25.7.10

I've got so much love to give

Χθες το βράδυ μαζί με την Τζούλια, είδαμε μία πολύ καλή μας φίλη από την Αγγλία, που πλέον έχει επιστρέψει στην Αυστραλία, μετά από δύο χρόνια.
Βρεθήκαμε στον υπέροχο κήπο του Al Milanese (πού αλλού?), παρέα με ένα μπουκάλι Όβηλο Βιβλία Χώρα και semifreddo al cioccolato - κάποιοι άλλοι, πιο αντικειμενικοί από εμένα, έχουν πει ότι είναι το καλύτερο στην Αθήνα.
Εννοείται ότι συζητήσαμε για πάρα πολλά, και εννοείται ότι κάποια στιγμή η συζήτηση πήγε και στα παιδιά - είναι μαμά και η Τζούλια.
Η Suzie έχει κατάμαυρα, ολόισια μαλλιά, μεγάλα, μαύρα μάτια, έντονα φρύδια, είναι μινιόν και είναι δικηγόρος. Πάντα έχουμε πράγματα να πούμε, είναι μαχητική και έξυπνη και θα την χαρακτήριζα μάλλον career focused. Δεν μιλάμε ποτέ για παιδιά, εννοείται ότι θα μιλήσουμε για τον δικό μου, αλλά δεν έχει τύχει ποτέ να αναλύσουμε τις σκέψεις της περισσότερο. Ίσως γιατί πάντα υπήρχε κάτι pending - αλλαγή δουλειάς, ένα καινούργιο σπίτι στο Λονδίνο, μετακόμιση από την μία ήπειρο στην άλλη...
Τώρα όμως, η Suzie φαίνεται να σταθεροποιήθηκε. Δεν γυρνάς εύκολα πάλι πίσω από το Sydney, εκεί που βρίσκεται όλη η οικογένειά σου.
Η συζήτηση το έφερε σε απελπισμένες φίλες και γνωστές που ψάχνουν μανιωδώς σπερματοδότη, σε 37αρες που καταψύχουν τα ωάριά τους με την ελπίδα να τα χρησιμοποιήσουν κάποτε, ή σε κατά τα άλλα cool & hip γκόμενες που παρακαλούν το gay κολλητό τους να γίνει ο πατέρας του παιδιού τους and they will live happily ever after. Εγωισμός, απελπισία, υποταγή στα κοινωνικά ταμπού ή γυναικεία χειραφέτηση - δεν καταφέραμε να δώσουμε ακριβώς απάντηση σε αυτό.
Κάπου εκεί, με αφορμή δύο φίλους της Suzie -gay ζευγάρι αντρών από την Καλιφόρνια- που υιοθέτησαν δίδυμα κοριτσάκια, νομίζω ότι είπα πως τελικά δεν έχει καμία σημασία αν ίσως κάποια μέρα τα κοροϊδέψουν στο σχολείο, αρκεί να μεγαλώνουν με απεριόριστη, ανιδιοτελή αγάπη. Γιατί αυτά τα κοριτσάκια θα βρισκόντουσαν κάπου στον κόσμο που δεν θα τα έβαζε κανείς με τρυφερότητα για ύπνο και δεν θα έτρεχε κανείς να τα αγκαλιάσει όταν θα πονούσαν. Εκεί ο Dario μας κοίταξε με δυσπιστία. Μπορεί να υπάρχουν ακατάλληλοι gay γονείς, αλλά πιστέψτε με, υπάρχουν και πολλοί ακατάλληλοι straight.
Η Suzie εκεί έγνεψε με κατανόηση. Και μας είπε πολύ συγκινητικά ότι κάποια μέρα η καριέρα θα ταβανώσει, τα λεφτά θα διπλασιαστούν, το σπίτι θα είναι έτσι ακριβώς όπως πρέπει και η ίδια θα έχει σκάσει από αγάπη, γιατί δεν θα την έχει διοχετεύσει πουθενά. Και ότι δεν την ενδιαφέρει να βρει έναν σπερματοδότη, αλλά να δώσει αγάπη σε ένα παιδί που πονάει, που πεινάει, που κλαίει. Να το μεγαλώσει και να το φροντίσει, να πηγαίνουν μαζί βόλτες στo Bondi beach
και να επισκέπτονται την Γιολίνα & την Τζούλια τα καλοκαίρια στην Ελλάδα.
Η Suzie και το παιδάκι της από την Αφρική, από την Κίνα, από την ασυνείδητη τοξικομανή μάνα, από την ανήλικη που γέννησε μυστικά, μόνη της, στο υπόγειο του σπιτιού της.
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας τεράστιο απόθεμα αγάπης. Όταν το καταλάβουμε, και αρχίσουμε πια να το μοιράζουμε, δεν θα περπατάμε, θα πετάμε. Δεν θα χαμογελάμε, θα ξεκαρδιζόμαστε. Θα αγκαλιάζουμε σφιχτά και αληθινά και θα απολαμβάνουμε τα πιο μικρά, τα πιο ασήμαντα.
Η υιοθεσία είναι για εμένα η ύψιστη απόδειξη ανιδιοτελούς αγάπης.
Συγχαίρω και υποκλίνομαι σε όσους προχώρησαν και τα κατάφεραν, αφιερώνοντας πολύ κόπο και χρόνο, αντί να υποστούν διαδοχικές απόπειρες εξωσωματικής γονιμοποίησης με απίστευτες ψυχολογικές επιπτώσεις.
Suzie, σε περιμένουμε τα καλοκαίρια σου στην Ελλάδα. Και μέχρι τότε, εμείς θα βοηθάμε και θα αγαπάμε όσα παιδάκια από ιδρύματα, ορφανοτροφεία και σωματεία μπορούμε.
Εμπρός, σηκώστε το τηλέφωνο.

7 σχόλια:

  1. Όχι μόνο συμφωνώ αλλά επαυξάνω...η ζωή είναι τόοοοσο μικρή που πρέπει να δώσουμε την αγάπη μας σε αυτούς που έχουν ανάγκη...Τι κρίμα κάποια παιδάκια να μην έχουν μια αγκαλιά όταν κλαίνε..ένα φιλί όταν νυστάζουν ή κάποιον να νιώθουν ¨δικό τους". Όλοι βλέπουμε πως τρέχουν τα παιδάκια μας στην αγκαλιά για αγάπη οτιδήποτε κι αν έχουν...δεν είναι κρίμα κάποια να τη στερούνται;! ούτε που θέλω να σκεφτομαι τι νιώθουν...Ας υιοθετήσουν όσοι μπορούνε!!!Ας δώσουμε λίγη χαρά στις αθώες ψυχούλες που δεν φταίνε αν γεννηθήκαν "μόνες" τους...ας τους δώσουμε τη μεγαλύτερη "εαυκαιρία" της ζωής τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. απλά εξαιρετικό και τόσο συγκινητικό....τα καταλφερε η φίλη σου να υιοθετήσει??? αν όχι της το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσουν πάρα πολύ τα κείμενα σου! Τα βρίσκω έξυπνα, πνευματώδη ενίοτε συγκινητικά και γλυκά. Όμως τούτο εδώ με έβαλε σε πολλές σκέψεις...Βλέπεις θέλω να ελπίζω ότι η άποψη σου περί εξωσωματικής γονιμοποίησης δεν είναι όσο αφοριστική όσο εκ πρώτης όψεως μου φάνηκε. Ξέρεις είναι εύκολο - εκ του ασφαλούς - i.e. όταν με απίστευτη χαρά, αγάπη (και ικανοποίηση) απολαμβάνεις το αγαθό της μητρότητας και βλέπεις το «θετικό» στο τεστ εγκυμοσύνης να κάνεις αβίαστα τέτοια statements… Και ναι, γνωρίζω πολύ καλά τα κλισέ που ακολουθούν μια άποψη σαν τη δική μου, ότι «μάνα δεν είναι αυτή που απλά γεννάει ένα παιδί αλλά αυτή που το μεγαλώνει και του δίνει όλη της την αγάπη», ότι «το παιδί δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός και κάλυψη προσωπικών εγωισμών» κι άλλα τέτοια επαναστατικά.. ΟΜΩΣ επί του πρακτέου δεν έχεις ιδέα πόσο τρομακτικά δύσκολο είναι να αποδεχτείς ότι δεν θα καταφέρεις ποτέ αυτό για το οποίο προορίζεσαι (ή έστω ένα από αυτά…) από τη φύση γιατί απλά ΔΕΝ μπορείς! Σκέψου το!

    ΥΓ. Στο οικογενειακό μου περιβάλλον έχουμε τρία παιδιά «της καρδιάς», έτσι προτιμώ να τα λέω κι όχι υιοθετημένα παιδιά… και τα περιβάλλουμε με όλη την αγάπη και τη στοργή που δε γνώρισαν, ποτέ δεν τα ξεχωρίσαμε, δεν τα κάναμε να νιώθουν μειονεκτικά.. όμως παρομοίως ποτέ δεν κρίναμε αν είναι «καλύτερα» / «προτιμότερα» από τα παιδιά της εξωσωματικής – της «κοιλιάς» αν θες…άλλωστε όλα τα παιδιά είναι αποτέλεσμα μιας μοναδικής, υπέροχης κι ανεπανάληπτης στιγμής που λέγεται το θαύμα της ζωής! Να είσαι πάντα καλά and keep writing!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΜΙΑ ΝΟΝΑ Η ΝΟΝΟ,ΑΠΛΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ,ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΦΥΣΚΙΚΗ ΜΑΝΟΥΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ,ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΗΣ ΜΑΝΕΣ ΝΑ ΖΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ,,ΠΑΡΑ ΤΟ ΚΤΑΤΟΣ ΤΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΕ ΙΔΡΥΜΑ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ,ΨΑΞΑΝΕ ΠΟΤΕ ΒΟΗΘΕΙΣΑΝΕ ΠΟΤΕ,ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΕ ΑΝΑΔΩΧΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ,,ΓΙΑΤΙ΄.

      Διαγραφή
  4. Γειά σου και σ'ευχαριστώ για το σχόλιο.
    Θα σταθώ μάλλον πιο πολύ από όλα στη φράση σου:"θέλω να ελπίζω ότι η άποψη σου περί εξωσωματικής γονιμοποίησης δεν είναι όσο αφοριστική όσο εκ πρώτης όψεως μου φάνηκε".
    Και αυτό γιατί... δεν είναι. Ίσως δεν είναι ξεκάθαρο από το κείμενο, γιατί είχα παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό μου για το μεγαλείο της υιοθεσίας, και γι'αυτό ακριβώς το θέμα ήθελα να γράψω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν συνέκρινα ποια παιδιά και για ποιο λόγο είναι "καλύτερα" από κάποια άλλα. Αυτό που ξεκάθαρα δεν καταλαβαίνω όμως είναι η άρνηση απέναντι στην υιοθεσία, όταν οι όποιες προσπάθειες έχει επιχειρήσει το ζευγάρι έχουν αποτύχει. Και πάλι, δεν το καταλαβαίνω και δεν το κατανοώ. Δεν το κατακρίνω.
    Μπράβο για τα παιδιά "της καρδιάς".
    Και μπράβο, και ΜΠΡΑΒΟ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. υπέροχη, εμπνευσμένη, καταπληκτική, yolina!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συμφωνώ κι επαυξάνω με το Μαράκι (mpompires).
    Yolina μήπως να ακολουθήσεις κι εσύ το δρόμο της Ψιλικατζούς;
    http://xpsilikatzoy.wordpress.com/

    p.s. ακόμα και στον Όβηλο ταιριάζουμε... Θεϊκό κρασί για καλοκαιρινές νύχτες με ζέστη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή