Ααααα, τί ωραία!!!!
Γύρισα πριν από ένα τρίωρο από τον καλό μου τον γυναικολόγο τον κύριο Μονεμβασίτη, όπου ακούσαμε την καρδούλα του νο2 να χτυπάει γρήγορα και ρυθμικά και το είδαμε το γλυκούλι να κουνιέται ασταμάτητα.
Γεγονός που ανησύχησε απίστευτα τους υποψιασμένους γονείς, καθώς και ο προηγούμενος τα ίδια έκανε και με έκανε ρεζίλι στον Μονεμβασίτη που πήγαινα με απορίες του τύπου, "μα, δεν κοιμάται ποτέ αυτό το μωρό?". "Ετοιμάσου", μου έλεγε, "αν τα κάνει αυτά από τώρα...".
Έτσι και έγινε. Το κουνιστό έμβρυό μας έγινε ένα super rocking baby που προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στο στήθος μας από 4 μηνών, στεκόταν από τα δάχτυλά μας (προσοχή, όχι από τις μασχάλες!) δύο εβδομάδες αργότερα και περπάτησε κανονικά πριν μπει στους 11 μήνες.
Όλα αυτά βέβαια, έχουν το τίμημά τους! Και οι υποψιασμένοι γονείς το γνωρίζουν καλά αυτό το τίμημα. Είναι ένα ασταμάτητο speed πίσω από έναν γιο που είναι ο ίδιος ασταμάτητος - δηλαδή κάνει όλα τα υπόλοιπα εκτός από το να κάτσει περισσότερο από 5 λεπτά στο δωμάτιο του και να απασχοληθεί με κάποιο από τα παιχνίδια του.
Με περηφάνια όμως θα ήθελα να συμπληρώσω ότι τον έχουμε μάθει (?) επιτέλους να αράζει σε πολλές περιπτώσεις στο καρότσι του και με την βοήθεια του ειδικού καρεκλακίου φαγητού (μαγικό εξάρτημα) να κάθεται για εικοσάλεπτο/μισάωρο όταν είμαστε έξω στο τραπέζι, πιο κύριος από πολλούς άλλους - ακόμα και μεγαλύτερούς του!
Μ'αυτά και με αυτά λοιπόν με το που βγήκαμε από τον γιατρό η πρώτη ερώτηση του άντρα μου ήταν: Ρε, λες να μας βγει έτσι και το νο2? Πάει καταστράφηκα, δεν θα βγάλω ποτέ τις βίδες από το πόδι! (αυτά είναι τα δικά μας, τα οικογενεικά...)
Oh well, δεν ξέρω πώς θα βγει, και γι'αυτό γουστάρω πολύ. Ξέρω όμως ότι κουνιέται και πλεόν το καταλαβαίνω και τρελαίνομαι. Και ξέρω ότι αν ο νο1 είναι rocker, o/η no2 will kick ass!
'Οσο για την photo του από τον υπέρηχο σήμερα - με την επισήμανση του γυναικολόγου μου - είναι χαμογελαστή! Δεν πειράζει ladies, κοροϊδέψτε την χαζομαμά, θα έρθει η ώρα που θα πετάξετε και εσείς από την χαρά σας καμία τέτοια χαριτωμενιά.
'Οχι μόνο χαμογελάει, αλλά σας κλείνει και το μάτι. Χα!
31.5.10
29.5.10
πάει και αυτή η εβδομάδα...
Περνάει πολύ γρήγορα ο χρόνος.
Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται, εκτός από το κομμάτι που αφορά στην εγκυμοσύνη μου. Εκεί μου αισθάνομαι ότι κυριολεκτικά έχω κολλήσει, ούτε που μπορώ να πω σε ποια εβδομάδα είμαι με σιγουριά, ούτε αν το μωρό μεγαλώνει. 'Ενα περιέργο συναίσθημα, σαν να έχει περάσει ένα τρίμηνο από την αυχενική διαφάνεια (ενώ έχουν περάσει μόλις δύο εβδομάδες) και ταυτόχρονα η επόμενη επίσκεψη στον γυναικολόγο μου να μην φθάνει ΠΟΤΕ (ενώ είναι σε δύο μέρες).
Επίσης αυτή την εγκυμοσύνη μου δεν προλαβαίνω να την ζήσω στο φουλ. Δεν προλαβαίνω να μιλήσω στο μωρό μου και δεν προλαβαίνω να ονειρευτώ το δωμάτιο του/της. Η μέρα μου με την δουλειά, τις διαδρομές, τον γιο μου είναι κλεισμένη στο φουλ. Ούτε χρόνο για όνειρα δεν έχει.
Παρόλα αυτά, πάει και αυτή η εβδομάδα, πέρασε... Και πέρασε αρχικά ευχάριστα λόγω του ότι ήταν κουλή, της έλειπε δηλαδή η Δευτέρα, και γιατί κάναμε ωραία πραγματάκια.
Την Τρίτη είχαμε μία φωτογράφηση στο Cosmopolitan με την Έφη και τον Γιάννη, που έπεσε τρελό γέλιο και την Τετάρτη παρακολούθησα την εξέλιξη του Walter-call-me-Phelps-no2 στο baby swim του ΟΑΚΑ. Το baby swim του ΟΑΚΑ είναι ωραία φάση γενικώς, ειδικά αν το παιδί χαίρεται. Μέχρι τα τρία τους χρόνια γίνεται σε ειδική πισίνα -που είναι αυτή αν έχετε δει που χαλαρώνουν οι καταδύτες μετά την βουτιά- η οποία όταν την πρωτοβλέπεις είναι απογοητευτική, σαν μια πολύ μεγάλη, στρογγυλή μπανιέρα, αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι σε αυτό το στάδιο η ολυμπιακών διαστάσεων σου είναι εντελώς άχρηστη. Επίσης μέχρι τα τρία μπαίνουν με κάποιον συνοδό ο οποίος πρέπει να φοράει tshirt, υποθέτω και για να μην του γλιστρήσει το μωρό (εφόσον μπαίνουν από 6 μηνών) και για να αποφευχθούν αηδιαστικά θεάματα του τύπου κατσαρή, μαύρη τρίχα στην πλάτη ή λεοπάρ τάνγκα και φουλ κυτταρίτιδα από ξεκωλέ μάνα.
Την Πέμπτη είχαμε την τελευταία μας συνάντηση λόγω καλοκαιριού στο δημιουργικό εργαστήρι που πηγαίνουμε, στο 'Ελα να παίξουμε, στην Φιλοθέη. Και εκεί περάσαμε πολύ ωραία, πηγαίναμε από τον περασμένο Οκτώβριο, αν και ήταν το μόνο μέρος που ο γιος μου έμοιαζε συνεσταλμένος. Δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί, ούτε οι κοπέλες εκεί κατάφεραν να μου το εξηγήσουν ακριβώς, ίσως γιατί δεν τον ήξεραν σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η αλήθεια είναι ότι, όσο αστείο και αν ακουστεί, δεν πρέπει να πολυταίριαζε με τα υπόλοιπα 8 ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ (!) του τμήματος. Τα ανέφερε σπάνια στο σπίτι, σε αντίθεση με την συμμορία του πάρκου, τους 5-6 κολλητούς (bros) που αν δεν τους μνημονεύσουμε τουλάχιστον τρείς φορές την ημέρα κάτι δεν θα πηγαίνει καλά με την ψυχοσύνθεσή μας. 'Ομως, στο 'Ελα να παίξουμε, κάναμε πολύ ωραία έργα τέχνης με πηλό, με νερομπογιές, με σφραγίδες, με χαρτόνια, ψαλίδια, κουμπιά, φτιάξαμε λαμπάδες, καπέλα, μάσκες. Μάθαμε τραγουδάκια και εξελίξαμε τις χορευτικές μας κινήσεις και, ίσως το σημαντικότερο, εξοικειωθήκαμε με τις έννοιες "σχολείο" & "δασκάλα". Το βράδυ έφαγα ωραίο, υγιεινό ψάρι στο Jimmy & the fish, γύρισα μεσάνυχτα και κοιμήθηκα κατά τις 02.00' για να χαζέψω και στα φεισμπουκτουίτερ μου.
