaidagogoi tixaioi proponites ( paizei na einai kai apo tis xeiroteres fares pou exw erthei se epafi pote ws prwin kwpilatisa). An lew an estw kai enas apo aftous ekane estw ena basiko 2wro panw sti paidagvgiki i estw sti paidiki psixologia tote o Walter kai to kathe allo paidaki ekei exw tha mathaine na agapa ton athlitismo. Gia psaxe omws kai esi na deis mipws vreis kamia alli omada (giati kapoies fores iparxoun kai merikoi me ligo mialo). An pali oxi valte athlitika kai trexete oloi mazi :)
    adaoslo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πάντως πολλή αδιαφορία, έχεις δίκιο στο κομμάτι του πώς θα μάθουν να αγαπούν τον αθλητισμό.

      Διαγραφή
  9. Αν και η άποψή μου είναι πολύ υποκειμενική και ενδεχομένως και λάθος, γιατί δε γνωρίζω ούτε εσένα ούτε το παιδί σου και είναι η 2η φορά που διαβάζω ανάρτησή σου, θα τολμήσω να κάνω μία υπόθεση. Μήπως ο Walter είναι δεμένος μαζί σας (μαμά+μπαμπά) σε τέτοιο βαθμό που όταν μένει μόνος του δεν αισθάνεται την ασφάλεια και την αγάπη που απλόχερα του προσφέρετε εσείς στο περιβάλλον του σπιτιού ή σε οποιοδήποτε άλλο περιβάλλον τον συνοδεύετε; Και η απομάκρυνσή σας του προκαλεί λίγο ανασφάλεια; Γιατί πολύ απλά οι άλλοι (προπονητής, δάσκαλος, κλπ) δεν τον κάνουν να αισθάνεται όπως τον κάνετε εσείς να αισθάνεται;
    Λέω εγώ τώρα...

    Πάντως, πιστεύω πώς όλα είναι θέμα χρόνου. Μην τον φοβάσαι, θα προσαρμοστεί. Απλά σε άλλον παίρνει περισσότερο χρόνο και σε άλλο λιγότερο.

    Χαίρομαι που σε e-γνωρίζω. Θα τα πούμε από κοντά σε 10 μέρες.
    Ασπασία :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν τον φοβάμαι,αλλά κατά τη δική μου γνώμη η πολλή ασφάλεια και αγάπη δημιουργεί ταυτόχρονα και πολλή αυτοπεποίθηση. δεν θέλω να κάνω εκπτώσεις σε αυτό, αλλά καταλαβαίνω πώς το εννοείς vs. προπονητή/δάσκαλο.

      Διαγραφή
  10. Μην ανησυχείς, θα σου φέρω ως παράδειγμα τον εαυτό μου. Ως παιδάκι ήμουν και εγώ καλόβολο, ευγενικό, πειθαρχημένο και λάμβανα πολύ αγάπη και ενθάρρυνση από τους γονείς μου. Μέχρι που με γράφουν κολυμβητήριο και πετυχαίνω απαράδεκτους προπονητές, που όχι μόνο δεν μου έδιναν σημασία, αλλά με άφηναν μικρό παιδί να κλαίω γοερά και να αναζητώ τον μπαμπά μου στις κερκίδες. Δύο εμπειρίες μου προκάλεσαν ψυχικό τραύμα και πίστεψέ με τις θυμάμαι έντονα μέχρι σήμερα: στην πρώτη η προπονήτρια μας πέταξε μια μπάλα στην άλλη άκρη της πισίνας και μας είπε ορθά κοφτά να πάμε να την πιάσουμε. Εγώ δεν τα κατάφερα, ήπια τόνους νερό και έβαλα τα κλάματα. Στη δεύτερη, είχα δέσει σφιχτά κόμπο το σωσίβιό μου και αντί να με βοηθήσει να το λύσω αδιαφορούσε επιδεικτικά. Στα λέω αυτά γιατι πιστεύω ότι δεν φταίει το γεγονός ότι στο σπίτι το παιδί είναι γεμάτο αγάπη, ασφάλεια και προστασία από τους γονείς τους, θα βρει τους ρυθμούς του και θα προσαρμοστει. Όταν αργότερα οι γονείς μου με έγραψαν ενόργανη και βρέθηκε ένας προπονητής που ασχολήθηκε πραγματικά μαζί μου, ανυπομονούσα να πάω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ρε σεις, με βάζετε σε σκέψεις με την ενόργανη!!

      Διαγραφή
  11. Μιά χαρά τον βλέπω τον W, μην αγχώνεσαι. Εαν ήταν διαφορετικά, θα αγχωνόσουν γιατι ενα τοσο προσαρμοστικό παιδί δεν θελει με τίποτα να φάει μπρόκολα...έτσι κάπως πάει η μουρλο-μαμαδοσύνη μάς.

    Δεν γουστάρει τα καινούργια και δεν πάει τους ξινούς προπονητές...ε, και; Δίκιο έχει. Το νιώθω το παιδί, I really do. Εαν με έβαζες τώρα να πάω καινούργια και ψάρουκλας σε ομάδα στίβου, με ψιλο-μπρουτάλ προπονητή, στάνταρ μπορεί να έβαζα και εγω τα κλάματα και να ήθελα την μαμά μου. Στάνταρ όμως.

    Ο W. θα μεγαλωσει και θα σε εντυπωσιάσει, είμαι σίγουρη. Προς το παρόν θέλει τώρα την μαμα και τον μπαμπά που περνάει τοσο καλά και παίρνει τόση αγάπη. Δεν ειναι κακό. Μαλλον πολύ έξυπνο θα το έλεγα.

    ΝΑ τα θυμάσαι αυτα οταν μπει στην εφηβεία και σου ειναι όλα "ασε με ρε μάναααα, μην με πρίζεις" και τρέχεις σε ημι-πυτζαμοειδή κατάσταση να τον σοφεράρεις πίσω απο τα διάφορα νυχτερινά πάρτυ ενω αυτός θα θελει να μείνει παραπάνω.



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τί να τα θυμάμαι απλά; τα γραπτά μένουν. θα διαβάζει και θα γελάει.

      Διαγραφή