25.2.14

Gambling στα σχολεία.

Βρίσκομαι στην άχαρη θέση να "ψάχνω" σχολείο για το γιο μου που το Σεπτέμβριο ξεκινάει το δημοτικό.
Δεν θα ήθελα καθόλου να ψάχνω.  Θα ήθελα να ζω σε μια χώρα που τα ιδιωτικά σχολεία θα ήταν ένα αυστηρό ελιτίστικο προνόμιο των πάμπλουτων, να μην μπορούσα καν να τα κρυφοκοιτάξω, και τα δημόσια θα λειτουργούσαν όλα με βασικές, κοινές προϋποθέσεις και αξίες που δεν θα με έβαζαν σε διαδικασία ούτε σκέψης, ούτε επιλογής, γιατί απλά θα πήγαινα μια ωραία μέρα κρατώντας τον από το χέρι και φορώντας σαγιονάρες, να τον γράψω σε εκείνο που θα ήταν πιο κοντά στο σπίτι μου.  Για να κοιμάται περισσότερο, για να έχει φίλους που θα τους χτυπάει το κουδούνι και θα κατεβαίνουν, για να περπατάει τα πρωινά και να μπαίνει στην αυλή τρέχοντας με φόρα.
Δεν με υποχρεώνει βέβαια κανένας απολύτως να "κρυφοκοιτάξω" κανένα ιδιωτικό σχολείο και ας ανήκει στη λεγόμενη κατηγορία μεσαίας κλίμακας, ακόμα κι αν δεν είναι στην ομάδα των ιδιωτικών - σταρ με τις μεγαλειώδεις εγκαταστάσεις, υπάρχει ένα δημόσιο σχολείο πολύ κοντά στο σπίτι μου και από αντίδραση και μόνο στα εξωφρενικά δίδακτρα - να σημειώσω εδώ ότι θεωρώ πως όλα, μα ανεξαιρέτως όλα τα ιδιωτικά σχολεία είναι επιεικώς υπερεκτιμημένα - θα μπορούσα να βάλω τις σαγιονάρες μου, να μπουκάρω μέσα ρίχνοντας μια ματιά στο πώς είναι στημένες οι τάξεις και να απολαύσω το ξεκίνημα του παρανοϊκού ταξιδιού στην ελληνική εκπαίδευση.  Έτσι όπως σχεδόν "απόλαυσα" και το δικό μου.
Αν μη τι άλλο αναγνωρίζω ότι μέσα από το δικό μου ταξίδι έγινα πιο δυνατή, πιο σκεπτική απέναντι στους κάθε λογής άρχοντες και πιο θρασεία.  Για εμένα αυτά ήταν μεγάλα προσόντα, νομίζω ότι στην πραγματικότητα είμαι ντροπαλή και λιγομίλητη.
Εκεί που ξεκινάω να χαλαρώνω, να πείθω τον εαυτό μου ότι έχω ένα εξαιρετικό παιδί που θα τα καταφέρει οπουδήποτε και με όποιον τρόπο, γεννιούνται μέσα μου μεγάλα ερωτηματικά.  Ακούω ιστορίες για σχολεία, και κοίτα γαμώτο πώς έχω γίνει, συγκρατώ όλα τα αρνητικά.  Μιλάω με δασκάλους ή άλλους γονείς σφυρίζοντας αδιάφορα, φορώντας τη μάσκα μιας παραδοσιακής μαμάς που εκτιμάει την πρωτιά και την πειθαρχία, που αναγνωρίζει στο πρόσωπό τους τον αδιαπραγμάτευτο ηγέτη στην τάξη, που συμφωνεί ότι το νεαρό της ηλικίας σημαίνει συχνά άγνοια και ανεπάρκεια.  Με τρόμο διαπιστώνω ότι δεν με μαλώνει κανείς για αυτές τις σκέψεις.  Ότι υπάρχει κόσμος (συμπεριλαμβανομένων και κάποιων δασκάλων εκεί έξω) που χασμουριούνται και φτύνουν μέσα από τα σάπια δόντια τους φράσεις όπως - έλα μωρέ, τί να καταλάβουν τώρα τα παιδιά.
Μπορεί αυτός να είναι ένας.  Ή πέντε συνολικά, ή άντε δώδεκα.
Και αυτή η ας υποθέσουμε μικρή ομάδα καταφέρνει να με τρομοκρατεί μόνο και μόνο επειδή πρόκειται να ασχοληθεί πνευματικά με ό,τι πολυτιμότερο έχω σε αυτή τη ζωή.  Τα παιδιά μου.
Μην μασάς μου λένε, πλέον λειτουργούν αξιολογήσεις, επιτροπές, καταγγελίες στα υπουργεία, ναι κι εγώ πιστεύω ότι γινόμαστε καλύτεροι, αλλά λίγο περίεργο το συναίσθημα να ξεκινάω μια σχολική χρονιά ατσαλωμένη με όπλα ως άλλη Ζήνα η αμαζόνα, αντί να συγκινούμαι από ενθουσιασμό και προσμονή πίσω από τους σχολικούς τοίχους. 'Ηθελα να γράψω κάγκελα αλλά με πήγε αλλού η καταραμένη η προκατάληψή μου.
Αυτό είναι τύχη ακούω συνέχεια.  Ο καλός δάσκαλος που σέβεται απόλυτα τους μαθητές του και διαρκώς ενημερώνεται, άρα και εξελίσσεται φέρνοντας στην τάξη καινοτομίες και πνευματικά ερεθίσματα είναι τύχη, τύχη, τύχη. Τύχη όταν αναφερόμαστε στο αυτονόητο.  Σαν να παίζω με τζόκερ τον μισθό μου κάθε μήνα δηλαδή.  Ας είναι.
Α, μου λένε, όλα τα δημόσια καλά είναι, αρκεί να μην έχετε πολλά ξένα παιδάκια στη γειτονιά.  Μάλιστα.  Μα εμείς δεν είμαστε άνθρωποι ανοιχτόμυαλοι και προοδευτικοί, που στο σπίτι παίζουμε με μαύρα μωρά και ντύνουμε μικρές Ασιάτισσες, που διαβάζουμε αυτά τα παραμύθια που μιλάνε για την ισότητα όλων των ανθρώπων και την ειρήνη, που ακούμε νανουρίσματα από την Αφρική και κολλάμε αυτοκόλλητα με παραδοσιακές φορεσιές όλων των λαών της Γης; Μα εμείς δεν είμαστε αυτοί που κοιτάμε την υδρόγειο σφαίρα και διακηρύττουμε ότι εδώ υπάρχει χώρος για όλους τους ανθρώπους σε ό,τι και αν πιστεύουν, που έχουμε συνδρομές νονών σε όλες τις σχετικές ΜΚΟ, που συμπεριφερόμαστε σε όλους τους συμπολίτες μας με ευγένεια, που προσφέρουμε, μοιράζουμε, συμπονούμε;  Είμαστε, δεν το αρνείται κανείς αυτό, και άλλωστε και για αυτό κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια.
Αλλά από την άλλη, το δικό μου το παιδί είναι ξεχωριστό.  Είναι έξυπνο, καλλιτεχνικό, ανήσυχο, συναισθηματικά ώριμο, είναι _ είναι _ είναι _ (στα κενά συμπληρώνετε λέξεις για τα δικά σας παιδιά κατά βούληση).  Τι θα γίνει όταν τα υπόλοιπα παιδιά δεν είναι στο ίδιο "επίπεδο", δεν έχουν πάρει τα ίδια εφόδια από την προσχολική τους πορεία, δεν έχουν γονείς που θέλουν/μπορούν να ασχοληθούν λίγο παραπάνω, που ο σύλλογος γονέων είναι μια ανύπαρκτη ομάδα ανέκδοτο γιατί το κύριο μέλημά τους είναι τα καλά γράμματα και η υπακοή, άλλωστε αγωνίζονται μόνο για να βγάλουν πέρα την ημέρα, τις λιγοστές αυτές ώρες να υπάρχει στο τραπέζι φαγητό και στο σαλόνι θέρμανση.  Ποιος να τολμήσει να επισημάνει - και ορθά κατά τη γνώμη μου - ότι "τραβάνε τα άλλα παιδιά πίσω" (και τί σημαίνει άραγε αυτό το "πίσω;") όταν όλοι σαν σώφρονες ενήλικες στηρίζουμε θεωρητικά τα δικαιώματα των αδυνάτων και των μη προνομιούχων. 'Όταν ακόμα και ένας συμμαθητής δεν καταλαβαίνει, όλη η ομάδα πρέπει να σκύψει πάνω του και να τον βοηθήσει.  Αυτό θα ήταν μια ωραία φιλοσοφία που θα ένωνε την τάξη αντί να τη χώριζε, που εκεί η γνώση θα λειτουργούσε σαν μεγάλη αγκαλιά αντί σαν παράγοντας διάκρισης, που κανείς δε θα βαριόταν σαν ένας διαρκής παθητικός ακροατής, αλλά θα γινόταν ένας ενεργητικός συμμετέχων με σπουδαίο ρόλο.  Να δείξει, να βοηθήσει, να ανοίξει δρόμους. Πού όμως γίνεται αυτό; A, μου λένε, τύχη είναι και αυτό δεν το ήξερες;  'Αμα θέλει ο δάσκαλος γίνεται, αλλιώς τελειώνει τη δουλίτσα του, τα μισά κοιμούνται και έπειτα γυρίζει σπίτι του να κοιμηθεί και αυτός.  Απροκάλυπτα δηλαδή.
Να τον πας σε πειραματικό, μου λένε, εκεί δεν έχει πολλά "ξένα", οι δάσκαλοι περνάνε σεμινάρια και δοκιμάζονται πρώτα όλα τα καινούργια παιδαγωγικά προγράμματα.  Καλό ακούγεται, μόνο που παίρνουν 12-15 αγόρια στην πρώτη δημοτικού μεταξύ εικοσαπλάσιου και βάλε αριθμού αιτήσεων.  Α, τύχη και εδώ.  Για βύσματα δε θέλω να μιλήσω γιατί φυσικά δεν μου το έχει παραδεχτεί και κανένας.  Κλήρωση και στα πειραματικά, εγώ πάλι πρέπει να είμαι από τους λίγους που συμφωνώ με το θεσμό των εξετάσεων για εισαγωγή σε αυτά τα σχολεία, αλλά ας είναι.  Προς το παρόν θα πρέπει να αρκεστώ σε επικλήσεις να είμαστε τυχεροί.  Τυχεροί σε όλα.
Τυχεροί στο δάσκαλο, τυχεροί στο διευθυντή, τυχεροί στους συμμαθητές, στους γονείς τους, στα κτίρια, στη διάθεση, τυχεροί στην εκπαίδευση, στη ζωή, στην ελευθερία, εμείς που νομίζαμε ότι αυτά εδώ τα παιδιά θα είναι τα ευνοημένα, που θα μεγαλώσουν σε μία κοινωνία με ένα σύστημα βελτιωμένο, που η πολυπολιτισμικότητα δε θα ήταν μια ωραία μοντέρνα θεωρία, αλλά θα είχε ριζώσει στις καλημέρες των σχολείων σε δύο, πέντε, εκατό διαφορετικές γλώσσες.
Τι μαλακίες λέω και πόσο ειλικρινά σαχλή αισθάνομαι που όλα τα περιμένω από ένα κράτος που ασθενεί και εγώ κάθομαι και ρωτάω τον κάθε ανθρωπάκο τις ανόητες απορίες μου, μόνο να θυμώνω μπορώ γιατί να, αυτή είναι μία κατάσταση που δεν μπορώ να την πάρω στα χέρια μου και να την υποτάξω και μου φαίνομαι τόσο Μικρή.

Πάω να τα ποντάρω όλα στο 22 -μαύρο- να τεστάρω λίγο τις υπερδυνάμεις μου.


18 σχόλια:

  1. Η αλήθεια είναι πως κι εμένα ο γιος μου απο τον Σεπτέμβριο θα πάει σε δημόσιο σχολείο θέλοντας και μη. Τι κάνει όμως ένα σχολείο καλό; Εχω δει χείριστα ιδιωτικά κι άριστα δημόσια, είναι όπως πολύ σωστά το έθεσες gambling. Ξέρεις μερικές φορές σκέφτομαι πως προσπαθώ να τον προστατέψω απο όλα, να τον κρατήσω σε ένα ιδανικό περιβάλλον, μα μάλλον είναι λάθος...έτσι δεν είναι κι ο κόσμος άλλωστε; Κάποτε θα βγει εκεί έξω κι ίσως τρομάξει απότομα. Anyway, χαμένες σκέψεις κάνω, εύχομαι τα καλύτερα για τον μικρό Ντάριο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ακριβώς, η σύγκριση δεν έγινε μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου, εμένα τώρα πάνε σε ιδιωτικό αλλά για να καταλήξω πέρασα από άλλα πέντε -ιδιωτικά- σχολεία. και έφριξα. το περιβάλλον ναι, ίσως δεν μπορεί να είναι ιδανικό αν και σε κάποιες περιπτώσεις (όπως είναι η εκπαίδευση) αυστηρά πιστεύω ότι θα έπρεπε, αλλά εδώ μιλάμε ότι αγωνιζόμαστε για να βρούμε τα στοιχειώδη.

      Διαγραφή
    2. μικρό ντάριο τον είπες γιατί μοιάζει πολύ στον μπαμπά του ε;
      εεε;

      Διαγραφή
  2. Όλα θέμα τύχης είναι. Όπως ήταν και τον προηγούμενο αιώνα. Γιατί περιμένουμε να κάνουν την υπέρβαση άνθρωποι που αδυνατούν ως επί το πλείστον. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις είναι πάντα αυτές που θα επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Κι εμένα που θα πάει νήπιο τρέμει η ψυχή μου για το τί θα βρει μπροστά του. Γιατί εγώ την απαιτώ αυτή την υπέρβαση. Δεν μιλάμε για τον υπάλληλο που θα τυλίξει την τυρόπιτα αλλά για τον άνθρωπο που θα "ανοίξει" τους ορίζοντες του παιδιού μου.

    Εγώ θα σου 'λεγα να μην παίξεις νούμερο. Δοκίμασε κόκκινο - μαύρο, πιο πολλές πιθανότητες έχεις να σου κάτσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μωρέ δεν μπορεί να είναι θέμα υπέρβασης πια. και γι'αυτό θυμώνω, γιατί σε κάποιες περιπτώσεις δεν μπορούν ούτε τα βασικά να επιτευχθούν. η αποστήθιση βέβαια είναι σε πολύ καλό στάδιο, πάει σφαίρα ;)

      Διαγραφή
  3. Εγώ να πώ κάτι που έχω ξαναπεί και πιστεύω ακράδαντα: εάν όλοι πηγαίνουμε τα παιδιά μας στα δημόσια σχολεία (που έχουμε πληρώσει), αν όλοι ενεργοποιηθούμε και λαμβάνουμε ενεργά μέρος σε συλλόγους γονέων και σταματήσουμε να καταπίνουμε όλα τα "κακώς κείμενα" τότε θα αναγκάσουμε τον κάθε διευθυντή, τον καρεκλοκένταυρο, τον κακό καθηγητή, το σύστημα γενικότερα να αλλάξει. Συμφωνώ με κάποιους που είπαν οτι τα πράγματα έχουν αλλάξει ήδη. Ο κόσμος δεν είναι πια τόσο ανεκτικός. Το βλέπω και το ακούω. Και δεν μου αρέσει η μοιρολατρεία "ε οτι μας τύχει τί να κάνουμε, μπορούμε κ αλλιώς;". Μπορούμε. Με την βασική διαφορά να μην γίνεται με βασικό γνώμονα την πάρτη μας. Το ίδιο πιστεύω και για την δημόσια Υγεία (ποιός σε ρώτησε πές...:Ρ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απόλυτα. Και νευριάζω, γιατί φέτος η "μεγάλη" μου κόρη είναι νήπιο και ενώ κάθε μήνα έχουμε συνάντηση με τις νηπιαγωγούς, μάντεψε πόσοι γονείς έρχονται στη συνάντηση από τα 18 παιδάκια:4-5. Αν από το νηπιαγωγείο βρίσκουμε την παραμικρή δικαιολογία για να μην πηγαίνουμε σε τέτοιες συναντήσεις, φαντάσου τι θα γίνει στο Λύκειο. Εγώ προσωπικά θυμώνω. Γιατί δεν είναι ότι σου έτυχε μια φορά κάτι βρε αδερφέ, άνθρωποι είμαστε. Αλλά να είναι συστηματικά μόνο 4-5 γονείς και μόνο αυτοί, ε, κάτι λέει αυτό. Οπότε ναι, συμφωνώ απόλυτα με όσα λες....Θέλει ενεργοποίηση πρώτα από μας......

      Διαγραφή
    2. και εγώ συμφωνώ, και προς το παρόν σε όλες τις συναντήσεις γονέων είμαι πάντα παρούσα. Ναυσικά, δεν είπα τίποτα μοιρολατρικά. Αυτό που έγραψα έχει να κάνει με το ότι για κάποια πράγματα δεν θα έπρεπε να παλεύουμε πλέον. Και ένα από αυτά είναι η εκπαίδευση.

      Διαγραφή
  4. Αντιλαμβάνομαι τις ανησυχίες και τις επιφυλάξεις όλων μας... γιατί κι εγώ τα ίδια σκέφτομαι... αλλά είμαι του δόγματος "μην κοιτάς τι κάνουν το κράτος για σένα αλλά τι κάνεις εσύ για τον εαυτό σου"...
    Αυτό που πιστεύω κι έχω προσπαθήσει είναι βασικά να αγαπήσει η κόρη μου το σχολείο... δεν περιμένω από κανέναν να διαμορφώσει το χαρακτήρα του παιδιού μου. Ο βασικός πυρήνας διαμόρφωσης θεωρώ ότι είναι η οικογένεια...κι αυτόν τον ρόλο προσπαθώ να υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις!
    Σε μια ιδανική κοινωνία ίσως και να απαιτούσα περισσότερα από το "σύστημα"... όμως το ροζ μου συννεφάκι έχει προ πολλού διαλυθεί!
    Επομένως την αγάπη του παιδιού μου για την γνώση εγώ πρωτίστως θα καλλιεργήσω, την κοινωνική παιδεία μπορώ και οφείλω να της την προσφέρω, την γνώση μπορώ και οφείλω να τη βοηθήσω να την ανακαλύψει και να την αυξήσει...
    Πάντα το σύστημα έπασχε...θυμάμαι όταν ήμουν εγώ μαθήτρια (προ αμνημονεύτων χρόνων) τους ρεπόρτερ που ξεχύνονταν στους δρόμους μετά τις σχολικές παραστάσεις των εθνικών γιορτών, ρωτώντας τα παιδιά που πολέμησαν οι Έλληνες την 28η Οκτωβρίου (π.χ.) για να εισπράξουν απαντήσει με Τούρκους και να έχουν τα δελτία να λένε για την κατάντια της Ελληνικής παιδείας...
    Καταλήγοντας θα ήθελα να τονίσω και να συμφωνήσω ότι πλέον, σε κάθε περίπτωση, είμαστε όλοι πιο υποψιασμένοι και λιγότερο ανεκτικοί, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά μας στο σχολείο, στην κοινωνία παντού...
    Και να καταλάβουμε ότι καλώς ή κακώς δεν μπορούμε να τα έχουμε σε γυάλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νομίζω ότι ο ρόλος της οικογένειας είναι αυτονόητος και αδιαμφισβήτητος. αντίστοιχος πιστεύω, στο κομμάτι που του αναλογεί, θα έπρεπε να είναι και ο ρόλος του σχολείου.

      Διαγραφή
  5. Είναι θέμα τύχης, όπως το ειπες. Είμαι δασκάλα σε δημόσιο σχολείο -και μάλλον αυτό δε θα έπρεπε να το αναφέρω εδώ ;-) - αλλά πρεπει να σου πω οτι δεν είναι όλοι στο ίδιο τσουβαλι... Υπαρχουν πολλοί, εκατοντάδες δάσκαλοι που δε θα έπρεπε να είναι μέσα σε τάξη, που τρεμω μήπως πέσουν οι κόρες μου στα χέρια τους...Υπαρχουν όμως και οι εξαιρέσεις, που με χαρά διαπιστωνω οτι πολλαπλασιάζονται όσο περνούν τα χρόνια και συνταξιοδοτούνται οι μεγαλυτεροι, που λειτουργουν περιπου όπως ονειρευεσαι, που μπαίνουν με χαμόγελο κάθε πρωι στην τάξη και που θέλουν να πετάξουν μαζί της,που...που...που... απλά ακούγονται πιο πολύ οι κακές περιπτώσεις που είναι δυστυχώς αρκετές. Αλλά ως γονεις, και μ'αυτη την ιδιότητα διαβάζω το μπλογκ σου και γράφω τώρα εδώ, έχουμε τεραστια δυναμη στα χέρια μας. Όχι μονο σε επίπεδο καταγγελιών κλπ. Η δύναμή μας είναι αυτά που έχουμε διδάξει εμείς στα παιδιά μας με τον τρόπο ζωής μας και όχι βέβαια μονο με τα λόγια. Μη φοβάσαι για το γιο σου,ενα καλό παιδι δε θα γίνει κακό. Και στην περιπτωση του δασκάλου της Άρτας, ο γιος σου και 2-3 αλλά παιδιά θα λειτουργούσαν διαφορετικά,είμαι σίγουρη. Η οικογένεια είναι το πρωτο και το πιο σημαντικό σχολείο.
    Όταν πριν 11 χρόνια στα 22 μου πρωτομπηκα σε σχολείο ως δασκάλα, έχοντας τρομερή όρεξη,ιδέες και διάθεση να αντιμετωπισω την εκπαιδευτική διαδικασία ως παιχνιδι, οι παλιότεροι συνάδελφοι με κοίταζαν καχύποπτα, σαν να λένε "μας χαλας την πιατσα, τι δουλεια έχεις εδώ". Απο τοτε όμως γίναμε πολλοι και τους παρασυραμε κι αυτους! Ναι πρεπει να γίνουν πολλά ακόμα αλλά είμαστε σε καλο δρόμο!
    Κι όλα αυτά χωρίς καμια διάθεση συνδικαλισμού, οι συνδικαλιστές κρατούν την παιδεία πίσω...
    Να διεκδικήσεις για τα παιδιά σου το καλύτερο, σε όποιες συνθήκες.
    Αγωνιστικά φιλια. Βέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχόλιό σου και μερικοί ακόμη αξιόλογοι εκπαιδευτικοί/παιδαγωγοί που είχα την τύχη να γνωρίσω, με γεμίζουν ελπίδα, χωρίς όμως να σταματούν την αγωνία μου κάθε αρχή της σχολικής χρονιάς για την τύχη του παιδιού μου...
      Να είσαι καλά Βέρα και μην σταματάς την καλή δουλειά

      Διαγραφή
    2. Βέρα σ'ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Συμφωνώ απόλυτα για το ρόλο της οικογένειας, εγώ από τους δασκάλους μου έχω "μπερδεμένες" αναμνήσεις, και καλές και κακές, αλλά λόγω της στήριξης των γονιών μου όλα τα μαθητικά μου χρόνια τις κακές τις θυμάμαι περισσότερο σαν ανέκδοτο. στο μυαλό μου πάντα εγώ είμαι αυτή που τελικά τα κατάφερε. να είσαι καλά και καλή συνέχεια με τους μαθητές σου.

      Διαγραφή
  6. Πρώτον συμφωνώ απόλυτα φαντάσου ότι εμείς ακόμα επιλέγουμε παιδικό και πάλι προβληματιζόμαστε με όλα τα παραπάνω, δεύτερον συγχαρητήρια στην Βέρα μακάρι όντως να γίνεστε πολλοί. Επίσης καθότι άμεσα ενδιαφερόμενη θα ήθελα μια γνώμη σου ως μαμά για το Dorothy Snot και επίσης θα χαιρόμουν να ακούσω απόψεις για την μοντεσοριανή αγωγή. Αλλά όντως τι κρίμα που τα παιδιά μας χάνουν το σχολείο της γειτονιάς και τους φίλους που μας χτυπούσαν το κουδούνι γαμώτο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έχω πολύ λίγα να σου πω για το δεύτερο, και πάρα πολλά για το πρώτο. στείλε μου mail :)

      Διαγραφή
  7. θα μπορούσες να μου πεις κ εμένα για το πρώτο?:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή