Ωραίες παρέες

'Οταν γεννήθηκα εγώ, ζούσα μαζί με τους γονείς μου σε ένα μεγάλο δωμάτιο.
Δούλευαν και οι δύο, οι δικοί τους δεν βρισκόντουσαν στην Αθήνα και οι γυναίκες που βοηθούσαν ήταν πάντα part time.  Με λίγα λόγια η μαμά μου διαλυόταν για να είναι όλα στην εντέλεια.
Όταν ήμουν εγώ μικρή, ήμουν το αξεσουάρ των γονιών μου σε όλες τις εξόδους τους.  Ο νονός μου - παιδίατρος να σημειώσω - με είχε από μωρό στον ώμο του ενώ κάπνιζε και έπαιζε κουμ καν, η Λέλια μου διάβαζε στοίβες παραμυθιών για να με κρατά απασχολημένη όσο έλειπε η μαμά μου και γέμιζε με φωτογραφίες μου το σαλόνι της, τα κομπινεζόν της Στέφης σε παλ χρώματα και οι πέρλες της ήταν τα αγαπημένα μου για ατελείωτες μεταμορφώσεις, και η νονά μου με άφηνε να μπουσουλάω στο ινστιτούτο ενώ έκανε καθαρισμό σε κάποια διάσημη πελάτισσά της.
Ήμουν παρούσα σε πάρτι, δείπνα, απογευματινά τσάι και ατελείωτα τηλεφωνήματα.  Περιτριγυρισμένη από φίλους των γονιών μου που με σκέπαζαν για πολλά χρόνια με απεριόριστη αγάπη και τρυφερότητα, που έκαναν τα πάντα για να είμαι χαρούμενη, που για κάποιους ήμουν ο λόγος να προχωρήσουν την σχέση τους και να κάνουν παιδί γνωρίζοντας μέσα από εμένα πόσο καψούρικο είναι να υπάρχει ένα παιδί στη ζωή τους.
Πολλοί από αυτούς τους φίλους δεν είναι πια στην ζωή και δεν έχω πει ούτε στους γονείς μου πόσο ταράχτηκε η ψυχή μου που δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει πόσο πολύ τους αγαπώ.  Γιατί ήταν πάντα εκεί, γιατί θυσιάζονταν και εκείνοι με τον τρόπο τους για να βοηθούν τους γονείς μου να ξετυλίγουν αρμονικά τις μέρες τους.
Τότε τα πράγματα ήταν έτσι.  Οι παρέες ήταν ένα κουβάρι χωρίς σαφή προσδιορισμό, μόνο και μόνο επειδή οι άνθρωποι αγαπιόντουσαν.  Τόσο απλά.
Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.  Σαν να προσπαθούμε όλοι πολύ να μην ενοχλούμε οι μεν τους δε.  Να μην ανακατευόμαστε, για να μην κομπλεξαριστούμε.  Να μην υποχωρούμε, για να μην διαταράξουμε τον μικρόκοσμό μας - σαν να θέλουμε να τον κάνουμε ακόμα πιο μικρό.
'Οπου οι μεν αυτοί με παιδιά, και οι δε, αυτοί άνευ.  Και τούμπαλιν.
Την Κυριακή φάγαμε μαζί με άλλους 14 φίλους και άλλα 6 παιδιά, εκτός των δικών μας δύο.
Πρώτη φορά νομίζω γίναμε τόσο κουβάρια.  Στο τραπέζι ανακατεύτηκαν τα μπιμπερόν με τα σφηνάκια που ξεχείλιζαν grappa, οι καφέδες με τα ρυζάλευρα, η Vogue με την Kοκκινοσκουφίτσα και ο Mcqueen με τα i-phone.
Τις συζητήσεις για τον Κυνόδοντα και την Cheap Art διέκοπταν παιδικές γκρίνιες, ζωγραφιές με νερομπογιές και σπαρακτικές παρακλήσεις για ακόμα μία μπουκιά.
Ωραία ήταν.  Πρέπει όλοι να ξεκολλήσουμε λίγο.  Η ζωή προχωράει και εξελίσσεται και αυτά τα θορυβώδη, πανέξυπνα, mini ανθρωπάκια είναι όχι μόνο κομμάτι, αλλά και συνέχεια της.
Και ναι κουκλίτσα μου, μην χαμογελάς βαριεστημένα, θα σου διηγηθώ ότι τραβάω ζόρια με τον θηλασμό και τον μικρό ταλιμπάν που δεν πάει ακόμα παιδικό σταθμό, αλλά και εσύ μαμά ξερόλα πάψε για λίγο και απόλαυσε τις εικόνες που σου μεταφέρουν κάποιοι που κοινωνικοποιούνται αν όχι λίγο περισσότερο, σίγουρα πιο πολύπλευρα από εσένα.
Φύγαμε στις 8 παρά και ενώ τα μάτια του γιου μου ακόμα σπινθήριζαν και είχε μείνει το τελευταίο δίωρο μόνος με τους "μεγάλους".
Νομίζω ότι ήταν εκστασιασμένος όχι μόνο γιατί έπαιξε σαν να μην υπάρχει αύριο, ζωγράφισε, μουντζουρώθηκε και αγκάλιασε άλλα παιδάκια, αλλά γιατί τον αγκάλιασαν εξίσου και οι φίλοι της μαμάς και του μπαμπά, χωρίς ούτε ένα χασμουρητό ανίας.  Τον αντιμετώπισαν σαν ισότιμο και κατάφεραν να εξισορροπήσουν τον χρόνο τους, χωρίς να τον κάνουν λεπτό να αισθανθεί παραμελημένος ή... μικρός.
Κατάλαβα για λίγο πόσο ωραία περνούσα όταν ήμουν μικρή και γιατί παρότι και οι δύο γονείς μου δούλευαν ασταμάτητα δεν αισθάνθηκα ότι δεν τους είχα κοντά μου ούτε για ένα λεπτό.
Τότε που με κρατούσαν όλοι τους οι φίλοι επί ένα μήνα εναλλάξ για να τους βοηθήσουν να κάνουν οικονομία και να καταφέρουν να πάρουν πλυντήριο.

Με αφορμή τους πρωταγωνιστές.

Την προηγούμενη Κυριακή ήμουν σπίτι και έβλεπα τηλεόραση - ω, τί εκπληξη.
Μετά το καρακίτς υπερθέαμα του Just the 2 of us (παρεπιπτόντως ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί η χαζο Μπεκατώρου έχει γίνει σταρ σε αυτή την χώρα) ακουλουθούσε ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι Πρωταγωνιστές του.
Γυναικείες φυλακές στον Ελεώνα της Θήβας.
Και το ρεπορτάζ του Θεοδωράκη, αντικειμενικό, περιεκτικό και ευτυχώς, καθόλου φλύαρο.  Η αλήθεια είναι ότι τον γουστάρω αυτόν τον δημοσιογράφο και αυτή την εκπομπή.  Είχαμε συνεργαστεί για ένα project στο παρελθόν και οι συναντήσεις μαζί του ήταν απόλαυση.  Μεστές και σπινθηροβόλες.  Έτσι ακριβώς είναι, όπως τον δείχνει τον γυαλί, δεν προσποιείται πουθενά και με κανέναν.  Και με μία συνεργάτιδα, την Λίνα, τρελή, κουλαριστή, φιλική και ψύχραιμη.
Η εκπομπή είχε πολλά highlights και ατάκες για ταινία, όπως αυτή της ισοβίτισσας που ρωτήθηκε ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνει όταν βγει.
"Θα κάτσω σε ένα παγκάκι και θα κοιτάω την ροή του κόσμου".  'Οχι, μην την συμπαθήσετε, αλλά ομολογήστε ότι ανατριχιάσατε για λίγα δεύτερα.  Πόσο μεγάλη, συγκλονιστική ατάκα είναι αυτή.
Εγώ όμως κόλλησα με την ενότητα που ήταν αφιερωμένη στην πτέρυγα με τις μητέρες - και επειδή μέχρι τώρα μάλλον με έχετε ψυχολογήσει, δεν χρειάζεται να πω ότι έκλαιγα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Ένα αγοράκι 2,5 χρονών είναι κολλημένο στο στήθος της μαμάς του, την χαϊδεύει με το χεράκι του και εκείνη το φιλάει τρυφερά στο μέτωπο.  Σπαράζει η καρδιά μου, γίνεται χίλια κομμάτια και η σκέψη μου τρέχει, προσπαθώ να με τοποθετήσω εκεί μέσα και να καταλάβω αν εγώ θα έπαιρνα δύναμη από το μωρό μου ή εκείνο από εμένα.
Να καταλάβω πόσο μπορούν οι τοίχοι με τις παιδικές ζωγραφιές να το ξεγελάσουν, τα κάγκελα στα παράθυρα να το κάνουν να ονειρευτεί και οι καπνοί από τα τσιγάρα να θολώσουν τις αναμνήσεις του.
Μητέρες φυλακισμένες με παιδιά μέχρι 3 ετών, όσες έχουν πιο μεγάλα ας ελπίσουμε ότι έχουν ένα στήριγμα στον έξω κόσμο, ή με μεγαλύτερα, αν είναι λαθρομετανάστριες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, με μωρά στην κοιλιά που θα γεννήσουν με συνοπτικές διαδικασίες στον κοντινότερο νοσοκομείο και θα γυρίσουν να του γνωρίσουν τον κόσμο.  Τον κόσμο της φυλακής όμως. 
Άλλη φάση, φίλε.  'Ο,τι χρώμα και αν είναι ζωγραφισμένοι οι τοίχοι, όσα κουνέλια και αν ταΐζουν στην αυλή και όσες μουσικοχορευτικές επιδείξεις και αν γίνουν, θέλουν γερά νεύρα οι θάλαμοι με τα 12 ή 14 κρεβάτια.  Αγριεύεσαι.
Άκουσα μία φράση στο ρεπορτάζ που με έκανε να αναρωτηθώ.
Η επιστημονική κοινότητα -λέει- διχάζεται για το αν πρέπει τα παιδιά να μεγαλώνουν στην φυλακή μαζί με τις μαμάδες τους, γιατί δεν παίρνουν πολλά και τα κατάλληλα ερεθίσματα.
Αυτή η επιστημονική κοινότητα πρέπει να απαρτίζεται από άντρες μισογύνηδες.
Εννοείται ότι δεν παίρνουν πολλά και κατάλληλα ερεθίσματα.
Παίρνουν όμως την αγκαλιά της μαμάς τους, την πιο δυνατή αγκαλιά στον κόσμο, που στέκεται μπροστά τους θεώρατη, θωρακισμένη και απόλυτη, με δυνάμεις μαγικές που θα κάνουν το μωρό να ξεχάσει, να αφήσει πίσω του το κακό και να θυμάται μόνο ότι στην αρχή της ζωής του ήταν συνέχεια με την μανούλα του, χωμένο στα ρούχα και στην μυρωδιά της, σε ένα περίεργο κοινόβιο, με βραχνές φωνές και σκληραγωγημένες φάτσες.  Σε ένα θέατρο του παραλόγου, που όλοι έκαναν μικρά και ασήμαντα για να περνάει η κάθε μέρα καλά και όπου η μανούλα του, πρωταγωνίστρια, ζούσε μόνο για να το φροντίζει.
Το έγραψα κάπως ρομαντικά?  Δεν ψαρώνετε?
Η αλήθεια είναι ότι οι μάνες που φυλακίζονται στην απόλυτη πλειοψηφία τους δεν προέρχονται από ένα ιδανικό περιβάλλον, με στέρεες, ξεκάθαρες σχέσεις και μία οικογένεια προστατευμένη και αγαπημένη.  Το πιθανότερο είναι αν αφήσουν πίσω τα παιδιά τους, εκείνα να μεγαλώσουν με αδιάφορους πατεράδες φαντάσματα, θεόφτωχους, τσακισμένους παππούδες και έλλειψη στοργής.  Το πιθανότερο επίσης είναι να μεγαλώσουν σε κάποιο θάλαμο ιδρύματος μαζί με άλλα παιδιά κατατρεγμένα. 
Ναι, τα ιδρύματα έχουν παιδικές χαρές και ωθούν τα παιδιά σε δημιουργικές και κοινωνικές δραστηριότητες. 
Δεν έχουν όμως το φιλί της Μάνας.  Δεν έχουν όμως την πιο σίγουρη Αγκαλιά στον κόσμο.  Εκεί μέσα, που αν ο άνεμος έξω λυσσομανά, έχει μπουνάτσα.
Η κόρη μου είναι 50 ημερών και δεν κοιμάται αν δεν γίνει μία ζεστή μπαλίτσα που κουρνιάζει στο στέρνο ΜΟΥ και το κεφάλι της ακουμπάει στο μάγουλό ΜΟΥ. 
Και χέστηκε αν γύρω της έχει συρματοπλέγμα ή το πάρκο των Ιλισίων.
Η φυλακή είναι μέσα μας.  Το είπε μία τρόφιμος του Ελεώνα.

Δείτε εδώ την εκπομπή.

5 1/2 εβδομάδες.

Και καμία σχέση με τις 9 1/2.
Εδώ δεν υπάρχουν λευκά, μεταξωτά κομπινεζόν που διαγράφουν υπέροχα, sexy σώματα, ούτε  σιρόπια και μέλια που λειτουργούν αφροδισιακά για τον γκόμενο.  Και φυσικά δεν υπάρχει η Kim Basinger.
Στις 5 1/2 εβδομάδες πρωταγωνιστώ εγώ, τεντόπανα σουτιέν θηλασμού και ξαναζεσταμενο φαγητό στον φούρνο για τον μπαμπά.
Άλλα τα πράγματα έχουν γίνει λίγο πιο ανέφελα, πιο γλυκά και πιο απαλά, σε σχέση με την τελευταία φορά που έγραψα.  Αισθάνομαι πως και τα νεύρα μου έχουν λίγο χαλαρώσει, οι ορμόνες μου κάπως μαλακώσει και η διάθεσή μου αρχίζει δειλά να διαγράφει ανοδική πορεία.
Τώρα είμαστε λίγο πιο οικογένεια.  Δεν είμαστε δύο πανικόβλητοι γονείς που ψάχνουμε να βρούμε τους ρυθμούς μας, χαμένους μέσα σε τόνους αϋπνίας και απελπισίας.  Έχουμε πάρει απόφαση ότι δεν θα λειτουργούν όλα σαν αυτόματο Rolex, αλλά σαν απομίμηση Submariner αγορασμένο από έναν ψηλό Νιγηριανό λίγο πιο κάτω από την Ομόνοια.  Τί να κάνουμε, έχουν λόγο ύπαρξης και οι μαϊμούδες σε αυτή την ζωή.  Είναι γι'αυτούς που δεν μπορούν να αγγίξουν το τέλειο.
Η συγκατοίκησή των τεσσάρων μας λοιπόν, γίνεται όλο και πιο γκλιτεράτη.  Ξεπερνώντας τις εμμονές μου με τον θηλασμό, επιμένω ακόμα σθεναρά απλά δεν κλαίω αν καμια φορά την ημέρα δεν τα καταφέρω, ξεμυτίσαμε και με το νιού μπέιμπι, αλλά και οι υπόλοιποι τρείς σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς.
Εγώ έβαψα τα μαλλιά μου, με Apivita αυτή τη φορά (καλύτερο αποτέλεσμα, αλλά μου βγήκε πολύ σκούρο σε σχέση με αυτό που περίμενα γμτ), συμφιλιώθηκα προσωρινά με τα κιλά μου και πήρα έναν μούφα ορό της Kiehl's για να απλώνω το βράδυ στα μούτρα μου και να ξυπνάω όμορφη και λαμπερή (come again...?).
Όσο για την κόρη μου, έχει κάνει μαγουλάκια, είναι πολύ χαριτωμένη όταν γελάει, πολύ αστεία όταν αλληθωρίζει και είναι δυνατή σαν ταυράκι.  Έχουμε δεθεί τρομακτικά, λόγω των συνθηκών.  Ο μπαμπάς έχει αναλάβει τον γιο για να έχω εγώ χρόνο μαζί της, και παρόλο που σε κάποιες φάσεις με πνίγουν οι τύψεις, ξέρω ότι εκείνη σε αυτή την φάση της ζωής της με χρειάζεται περισσότερο.  Συν τοις άλλοις, δεν της δίνει και κανείς άλλος τόση σημασία όση έδιναν στον πρωτότοκο.  Άρα μένω εγώ να την αγκαλιάσω, να την νανουρίσω, να της τραγουδήσω, να την κάνω μπάνιο, να την ταΐσω, να την φιλήσω (την έχω λιώσει στα φιλιά, είναι ακαταμάχητη), να ξαπλώσω πλάι της, να την παρηγορήσω.  Φοβάμαι πως όταν μεγαλώσει λίγο θα είναι από εκείνα τα παιδιά που βλέπω στην Νταντά Άμεσου Δράσης στον Σκάι, που κρέμονται/σέρνονται από τα πόδια της μαμάς τους η οποία στην πραγματικότητα θα ήθελε να τους δώσει μία δυνατή κλωτσιά και να τα προσγειώσει κατευθείαν με πλυμένα δόντια, στο κρεβάτι τους.
Α, ναι!  Και τα αδέλφια είναι πολύ αγαπημένα - τί ανακούφιση.  Ο Βάλτερ απλά την λατρεύει.  Της μιλάει με τόση αληθινή τρυφερότητα που θα έκανε και παγωτό να λιώσει στην Γροιλανδία μέσα σε δύο δευτερόλεπτα.  Και ελέγχει πάντα ότι είναι καλά.  Αν δε κλάψει ελάχιστα, με μαλώνει που δεν την έχω πάρει ήδη αγκαλιά.  Χειρότερα από αυτόν μου φαίνεται ότι θα την μάθουμε...
Είμαι περήφανη για τον γιο μου, πραγματικά.  Είμαι περήφανη που είναι ένα τόσο εξαιρετικό και ευγενικό παιδί, και είμαι περήφανη και για εμάς, που του έχουμε δώσει τόση αγάπη, του έχουμε δείξει τόση εμπιστοσύνη και τον έχουμε στηρίξει τόσο ολοκληρωτικά σε όλες τις ανάγκες του, θωρακίζοντάς τον με αυτοπεποίθηση και σιγουριά απέναντι σε συναισθήματα όπως η ζήλια, η αμφιβολία και η απόρριψη.
Αυτά λοιπόν, λίγο καθυστερημένα από την περήφανη μάνα.
Στην πραγματικότητα ο τίτλος αυτού του ποστ έπρεπε να είναι 6 εβδομάδες (τις κλείνουμε αύριο), αλλά αφενός τον έγραψα πριν από κάποιες μέρες, και πάντα πάθαινε αυτό το πράγμα ο Δίας που δεν καταφέρνεις να πληκτρολογήσεις ούτε γραμμή, και αφετέρου δεν θα "έπαιζα" με τις 9 1/2 εβδομάδες έτσι, αλλά με το 6 feet under. 
Λίγο μακάβριο για μωροανάρτηση.

Όκει, τα επόμενα θα τα σπάνε.

Άργησα πολύ να γράψω, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν κολλάει καθόλου το καλό πράγμα αργεί, μπλα μπλα μπλα...
Έπηξα.  Έπηξα big time.
Έπηξα και αντικειμενικά, και από επιλογή και από άποψη.
Αντικειμενικά, γιατί με δύο παιδιά στα πόδια σου στο φουλ η πολυτέλεια που λέγεται προσωπικός χρόνος αποτελεί την μεγαλύτερη ευχή για το 2011.  Μεγαλύτερη από την παγκόσμια ειρήνη και την εξάλειψη της πείνας στην Αφρικανική ήπειρο.
Από επιλογή γιατί την είδα θηλασμός φανάτικ αυτή την φορά και κατέληξα να θηλάζω συνέχεια, κάποιες μέρες να τα καταφέρνω και κάποιες όχι, να στρεσάρομαι απίστευτα, να ζορίζομαι, να στεναχωριέμαι, και να μετράω τα ml σαν να είναι λίρες Αγγλίας μετά από ληστεία σε τράπεζα.
Από άποψη γιατί την θέλω λίγο την γκοθίλα και την μιζέρια μου αυτές τις μέρες.  Δεν προσπάθησα καθόλου να είμαι αισιόδοξη και χαμογελαστή, ενώ αντίθετα το παραμικρό που γινόταν κόντρα με τις επιθυμίες ή με τα όρια μου, με έθλιβε απεριόριστα.
Έτσι λοιπόν, ξεπερνάω δύο κλισέ, αλλά απόλυτα ορθές θεωρίες (όχι, δεν είναι ειρωνικό) που διακηρύττουν πως:
1. Tα παιδιά είναι ολοκλήρωση και ευτυχία για ένα αγαπημένο ζευγάρι, και
2. Σοβαρά προβλήματα είναι μόνο αυτά της υγείας ή του βίαιου χαμού ενός αγαπημένου προσώπου,
για να δηλώσω πως όχι, αυτά δεν είναι τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής μου. 
Στην θεωρία ναι, γιατί ήρθε στον κόσμο το παιδί μου, αλλά στην πράξη σόρι, νομίζω ότι του χρόνου που το παιδί μου θα είναι ενός και θα συνεννοούμαστε λίγο καλύτερα, τα Χριστούγεννά μας θα έχουν πολύ περισσότερη πλάκα και πολύ λιγότερα δάκρυα.
Φέτος κλείστηκα μέσα και όπως κορυφαία το έθεσε ένα Γαλλάκι που αποκλείστηκε στο Charles de Gaulle λόγω κακοκαιρίας, αυτό που του λείπει είναι... ένα ποτήρι champagne και λίγο fois gras!  Είναι θεοί οι Γάλλοι.  Οι τουρίστες έβριζαν θεούς και δαίμονες στο αερόδρομιο του Παρισιού και εκείνων βούρκωναν τα μάτια γιατί δεν μπορούσαν να απολαύσουν ένα πραγματικά γκουρμέ Χριστουγεννιάτικο δείπνο.  Εγώ εντάξει, χωρίς το fois gras να την παλέψω, αλλά η σαμπάνια θα μου λείψει λίγο να πω την αλήθεια.
Οι Χριστουγεννιάτικες μέρες και ώρες μου περνάνε προσπαθώντας να θηλάσω αποκλειστικά.  Δεν είναι πολύ σέξι θέαμα, μην τρελαίνεστε.  Πέρασα φάσεις που δεν τα κατάφερνα όπως θα ήθελα, βρίζοντας τον εαυτό μου που δεν ενημερώθηκα σωστά πολύ νωρίτερα, που δεν κατέφυγα σε σύμβουλο θηλασμού και που μάλλον είμαι όχι μόνο ηλίθια μάνα, αλλά και άχρηστη, αφού δεν καταφέρνω να το προκαλέσω και να το απολαύσω όπως οι άλλες ταμένες μανάδες που διαβάζω στο internet.
Έχασα κάτι από την γκλαμουριά των Χριστουγέννων κοιτάζοντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη, μην παίρνοντας απόφαση ότι θα επανέλθω σύντομα, ότι είμαι μαμά δύο παιδιών, ότι η οικογένεια μου με αγαπάει και με γουστάρει ό,τι και αν γίνει.  Σιχάθηκα - σιχαίνομαι τις πυζάμες, τις φόρμες, το περιβόητο loungewear-μη-χέσω που έχει νόημα μόνο αν υπάρχει το businesswear και το clubwear, γιατί αλλιώς 29 μέρες σερί σε στέλνει χαλαρά για ψυχανάλυση.
Μου έλειψαν τα δώρα σαν διαδικασία.  Αυτό που γυρνάς σπίτι με εκατοντάδων ειδών σακούλες, για τον γιο, για την γιαγιά, για την κολλητή, για τη διπλανή στο γραφείο, για το παιδάκι του από κάτω, για την κοπέλα που βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού.  Που παίρνεις καινούργια στολίδια για το υπερφορτωμένο δέντρο, κεριά με άρωμα σοκολάτα γάλακτος και μελομακάρονα από την Δέσποινα.  Φέτος βέβαια όλα αυτά θα είχαν μειωθεί στο μισό, αλλά εγώ το παράκανα.  Ούτε συνταξιούχος του δημοσίου μετά μνημονίου εποχή να ήμουνα.
Ξέρω ρε guys, θα με χαρακτηρίσετε ως μία αχάριστη, κοντόφθαλμη γουρούνα, και ίσως και να είμαι σε αυτή την φάση της ζωής μου.  Γιατί έχω μεγάλη βοήθεια στο σπίτι και δύο παιδιά λαχταριστά σαν λουκουμάδες με νουτέλα.  Και είμαι και απαράδεκτη, γιατί το έχω ξαναπεράσει και ξέρω πως στην πραγματικότητα τα καλύτερα έρχονται.  Και αυτά τα καλύτερα εγώ προσωπικά, δεν θα τα αντάλλαζα με τίποτα στον κόσμο.  Γιατί αν δεν γούσταρα, στην διαδικασία του δεύτερου παιδιού δεν θα έμπαινα ποτέ.
Αλλά να, με τρελαίνει που ήθελα να κάτσω να γράψω και η έμπνευση μου είχε (έχει) στερέψει, γιατί δεν βλέπω εικόνες, λόγια, συναισθήματα, στιγμές. 

Τώρα μόλις που έγραψα αυτή την φράση κατάλαβα πραγματικά πόσο αχάριστη είμαι.
"Δεν βλέπω εικόνες, λόγια, συναισθήματα, στιγμές".  Και βλέπω τόσο πολλά μέσα στο σπίτι μου, μέσα σε ένα δωμάτιο με γκρι τοίχους και ροζ κούνια και ένα φορητό κρεβάτι που με φιλοξενεί αυτές τις μέρες.  Βλέπω πως κοιμάμαι και ξυπνάω μαζί με το θαύμα που φιλοξενούσα, όχι το φιλοξενούσα δεν είναι η σωστή λέξη, που μεγάλωνα μέσα μου για εννιά ολόκληρους μήνες και πως εξαρτάται απόλυτα από το δικό μου χάδι και από τη δική μου ανάσα για να είναι καλά.
Θα το δουλέψω αυτό το θεματάκι με το μέσα μου.  Και αν για τους δικούς μου, μπορεί ασήμαντους λόγους τα φετεινά Χριστούγεννα να απομυθοποιήθηκαν, αλήθεια σας λέω είμαι απόλυτα βέβαιη πως τα επόμενα θα τα σπάνε.
Σε εσάς που είστε λοιπόν με ηθικό ακμαιότατο, Καλή Χρονιά και Ένα Ζουμερό Φιλί.
Να πιείτε, ένα βράδυ είναι (λέμε τώρα).  

Εκούσιος Εγκλεισμός.

Αν αυτή η εγκυμοσύνη μου άφησε κάποιο κατάλοιπο - εκτός από τα προφανέστατα, για να μην επανέρχομαι - είναι η κοσμοφοβία.
Σήμερα συμπληρώνω την 16η μέρα εγκλεισμού στο σπίτι (μαιευτηρίου συμπεριλαμβανομένου), από επιλογή.
Είναι πολύ περίεργο αυτό που μου συμβαίνει.
Με διακατέχει μία τεράστια άρνηση επαφής και επικοινωνίας με τον έξω κόσμο (όχι διαδικτυακά, προσωπικά), τόσο τρομακτική άρνηση, που πρέπει να ομολογήσω ότι ούτε στην βεράντα δεν έχω βγει για να αναπνεύσω λίγο παγωμένο, αναζωογονητικό αέρα.
Δεν έχω αισθανθεί Χριστούγεννα εκτός από την ημέρα που φτιάξαμε το δέντρο, δεν έχω ψωνίσει για τους αγαπημένους μου, δεν έχω εκστασιαστεί μπροστά από καμία βιτρίνα, δεν έχω πάει με τον γιο μου σε κανένα Χριστουγεννιάτικο event που χαζεύεις τον Άγιο Βασίλη, ακούς παραμύθια και στροβιλίζεσαι στο καρουσέλ με τα χρυσά άλογα και τα πολύχρωμα λαμπιόνια.
Δεν έχω νιώσει στα κόκκαλά μου το κρύο του Δεκεμβρίου, δεν έχω κάνει ούτε μία μικρή βόλτα χωρίς την μεγάλη μου κοιλιά, δεν έχω αγοράσει κανένα από τα αγαπημένα μου περιοδικά από το περίπτερο στην πλατεία και δεν έχω κρέμα νυκτός.  Μου τελείωσε προχθές.
Κάτι με φοβίζει εκεί έξω.  Κάτι με απωθεί από το να πάω να ανακατευτώ με όλους αυτούς τους ανθρώπους που προσπαθούν γενναία να μπουν στο εορταστικό spirit μέσα σε όλα αυτά τα σκατά που συμβαίνουν, με την εμφάνιση που πιστεύω ότι έχω και την ψυχολογία που σίγουρα κουβαλάω.
Ποτέ δεν είχα υπάρξει τόσο αμέτοχη. Τόσο μουδιασμένη και τόσο ακούνητη.
Τόσο μοναχική και τόσο σιωπηλή.
Και ποτέ τόσο μελαγχολική.  'Οχι τόσο, όχι τα Χριστούγεννα.
Το ξέρω, είναι έτσι όπως μου τα γράψατε, μου τα είπατε και όπως τα ξαναέζησα, είναι οι παλιοορμόνες που στήνουν τρελό χορό, αλλά πότε τελειώνει αυτό το πάρτι? 
Το ρεβεγιόν θα το προλάβουμε?  Να ραφτώ ;-) ?
(Δεν άντεχα να τελειώσω με μιζέρια......)

πι.ες: Αν έβγαινα για κάτι, θα ήταν γι'αυτό.
πι.ες 2: Σας αφιερώνω ότι πιο γλυκό, τρυφερό και συγκινητικό έχω δει τον τελευταίο καιρό, που μου έστειλε μια φίλη στο fb μετά από ανάρτηση στάτους με sad χαρακτήρα, εκτός από το πρόσωπο της κόρης μου την ώρα που γεννήθηκε.
A! Και το φιλί που της δίνει ο γιος μου για καληνύχτα.

The missing piece meets the big O