16.10.10

Τελευταία μέρα στο γραφείο.

Ωραία ήταν.  Έμεινα μέχρι αργά, αλλά χωρίς άγχος, πέταξα τα χαρτιά μου που ήταν απλωμένα και σκονισμένα πάνω σε όλη την - ομολογουμένως μεγάλη - επιφάνεια του γραφείου μου, χάρισα ένα κοπίδι και ένα ψαλίδι στην Μαρία και ένα πορτοκαλί marker στην Ιωάννα.
'Εβγαλα και κάτι projects & κάτι κωλοbrief στο σφυρί και έκαναν όλοι τους αδιάφορους.
Μετά παραγγείλαμε Domino's jumbo πίτσες και αυτά τα καταπληκτικά cinnadots, μπουκίτσες ζύμης με κανέλλα και γλάσο.  Χωρίς γλάσο δεν λέει.  Όσοι το φοβήθηκαν γιατί η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα παχύρευστο, κολλώδες, λευκό υγρό, επέστρεψαν για δεύτερο cinnadot με φουλ έξτρα.
Πήρα και την πρώτη μου ροζ κάρτα.  Δεν μου έχουν ποτέ δώσει ροζ κάρτα.  'Ισως γιατί σαν κοριτσάκι, έφηβη, φίλη ή γκόμενα δεν ενέπνευσα ποτέ, κανέναν για ροζ κάρτα.  Αλλά το κοριτσάκι μου... ενέπνευσε.  Και έτσι πήραμε την πρώτη ροζ κάρτα μας ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.  How cute is that?
'Ολοι με κοιτάζαν με γλυκύτητα και τρυφερότητα, πήρα πολλές ευχές και αγκαλιές.  Και πολλοί ζήλευαν, αλλά πραγματικά, με αυτή την πιο καλοπροαίρετη ζήλια που μπορεί να υπάρξει, όταν ανακοίνωνα με το πιο πλατύ μου χαμόγελο ότι "σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα στο γραφείο".
Με κέρασαν τον καφέ, την τυρόπιττα, το νερό και τα παγάκια!  Το τηλέφωνό  μου χτύπησε ελάχιστα και τί ωραίο συναίσθημα να ξέρεις πως και να έχει γίνει καμία μαλακία, κανείς δεν πρόκειται να σου την χρεώσει.  Αντίθετα, θα φοβηθούν και να σε πάρουν τηλέφωνο για να ζητήσουν να τους εξηγήσεις.
Εγώ σήμερα πάντως φόρεσα τον χαρούμενό μου εαυτό και έφυγα πετώντας.
Και όταν μου είπε η Άννα Μαρία πως "εμείς δεν θα σου λείψουμε μάλλον καθόλου, αλλά εσύ θα μας λείψεις πολύ", νομίζω ότι ξέρω πώς το εννοεί.
Αυτό το "εμείς" δεν είναι προσωπικό φυσικά, αλλά είναι μεγάλο πράγμα να ξεφεύγεις για έναν τόσο ευχάριστο λόγο από την ρουτίνα του γραφείου.  Από το άγχος, την τσίτα και την μονοτονία που καμιά φορά σε πνίγει, από τις ίντριγκες, τις αδικίες και τα νεύρα, από τις περίεργες απαιτήσεις και από το σκότωμα των ιδεών για τις οποίες είσαι τόσο περήφανος.  Μεγάλο πράγμα να περνάς από αυτό τον κόσμο στις προδέρμ μυρωδιές και και τις bpa free πιπίλες για λίγο.
Το γραφείο (αυτό το στον Παράδεισο Αμαρουσίου, ή κάποιο άλλο που θα του μοιάζει, κάπου αλλού) θα είναι εκεί, και οι μεγάλοι πολυεθνικοί πελάτες, επίσης. 
Το μωρό μου όμως θα είναι μόνο μια φορά μωράκι ημερών, μηνών και το πρώτο του χαμόγελο ή δοντάκι μόνο μία φορά θα είναι... πρώτο. 
Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να χάσω ούτε λεπτό από την ανάσα του. 
Ας κάνω και για ένα διάστημα καριέρα στην μητρότητα, λοιπόν.
Και μάλιστα φουλ τάιμ.

7 σχόλια:

  1. Αγαπώ καριερίστα μάνα Yoli.
    Τ Ε Λ Ο Σ


    p.s. τα καλύτερα έρχονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιολινα,
    Σου ευχομαι να είναι όλα όμορφα γύρω σου και αυτο το "πρωτο" δεν θα σταματίσει ποτε για τα παιδια. Κοιτα να το χαρεις όσο μπορεις και να το ζήσεις στην καθε του μορφή.Ολα γυρίζουν αυτο το "πρωτο" ποτε!!! Καλές ετοιμασίες και καλές αγκαλιες στο καναπέ !!!!!!!
    Μηλενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Aaaaaaaaaaaaaaaaax poly mou areseis... ayta pou les... Me to kalo!!!!!!!! Ayto me ti roz karta... e ma eisai katapliktiki! Lida

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχεις μπροστά σου λαμπρή καριέρα!
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Nα ρουφηξεις καθε στιγμη καθε λεπτο με το μωρο,ειναι μοναδικη.Με το καλο να γεννησεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. jolin mas leipeis idi....alla i alegra princess einai i nea proteraiotita meta ton walter!!!!!!! zise to kai afto sto full opos ola!!!!!!!to grapheio den fevgei....xxxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. kali arxi sti nea sou kariera!epitixia de sou efxomai giati tha tin exeis...alloste i proipiresia panta metraei.kisses to the princess otan me to kalo erthei ston kosmo afto...stella v.

    ΑπάντησηΔιαγραφή