19.7.13

The holiday combo.

Γυρίσαμε την Τρίτη από ένα μακρύ σαββατοκύριακο με φίλους και παιδιά.
Τέσσερα ζευγάρια, τέσσερα παιδιά λάιβ, ένα σε κοιλιά και η φάση από μακριά λίγο ανομοιογενές μείγμα αν δεν μας ξέρεις, ας είναι καλά οι σινγκλ που ξεπατώθηκαν στο σκάψιμο, στη βαρκούλα πάνω κάτω και στις αγκαλιές.
Η συνταγή για τέτοιες μίνι ή μάξι διακοπές είναι όλοι μαζί γαμώ και λίγο χωριστά, δε χαλιόμαστε πάλι.
Θυμάμαι παλιά, πολύ παλιά, που είχαμε πάει στη Μήλο καμια δεκαριά άτομα και έπεφτε φουλ γκρίνια - άλλος ήθελε να πάει να φάει μετά τη θάλασσα, άλλος να κάτσει στην παραλία με μπίρες μέχρι να σκοτεινιάσει, άλλος να ξυπνήσει το μεσημέρι (εχμ) και άλλος να πάει να εξερευνήσει την πιο δυσπρόσιτη παραλία από το χάραμα.  Εντάξει, πιο νέοι, πιο ωραίοι, χωρίς μεταφορικά μέσα και με υψηλές προσδοκίες από το δεκαπενθήμερο των διακοπών - να βγούμε, να πιούμε, να πηδηχτούμε, να περάσουμε σούπερ όπως θα έλεγαν κάποιοι τώρα με το ε τραβηγμένο και έξι θαυμαστικά ουρά.
Τώρα πια δεν την παλεύω τέτοιου τύπου γκρίνια.  Και γι'αυτό δεν πάω διακοπές με ανθρώπους κου κου ρου κου, γνωριμίες καινούργιες - κι ας έχουν παιδιά - γιατί το μόνο που με ενδιαφέρει εκτός από το να περνάμε καλά μαζί με τα κουβαδάκια, τα κοκτέιλ, τα τάντρουμ και το καλαμαράκι γόνο, είναι να μη ζορίζομαι.
Ξέρω ακούγεται απλό, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο παιδιά, χωρίς πλάκα τώρα.
Ξαναέκανα τσατ με τη Θάλεια (κάπου την έχω αναφέρει πάλι, σιγά μη θυμάστε) και μου έλεγε πως τώρα λίγο παλεύει στο συντονισμό των φίλων με το δικό της πρόγραμμα - έχει ένα μωρό και πρέπει να ψάχνει σκιές, χώρο για καρότσια, τσαντάρες που χωράνε μέσα όλο το σπίτι compressed, κάποιον να την σηκώνει από το κρεβάτι πολύ πρωί και κάποιον να την στέλνει για ύπνο το βράδυ όταν τα υπόλοιπα παρτάλια είναι στο πικ των φιλοσοφικών συζητήσεων (αυτά τα τελευταία είναι δικά μου ε, μην τη σχολιάζετε την κοπέλα).  Δεν συντονίζεται απόλυτα γιατί πιστεύω, επειδή το έχω περάσει και εγώ, ότι εκείνη ζορίζεται πιο πολύ να μη γίνει βάρος από ότι το βιώνουν οι άλλοι γύρω της.
Ούτε που θυμάμαι όταν γέννησα τον Βάλτερ πόσο καιρό έκανα να καλέσω άνθρωπο σπίτι από αυτά τα καλέσματα τα κανονικά εννοώ, που ανάβεις κεριά στη βεράντα και πίνεις κρασί μασουλώντας πατατάκια με θαλασσινό αλάτι (έχει και ποταμίσιο, δεν ξέρω) και μαύρο πιπέρι και κουτσομπολεύεις με χάχανα το ανθρώπινο είδος.  Δηλαδή παρακαλούσαν οι άνθρωποι να έρθουν να αράξουμε και ας θήλαζα, και ας σηκωνόμουν κάθε δεκάλεπτο και ας εξαφανιζόμουν για να ξαπλώσω δίπλα στο μωρό μέχρι να ξανακοιμηθεί, να το αλλάξω, να ελέγξω αν ζεσταίνεται, αν κρυώνει, αν αναπνέει.
Το έκανα σιγά σιγά με πολύ πολύ δικούς μου ανθρώπους που δεν έδιναν απολύτως καμία σημασία ούτε στις υστερίες ούτε στις ενοχές μου, που με πίεσαν να είναι εκεί, που απαίτησαν να βγουν με τα παιδιά μου βόλτα, να τα πάω στο σπίτι τους, να φύγουμε όλοι μαζί ένα σαββατοκύριακο, να είναι στη ζωή μας.
Σκέφτομαι ότι με κάποιους ανθρώπους μας ενώνουν τα παιδιά.  Με κάποιους άλλους τα φεστιβάλ, με άλλους τα σόσιαλ μίντια και με άλλους η δουλειά.  Δεν είναι κακό.  Το δυσκίνητο είναι όταν θες να τους κάνεις όλους να τους αφορούν όλα. Πήγα πέρυσι σε μία συναυλία με μία μαμά και νομίζω ότι ήταν η χειρότερή μου έβερ.  Καλά υπερβάλλω αλλά μου τα πρηξε, καλοπροαίρετα πάντα, γιατί νόμιζε ότι βγήκαμε για σμολ μαμαδίστικο τοκ.  Αντίστοιχα έχω φίλη που δεν πολυτρελαίνεται με τα παιδιά και προτιμώ να τη δω λιγότερο, αντί να ζοριστούμε και να φορέσουμε και οι δύο το προσωπείο της γλυκούλας αγαπημένης.  Επίπεδα φιλίας, γνωριμιών, ανοχής.
Και μια ειδική θέση στην καρδιά μου για τους μαγικούς εκείνους ανθρώπους μετρημένους στα δάχτυλα, που παίρνουν όλο το combo χωρίς να διαμαρτύρονται κι ας μην τους αρέσει πολύ η σως με τσένταρ και μπέικον.  Αυτούς θα τους κουβαλάω μαζί μου όλο το φετεινό καλοκαίρι και για πολλά χρόνια ακόμα.


