22.11.10

Chillin' on a Sunday evening...

Πάει πέρασε και αυτή η εβδομάδα... Τουλάχιστον αισθάνομαι καλύτερα που στα προγνωστικά τους, μαζί με την ηλίθια μάνα (εμένα βεβαίως βεβαίως), έπεσαν έξω και ΟΛΟΙ οι άλλοι.
Οι φίλοι μου, ο γιατρός, ο έχω-την έκτη-αίσθηση θείος από το χωριό, ο Τάσος ο φαρμακοποιός, η χαρωπή κυρία στην 'Εβγα και κάποιοι μπλογκοαναγνώστες με διάθεση να αρχίζουν να διαβάζουν και τίποτα άλλο εκτός από την γκρίνια μου.
Πήγα λοιπόν και την Παρασκευή χαρωπή στον γιατρό.  Εκεί κάτι κουλά για πρόκληση άρχισε να μου λέει η μαία, αλλά δεν της έδωσα σημασία.  Μετά, έγινε η χειροκίνητη εξέταση και ο γιατρός μου μου είπε με λίγο θεατράλε ύφος ότι η διαστολή είναι 3, ο τράχηλος είναι κοντός, μικρός, λεπτός (τί σκατά, όλα τα έχει παθει και αυτός ο τράχηλος, δεν λέει να δώσει μία να εξαφανιστεί) και λόγω προηγούμενης γρήγορης εξέλιξης εγκυμοσύνης να είμαι πολύ alert για να μην γεννήσω και στο αυτοκίνητο.  Εκεί πρέπει να ομολογήσω ότι το πρόσωπο του Dario ένα πάνιασμα, μία φαντασματοποίηση, την έπαθε.
Μέχρι εδώ είμαστε ok.  Αλλά  μετά ξεκίνησε μία συζήτηση που εγώ την εξέλαβα λίγο σαν εξωσωματική εμπειρία, σαν να αφορούσε κάποιον άλλον και όχι εμένα, μήπως συναντιόμασταν την επόμενη μέρα το μεσημεράκι στο Λητώ και προχωρούσαμε σε πρόκληση τοκετού, με την αιτιολογία ότι είμαι πανέτοιμη και παίζει να μην προλάβω να φτάσω αν έχει κίνηση !!!??!
Αγριεύτηκα λίγο, στεναχωρήθηκα, προβληματίστηκα.  Τον ξέρω καλά τον γιατρό μου, την φιλοσοφία και την πρακτική του, από διάφορες ασθενείς και καταστάσεις δύσκολες, και όχι μόνο εγκυμοσύνες, και όλο αυτό το λογύδριο ήταν έξω από την εικόνα που είχα σχηματίσει γι'αυτόν στο μυαλό μου.  Και αυτό με άγχωσε διπλά, μήπως κάτι έβλεπε και είχε δίκιο.
Του είπα ότι θα του απαντήσω την επόμενη μέρα το πρωί και έφυγα με το κεφάλι κουδούνι.
Η μέρα μου ήταν δύσκολη, το βράδυ όλο δεν κοιμήθηκα μην τυχόν κάτι συμβεί και δεν το πάρω χαμπάρι, όπως την πρώτη φορά που έσπασαν τα νερά ενώ κοιμόμουν. 
Το πρωί όμως ξύπνησα και ήξερα τί θέλω να κάνω.  Παρά τα πονάκια χαμηλά στην περιοχή της κοιλιάς και στην μέση, παρά τις διαρκείς, αλλά ακανόνιστες συσπάσεις, πήρα τηλέφωνο την μαία και της είπα ότι εγώ θα περιμένω.  Και ότι δεν πρόκειται να γεννήσω στο αυτοκίνητο ή στα σκαλιά της πολυκατοικίας, γιατί αν αυτό ήταν τόσο συχνό φαινόμενο δεν θα το έλεγαν οι ειδήσεις μια φορά το χρόνο.
Ούούούφφφφφφ........ Πήρα μια μεγάλη αναπνοή, μίλησα με την θεία μου πρώην προϊσταμένη μαία στο Μητέρα για 200 χρόνια, από αυτές τις μαίες τις παλιές, που γίνονται στον τοκετό μαμά, κολλητή και αδερφή σου, και το άφησα πίσω μου.  Συνέχισα να περιμένω και να ελπίζω να μην πάω αναγκαστικά για πρόκληση αρχές Δεκεμβρίου τελικά και πάει στράφι όλη η αναμονή.
Την Κυριακή ξύπνησα πολύ ευδιάθετη, άνετη, ξεκούραστη, ευτυχισμένη.  Το μωρό έχει λίγο κατέβει και δεν με εμποδίζει τόσο στην αναπνοή, η μέρα ακτινοβολούσε αισιοδοξία και ο Βάλτερ ετοιμάστηκε χωρίς πολλές γκρίνιες (εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο) για να πάει θέατρο με την γιαγιά και τον παππού.  Σκέφτηκα ότι θα ήταν μια ωραία μέρα να γεννήσω, ο καημένος ο Ντάριο συμφώνησε γιατί δεν θα είχε καθόλου κίνηση, φάγαμε κρουασάν από τον Paul, και τελικά.... δεν έγινε τίποτα.
Αλλά απολαύσαμε την Κυριακή μας, σαν να ήταν μία από αυτές της πρώτης εγκυμοσύνης...
Ο Βάλτερ μετανάστευσε στους παππούδες και εμείς βολτάραμε φορώντας μόνο ζακέτα και t-shirt στο Κολωνάκι, γεμίζοντας σακούλες με ελληνικά και ξένα περιοδικά, ένθετα, εφημερίδες, φυλλάδια προσφορών από τον Κωτσόβολο και το Notos Galleries και τους καταλόγους του Elc και του Imaginarium, για να εμπνευστούμε τί δώρο θα πάρει το μωρό στον Μεγάλο Αδελφό.  Ο οποίος την μία ζητάει κάστρο και την άλλη σφουγγαρίστρα με κουβά, δεν είναι αξιόπιστη πηγή πληροφοριών προφανώς...
Αράξαμε στο Starbucks με πολύ κουβέντα, γέλια και διάβασμα και ένα ζεστό Mocha Praline, δεν καταλήξαμε σε δώρο για τον γιο, δεν καταλήξαμε σε όνομα για την κόρη, βγάλαμε γελοίες low res φωτογραφίες με το κινητό και βιώσαμε λίγο αμερικλανιά-starbucks-christmas-spirit σε συνδιασμό με κουλή, ελληνική, ζεστή βραδιά Νοεμβρίου.
Κάπου είχα διαβάσει ότι ο τοκετός είναι ουσιαστικά μία χημική αντίδραση που προκαλείται από τα μηνύματα που στέλνει ο εγκέφαλος του μωρού, σε αυτόν της μαμάς.  Κάτι του τύπου, τώρα είμαι έτοιμος/η, θέλω να με βγάλεις από εδώ, να σε γνωρίσω, να με πάρεις μια ζεστή αγκαλιά και να με γεμίσεις με φιλιά και ας μυρίζουν μόκα.
Θέλω να την ξαναζήσω αυτή την μαγική, χημική αντίδραση.  Και να την υπαγορεύσει το μωρό μου, όχι ένας προγραμματισμένος ορός.
Θα δούμε... Είμαι λίγο απαισιόδοξη, αλλά έτσι είναι οι ροκ κόρες.  Απρόβλεπτες.






























Να έχετε πολλές, αγαπησιάρικες Κυριακές, people.

8 σχόλια:

  1. Θα έχεις μια όμορφη ανάμνηση... Θα λες: "Λίγες μέρες πριν γεννηθείς, πήγαμε..." Να περνάς καλά! Καλή συνέχεια και με το καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με το καλό!
    Τι ωραία αυτή με τον καφέ στην κοιλιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πλάκα πλάκα έχεις τεράστια κοιλιά :)))))
    και ολοστρόγγυλη
    και υπέροχη!

    και είσαι και κούκλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπραβο που αποφασισες μονη σου κ δεν σε επηρεασε ουτε καν ο γιατρος σου.με το καλο οταν ερθει η ωρα του κ το ξερω οτι κατανταει αηδια,αλλα μου αρεσει πολυ ο τροπος που γραφεις.φιλια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπημένη Yoli
    είσαι rock και η κόρη θα είναι rock επίσης και σε λίγους μήνες θα βλέπουμε low res pics με τη #2 στη θέση της κούπας!
    Αγαπώ Rock Yoli+Dario+W+#2 Family!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. οτι και να πω ειναι λίγο.
    Ειστε υπέροχοι και οι 2!!
    Μηλένη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σας αγαπωωωωωωωωωωωωω!
    Αυτό το Living Etc με χτύπησε στην καρδιά με βελάκι!
    Εμείς έχουμε γεννέθλια την επόμενη Κυριακή, οπότε αν θέλεις συντονίσου για τότε.
    Όπως και να έχει, και με το ζόρι να βγει στο τέλος η κούκλα, σκέψου ότι θα είναι τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Klaio me comment gia yfos Dario otan akouse oti mporei na genniseis sto aytokinito... xaxaxaxaxa...

    Ego leo gia Kyriaki opws sou eipa... pontarw kai 50€!

    Se filo! Lida

    ΑπάντησηΔιαγραφή