1.11.12

N for November

Σήμερα έγινε ένας χαμός στα social media με τον Νοέμβριο.
Δεν ξέρω, μπορεί να γίνεται και με άλλους μήνες να πλακώνουν όλοι ξαφνικά στο facebook, στο instagram, στο pinterest και να ποστάρουν φωτογραφίες με ευχές, λογοπαίγνια, τραγούδια, λίστες και όλα αυτά μαζί, αλλά την 1η Νοεμβρίου του 2012, μαλάκα μου κάπως κεραυνοβολήθηκα με όλο αυτό.
Οι άνθρωποι είτε αγαπούν τον Νοέμβριο, πράγμα για το οποίο δεν είχα ιδέα ειλικρινά σου μιλάω, ή έχουν την ανάγκη να ξεφορτωθούν τον προηγούμενο, "κακό" μήνα, να ξορκίσουν τις αναποδιές, τις δυσκολίες και τα ζόρια που πέρασαν χαμογελώντας πλατιά σ'αυτό που έρχεται.
Φοβάμαι ότι κάθε μήνα αυτό θα γίνεται.  "Άντε να φύγει και ο σκατο-Οκτώβρης" και στη θέση του Οκτώβρη βάλε όποιον γουστάρεις, anything goes.
Εγώ τον αγαπώ πάντως αυτόν τον μήνα, γιατί δεν έχει κάποιο clear statement.
Θεωρητικά σηματοδοτεί το τέλος του Φθινοπώρου, σε άλλες χώρες μάλλον γιατί εδώ απλά αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε με το προαιρετικό καμπαρντινάκι και το τρελαμένο styling που κυκλοφορεί στους δρόμους - σαγιονάρα ή ugg, κασκόλ και τιραντάκι, καλσόν ή σορτσάκι, τα βλέπω όλα αυτά στην άνοδο της Κηφισίας κάθε πρωί.
Δεν είναι μήνας με τη φήμη του μεγάλου ερωτικού - δεν ξυπνάει άγρια ο κόσμος για φλέρτιν όπως τον Μάιο, του τρελά εορταστικού - δεν πετιούνται φελλοί σαμπάνιας στον αέρα όπως τον Δεκέμβρη, του περιπετειώδη ταξιδιάρη - όχι, δεν βουλιάζουν τα πλοία όπως τον Αύγουστο.
Εγώ γίνομαι λίγο αντικοινωνική, λίγο weird, κάπως σπιτόγατος, κατεβάζω κανα βιβλίο από το ράφι, έχω πάντα να θυμηθώ συζητήσεις με φίλες στο σπίτι που κάθονται στο πάτωμα και φοράμε φόρμες θέτοντας τα μεγάλα διλήμματα "με μούσι ή χωρίς" (λίγο σαν το αντρικό στήθος ή κώλος μου κάνει) και τσιγκουνιές ανεκδίηγητες στα ψώνια, στις εξόδους, με overload μελαγχολίας γιατί μετά δεν θα επιτρέπεται, με φριζέ μαλλί (όχι το δικό μου, των άλλων) και με γούβα στον καναπέ ν'ακούω μουσικές απ'όπου υπάρχει ηχείο.
Θέλω ένα ποτήρι κρασί κατακόκκινο, μεγάλο, μπομπέ, μια μπλούζα σε ξεφτισμένο γκρι, biker boots (γιατί έτσι), τον Johnny Depp και τη φωνή του Tom Waits στο November (που πόσταρε πρώτα ο Dust Road και όχι εγώ, στο facebook).
Επίσης, μπορούμε να φυτέψουμε πανσέδες στον κήπο του γραφείου στην Κηφισιά.
Ok, αγαπώ τον Νοέμβριο κιόλας γιατί λίγο πριν ψοφήσει, γεννήθηκε η κόρη μου.
#poso_mama_eisa_telika #to_mamadoblog_min_ksexname









6 σχόλια:

  1. Όντως ο Νοέμβρης είναι ουδέτερος, δεν έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, δεν έχει πολλά πολλά!
    Για μας βέβαια που στολίζουμε Χριστουγεννιάτικα τέλη αυτού του μήνα έχει κάτι!
    Και εννοείται ότι περιέχει γενέθλια αγαπημένων μας!
    καλό μήνα λοιπόν!
    Η κάρτα που έβαλες φανταστική, γέλασα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και όμως θα στρώσουμε κάποια στιγμή χαλιά θα στολίσουμε και ίσως να μας κάνει τη χάρη για λίγο ( γιατι για παραπάνω δεν θα αντέξουμε.. ) να ανάψουμε και το τζάκι !!! χαχαχχα καθένας με τον πόνο του !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Που θα πάει θα βάλει και η τηλεόραση ένα Sweet November να έρθει να δέσει η μελαγχολία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Hahah spot on η καρτούλα!!! Κάπως ετσι ήρθε στον κόσμο ο πρώτος μου γιος το 2008 κ 3 χρονια αργότερα ο δεύτερος!! Γίνεται να μην αγαπάω αυτό τον μήνα?? Μου αρέσει η μελαγχολία που βγάζει...

    Κατερίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. προσθέτω τζάκι αναμμένο οπωσδήποτε και τσάι για τις θηλάζουσες που απέχουν από αλκοόλ (damn it). α, και bowie, κατά προτίμηση space oddity στο repeat.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νομίζω αν "χρονομετρηθείς" κάνεις σκουίζ και μία μπύρα.
      έστω, μισή.

      Διαγραφή