13 σχόλια:

  1. Έτσι είναι..φαντάσου αυτή την παρέα των 10 με παιδιά! Γίνεται, δεν γίνεται.. Δυστυχώς πρέπει να περάσουμε από καναδυό πειραματικά Σ/Κ για να δούμε ότι ταιριάζουμε. Μπορεί να ταίριαζες με το ζευγάρι πριν (προ τερατακίων εποχή) αλλά να μην τους μπορείς σαν γονείς! Και από ζόρια..άσε..να λείπουν! Ε, δεν θα τα έχουμε και στις διακοπές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, ναι, το έχω πάθει και αυτό το τελευταίο και το φέρνω πολύ βαρέως πρέπει να ομολογήσω.

      Διαγραφή
  2. Πόσο ταιριάζω απόλυτα με αυτό που γράφεις στο τέλος. Είμαι η πρώτη της παρέας που παντρεύτηκε-γεννοβόλησε και με τρόμαζε λίγο το πώς θα πάρουν οι υπόλοιπες φίλες την όλη αλλαγή στη ζωή μου. Γιατί ήθελα να ξέρουν ότι θα είμαι πάντα η φίλη που αγάπησαν, απλά θα έχω σχεδόν πάντα μαζί μου παρεάκι, Γιατί κακά τα ψέματα, εκείνες θα μου έλεγαν για τα ξύδια, τον μαλάκα που δεν τηλεφώνησε ποτέ κτλ κτλ και εγώ για τις πάνες που δεν προκαλούν στην κόρη μου σύγκαμα και τον αποτυχημένο θηλασμό του "θείου" βρέφους.
    Τελικά τη βρήκαμε την άκρη μας. Και χαίρομαι γιατί περνάμε καλά όλοι μαζί, με το τσένταρ και το μπέικον, αν και κάνουν δίαιτα αυτό τον καιρό. Και επειδή υπάρχει η καλή θέληση θα πιούμε τα ποτά μας μπαλκονάτα, για να μη χρειαστεί να ξεβολευτώ με το παιδί και μια μέρα θα πάρω το "ρεπό" μου για να βγούμε έξω και να πούμε μια ρημαδοκουβέντα της προκοπής χωρίς διαλείματα γιατί η μικρή θέλει νερό-γάλα-τσίσα.
    Απλά η ανοχή τους στον διαφορετικό τρόπο ζωής μου και το ότι όταν βρισκόμαστε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, μου πιστοποιεί ότι η φιλία αυτή είναι από τις πραγματικά δυνατές, που εξελίσσονται με το χρόνο και πάνε ένα σκαλοπατάκι πιο πάνω.
    Άτομα με τα οποία χαθήκαμε γιατί δεν ταιριάζουν πλέον οι ζωές μας, πιστεύω ότι θα τα έχανα ούτως ή άλλως. Τι είχαμε, τι χάσαμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έτσι ακριβώς, εγώ έχω χαθεί με ανθρώπους που ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα γερνούσαμε μαζί και τώρα που ούτε καν μιλάμε στο τηλέφωνο, η ζωή μου έχει τόσο πολύ γεμίσει που δεν μου λείπουν καν. άρα προφανώς και εγώ τους είχα αξιολογήσει λάθος στο παρελθόν.

      Διαγραφή
  3. Ναι, βεβαιως κ συμφωνω με την ουσια του ποστ, αλλα να σχολιασω κ κατι αλλο... Παιζει κατι με τη Μηλο; Εχω ζησει την ιδια φαση εκει, μεγαλη παρεα 20sth μεσα στη γκρινια... Κι εχω ακουσει κι αλλους να τρωγονται εκει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μαγεία η Μήλος, φαντάσου ότι πήγα με περίεργη παρεά και όμως τη λάτρεψα.

      Διαγραφή
  4. Γιολίνα αυτούς εκεί τους ανθρώπους "που με πίεσαν να είναι εκεί, που απαίτησαν να βγουν με τα παιδιά μου βόλτα, να τα πάω στο σπίτι τους" μην τους χάσεις ποτέ από τα μάτια σου. αν υπάρχουν ακόμη είναι ό,τι πιο ιερό υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο. κάτι σαν τις μαμάδες που σε ξέρουν καλύτερα και από τον ίδιο σου τον εαυτό. Ταυτίστηκα. Έτσι είναι. ακριβώς. By the way γαμάτα τα πατατάκια με το πιπέρι. (α! όσο για τη Μήλο_ μη νομίζετε! σε όλα τα νησιά το περάσαμε αυτό_εκείνα τα νεανικά καλοκαίρια. και τη μία φορά που απαίτησα να φύγω μόνη από την Ίο για να πάω στην Αμοργό έπιασε εκείνος ο περίεργος καιρός των κυκλάδων, πως τον λένε ντε, και δεν κουνιόταν ούτε καραβάκ. έμεινα με τις φίλες μου και περάσαμε-όπως πάντα- τέλεια!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν τους χάνω, πάει τα περάσαμε τα δύσκολα (δοκίμασε με τσένταρ και κόκκινο κρεμμύδι. πολύ δυνατά)

      Διαγραφή
  5. Μια απο τα ίδια. Παλιότερα, νεότερη, άντεχα γκρίνιες και καπρίτσια.
    Πλέον με δυο παιδιά, οι διακοπές (αλλά και η καθημερινότητα) πρέπει να είναι χαλαρωτικές, αγχολυτικές και να κυλούν όσο πιο αβίαστα γίνεται.
    Είναι μεγάλο θέμα να ταιριάξουν και τα παιδιά, οι ηλικίες τους, οι γυναίκες και οι άντρες! Μιλάμε για Mission impossible!!
    Άμα το βρεις, δεν το χάνεις!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, γι'αυτό αναφέρομαι σε φίλους που κουβαλάω από παλιά, το αν ταιριάζουμε δεν θεωρείται πλέον θέμα :-)

      Διαγραφή
  6. Όταν έρχονται παιδιά, οι ισορροπίες αλλάζουν. Έχουμε φίλους που ανυπομονούν να έρθει Το επόμενο καλοκαίρι που το μωρό μας θα έχει χρονίσει για να πάμε camping όλοι μαζί και φίλη που μου γκρίνιαζε ένα τέταρτο στο κινητό γιατί έχω χαθεί (με μωρό ασαράντιστο τότε). Μάντεψε ποιους βλέπουμε κάθε βδομάδα και ποιον έχουμε να δούμε από το μαιευτήριο...
    Κράτα καλά τους φίλους σου, να περνάτε τέλεια!!

    Τρελοτουρίστρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ε ναι καλά, περαστικά στη φίλη.
      φιλιά σε σας!

      Διαγραφή
  7. προσωπικά ανήκω στην αντίπερα όχθη (δεν είμαι μαμά αλλά ευελπίστω να γίνω :)) ταυτίζομαι όμως κατά ένα διαφορετικό τρόπο με τις απόψεις σου.
    Δεν έχω πρόβλημα να μιλήσω όλη την ώρα και για πάνες ή για τον Γιωσαφατ και την ελληνική οικογένεια. Δεν έχω πρόβλημα να περιμένω τη φίλη μου να θηλάσει, αλλάξει την πάνα, νανουρίσει το μωρό για να συνεχίσουμε την κουβέντα που αφήσαμε στην μέση και ας έχει ξεχαστεί η μισή. Δεν έχω πρόβλημα να φτιάξω κάστρα στην άμμο για τους μικρούς μας φίλους αλλά ούτε και να χαθώ στην ανάγνωση του καλοκαιρινού μυθιστορήματος με ένα τσούρμο μικρά διαβολάκια να πετάνε άμμο :-)
    ωστόσο καταλήγω ότι μάλλον έχουν πρόβλημα οι "φίλες" μου γιατί συνειδητοποιώ ότι έχω χάσει την παρέα πολλών μετά το μαιευτήριο μιας και αυτές επιλέγουν κυρίως (ίσως και αποκλειστικά) την παρέα μαμάδων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή