Κάποιοι φίλοι που μιλάνε για τον δημόσιο θηλασμό, κανένα εγχειρίδιο.

via mckenziemilkymamas.wordpress.com 

Διάβασα πριν από λίγο καιρό ότι η πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου έχει θεσπιστεί στη χώρα μας σαν εβδομάδα προώθησης του μητρικού θηλασμού.  Απ'ότι βλέπω στο worldbreastfeedingweek.org, η εβδομάδα αυτή παγκοσμίως είναι στις αρχές Αυγούστου αλλά εδώ αρχές Αυγούστου αράζουν μέχρι και τα μυρμήγκια, άρα μάλλον δεν έπαιζε.

Στα πλαίσια αυτής της εβδομάδας λοιπόν, γίνονται διάφορες δράσεις που στόχο έχουν την ενημέρωση, την αφύπνιση και την ευαισθητοποίηση του κοινού και ειδικά των μαμάδων για τα γνωστά σε όλους - πιστεύω - οφέλη του μητρικού γάλακτος έτσι όπως συζητήθηκαν "το 1990 στη Συνάντηση Κορυφής για τα Παιδιά, όπου οι εκπρόσωποι όλων των κρατών του κόσμου δεσμεύτηκαν να δραστηριοποιηθούν ενάντια στην τάση αποφυγής του μητρικού θηλασμού και υποκατάστασής του από βρεφικό γάλα του εμπορίου" (απόσπασμα από το φυλλάδιο H καλύτερη αρχή για την ζωή, Unicef).  H πιο συνηθισμένη από αυτές τις ενέργειες λοιπόν, είναι ο ταυτόχρονος δημόσιος θηλασμός σε κεντρικά σημεία της εκάστοτε πόλης στην οποία διοργανώνεται, στην Αθήνα για παράδειγμα φέτος έγινε στο Ζάππειο, όπου γίνεται το αυτονόητο.  Μαμάδες θηλάζουν τα παιδιά τους σε εξωτερικό δημόσιο χώρο, σε κοινή θέα, στα πλαίσια μιας γενικότερης γιορτής που όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, επιχειρεί και να μας κάνει όλους λίγο πιο φιλικούς να το πω, άνετους ίσως, υποστηρικτικούς σίγουρα, συνανθρώπους απέναντι στη θηλάζουσα μητέρα.  Να πω βέβαια ότι δεν έχω πάει ποτέ, δεν έχω περάσει καν τυχαία, δεν ξέρω αν γίνονται τίποτα περίεργα πείτε αν είναι.
Για κάποιο λόγο που πάλι δεν κατανοώ - και ξαναλέω για να μην μπερδευόμαστε, αυτό που δεν κατανοώ δεν έχει να κάνει με την άποψή μου για το θηλασμό, την οποία έχω πει πώς την βίωσα τότε, εδώ - διάβασα αναπάντεχα σχόλια απέναντι στην συγκεκριμένη δράση του ταυτόχρονου δημόσιου θηλασμού. Απόρησα με γνώμες περί προκλητικότητας, περί βυζιών, περί ιδιωτικότητας, περί μονομανίας, περί χαζογιορτούλας, περί χούντας, αλλά είπα αυτή τη φορά να μιλήσει και κανένας άλλος γονέας εκτός από εμένα, μπορεί να είμαι και φάουλ ρε άνθρωπε, όσο φάουλ δηλαδή μπορεί να είναι κάποιος που έχει μια άποψη αλλά ακούει και τους γύρω, γιατί εγώ θεωρώ και αυτονόητο τα ομόφυλα ζευγάρια να "γιορτάσουν" ενημερώνοντας για την ανάγκη κατοχύρωσης και προστασίας των δικαιωμάτων τους μέσα από το σύμφωνο συμβίωσης ξέρω γω.
Ευχαριστώ λοιπόν τους φίλους μου Θοδωρή Τσεκούρα, Στέλιο Χριστόπουλο και Στέλλα Κάσδαγλη που μπήκαν στον κόπο, και ελπίζω να διαβάσετε κάτι που δεν είχατε σκεφτεί πιο πριν, θηλάζουσες ή μη, αυτό καθόλου δεν μας απασχολεί.