Κάπως έτσι, με μία παρουσίαση που πήγε καλά, τελείωσε η εργασιακή εβδομάδα μου.
Αύριο φεύγουμε για Αράχωβα, γιατί Κυριακή πρωί έχουμε μία βάφτιση στην Λιβαδειά, 12 το πρωί, που δεν θα καταφέρναμε ποτέ να φτάσουμε στην ώρα μας αν πηγαίναμε αυθημερόν. Γενικώς ξυπνάμε αργά σαν οικογένεια (ο γιός μου συνήθως κατά τις 9, και σήμερα 10.15) και είμαστε και εξαιρετικά ανοργάνωτοι (αλλά έχουμε πλάκα!)
Στην Αράχωβα λοιπόν θα μείνουμε στο Aegli Resort & Spa, που έχει και ένα μεγάλο παιδότοπο, πισίνα και πίστα roller. Επειδή όλα αυτά είναι εσωτερικά και η πίστα ρόλερ τον χειμώνα μετατρέπεται σε παγοδρόμιο (η τιμή βέβαια διπλασιάζεται τότε), θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω εντυπώσεις έχοντας στο μυαλό μου ότι το σαββατοκύριακο με τον πρώτο καύσωνα το Aegli Resort & Spa δεν θα είναι top προορισμός για οικογένειες.
Και εσείς να περάσετε καλά.
Καλό, τρελό ΣουΚου xxx
Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται, εκτός από το κομμάτι που αφορά στην εγκυμοσύνη μου. Εκεί μου αισθάνομαι ότι κυριολεκτικά έχω κολλήσει, ούτε που μπορώ να πω σε ποια εβδομάδα είμαι με σιγουριά, ούτε αν το μωρό μεγαλώνει. 'Ενα περιέργο συναίσθημα, σαν να έχει περάσει ένα τρίμηνο από την αυχενική διαφάνεια (ενώ έχουν περάσει μόλις δύο εβδομάδες) και ταυτόχρονα η επόμενη επίσκεψη στον γυναικολόγο μου να μην φθάνει ΠΟΤΕ (ενώ είναι σε δύο μέρες).
Επίσης αυτή την εγκυμοσύνη μου δεν προλαβαίνω να την ζήσω στο φουλ. Δεν προλαβαίνω να μιλήσω στο μωρό μου και δεν προλαβαίνω να ονειρευτώ το δωμάτιο του/της. Η μέρα μου με την δουλειά, τις διαδρομές, τον γιο μου είναι κλεισμένη στο φουλ. Ούτε χρόνο για όνειρα δεν έχει.
Παρόλα αυτά, πάει και αυτή η εβδομάδα, πέρασε... Και πέρασε αρχικά ευχάριστα λόγω του ότι ήταν κουλή, της έλειπε δηλαδή η Δευτέρα, και γιατί κάναμε ωραία πραγματάκια.
Την Τρίτη είχαμε μία φωτογράφηση στο Cosmopolitan με την Έφη και τον Γιάννη, που έπεσε τρελό γέλιο και την Τετάρτη παρακολούθησα την εξέλιξη του Walter-call-me-Phelps-no2 στο baby swim του ΟΑΚΑ. Το baby swim του ΟΑΚΑ είναι ωραία φάση γενικώς, ειδικά αν το παιδί χαίρεται. Μέχρι τα τρία τους χρόνια γίνεται σε ειδική πισίνα -που είναι αυτή αν έχετε δει που χαλαρώνουν οι καταδύτες μετά την βουτιά- η οποία όταν την πρωτοβλέπεις είναι απογοητευτική, σαν μια πολύ μεγάλη, στρογγυλή μπανιέρα, αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι σε αυτό το στάδιο η ολυμπιακών διαστάσεων σου είναι εντελώς άχρηστη. Επίσης μέχρι τα τρία μπαίνουν με κάποιον συνοδό ο οποίος πρέπει να φοράει tshirt, υποθέτω και για να μην του γλιστρήσει το μωρό (εφόσον μπαίνουν από 6 μηνών) και για να αποφευχθούν αηδιαστικά θεάματα του τύπου κατσαρή, μαύρη τρίχα στην πλάτη ή λεοπάρ τάνγκα και φουλ κυτταρίτιδα από ξεκωλέ μάνα.
Την Πέμπτη είχαμε την τελευταία μας συνάντηση λόγω καλοκαιριού στο δημιουργικό εργαστήρι που πηγαίνουμε, στο 'Ελα να παίξουμε, στην Φιλοθέη. Και εκεί περάσαμε πολύ ωραία, πηγαίναμε από τον περασμένο Οκτώβριο, αν και ήταν το μόνο μέρος που ο γιος μου έμοιαζε συνεσταλμένος. Δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί, ούτε οι κοπέλες εκεί κατάφεραν να μου το εξηγήσουν ακριβώς, ίσως γιατί δεν τον ήξεραν σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η αλήθεια είναι ότι, όσο αστείο και αν ακουστεί, δεν πρέπει να πολυταίριαζε με τα υπόλοιπα 8 ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ (!) του τμήματος. Τα ανέφερε σπάνια στο σπίτι, σε αντίθεση με την συμμορία του πάρκου, τους 5-6 κολλητούς (bros) που αν δεν τους μνημονεύσουμε τουλάχιστον τρείς φορές την ημέρα κάτι δεν θα πηγαίνει καλά με την ψυχοσύνθεσή μας. 'Ομως, στο 'Ελα να παίξουμε, κάναμε πολύ ωραία έργα τέχνης με πηλό, με νερομπογιές, με σφραγίδες, με χαρτόνια, ψαλίδια, κουμπιά, φτιάξαμε λαμπάδες, καπέλα, μάσκες. Μάθαμε τραγουδάκια και εξελίξαμε τις χορευτικές μας κινήσεις και, ίσως το σημαντικότερο, εξοικειωθήκαμε με τις έννοιες "σχολείο" & "δασκάλα". Το βράδυ έφαγα ωραίο, υγιεινό ψάρι στο Jimmy & the fish, γύρισα μεσάνυχτα και κοιμήθηκα κατά τις 02.00' για να χαζέψω και στα φεισμπουκτουίτερ μου.
Κάπως έτσι, με μία παρουσίαση που πήγε καλά, τελείωσε η εργασιακή εβδομάδα μου.
Αύριο φεύγουμε για Αράχωβα, γιατί Κυριακή πρωί έχουμε μία βάφτιση στην Λιβαδειά, 12 το πρωί, που δεν θα καταφέρναμε ποτέ να φτάσουμε στην ώρα μας αν πηγαίναμε αυθημερόν. Γενικώς ξυπνάμε αργά σαν οικογένεια (ο γιός μου συνήθως κατά τις 9, και σήμερα 10.15) και είμαστε και εξαιρετικά ανοργάνωτοι (αλλά έχουμε πλάκα!)
Στην Αράχωβα λοιπόν θα μείνουμε στο Aegli Resort & Spa, που έχει και ένα μεγάλο παιδότοπο, πισίνα και πίστα roller. Επειδή όλα αυτά είναι εσωτερικά και η πίστα ρόλερ τον χειμώνα μετατρέπεται σε παγοδρόμιο (η τιμή βέβαια διπλασιάζεται τότε), θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω εντυπώσεις έχοντας στο μυαλό μου ότι το σαββατοκύριακο με τον πρώτο καύσωνα το Aegli Resort & Spa δεν θα είναι top προορισμός για οικογένειες.
Και εσείς να περάσετε καλά.
Καλό, τρελό ΣουΚου xxx
26.5.10
NOT kids friendly
Υπάρχουν κάποια Σαββατοκύριακα που πραγματικά βασανιζόμαστε με τον άντρα μου για το πού μπορούμε να πάμε μαζί με τον γιο μας και να περάσουμε όλοι καλά.
Ok, πήγαμε σε παιδότοπους, στο περιβόητο Playmobil cafe (που είναι υπερεκτιμημένο κατά την γνώμη μου... και του Walter επίσης), στο Friday's στο Κεφαλάρι, στο Al Milanese με δημιουργική απασχόληση τις Κυριακές, στον Τεχνότοπο στο Χαλάνδρι, στο Golden Hall... Και επειδή το παιδάκι μας είναι από αυτά που όταν κάθεσαι μαζί του στο σπίτι γίνεσαι κομμάτια από την υπερδραστηριότητα... και που δεν έχουμε πάει!
Έτσι ανακαλύπτω σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο όταν δεν έχει καλό καιρό, πόσο πίσω είμαστε σε θέματα kids friendly υποδομών. Πόσο οι επιχειρηματίες έχουν εξαντλήσει την δημιουργικότητά τους στα άσχημα φουσκωτά και στις πισίνες με τα μπαλάκια, αγνοώντας αυτό το πολύ μεγάλο ποσοστό γονιών εκεί έξω, who actually have a life... και την ψάχνουν επίσης!
Που τους αρέσουν τα ωραία γλυκά και το design, το προσεγμένο φαγητό και το ωραίο περιβάλλον, που θέλουν να ξεφυλλίζουν περιοδικά μόδας και να βλέπουν κουλαριστά τους φίλους τους, που θέλουν να είναι hip και να απολαμβάνουν έναν espresso corretto.Και όλα αυτά δεν θέλουν να τα κάνουν μόνοι τους, γιατί τα έκαναν έτσι μια ζωή άλλωστε, αλλά μαζί με το παιδάκι τους.
Στην Αθήνα μάλλον από όσο ξέρω δεν μπορεί να γίνει αυτό.
Και βλέπω στο internet ωραία μέρη ανά τον κόσμο, που αγαπούν τα παιδιά, αλλά αγαπούν και τους γονείς τους, και τα αντιμετωπίζουν σαν μικρά ανθρωπάκια που δεν χρειάζονται μόνο ένα πειρατικό πλοίο για να είναι ευτυχισμένα, αλλά και μία εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα για να γίνουν οι μελλοντικοί δημιουργικοί πολίτες του κόσμου, και ζηλεύω.
Έτσι είναι το Τokyo baby cafe (που αλλού?), που παρότι η επιλογή της χρωματικής παλέττας δεν είναι το καλύτερό μου, το concept είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Επιχείρησα να διαβάσω και το blog τους, γιατί είχε σε φωτογραφία κάτι πολύ γιάμι γλυκά, αλλά δεν μπόρεσα να το γυρίσω στα αγγλικά και τα ιαπωνικά η αλήθεια είναι ότι λίγο με δυσκολεύουν.
Επίσης βρήκα το Coffee and Crayons στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, το απόλυτα cute-like-Amelie Little cupcake bakeshop στην Ν.Υόρκη, το Paneacqua στο Μιλάνο 
και το παριζιάνικο στέκι των πιο μποέμ γονιών, εκεί που μπορείς επίσης να πας άνετα με την single φίλη σου και να συζητήσετε τα γκομενικά της ή έστω να της γνωρίσεις κανένα χωρισμένο Γάλλο με την γοητεία του Olivier Martinez, το 400 coups στο Παρίσι.Ελπίζω σύντομα να βρω κάτι και στην Αθήνα. Ή έστω κάποιον να συνεταιριστούμε (κλείσιμο ματιού).
22.5.10
Μπίρα και Μπάλα
Ciao a tutti!
Για όσους με ξέρουν, για όλους που διαβάζουν δηλαδή, γιατί δεν πρέπει να με έχει διαβάσει κανείς τυχαία... ακόμα..., είναι δεδομένο ότι σήμερα το βράδυ είμαι φουλ INTER. Δεν είναι μόνο η ιταλική υπηκόοτητα που από τους τρεις μας στην οικογένεια την έχουν οι δύο, είναι και ότι το Μιλάνο είναι η πόλη μας και η 'Ιντερ η ομάδα μας. Τέλος. (μην το πούμε πουθενά, εγώ βαθιά μέσα μου ήμουν Γιούβε... και Paolo Maldini...).
Προς το παρών το παιχνίδι είναι εξαιρετικά βαρετό, σαν τους Γερμανούς ένα πράγμα, και εγώ λόγω εγκυμοσύνης δεν μπορώ να το απολαύσω όπως πρέπει. Κάτι με πιάνει από το απόγευμα και μετά και η κοιλιά μου πετρώνει, γίνεται βαριά σαν τσιμεντένια και με πιέζει τόσο που ούτε το μπουκαλάκι legofer δεν μπορώ να καταπιώ. Είναι βραδιά champions league γμτ, έπρεπε να μασουλάω μπέργκερ ή πίτσα και μετά να καταπίνω παγωτό ή ποπ κορν.
Από όλα αυτά λοιπόν που έπρεπε να κάνω, καταφέρνω μόνο την μπίρα. Γενικώς υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει ότι η μπίρα είναι και γαμώ για την εγκυμοσύνη και τον θηλασμό, τον οποίο επιβεβαίωσε με μυστήριο χαμόγελο και ο γυναικολόγος μου, του τύπου "μην μου τα ζαλίζεις, αν θες πιες μια μπίρα δεν χάθηκε και ο κόσμος", οπότε αν έχω την ευκαιρία, την αξιοποιώ.
Με αυτά και με αυτά, και με τις ερινύες λόγω απουσίας τριών ημερών από το blog να με γαζώνουν, θέλω να καταθέσω την εμπειρία ενός ευχάριστου βραδιού με φίλες. και ΜΕ ΜΠΙΡΑ.
Πήγαμε λοιπόν στην pub αποκάλυψη Red Lion. Η Red Lion βρίσκεται στην γειτονιά Κάραβελ, με την οποία είμαι συναισθηματικά δεμένη και γενικώς γουστάρω πολύ γιατί εκεί ήταν το πρώτο μας σπίτι με τον Dario. Από αυτά τα ρετιρεδάκια των 75τ.μ. με μία μεγάλη κρεβατοκάμαρα και τραπεζαρία που χωριζόταν από το σαλόνι με ρετρό συρόμενη πόρτα - την οποία είχαμε ρίξει και είχαμε και γαμώ τα σαλόνια. Ενιγουέι. Εκεί είναι η Red Lion, σκοτεινή, παλιά και καταθλιπτική, όπως οφείλει να είναι κάθε pub που σέβεται τον εαυτό της.
Κάτσαμε μπαίνοντας στο πρώτο τραπέζι αριστερά, σε αναπαυτικό, κόκκινο καναπέ και δίπλα από την ορθάνοιχτη στον δρόμο πόρτα, για να μην τρώμε (εγώ δηλαδή) και όλη την κάπνα στα μούτρα.
Γύρω στις 9 και κάτι που πήγαμε υπήρχαν άλλοι 5-6 άντρες μέσα και μία γκόμενα εντελώς γκοθ που έπαιζε μανιωδώς βελάκια (σωστήήήή....). Και έτσι ο ιδιοκτήτης κος Παντελής-call-me-Pit-like-the-pimps μας αφιερώθηκε στο φουλ. Τί ιστορίες μας είπε για σελέμπριτις του '70 που τα σπάσαν στην Red Lion (επιπέδου Quinn και Belmondo), τί αρθρογραφία από εφημερίδες και περιοδικά μας διάβασε, τί φωτογραφήσεις μόδας με αυθεντικό βρεταννικό σκηνικό μας έδειξε... Πολύ γλυκός, πολύ πραγματικός, με αυτή την κλάσικ νοσταλγία των 65αρηδων που κάποτε ήταν φίρμες σε αυτό που έκαναν και τώρα κολακεύονται που οι πιο νέοι θέλουν να ακούν τις ιστορίες τους από το παρελθόν.
Πήραμε Paulaner και μας την σέρβιρε με άψογο στυλ και το λευκό, κοντομάνικο, ρετρό μπαρμανίστικο πουκάμισο να τσιτώνει στην μεγάλη από τις μπίρες κοιλιά, και ένα πιάτο με 8 βραστά λουκάνικα φρανκφούρτης, πράσινες πιπεριές (αυτές τις ολόκληρες), καυτερή μουστάρδα και ψητό ψωμί.
Κρίμα που ο Pit δεν την εξελίσσει και τώρα στα 0s την ιστορία, γιατί η pub και γέμισε, και είναι ωραία φάση για χειμώνα-καλοκαίρι και είναι και κάτι που δεν το πολυβρίσκεις στην Αθήνα. Το σούπερ φαγητό δε των αγγλικών pubs με τις ανεπανάληπτες βελουτέ σούπες και τα ανοιχτά sandwiches με το χοντρό, αγγλικό bacon δεν τo βρίσκεις πουθενά. Ούτε στον Pit.
p.s: και είμαστε και στο 2-0. όλα τζετ.
19.5.10
decor - χαριτωμενιά
Αυτή την στιγμή έχω ανοιχτή την τηλεόραση, το facebook, το twitter, το hotmail, τρία blogs και δύο folder με φωτογραφίες.
Και όμως είδα μία χαριτωμενιά που μου τράβηξε το ενδιαφέρον, καθώς τώρα περνάω κάτι πεντάλεπτες φάσεις αναζήτησεις στο internet ιδεών διακόσμησης παιδικών δωματίων. (Επειδή είπαμε ότι είναι λίγο φτυσμένο το Βου, γι'αυτό είμαι στο 5λεπτο προς το παρών).
Βρήκα λοιπόν μία τέέέέλεια ιδέα για διαφορετικά μαξιλάρια, που δεν είναι αποκλειστικά και μόνο για παιδικά δωμάτια - ειδικά το sleep τα σπάει για κρεβατοκάμαρα.
Τα βρήκα στο http://www.etsy.com/shop/HoneyPieDesignκαι είναι χειροποίητα, 100% cotton, με οικολογική τσόχα.
Αυτό με το όνομα θα παίξει στο καινούργιο παιδικό δωμάτιο οπωσδήποτε. Και αν το Love ή το Peace σας φαίνονται γλυκανάλατα, μπορεί το δικό σας να λέει π.χ. Messed up, ή Can't cook, dunno...
σας φιλώ.
Και όμως είδα μία χαριτωμενιά που μου τράβηξε το ενδιαφέρον, καθώς τώρα περνάω κάτι πεντάλεπτες φάσεις αναζήτησεις στο internet ιδεών διακόσμησης παιδικών δωματίων. (Επειδή είπαμε ότι είναι λίγο φτυσμένο το Βου, γι'αυτό είμαι στο 5λεπτο προς το παρών).
Βρήκα λοιπόν μία τέέέέλεια ιδέα για διαφορετικά μαξιλάρια, που δεν είναι αποκλειστικά και μόνο για παιδικά δωμάτια - ειδικά το sleep τα σπάει για κρεβατοκάμαρα.
Τα βρήκα στο http://www.etsy.com/shop/HoneyPieDesignκαι είναι χειροποίητα, 100% cotton, με οικολογική τσόχα.
Αυτό με το όνομα θα παίξει στο καινούργιο παιδικό δωμάτιο οπωσδήποτε. Και αν το Love ή το Peace σας φαίνονται γλυκανάλατα, μπορεί το δικό σας να λέει π.χ. Messed up, ή Can't cook, dunno...
σας φιλώ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)