Post-party πρήξιμο.

Το Σάββατο η κόρη μου έγινε τριών χρονών και το σπίτι μας γέμισε κόσμο, αφενός γιατί τα διαμερίσματα, ε, δεν είναι και πολύ δύσκολο να γεμίσουν κόσμο και αφετέρου γιατί η δική μου λίστα δεν ταυτιζόταν απόλυτα με την δική της και θα μπορούσα να συμβιβαστώ μόνο με τους δικούς της, αλλά όχι ρε αδερφέ ήθελα και εγώ τους φίλους μου να λέμε κανένα αστειάκι ενώ μεταφέρω το μπολ με τα κεφτεδάκια που δεν έφτιαξα ξερω γω.

Σε κάποια φάση που λίγο χαλάρωσε το πράγμα βρεθήκα στην βεράντα με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι - που δεν στοιχηματίζω ότι ήταν το δικό μου, μαζί με άλλες φίλες μαμάδες από αυτές που τις ξέρω από παλιά και δεν τους έσφιξα πρώτη φορά με εγκαρδιότητα το χέρι την ημέρα του πάρτυ.

Γενικά είχανε λίγο φρικάρει με το θέμα πάρτυ, με την έννοια ότι αυτή η συγκέντρωση αγνώστων γονέων και ειδικά μαμάδων είναι λίγο σπούκυ, ότι μακάρι να μην τις καλέσουν σε κανένα γιατί τί να κάνεις εκεί και τί να λες, ότι στων δικών τους παιδιών θα καλέσουν 7-8 και όχι από το σχολείο, κυρίως φίλων, ότι πώς την παλεύω γενικώς, ωραίο, αλλά εντάξει, ουφ ζόρικο.  Και ζόρικο όχι το διαδικαστικό, το κοινωνικό.

Δεν ξέρω.  Γενικά δεν είμαι πάρα πολύ εύκολος άνθρωπος και εκνευρίζομαι με αρκετούς γύρω μου σχετικά γρήγορα, ενοχλούμαι από πάμπολλες συμπεριφορές, είμαι ψιλοαπόλυτη στα κριτήριά μου και προτιμώ να είμαι απόμακρη και τυπική αντί να πέσω στην αγκαλιά ανθρώπων που δε γνωρίζω χρησιμοποιώντας όλα τα πιθανά υποκοριστικά και πιεσμένα χαμόγελα.  Επίσης, από όταν ξεκίνησα το blog διαπίστωσα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μαμάδων είναι κάπως weird για τα γούστα τα δικά μου, αλλά ταυτόχρονα πλέον αναγνωρίζω ότι έχω γύρω μου πολλές από αυτές που δεν έπαθαν καμία απολύτως μετάλλαξη και ξέρουν σοφά να μπαλατζάρουν τον χρόνο τους στην κουβέντα μεταξύ παιδιών και όλων των άλλων.  Κάπως έτσι παίζει η κατηγοριοποίηση. 

'Οταν ήμουν εγώ μικρή τα γενέθλιά μου λοιπόν ήταν πως να το πω, μεγάλο θέμα.  Και για μενα και για όλη την τάξη φυσικά που καλούσα χωρίς καμία εξαίρεση.  Τριάντα Δύο. Παιδιά. Σε. Ένα. Σπίτι. Τότε στο Fresh έφτιαχνε γλυκά ο Παρλιάρος και οι τούρτες μου ήταν πάντα από εκεί, αξέχαστη μου έχει μείνει η ολόσωμη Στρουμφίτα, σκέψου 80s ε, όχι τώρα που οι τούρτες μόνο που δεν βγάζουν μικρόφωνο να τραγουδήσουν το Happy Birthday χτυπώντας παλαμάκια.  Σε μερικούς ακούγεται γλυκανάλατο και cheesy, αλλά δεν έχει περάσει χρονιά που να μην έχω γιορτάσει με διάφορους τρόπους και σε διάφορα μέρη τα γενέθλιά μου και να είμαι ευτυχισμένη.  Αυτές τις αναμνήσεις έχω αποθηκεύσει στο κουτί και με αυτές χαμογελάω όταν κοιτάω τις φωτογραφίες στο σπίτι των γονιών μου.

Κουβαλώντας λοιπόν τα οικογενειακά αυτά βάρη, για μένα το να μην κάνω πάρτυ στα γενέθλια των παιδιών, δεν είναι μία πιθανή εναλλακτική.  Θα το κάνω, έτσι όπως εγώ το μπορώ και μου αρέσει, χωρίς θέμα, χωρίς σεταρίσματα στις χαρτοπετσέτες και τα μαχαιροπήρουνα, χωρίς φαγητά σε ελκυστικά για τα παιδιά σχήματα, χωρίς οργάνωση, ταμπελίτσες και καπελάκια, με αλκοόλ, πεταμένα παπούτσια στους διαδρόμους και μια ωραία τούρτα.  'Οπως έλεγα στις φίλες μου στη βεράντα θα το κάνω στα πλαίσια του κάνω-κάτι-για-τα-παιδιά-χωρίς-να-με-ευχαριστεί-ιδιαίτερα.  Υπάρχει και αυτή η θεματική ενότητα, και πιστέψτε με, έχω κάνει πολλά τέτοια.  Δεν τα ονομάζω καταναγκαστικά, αλλά όχι απόλυτα προσωπική επιλογή ρε παιδί μου, τύπου προτιμάς να κάνεις παιδικό πάρτυ ή να πας σαββατοκύριακο στο 'Αμστερνταμ.  Συνέχιζαν να με κοιτάνε με μία συγκαλυμμένη αποδοκιμασία-απορία του τύπου α πα πα, είσαι τρελή, δεν είμαστε εμείς για τέτοια και ΤΙ ΘΑ ΛΕΜΕ.

Μα δεν μιλάμε και ιδιαίτερα όταν κάνουμε εμείς το πάρτυ, εκτός από τα "α, μα εμείς ευχαριστούμε που ήρθατε", σε στυλ απορρυθμισμένης stepford wife που κόλλησε η μπαταρία, ε ωραία, και όταν θα πηγαίνουμε στων άλλων θα πρέπει να κοινωνικοποιηθούμε και ΤΙ ΘΑ ΛΕΜΕ, τεράστια φρίκη.

Εντάξει μωρέ, σκέψου πόσες φορές έχεις βγει αμήχανο, αποτυχημένο date.  Σκέψου πόσες άλλες έχεις προσγειωθείς σε παρέα που ήθελες να περιλούσεις αν όχι με βενζίνη τουλάχιστον με βρίσιμο, σκέψου μπροστά από πόσες απόψεις έχεις αναγκαστεί για διάφορους λόγους - προσωπικούς, επαγγελματικούς ή κοινωνικούς - να βουλώσεις το στόμα σου ενώ θα τα έλεγες τόσο ωραία και δυναμικά στην πραγματικότητα, σκέψου πόσες συγκεντρώσεις σε σπίτια έχουν καταλήξει σε χασμουρητά αντί σε ακατάληπτα πιωμένα γέλια, σκέψου πόσα τρίωρα από την ζωή σου δεν έχουν αγγίξει οργασμική ευχαρίστηση, σκέψου πόσα συμβιβαστικά δείπνα, ανόρεχτους καφέδες, επικές μαλακίες με βότκα έχεις γευτεί.  Δεν είναι μόνο τα παιδικά πάρτυ στα οποία παρατηρείται φρικαλέα συγκέντρωση ατόμων με εμμονές στην κουβέντα (χμ, φαντάζεστε για τί) και απόψεις που μυρίζουν αποστήθιση από κάποιο ξεχασμένο εγχειρίδιο.

Τώρα αν όλο αυτό είναι not-so-cool τί να σου πω, εγώ κοιτάω τα παιδάκια που ξεκαρδίζονται τρέχοντας γύρω γύρω σαν αφηνιασμένα, τις μαμάδες φίλες μου που βγάζουν φωτογραφίες πάνω από την τούρτα Peppa pig τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους και διαφωνώ περίτρανα και γι'αυτό.

Κλείνω, όπως ξεκίνησα.  Το Σάββατο η κόρη μου έγινε τριών χρονών, χρόνια πολλά Κλο, σ'αγαπώ μέχρι ασφυκτικού σκασμού, το αυτονόητο δηλαδή, αλλά ας το ξαναπώ.

πι.ες: η τούρτα είναι από την Μαρία κ το www.cakesandcookies.gr :)

Παντού να σκορπίζεις ένα κάποιο φως.

Είμαι στη φάση που πάει, πέρασαν κι αυτά τα γενέθλια και τί ωραία που ήταν, χόρεψα και ήπια και αγκαλιάστηκα, όλα εξαιρετικά, μάζεψα πολλά δώρα μπλα μπλα και δεν κάνω κανενός είδους ανασκόπηση τύπου "τότε που τα σπάγαμε όλα, που δεν ήμουν μαμά, που δεν γυρνούσα στο σπίτι αν δεν ξημέρωνε".  Δεν θυμάμαι πώς ήταν τα γενέθλιά μου πριν εφτά χρόνια, πραγματικά.
Αυτά που θυμάμαι είναι τα "παιδικά", τα "σχολικά", τότε που πήγαινα τούρτες παντού, στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο ωδείο, μόνο τις κυρίες που περίμεναν στη στάση του λεωφορείου δεν κερνούσα τελικά, τότε που στο σπίτι ήταν μεγάλο θέμα, που η μαμά κι ο μπαμπάς μου είχαν σαν ιερό καθήκον να μου ευχηθούν ακριβώς 10 παρά 5 το πρωί, και τότε που πεταγόμουν αυτονόητα μέσα στο μάθημα των Αρχαίων και φώναζα "Κυρία Τάδε στοπ, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΤΑ".  Τόσο θράσος, τέτοιες απαιτήσεις.
Γιόρταζα πάντα τα γενέθλια μου με τη λογική του "Yeap, it's a BIG fucking DEAL", έτσι με έμαθαν να κάνω οι γονείς μου, με πάρτυ με όλα τα παιδάκια από την τάξη, με αστείρευτη αγάπη και με καινούργιο φόρεμα.  Ωραίες αναμνήσεις, ωραίο μοτίβο, αυτό θέλω κι εγώ να συνεχίσω στα δικά μου τα παιδιά.
Τους λέω κάθε χρόνο τί συνέβη τη μέρα που γεννήθηκαν, τί καιρό είχε και πόσοι πολλοί άνθρωποι έτρεξαν να τα δουν να ζαρώνουν στα μαιευτικά πυρεξάκια τους, πώς μου έδωσαν το σινιάλο να φύγω για το μαιευτήριο, τί έκανε ο μπαμπάς τους ειδικά στον πρώτο που δεν ήξερε τί τον περιμένει, πόσο πολύ έκλαψα από χαρά όταν ακούμπησαν στο στήθος μου.
Τα γενέθλια εκτός από party time είναι μια μοναδική μέρα του χρόνου που τόσο αυτονόητα μπορούν να σε πιάσουν υπαρξιακά, τα δάκρυα χαράς να μπλεχτούν με έντονης συγκίνησης για όσα έρχονται, η σύνδεση με τους γονείς να είναι τόσο απόλυτη, φορτισμένη, ηλεκτρική, και αυτοί οι άνθρωποι που σου δημιούργησαν τα πιο υπέροχα, εξαντλητικά γλυκά, αξέχαστα γενέθλια της ζωής σου να τους κοιτάς μέσα σε όλο αυτό το σούσουρο, στα 37 σου χρόνια, με δύο παιδιά και τσικ, η καρδιά σου να τσιμπάει.
Πόσο περίεργο αυτό και ίσως λίγο κάπως θλιβερό, moi, ο birthday person να κοιτάζω πίσω και να βλέπω τη μαμά μου με τα πιο υπέροχα ταγιέρ από τον Polatof - πουά λευκό πράσινο μεσάτο σακάκι και ριγέ λευκή πράσινη pencil skirt με μυτερά killer heels - και το μαλλί μπόμπα, τον μπαμπά μου το μεγαλύτερο γόη των μπαμπάδων της τάξης, που ερχόταν στο σχολείο και τα έκανε όλα πουτάνα για την πάρτη μου (φούσκωνα από περηφάνια κάθε φορά) να χειροκροτάνε με ενθουσιασμό πάνω από την πιο φανταστική τούρτα του κόσμου και τώρα να τον μαλώνω για τις εξετάσεις που δεν έχει πάει να κάνει, ότι φαίνεται καταβεβλημένος, η μαμά μου να κουνάει το κεφάλι με συγκατάβαση, να τραβάει καρέκλα για να κάτσει, πάνω από τη φετινή πιο φανταστική τούρτα του κόσμου.
'Ετσι είναι φιλενάς το γενέθλιο.  Δεν μεγαλώνεις μόνη σου.  Που να δεις όταν πάνω από την τούρτα σου θα σκύβουν δύο που θα αποκαλείς για πάντα "παιδιά" με ένα ποτήρι ουίσκυ με πάγο στο χέρι και θα γέρνει και η δική σου η ζυγαριά από το βάρος.
Μέχρι τότε κέφι χορός μπριο.
Έτσι όπως η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου μού έχουν χαρίσει ανεπανάληπτα - κάθε χρόνο - γενέθλια που έχουν με ευκολιά σβήσει τόσα και τόσα άλλα, έτσι θα γιορτάζω κι εγώ των παιδιών μου.  'Οσο, όπως, περισσότερο μπορώ, like it's a big fucking deal.
Απλά να ξέρετε, δεν βάζω χάρτινα τριγωνικά καπελάκια, δεν κάνω τίποτα χειροποίητο και ειλικρινά, δεν υπερβάλλω με τα δώρα.  Αλλά αν θέλουν την ώρα που έρχεται η τούρτα να χορέψουμε gangnam style, ματημπαναγία θα το κάνω (ευτυχώς ο W.δεν ξέρει να διαβάζει ακόμα, μην του το σφυρίξει κανείς μια μαλακία γράψαμε.)

πι.ες: επειδή ακριβώς το κάνω θέμα έχω γενέθλια εδώ κι εδώ, και χμ, απ'ότι βλέπω σε άλλο μουντ κάθε χρονιά.

πι.ες: η τούρτα είναι από τα χεράκια της Τζούλιας, εκείνης της τρελής με τα πουά.

'Ενα.

Σήμερα, μέχρι τώρα που γράφω αυτό το ποστ, δούλεψα άλλη μία μέρα περιμένοντας την πληρωμή του μισθού που δεν ήρθε ποτέ .
Σήμερα, γύρισα σπίτι με το κεφάλι βαρύ, αγχωμένο για το μήνα που φεύγει, τη διάθεση απαισιόδοξη για τα χρήματα που δε φαίνεται να έρχονται, την αηδία για τους διανοητικά μικρούς και τους ηθικά ανάπηρους που μας "ορίζουν", την καυτή επιθυμία να φωνάξω πόσο πολύ δε με νοιάζει.
Πέρυσι, σχεδόν τέτοια μέρα κάποιες ώρες πριν, έγραψα μία από τις αναρτήσεις που με αγγίζει πιο πολύ: Δυο κουβέντες γυναικείες.
Πέρυσι, τέτοια μέρα, μια τεράστια αρτίστα προετοιμαζόταν για την παγκόσμια πρώτη στο σανίδι της ζωής.  Τεντωνόταν δειλά δειλά για να τσεκάρει τί επιτέλους γινόταν πίσω από την κουρτίνα - ναι, αυτό ήταν ένα κοινό που μπορούσε άνετα να κατακτήσει. 
Τη μεγαλύτερη μέρα του Νοέμβρη, για εμένα.  Την ημέρα της τελικής ημερομηνίας του πιθανού τοκετού.
Σήμερα, ήθελα να κάνω λίγο άλλα.  Ήθελα να κλείσω για λίγο τα μάτια και να ταξιδέψω στο πέρυσι, ήθελα να χαζέψω baby girl styling, ήθελα να τουιτάρω όλη μέρα για μια γκλιτεράτη #mamadoevdomada, ήθελα να έχω αγοράσει ένα μπλουζάκι να βάλω και εγώ στο "πάρτυ" έτσι, για να γουστάρω στα γεράματα.  Στην πραγματικότητα έβρισα πολύ κόσμο, ξαναμάσησα με τους συναδέλφους μου τα ίδια αλλά με περισσότερο σθένος και σαρκαστικό γέλιο, αναρωτήθηκα τί έκανα εγώ εκεί... και γιατί, κοίταξα με γερακίσιο βλέμμα να βρω το φως στο βάθος του τούνελ αλλά μάταια, μ'έπιασε το παράπονο με το μέλλον μου.  Μας.
Πέρυσι, τέτοια μέρα, ήμουν βαριά αλλά πανάλαφρη, είχα αγωνία, αλλά με γλύκα, το styling αγκομαχούσε μαζί μου, αλλά ήμουν αξιαγάπητη, γκρίνιαζα για χαριτωμένα, για ανούσια, αλλά ήμουν αξιολάτρευτη.
Σήμερα, κι ας μην έκανα όλα τα ιδανικά, με έπιασε στο γραφείο ταχυκαρδία. 
Ένα πράγμα τελικά ήθελα να κάνω.  Ήθελα να γυρίσω σπίτι.  Ήθελα να ακούσω το μοναδικό, τρανταχτό γέλιο της μικρής μου, να απλώσει τα χέρια της μόλις ανοίξω την πόρτα και να την εξαφανίσω στην αγκαλιά μου, ήθελα να κυνηγήσω το γιο μου σε όλο το σπίτι, να χαμογελάσω με τις εξυπνάδες του, να πέσω στον καναπέ και να με σκεπάσουν, να κουνήσουν το ραβδί και να πάρουν τα προβλήματα μακριά.
Ήθελα, θέλω, κατάφερα, να ξαναζήσω στο μυαλό μου την γέννηση της Χλόης Χριστίνας.
Την αγαλλίαση του συναισθήματος, τη θέρμη της αγκαλιάς, την αλμύρα των δακρύων, το βλέμμα, το πρώτο βλέμμα, το πώς ήρθε στον κόσμο, το πόσο η λατρεία μου γιγαντώθηκε, το πώς η ζωή μου άλλαξε, οχυρώθηκε πίσω από αυτά τα μάτια, αυτό το γέλιο, αυτά τα χέρια, τις πατούσες, το κούρνιασμα πριν τον ύπνο, το χάσιμο, την περηφάνια για το κάθε λεπτό που περνάει και είμαι μαζί της, και είμαστε καλά και χαζεύω την ύπαρξή της.
Αυτό κάνω.  Τη χαζεύω, τη θαυμάζω, την καμαρώνω, την παρατηρώ. 'Εναν ολόκληρο χρόνο τώρα, τη συντροφεύω, την ευγνωμονώ.
Και εκείνη και το ξεχωριστό μου αγόρι, τους ευγνωμονώ που με βοηθούν να ξεχνάω, να ξεπερνάω, να αδιαφορώ για τα μαύρα κι άραχνα αυτού εδώ του τώρα.  Τώρα, που η ώρα πλησιάζει δώδεκα, η μέρα αλλάζει και η συγκίνηση με κυριεύει, αλλάζει και το μουντ το δικό μου.
Το κορίτσι μου γίνεται 1.  Την ρωτάω πόσο χρονών είναι, σηκώνει το δείκτη και με κοιτάει πονηρά για ν'ακούσει το μπράβο.
Αύριο θα την κάνω νωρίς από το γραφείο και θα γυρίσω να πασπαλιστούμε οικογενειακώς με γκλίτερ.
Θα χαθώ μέσα σε tramezzini, γατότουρτες, δώρα, ευχές, μουσική, κρασιά, χαρά, αγάπη, θα χαθώ μέσα στην αγκαλιά του άντρα μου.
Το κορίτσι μου γίνεται 1.  Εγώ γίνομαι σοφότερη.
Μπορώ να ζήσω χωρίς πάρα πολλά, αρκεί να μην είναι τα γέλια των παιδιών μου.
Χρόνια πολλά μικρή Κλο. 
Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο πολύ γουστάρω που μπήκες στη μπάντα μας.  Η περιοδεία θα είναι μεγάλη, αλλά το ταξίδι αλησμόνητο, θα ξετινάξουμε τα εισιτήρια, θα τερματίσουμε τα ουρλιαχτά, θα τριπάρουμε, θα ροκάρουμε σε κάθε gig σα να μην υπάρχει αύριο.
Οι Τέσσερις Μας.  Have a blast ;-)

πι.ες: διαβάστε και το Με λίγα λόγια άμα είναι να κάνουμε δουλίτσα.
πι.ες2: ευχαριστούμε τον γκοντφάδερ για την τριπλή λογοτύπηση του event.

Τριών και Tα Σπας already

Πριν λίγες μέρες, το πιο υπέροχο αγόρι του κόσμου, πολύ απλά επειδή είναι το δικό μου, είχε τα γενέθλια του.
Μέσα στον πανικό της πασχαλιάτικης αναχώρησης με δύο παιδιά - δεν το έχω ξανακάνει, δύσκολη πίστα - τον ξεπέταξα με μια ευχή στο facebook και ένα δώρο από αυτά που οκέι, χάρηκε, αλλά και να του το εξαφανίσω μετά από λίγες μέρες δεν νομίζω να το ψάξει.
Το υπέροχο αγόρι λοιπόν βρίσκεται μαζί μας για τρία ολόκληρα χρόνια.  Απίστευτο.
Τρία ολόκληρα χρόνια που ομορφαίνει τις μέρες και δυσκολεύει τις νύχτες μας. Κυριολεκτικά.
Μόνο και μόνο γι'αυτό, για την υπομονή και τις αντοχές που δεν ήξερα ότι είχα και μου τις δοκιμάζει καθημερινά, του αξίζει ένα ποστ.
Ένα ποστ για να πω σε αυτό το υπέροχο αγόρι όχι αυτά τα γνωστά, τα αγαπησιάρικα, τα αυτονόητα, ότι ο κόσμος όλος στροβιλίζεται κάτω από μια τεράστια ντισκομπάλα μόλις μου χαμογελά, ούτε ότι φτερουγίζουν γύρω μου χιλιάδες ροδοπέταλα όπως στο American Beauty όταν τα πιο μαλακά χεράκια του κόσμου χαϊδεύουν τα μάγουλά μου, αλλά για να του πω συγγνώμη.  'Η έστω, δεν το ήθελα, αλλά έγινε.

Συγγνώμη αν κάποιες φορές έχω φωνάξει για να επιβληθώ, γιατί κουρασμένη, τσιτωμένη και εξαντλημένη, δεν έβρισκα άλλο τρόπο.  Αν το ύφος μου έγινε σκληρό και οι απαντήσεις μου κοφτές, αν αισθάνθηκες ότι η προσοχή μου βρίσκεται αλλού, γιατί απλά, τόσο απλά, βαρέθηκε να βρίσκεται για λίγο μαζί σου.
Και ναι, το ξέρεις ότι ποτέ δεν ήθελα να απαιτήσω κάτι από εσένα, αλλά το έκανα.  Ποτέ δεν διανοήθηκα να σου απαγορέψω κάτι χωρίς να σου το εξηγήσω πριν, αλλά σου το απαγόρεψα.  Άσε που νομίζω ότι έχουν υπάρξει φορές που σε στεναχώρησα, σε πίκρανα και σε ζόρισα, που σε άφησα να με φτάσεις στα όρια μου, όταν όλα πιθανότατα θα λυνόντουσαν απαλά, μέσα στην αγκαλιά μου.
Δεν είμαι τέλεια, είμαι κανονικός άνθρωπος.
Αλλά πλέον είμαι η πιο τέλεια που μπορώ να γίνω και αυτό μόνο για πάρτη σου.  Δεν έχω προσπαθήσει ποτέ και για κανέναν τόσο πολύ σε όλη μου τη ζωή.  Τί καψούρες και μαλακίες και γκόμενοι και τρέλες, η μεγαλύτερη τρέλα της ζωής μου είναι αναμφισβήτητα αυτή που ζω κάθε μέρα ΜΑΖΙ ΣΟΥ.
Τα γράφω όλα αυτά γιατί έχω τύψεις.  Γιατί καμια φορά αισθάνομαι κατώτερη των περιστάσεων.  Και είναι τόσο άδικο αυτό ρε γαμώτο. Γιατί η αγάπη μου για 'σενα είναι ξέφρενη.
'Οποτε και αν είναι, όπου και αν είσαι και όπου και αν είμαι, θα είμαι μαζί σου.

Αυτά τα μελιστάλαχτα για το πιο υπέροχο αγόρι του κόσμου. 
Τώρα θα στροβιλιστούμε για λίγο μόνο οι δυο μας μέσα σε γκλίτερ και πεταλούδες και θα κάνουμε το χορευτικό μας.  Αγκαλιά, με τα πόδια του τυλιγμένα στη μέση μου και τα χέρια σφιχτά δεμένα, τεντωμένα α λα tango, θα τσιρίξουμε....... Baciami Ancora! 

πι.ες:  Αφού ετοιμαζόμουν να αναρτήσω αυτό το κείμενο, έλαβα και το email της Μαριάννας για την εκδήλωση του Deconstructing Mummy. Μία προσπάθεια για να ακουστούν δυνατά εκείνες οι φωνές των μαμάδων που τολμούν να σκεφτούν και να νιώσουν "αυτά που δεν πρέπει" και ας διστάζουν να τα μοιραστούν κάποιες φορές. 
Εγώ, φουλ αποδομημένη από το πρότυπο μαμά, μοιράστηκα.  Θα είμαι εκεί, το Σάββατο 7 Μαΐου, στο Jockey's country club, και θα μιλήσω στο workshop του Work on the wild side. 
Δηλώνω Deconstructed Mummy (και όπου με βγάλει αυτό. είναι τουλάχιστον ειλικρινές). Εσείς?