Θοδωρής:

Πρόσφατα έτυχε να πάω σε ένα αστυνομικό τμήμα και διαπίστωσα ότι οι αστυνομικοί καπνίζουν στα γραφεία τους. Ίσως χρειάζεται εδώ να πω ότι αυτό απαγορεύεται. Όταν αυτοί που πρέπει να εφαρμόζουν το νόμο παρανομούν ασυναίσθητα καταλαβαίνεις ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που όλα είναι τα πάνω - κάτω. Για κάποιο λόγο στη χώρα μας ζούμε σε ένα σαδομαζοχιστικό σύμπλεγμα σχέσεων όπου ο καθένας, με κάθε τρόπο προσπαθεί να μπει εμπόδιο στην ευτυχία του άλλου. Το κράτος μάς παίρνει τα λιγοστά λεφτά που κερδίζουμε. Η εκκλησία έχει γνώμη για το στοματικό έρωτα. Οι άτεχνοι διακόπτουν παραστάσεις. Οι μισάνθρωποι οργανώνουν συσσίτια. Και ασφαλώς ο δημόσιος θηλασμός είναι υπό διωγμό. Λογική συνεπαγωγή του παράλογου. Για εμένα ο δημόσιος θηλασμός είναι αυτονόητος. Μέχρι πρόσφατα δεν ήξερα ότι υπήρχε θέμα. Όμως τα θέματα σε αυτή τη χώρα δεν τα εγείρουν οι σώφρωνες αλλά οι αλλόφρωνες. Χρησιμοποιώντας ως άλλοθι πρότυπα ηθικής που πηγάζουν από γραπτά της εποχής του σιδήρου, παρεμβαίνουν στη ζωή των μόνων ανθρώπων που μπορούν να φέρουν μια ελπίδα σε αυτή τη χώρα. Τις συνειδητοποιημένες μητέρες που έχουν την έγνοια και την αυταπάρνηση να θηλάσουν το παιδί τους αντί να προσφύγουν στην εύκολη λύση του έτοιμου. Στην Αμερική απαγορεύεται η δημόσια κατανάλωση αλκοόλ στο δρόμο. Γι αυτό βλέπουμε στις ταινίες την κλασική σκηνή του αλκοολικού που κρατάει το μπουκάλι μέσα στη χαρτοσακούλα. Αυτό γίνεται γιατί ο νόμος προστατεύει τα παιδιά από το να δουν έναν ενήλικα να κάνει στον εαυτό του κάτι τόσο βλαβερό. Εδώ αυτό δεν ισχύει. Το κράτος στην Ελλάδα δεν έχει φτιαχτεί για να προστατεύει τον πολίτη. Γι αυτό είμαστε μόνοι μας. Η λύση είναι να προστατεύουμε ο ένας τον άλλο. Να δείχνουμε αλληλεγγύη και αν όχι αγάπη τουλάχιστον τουλάχιστον σεβασμό. Ειδικά σ' αυτές τις γυναίκες που θέλουν και μπορούν να κάνουν κάτι τόσο ευεργετικό για το παιδί τους. Κάτι τόσο φυσικό και παραδοσιακό. Κι αν κάποιος σου πει ότι η παράδοσή μας δεν επιτρέπει το γυμνό στήθος μια γυναίκας σε κοινή θέα ας του δώσουμε να καταλάβει ότι ο δημόσιος θηλασμός είναι παλιότερος από οποιαδήποτε παράδοση. Ακόμα κι αν αυτή είναι από την εποχή του σιδήρου.

Στέλιος:

Μου έκανε εντύπωση η ποσότητα της πληροφορίας που δέχτηκα με αφορμή τον 4^ο ταυτόχρονο δημόσιο θηλασμό που διοργανώθηκε πριν λίγες ημέρες σε πόλεις ανά την Ελλάδα. Από τη μια επειδή για τους προηγούμενους τρεις δεν είχα μάθει καν οτι έγιναν, απο την άλλη γιατί οι απόψεις και τα σχόλια ερχόντουσαν από όλες τις πλευρές, γονείς και μη, άντρες και γυναίκες, σχετικούς ή όχι με το αντικείμενο. Ξαφνικά όλοι ενδιαφέρθηκαν για το καλό των παιδιών των άλλων - να θηλάσουν να είναι γερά να τα βγάλουν πέρα να μην αρρωσταίνουν να ψηλώσουν και να έχουν λαμπερά μαλλιά και δέρμα. Παίρνω ως δεδομένο πως όλοι οι νέοι γονείς γνωρίζουν πως ο θηλασμός κάνει καλό. Αλλά δεν μπορούν όλες οι μητέρες να το κάνουν, για ξεχωριστούς, δικούς τους λόγους η κάθε μία. Οπότε, από τη στιγμή που δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη για ενημέρωση, σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις έχω την εντύπωση πως επι το πλείστον συμμετέχουν άνθρωποι με μικρές εμμονές, και τάσεις διδακτισμού. Εμμονές γιατί θεωρούν το θηλασμό το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή τους και φαίνονται διατεθειμένοι να εξαντληθούν /υποφέρουν / δοκιμάσουν τις σχέσεις τους με άλλους ενήλικες αρκεί να θηλάσουν, όταν γνωρίζουν πως παιδιά που γεννήθηκαν δεκαετίες πριν και δεν θήλασαν κατάφεραν να μεγαλώσουν κανονικά (κάποια έβγαλαν το λύκειο και με Άριστα, ποιος θα το φανταζόταν), πόσο μάλλον τώρα που οι εναλλακτικές λύσεις είναι πολλές και ποιοτικές. Και τάσεις διδακτισμού γιατί η οργάνωση σε ομάδες αυτόματα διαχωρίζει τους μεν από τους δε, εκείνους που το κάνουν από εκείνους που δεν προσπάθησαν αρκετά (φαντάζομαι πως κανένας λόγος δεν είναι αρκετά σημαντικός για να μην θηλάσει μια γυναίκα). Προσωπικά θεωρώ τον θηλασμό υπερτιμημένο, και ελπίζω μέρος της δημοσιότητας που έχει λάβει τα τελευταία χρόνια να μεταφερθεί προς την παιδική παχυσαρκία και την ενημέρωση για το κάπνισμα. Τα παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο από αυτά παρά από το γάλα σε σκόνη.

Στέλλα:

Για αρχή το disclaimer: Θήλασα την κόρη μου 20 μήνες σερί. Και τη θήλασα παντού, στο σαλόνι, στο τραπέζι, στο δρόμο, στην παραλία, σε καφέ, εστιατόρια, συναυλίες και στο γραφείο μια φορά, που είχα πάει να δω αν με χρειάζονταν κάτι. Και είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα κάνει γκριμάτσα μπροστά σε μια γυναίκα που θηλάζει το παιδί της, όχι μόνο γιατί το θέαμα ούτε στο ελάχιστο δεν με ενοχλεί, αλλά και γιατί ξέρω από πρώτο χέρι ότι ούτε δέκα γυναίκες δεν θα θήλαζαν στην Ελλάδα αν δεν μπορούσαν, όλο αυτό τον καιρό, να ζήσουν μια σχετικά νορμάλ ζωή –όχι κλεισμένες στο σπίτι, όχι με την έγνοια «πεινάει το παιδί», όχι σαν να πρέπει να κρύβονται λες και έχουν βγει έξω με στρινγκ και ζαρτιέρες. Όσο σημαντικός κι αν είναι ο θηλασμός. Και, κατά τη γνώμη μου, ο θηλασμός είναι πολύ σημαντικός, για όλους. Όμως έχω κι άλλο (disclaimer): είμαι κάπως πρακτική. Μ’ εκνευρίζουν οι σπατάλες. Σε ενέργεια, λόγια, σαματά. Κι αυτό, στο debate «τι γνώμη έχεις για τις εκδηλώσεις δημόσιων θηλασμών» μεταφράζεται ως εξής: ο λόγος που στην Ελλάδα δεν θηλάζουν αρκετές γυναίκες ΔΕΝ είναι η κοινωνική κατακραυγή. Οι λόγοι είναι η ελλιπής ενημέρωση και η τριβή με την πραγματικότητα του θηλασμού, οι φοβερά αμφιλεγόμενες πρακτικές των μαιευτηρίων, τα συμφέροντα της βιομηχανίας τροφίμων (βλ.γαλάτων), η αθάνατη ελληνική οικογένεια που μοιράζει αβέρτα συμβουλές και δοξασίες σαν κυριακάτικη Free Press σε φανάρι της Αθήνας. Αν μία λεχώνα, που θέλει να θηλάσει, καταφέρει να ξεπεράσει αυτούς τους σκοπέλους, τότε κανένα στραβό βλέμμα στην πλατεία της πόλης δεν πρόκειται να την εμποδίσει να το κάνει. Κι αυτό, με τη σειρά του, μεταφράζεται ως εξής: ας κρατήσουμε δυνάμεις (κόσμο, φωνή, αφιερώματα σε ΜΜΕ, αντοχές απέναντι στις αντιδράσεις, κοινωνικό κεφάλαιο) για δράσεις που χτυπάνε τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος. Και ας αφήσουμε το σαματά στα μωρά που περιμένουν να θηλάσουν, με τρελή χαρά.

Η γνώμη μου για τον θηλασμό και #pestenamefate

Θέλω πολύ καιρό να γράψω για το θηλασμό, γιατί με φρικάρει που ένα θέμα τόσο σοβαρό, τόσο ουσιαστικό και ταυτόχρονα τόσο φυσιολογικό, βρίσκεται στη χώρα μας (αυτή ξέρω, αυτή λέω) σε μία τέτοια αδιανόητη σύγχυση και παίρνει όχι κόσμο, αλλά μαμάδες και μωρά στο λαιμό του.
Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη ήμουν η κλασική περίπτωση που δεν τα κατάφερε, αλλά ήθελε.
Είχα ακούσει πολλά, είχα διαβάσει αρκετά και είχα ξεκινήσει το ταξίδι αγκαζέ με το θηλασμό, με τον αέρα του νικητή.  Αλλά ήμουν μόνη.  Απελπιστικά μόνη. 
Φανταστείτε μία νέα μαμά, που είτε λόγω αισιοδοξίας είτε λόγω μαλακίας, έχει πειστεί ότι ο τοκετός είναι υπέροχη διαδικασία, η εμπειρία του θηλασμού συγκλονιστική, και το δε καινούργιο μωράκι ένα ροζουλί αγγελάκι.  Φανταστείτε στο καπάκι αυτή τη νέα μαμά να βρίσκεται ξαφνικά διαλυμένη από τους πόνους σε ένα άγνωστο δωμάτιο που την πασπατεύουν παντού άγνωστοι άνθρωποι, με ένα μωρό αγκαλιά που δεν ξέρει πώς να το κρατήσει και ένα τσούρμο μαίες που έχουν ένα τσούρμο διαφορετικές απόψεις σχετικά με το πώς να το θηλάσει.  Πανικός.
Απειρία, κλάματα, στεναχώρια, θηλές από σιλικόνη, κρέμες από λανολίνη, μπιμπερόν, σκόνες, συμβουλές από όποιον περνάει από το διάδρομο και απογοητευτική εικόνα ενός ιδιωτικού μαιευτηρίου που δεν ξέρει το πιο σημαντικό απ'όλα - να καθοδηγήσει και να ηρεμήσει.  Και όλα θα γίνουν.
Η πρώτη επίσκεψη στην παιδίατρο ήταν στενάχωρη.  Δεν έγινε καμία ουσιαστική συζήτηση για το θηλασμό που θα μπορούσε να με καθησυχάσει και να με βοηθήσει, παρά μόνο η γνωστή καραμέλα του αν είναι η μαμά καλά, είναι και το μωρό καλά, οπότε βασικά δώσε συμπλήρωμα γιατί ο θηλασμός είναι ζόρι.
Θήλασα υποτίθεται 4 μήνες, αλλά μετά από κάθε γεύμα έδινα και συμπλήρωμα και θυμάμαι να κάνω πάρτυ από την χαρά μου όταν ο γιος μου έπινε λίγο γιατί θεωρούσα ότι είχε θηλάσει από το στήθος ικανοποιητικά.  'Οποτε επιχειρούσα άντληση με το θήλαστρο, έφτανα με κόπο στην γραμμή των 35 ml. Άρα, έλεγα με το πτωχό μου το μυαλό, ή μάλλον με το μυαλό που μου είχαν κάνει τραχανόσουπα οι μαίες και σία, όντως δεν έχω γάλα.  Τί κρίμα, και είμαστε και πολλές οι άγαλες.
Στη δεύτερη εγκυμοσύνη διάβασα πολύ περισσότερο - internet, μην τρελαθείς - και πήρα απόφαση να παλέψω μόνη.  Και όπως μου βγει, χωρίς εξτρεμιστικές υστερίες.
Το φανταστικό μωρό το έβαλα στο στήθος μου το πρώτο λεπτό αφού γεννήθηκε.  Το ότι εκείνη τη στιγμή άνοιξε αντανακλαστικά το στόμα του και άρχισε να ρουφάει είναι μία εικόνα που ακόμα και τώρα που το γράφω, με πλημμυρίζει με δάκρυα.  'Ενα μικρό στα μάτια μου θαύμα, που δεν είναι θαύμα αλλά καταλαβαίνεις τί εννοώ.
Την είχα στο δωμάτιο πλάι μου στο πυρέξ σχεδόν συνέχεια, αλλά ήθελα πολύ να ξεκουραστώ.  Της έδωσα και συμπλήρωμα, για να ηρεμώ κάποιες ώρες.  Δεν πτοήθηκε καμία από τις δυο μας.
Με την επιστροφή στο σπίτι ξεκίνησαν τα ζόρια.  Δεν μπορώ ούτε καν να θυμηθώ πόσες φορές είπα ότι θα τα παρατήσω.  Άκουγα για την εδραίωση της γαλουχίας, για το ότι όταν συμβεί αυτό το γάλα θα κατεβαίνει μόνο όταν το μωρό έχει ανάγκη και πολλές φορές θα χορταίνει στο πεντάλεπτο και θα κρατιέται για ένα τρίωρο και έλεγα ότι αυτό δεν πρόκειται να μου συμβεί εμένα ποτέ.  Είμαι καταδικασμένη να αποτύχω γιατί έδινα κάποιες φορές, αραιά και που, αμαρτωλό συμπλήρωμα από το διαβολικό μπιμπερόν με τη σατανική θηλή από καουτσούκ.  Και κάθε φορά που το έκανα αυτό το σίχαμα, μου φύτρωνε και μία κρεατοελιά με τρίχες.
Τελικά, τα καταφέραμε.  Πάλι κόντρα στο σύστημα, αλλά με περισσότερη αυτοπεποίθηση και ενημέρωση, και με μία ελαφρώς πιο ζεστή αγκαλιά από το μαιευτήριο Λητώ που θέλει και πιστοποίηση από την Unicef και τον Π.Ο.Υ ως Μαιευτήριο Φιλικό προς τα Βρέφη - το ότι η γελοία η παιδίατρος μαζί με το εξιτήριο ήρθε με τυπωμένες οδηγίες δοσολογίας φόρμουλας, ας μην το σχολιάσω.  Τα καταφέραμε, γιατί στην αρχή που πονούσα αφόρητα, μία πολύ κουλ μαία με κοίταξε χωρίς έλεος και μου είπε: Δεν πειράζει, ας πονάει.  Παρέλειψε κανένα γεύμα από εκεί που πονάει πιο πολύ και βάζε το μωρό στο στήθος με χαμόγελο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.  Είναι το μόνο φάρμακο.  Και ήταν. Σε πέντε μέρες ούτε που το θυμόμουν.
Τα καταφέραμε και λόγω της στάσης θηλασμού αράζω-στο-πλάι-και-κοιμάμαι-και-εσύ-όλη-νύχτα-παίξε-μπάλα.  Μαγική στάση για την εδραίωση της γαλουχίας, χωρίς πλάκα.  Είναι ο μόνος τρόπος να αντέξεις τα ξυπνήματα κάθε μία ώρα στην αρχή για να ικανοποιήσεις την ανελέητη πείνα του μωρού και να είσαι λίγο λιγότερο ζόμπι το επόμενο πρωί.
Τέλος πάντων, σημασία δεν έχει ούτε να μπω σε λεπτομέρειες, ούτε να δώσω συμβουλές - υπάρχουν άπειρες από αυτές, και μάλιστα επιστημονικά τεκμηριωμένες στο διαδίκτυο.  Τραγικά λάθη γίνονται και από τις δύο πλευρές, και από τους υπέρμαχους του θηλασμού και από αυτούς που τα παίρνουν από τις εταιρείες παρασκευής φόρμουλας.  Τα τραγικά λάθη των δεύτερων, τα ξέρουμε.  Όχι ρε φίλε, δεν είναι καλύτερο το δικό σου, μην μας τρελάνεις κιόλας.  Πάτησες στην ανασφάλεια και το άγχος των σύγχρονων μαμάδων, στην μοντέρνα τάση για ευκολία και γρηγοράδα και θυσίασες το πολυτιμότερο συναίσθημα που μπορεί να προσφέρει μία μητέρα στο μωρό της.  Την ασφάλεια του μητρικού θηλασμού, τη μαγεία του να θρέφει ένα ανθρώπινο ον που δημιουργήθηκε μέσα της, από το ίδιο της το σώμα, όπως η φύση προστάζει και όπως τα θηλαστικά όλα εκτελούν με ευλάβεια.
Το τραγικό λάθος των πρώτων όμως, στην προσπάθεια να προσελκύσουν όλο και περισσότερες μητέρες στο να θηλάσουν αποκλειστικά τα παιδιά τους, είναι ότι εξιδανικεύουν τόσο πολύ αυτή την κατάσταση, ότι παθαίνουν τόση τρέλα με τις απόλυτες συμβουλές και το κούνημα του δαχτύλου σαν μία άλλη breastfeeding police που καταλήγουν να προκαλούν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.  Πείτε την αλήθεια, γαμώτο.  Πείτε ότι είναι μεγάλο μανίκι.  Πείτε ότι θέλει κόπο, τρομερή θέληση, απόλυτη αφοσίωση, μοναδική συγκέντρωση για να επιτευχθεί ο στόχος.  Και ότι ναι, υπάρχουν και περιπτώσεις και λόγοι, αλλά και δικαιολογία για να μην τα καταφέρεις.  Το δικαιούσαι και αυτό.  'Οτι δεν είναι τραλαλά, τραλαλό, ότι σε κουράζει, σε εξαντλεί και σε απομονώνει, ότι σε θυμώνει και σε απογοητεύει, και ότι δεν ζεις τη ζωή σου όπως και πριν απλά, οπ, τί είναι αυτό εκεί? α, ναι, είναι ένα παιδί κολλημένο στο βυζί.
Δεν μπορώ και αυτά τα χίπικα τύπου έλα μωρέ, δεν τρέχει και τίποτα, βγες να θηλάσεις το μωρό σου στη φύση, στο δρόμο, στο παγκάκι, στο σούπερ μάρκετ, όταν στην πραγματικότητα πρέπει να αλλάξεις όλη σου την γκαρνταρόμπα (ειδικά αν είναι χειμώνας την πάτησες μπιγκ τάιμ) και να πηγαίνεις για καφέ μόνο στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο των πολυκαταστημάτων Λητώ γιατί σε αυτή την χώρα που ζούμε οι μαμάδες πάνε στο Golden Hall μόνο για να δείξουν στις άλλες μαμάδες τα μωρά τους στο καρότσι, και όχι για να θηλάσουν.  Και δεν μπορώ και αυτά τα υστερικά, αν χρειαστεί για λόγους υγείας και μόνο να πάρει συμπλήρωμα, δώστε το με σύριγγα και μετά πετάξτε το κουτί από το σπίτι για να μην ξαναμπείτε στον πειρασμό.  Έλα, χαλαρώστε λίγο.  Μην μπλοκάρετε έτσι τον κόσμο και από την πολλή αϋπνία την ακούνε περίεργα και στο τέλος στέλνουν στο διάολο και το θηλασμό και τις υστερίες σας.
Πιστεύω στα πάντα ότι people have the power. 
Εδώ κολλάω λίγο.  Είναι πολύ πελαγωμένες οι μαμάδες, γαμώτο.  Είναι πολλοί οι ρόλοι στους οποίους πρέπει να ανταπεξέλθουν, χρειάζονται και αυτές λίγη καθοδήγηση.  Εδώ πρέπει το σύστημα να τις βοηθήσει.  Να υπάρχει μία κοινή θέση και στάση, να υπάρχει βοήθεια, στήριξη και κατανόηση, να προωθηθεί η μαγεία και η φυσικότητα του μητρικού θηλασμού με κάθε δυνατό τρόπο, και μετά να βγουν και αυτές οι άμοιρες να θηλάσουν και στο Golden Hall, και στο καφέ της γειτονιάς τους και στο εστιατόριο στην πλατεία.  Να γίνει και αυτή η εικόνα μέρος της καθημερινότητας μας, όπως το ερωτευμένο ζευγαράκι που φιλιέται με πάθος όπου γουστάρει.
Διάβασα κάτι πολύ ωραίο, εδώ.  Τραβηγμένο σε κάποιες φάσεις κατά τη γνώμη μου, αλλά πολύ τρυφερό και με μία φράση-κλειδί που μπορεί να περάσει απαρατήρητη : 'Οχι κυρίαρχη φροντίδα από άλλα πρόσωπα.  Θεωρώ πλέον ότι το αποκλειστικό δέσιμο της μαμάς με το παιδί στους πρώτους μήνες της ζωής του, κάνει τη διαφορά και στο θηλασμό.
Στο τέλος της ημέρας κυρίες μου, μας αρέσει ή όχι, είναι ολοφάνερο, είναι εκεί, και γι'αυτό φτιάχτηκαν/αμε.
Καλύτερα να το αποδεχτούμε χαλαρά και ας το συνδυάζουμε με bar hopping, one night stands και κατάμαυρη γραμμή eye liner.

(και τώρα #pestenamefate)