13.1.14

Παιδιά και προκατάληψη.

via Blend Images

'Ενα από τα ευχάριστα που ανακαλύπτεις στη ζωή αν είσαι γονιός (τονίζω), είναι ότι τις Κυριακές το μεσημέρι όπου και αν πας για φαγητό έχει παιδιά.  Πολλά παιδιά.  Αν δεν είσαι γονιός, δε ξέρω.  Μάλλον είσαι σπίτι και αναρρώνεις από το χανγκόβερ του Σαββάτου.
Γενικά εμείς αυτά τα κυριακάτικα μεσημέρια τα φορτώνουμε στο αυτοκίνητο και πάμε παντού - από το πιο στημένο κυριλέ μέχρι την πιο παραδοσιακή ταβέρνα και από πολυνησιακό μέχρι γαλλικό, you name it, εκείνα δεν τρώνε και πάντα, εμείς συνήθως ναι, αλλά έχουν προσαρμοστεί με αυτό και είναι και ψιλοαστείο το πρωί να τα ακούς να συζητάνε πού θα ήθελαν να φάνε χρησιμοποιώντας περίπλοκα ονόματα λες και γράφουν στον Γαστρονόμο.
Σε αυτό βέβαια βοηθάει και η οικογενειακή παράδoση, ψέμματα μην πω, ο παππούς τους είχε ανοίξει το πρώτο ιταλικό εστιατόριο στην Ελλάδα και σόι πάει το βασίλειο, άρα τα παιδιά μου μπαινοβγαίνουν με μία άνεση σε κουζίνες - των δικών μας βέβαια, όχι των ξένων - ανοιγοκλείνουν ταμεία - καταστροφικό για τον μπαμπά ενίοτε - και παίρνουν παραγγελίες - έλα, στους φίλους - με διευκρινιστικές ερωτήσεις του τύπου lungo ή ristretto.
Αυτό, της παράδοσης δηλαδή, δεν ξέρω τί σας κάνει να σκέφτεστε αλλά εμάς μας οδηγεί στο να γνωρίζουμε ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στους χώρους που επισκεπτόμαστε.  Και για να μην ενοχλουμε τους υπόλοιπους πελάτες, αλλά ούτε και το προσωπικό που δουλεύει - δεν έχω χειρότερο από παιδάκια που τρέχουν μέσα στα πόδια των σερβιτόρων σαν να είναι σε αλάνα στο Ζάππειο.
Χθες το μεσημέρι λοιπόν πήγαμε σε μία κλασική κρεατοταβέρνα στην Κάντζα, εξοπλισμένοι με την μπλε Fred Perry τσάντα που περιέχει παραμύθια, χαρτιά Α4, μαρκαδόρους, κουκλάκια, σκουπιδοπαρέες, memory cards, της παναγιάς τα μάτια, μια φάλαινα, τον γάντζο του πειρατή, πράσινες μύξες για ξόρκια και γενικά μαλακίες γράφω, πράγματα για να απασχολούνται τα παιδιά στο τραπέζι, να μην ταράζουν ούτε εμάς, ούτε τους άλλους, και να τους χώνουμε και καμία ξεκούδουνη μπουκιά στο στόμα.  Νταξ δεν είναι πάντα η σωστή μέθοδος αυτή αλλά κανείς δεν είπε ότι τα κάνουμε όλα συνέχεια σωστά, θα είχαμε χάσει πολλά μαλλιά αν μόνο νοιαζόμασταν για μεθόδους γιου νόου.
Ο χώρος που κάτσαμε ήταν στους μη καπνίζοντες, πολύ μεγάλος και άνετος, με τζάκι απέναντι, με διάδρομο, με τραπέζια που δεν ήταν κολλημένα μεταξύ τους και για να σηκωθείς έπρεπε να ξεμαλλιάσεις την από πίσω, πολιτισμένη φάση και kids friendly.  Φαντάσου, σε όλο αυτό το χώρο που χωρούσαν περίπου όπως ήταν στημένα τα τραπέζια καμια 50αρια και κάτι άτομα, ήμασταν περίπου δεκαπέντε με είκοσι.  Ελπίζω να το έχετε κάνει εικόνα.
Αφού πέρασε μία ώρα, δύο κοριτσάκια από ένα τραπέζι πιο μακριά μας σηκώθηκαν και άρχισαν να παίζουν στο διάδρομο της τουαλέτας - καταπληκτικό σημείο για να παίζουν παιδιά αλλά τί τα θες, και αυτός φαρδύς και άνετος ήταν και παιχνίδι τύπου ρόλων, ανεβοκατεβαίνω σκαλί κάτι τέτοια.  Οπότε, όπως ήταν φυσικό και επόμενο, ψάρωσαν και τα δικά μου, παράτησαν τις ζωγραφιές και τα μοσχάρια και πήγαν να παίξουν μαζί τους. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις και άρχισε εκεί ένα σούσουρο.  Εννοώ ότι ήταν σε ένα σχετικά μικρό χώρο σε άμεση επικοινωνία με την αίθουσα, τέσσερα παιδιά που έπαιζαν και το λέω εγώ πρώτη από όλους, κάποιες φορές και για δευτερόλεπτα, φώναζαν.  Εγώ σηκώθηκα δύο φορές (ο μπαμπάς τους άλλη μία), την πρώτη για να τους πω να έρθουν να παίξουν από την άλλη γιατί τουαλέτα, hellooooooo, την δεύτερη γιατί φρίκαρα με το γιο μου που τους κρύφτηκε και πετάχτηκε κάνοντας ένα δυνατό "μποουουουου" που μας κούνησε όλους από την καρέκλα, ντράπηκα σας λέω πάρα πολύ και τον προειδοποίησα ότι με την επόμενη θα φύγουμε.  Ο δικός μου ήταν ο πιο μεγάλος από όλους, συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι και τον άκουσα 2-3 φορές μετά να τη λέει σε φάση παρατήρησης στην αδελφή του που τραγούδησε λες και είχε ξεχάσει το ακουστικό βαρηκοΐας στο σπίτι.
Για να μη σας κουράζω, που σας κούρασα, τα παιδιά δεν ήταν ήσυχα.  Δεν ήταν αμίλητα, δεν ήταν ακούνητα, δεν ψιθύριζαν.  Από την άλλη, δεν ήταν και ο ντένις ο τρομερός with the gang.  Λαμβάνοντας υπόψη τον χώρο - χωροταξικά - και το character - οικογενειακή ταβέρνα - θα έλεγα ότι δεν ήταν διαρκής παραφωνία, περισσότερο λάθος (οξύς) τονισμός σε φάσεις.
Λίγο αργότερα τα πλησίασε ο αρχι-σερβιτόρος και τους έκανε παρατήρηση με βροντερή φωνή και ξεκινώντας με το "παιδάκια θα σας γαμήσω" ουπς, sorry, δεν το είπε προφανώς ο ανθρωπος, αλλά πιστέψτε με θα ήθελε να μπορούσε να το πει.  Δεν έχει τώρα νόημα να μπω σε λεπτομέρειες για το πώς συμπεριφέρονται τα δικά μου παιδιά συγκεκριμένα, μόνο φίλοι που έχουμε βγει μαζί θα μπορέσουν να το καταλάβουν, ούτε να αναλύσω πόσο έχω ταλαιπωρηθεί από παιδιά σε εστιατόρια - τόσο ελλήνων όσο και τουριστών - που μάλλον νομίζουν ότι βγαίνοντας έξω μπορούν να δώσουν στα γλυκούλια τους μια ευκαιρία για να καταστρέψουν και άλλον έναν χώρο εκτός από αυτόν του σπιτιού τους, αλλά κάπως αισθάνθηκα χθες ότι σε κάτι τέτοια επικρατεί με τα παιδιά μια προκατάληψη.
Αφενός επειδή αρκετοί τα κοιτάνε με τρόμο με το που εμφανίζονται, σίγουροι ότι θα τους καταστρέψουν το γεύμα, και από την άλλη γιατί η παιδική "φασαρία" αποτελεί ένα άλλου είδους "πρόβλημα" για κάποιο λόγο διαφοροποιημένο από της ενήλικης αγένειας.
Δεν έχω τύχει ποτέ μπροστά σε παρατήρηση από σερβιτόρο σε παρέες που συζητάνε ουρλιάζοντας λες και βρίσκονται σε συναυλία, σε κυρίους που από το ασταμάτητο βροντερό γέλιο πνίγονται από τον καπνό του πούρου ενώ ταυτόχρονα πετάγεται το τελευταίο κουμπί του πουκαμίσου - εκείνο το άμοιρο που προσπαθεί να εγκλωβίσει την μεγαλοκοιλιά - σε κυρίες που τα κακαρίσματά τους μετά από υπερκατανάλωση οίνου έχουν ραγίσει τα τζάμια, σε εκείνους τους άλλους που μάλλον έχουν κάποιον στ'αλήθεια με πρόβλημα ακοής στην παρέα και καταλήγουμε να ακούμε χωρίς καθόλου να μας ενδιαφέρει πέντε τραπέζια πιο κάτω το πώς "έριξαν την γκόμενα" στα τέσσερα τελικά, σε ανθρώπους που συμπεριφέρονται στο κινητό λες και μιλάνε απευθείας με την Sandra Bullock στο Gravity.  Αναρωτιέμαι αν δεν είναι και αυτά παραδείγματα φασαρίας, αν αυτοί οι ήχοι καθόλου δεν πειράζουν τους υπόλοιπους, αν οι ευαίσθητες χορδές που τινάζονται σε όλους όταν έχει να κάνει με πολιτισμό και αγωγή ενεργοποιούνται μόνο όταν τα ερεθίσματα προέρχονται από παιδικά γέλια / κλάματα / τραγουδάκια / και όλα αυτά τα σκατάκια.
Α, ναι, η μόνη φορά που έχω υπάρξει μπροστά σε παρατήρηση σε πελάτη ήταν όταν η κοπέλα μετά από rounds παθιασμένων φιλιών και χουφτωμάτων του ξεκούμπωσε το παντελόνι και έχωσε μέσα το χέρι σε κίνηση.  Σε κανονικό, καθιστό, και καθόλου easy-going εστιατόριο στο Κολωνάκι.  Ο τύπος μάλιστα, ψιλογνωστός σοσιαλιτέ, τσατίστηκε και έφυγε αμέσως χωρίς να αφήσει τιπ ούτε δέκα λεπτά.
Δεν είναι συγκρίσιμα όλα αυτά μωρέ, αλλά να, τα παιδιά είναι πολλοί αυτοί που τα απεχθάνονται γιατί θεωρώ ότι στη συνύπαρξή τους έχουν βιώσει μεγάλα ζόρια με top π.χ τα αεροπλάνα σε υπερατλαντικές.  Παρόλα αυτά, ο θόρυβός τους είναι πιο genuine από εκείνον που μαρσάρει με την αυτοκινητάρα του στα μούτρα σας ή τον άλλον που ρουφάει τη σούπα του νομίζοντας ότι βουλιάζει καταπίνοντας όλο τον Ειρηνικό ωκεανό ταυτόχρονα.  Κανείς,  ποτέ δεν τους έχει κάνει παρατήρηση.
Και στην τελική ρε βλαχαδερέ, να σου πω και κάτι; A σιχτίρ που πας και κουνάς στα μικρά το δάχτυλο, και εσύ αγενής είσαι, έλα και πες στους γονείς τους χίλια συγγνώμη αλλά έχουμε παράπονα από τους άλλους πελάτες, μήπως θα μπορούσατε να πείτε στα παιδιά να χαμηλώσουν κάπως την ένταση;  'Η κάντο τίμια, όπως παλιά η Ρένα της Φτελιάς.  Τα παιδιά μέχρι 11 (νομίζω) ετών, απαγορευόντουσαν.  Ήταν ο λόγος βέβαια για τον οποίο δεν είχα πατήσει ποτέ και ας μην είχα παιδιά τότε. 

πι.ες: Από την επόμενη ανάρτηση, ή τη μεθεπόμενη, εξαρτάται από τον οίστρο της γράφουσας και τη χημεία της με τον designer, θα είμαι στο www.notjustmums.gr, τώρα   προφανώς βλέπετε αυτό μετά δεν θα το βλέπετε, θα δείτε κατά τη γνώμη μου κάτι καλύτερο, μαγικό χοχοχοχο.  Είμαι πολύ ενθουσιασμένη, αλήθεια.

πι.ες2: Μου έστειλε χθες το βράδυ η φίλη μου η Αγιάτη αυτό το link και είναι κάπως σχετικό. Και φυσικά η εξαίρεση.









7 σχόλια:

  1. Αισθάνομαι πάντα άγχος να μην ενοχλεί το παιδί μου έξω.. και ξεχνάω ότι είναι και παιδί 2,5 χρονών στην τελική. Έχεις δίκιο.. οι ενήλικες είναι πιο ενοχλητικοί καμιά φορά και περνάνε τα παιδιά μας 30-40 χρόνια!
    Αναμένουμε και τις αλλαγές!
    Πάω να διαβάσω και για την πτήση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω οτι όλοι έχουμε τουλάχιστον μια εμπειρία του να αισθανόμαστε άβολα όταν ένα παιδί κάνει φασαρία μέσα σε έναν κοινόχρηστο χώρο, είτε πριν γίνουμε γονείς, είτε μετά όπου και το παιδί μπορεί να να είναι το δικό μας. Ακριβώς ανάλογα έχουμε βιώσει ενοχλήσεις απο αμέτρητα άλλα γεγονότα οπου δεν μπαίνει η παράμετρος παιδί, είτε είναι το τσιγάρο, είτε είναι αυτά που περιγράφεις, είτε είναι όλα εκείνα που μας κάνουν απαίδευτους και εντελώς μη δημοκρατικούς με την έννοια οτι η ελευθερία μας καταπατά στο πέρασμά της εκείνη των υπολοίπων γιατί κάνουμε το κέφι μας. Ο "επαγγελματίας" στη δική σας περίπτωση δεν ξέρει ούτε απο τρόπους, ούτε απο επαγγελματισμό. Δες κι αυτό που συμπτωματικά αναρτήθηκε σήμερα στη lifo και σχετίζεται περισσότερο με το γενικότερο πνεύμα του 'ξεχωρίζω συμπεριφορές ανάλογα με το τι με βολεύει καλύτερα'.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ερχμ το λινκ :) http://www.lifo.gr/now/life/40628

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jan/15/should-restaurants-whether-fine-or-low-end-ban-children

      Διαγραφή
  4. Δεν φταίνε τα παιδιά! Ποτέ δεν φταίνε τα παιδιά...!! Θα ήταν παράλογο να υπήρχαν παιδάκια στο μαγαζί και να καθόντουσαν όλα στο τραπέζι να ζωγραφίσουν... Θα γίνω λίγο απόλυτη και θα πω πως αν δεν θέλεις να ζήσεις τέτοιες καταστάσεις απλά μην βγαίνεις! Έτσι τσαμπουκαλήδικα όπως σου απαντάνε οι καπνιστές όταν γκρινιάζεις για την κάπνα στα μαγαζιά... Έχω μια μικρή 15 μηνών και αν πάω για καφέ ξέρω πως θα κάτσω 10 λεπτά γιατί μετά θα την κυνηγάω, αν γκρινιάζει και νιώσω άσχημα για τους άλλους θα την πάρω να φύγουμε,αν "ενοχλεί" άλλα τραπέζια θα κάνω το ίδιο... Δεν φταίει το παιδί όμως! Το παιδί κάνει κάτι το φυσιολογικό!! Θεωρώ απαράδεκτο να μαλώσεις/κουνήσεις δάχτυλο στο παιδί!! Είτε εισαι το αφεντικό του μαγαζιού,είτε ο ενοχλημένος πελάτης,είτε η μάνα του παιδιού!! :) Πολύ θυμώνω με τέτοιες συμπεριφορές στα παιδιά...Φάνηκε; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μια χαρα τα είπες Γιολίνα. Ναι δεν θέλω τα παιδιά μου να ενοχλουν, ουτε θεωρώ πως ειναι υπερανω επειδη ειναι παιδια. Παντα στο μετρο της λογικης. Οπως δεν θελω να κανουν φασαρία τις ωρες κοινης ησυχιας στην πολυκατοικία και γενικότερα, ετσι δεν θελω να προκαλουν και οταν ειμαστε εξω. Παντα ομως στα πλαίσια τα ανθρωπινα. Ναι θα παιξουν, θα γελασουν, θα τρεξουν. Ειναι παιδια. Αλλα οπως εμεις οι γονεις προσπαθουμε να τα συγκρατουμε, ετσι πρεπει και οι αλλοι καπνιστες, φωνακλαδες και γραφικοι να κανουν το ίδιο! Όχι τα καλά και τα συμφέροντα!!
    Πραγματικά σε κάθε σου ανάρτηση με βρίσκεις απολυτα σύμφωνη σε οσα γράφεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή