To νο2, aka η Κόρη Μου...

... λατρεύει τα βραδινά ατελείωτα ξενύχτια με dvd και e-shopping.
Της αρέσουν τα ruffles, τα μίνι brioches και τα τραγούδια του αδελφού της (συγκινήθηκα).
Της αρέσει το φθινόπωρο, η βόλτα στο πάρκο και τα παραμύθια με τον Φοίβο το κουνέλι.
Ξετρελαίνεται με την 3d προβολή του Avatar στο Village, με το ραδιόφωνο τσίτα στην κολλημένη Κηφισίας και με πρωινό ξύπνημα με κρύο ντους και Ξύλινα Σπαθιά.
Θέλει να αισθάνεται την Ghost μυρωδιά της μαμάς της (τα τελευταία 10 χρόνια) και να της μυρίζει ελαφρά το body soufflé της Molton Brown με λιωμένη κουβερτούρα.
Ηρεμεί με τα χάδια και με τα γλυκόλογα και αναγνωρίζει το ξύσιμο της Λούνας στην πόρτα του δωματίου που σε λίγο θα είναι δικό της.
Δεν είναι πολύ κοινωνική και ίσως είναι λίγο μυστήρια - ακινητοποιείται απότομα μόλις ξένα χέρια ακουμπούν την κοιλιά της μαμάς της, αλλά ανταποδίδει τα παιχνίδια του μπαμπά και δεν διαμαρτύρεται στις αγαρμποσύνες του Βάλτερ.
Είναι η παρέα της μαμάς της.  Της κλείνει συγκαταβατικά το μάτι και κάνει περίεργες κινήσεις για να την διασκεδάζει όταν εκείνη βαριέται κατά την διάρκεια άσκοπων συναντήσεων ή συζητήσεων, όταν δυσανασχετεί επειδή έχει κίνηση και θα αργήσει να γυρίσει σπίτι, όταν θυμώνει ή στεναχωριέται και κλαίει.
Είναι περίεργη.  Είναι ανυπόμονη.

Τώρα πια δεν είναι virtual, δεν είναι έμβρυο και δεν είναι νούμερο.  Είναι ένα κανονικό μωρό, το νο2 είναι το χαϊδευτικό της και θέλει να έρθει να μας γνωρίσει.

Σήμερα, για πρώτη φορά, αισθάνθηκα ότι είναι η Κόρη Μας.







Τάσο, ευχαριστώ για το http://kristinandkayla.blogspot.com/.
Υπέροχες αδελφούλες, σε υπέροχες φωτογραφίες.

Sunday delight

Τα νεότερα από τον γιατρό έχουν ως εξής:
Πιθανή εβδομάδα τοκετού, η πρώτη του 9ου, δηλαδή αρκετά νωρίτερα από τους "επίσημους" επιστημονικούς υπολογισμούς, αλλά πολύ κοντά στο ένστικτο της μαμάς - that would be me, ladies and gents. 
Το νο2 είναι με το κεφάλι κάτω, 1.600, και με κλωτσάει συνέχεια (τί να κλωτσάει δηλαδή, σπρώχνει γιατί δεν θα πολυχωράει το άμοιρο, πολύ κλειστοφοβική φάση η εγκυμοσύνη) στα ίδια 2-3 σημεία με μανία... πολύ εκνευριστικό.  Κάθομαι στο γραφείο και πετάγομαι στον αέρα.  Και δεν φταίει το νο2 αλλά προφανώς το γραφείο... μήπως να το κόψω?
Λίγο αυτά τα κλειστοφοβικά, λίγο ο ήλιος με την υγρασία που με έχουν κουράσει και λίγο η προπόνηση για τον χειμώνα που έρχεται, πρέπει να ήταν η πρώτη Κυριακή που κάτσαμε σπίτι μετά από 4 μήνες.
Και τί έκαναν οι ήρωές μας... Επιδόθηκαν σε ένα εξαιρετικό... brunch!
Οι Κυριακές είναι ωραίες μέρες για brunch.  Είμαστε (και είστε) όλοι μαζί, έχουμε άπλετο χρόνο στην διάθεσή μας και είναι η μέρα που οι διατροφικές απαγορεύσεις λυγίζουν και τα παιδιά κρέμονται από τις αγκαλιές των γονιών τους και λιώνουν στα φιλιά τους, για να τους χορτάσουν.
Άνοιγμα παρένθεσης.  'Οταν πήγαινα σχολείο σιχαινόμουν την Κυριακή.  Ήταν για μένα μία μίζερη μέρα που δεν μπορούσα να ξενυχτήσω, μία μέρα που ξημέρωνε υπό την σκιά της κλεψύδρας του τέλους του ελεύθερου χρόνου και ο ψυχρός προθάλαμος της βαρετής, Αρσακειακής εβδομάδας.  Κλείσιμο παρένθεσης.
Σκέφτηκα λοιπόν, αν κάνουμε καμία brunch-ιακή (?) χαριτωμενιά, να την ποστάρω και να δίνω ιδέες για χειμωνιάτικες Κυριακές με fun 'n' food, ξεκινώντας με πολύ αγαπημένες - είτε πήγαινα σχολείο, ή όχι - ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ.
Πήρα λοιπόν τηλέφωνο την μαμά μου, η οποία αφού μου την έσπασε με αυτά τα μαμαδίστικα του τύπου "ε ρε παιδί μου με το μάτι και εσύ, δεν καταλαβαίνεις?" ή "καλά, είναι δυνατόν να πω και το αλάτι, δεν ξέρεις από μόνη σου?", καταλήξαμε στα εξής:
- 2 αυγά
- 1 κουταλάκι μπέικιν
- Λίγο (?) λιγότερο από μισή κούπα ζάχαρη
- 1 κούπα γάλα (το γνωστό... και με το μάτι τον βλέπεις τον χυλό αν θέλει κι άλλο!)
- 1/2 κουταλάκι αλάτι
- 1 κουταλιά βούτυρο (και να έχετε και λίγο για το τηγανάκι, δεν βάλαμε λάδι. βολεύει αυτό το μικρό που εμείς είχαμε... ξέρετε, αυτό που χωράει ένα αυγό τηγανητό)
- Περίπου (γκρρρρ...) 140γρ. αλεύρι. 'Η δύο κούπες.
Για να είμαι ειλικρινής, μετά είπαμε με τον Ντάριο ότι αλεύρι μπορεί να ήθελε και λίγο λιγότερο από 140 γρ. Αλλά δοκιμάστε, δεν θα σας χαλάσει.
Κάποιοι βάζουν και βανίλια, η μαμά μου δεν μου το είπε και άρα δεν βάλαμε.
Λοιπόόόόν... Πανεύκολο.
Ανακατέβεις σ΄ένα μπωλ το γάλα, τα αυγά και το βούτυρο και σε ένα άλλο όλα τα υπόλοιπα.
Σιγά σιγά προσθέτουμε στο μπωλ Α τα περιεχόμενα του μπωλ Βου, μέχρι να γίνει ένας ωραίος, παχύς, γιάμι χυλός. Μετά βάζουμε τον άντρα μας να ζεστάνει λίγο βούτυρο στο τηγάνι σε μέτρια φωτιά για να μην κολλήσει το αριστούργημα, να βάζει περίπου 2 μεγάλες κουταλιές χυλό την φορά και να τουμπάρει την τηγανίτα. Θέλει περίπου 1 λεπτό η μία, τίποτα δηλαδή.... Με αυτά τα υλικά εμείς φτιάξαμε νομίζω 8-9.

Voila!!!!

Για πρώτη φορά, και γιατί βιαζόμασταν να τις φάμε, τις δοκιμάσαμε με διάφορα φρούτα, maple syrup, μέλι και λιωμένη κουβερτούρα με κρέμα γάλακτος.  Ο Ντάριο και με φιλαδέλφεια κριμ τσιζ, και είπε ότι ήταν ωραία.  Δεν έχω γνώμη γι'αυτό, είχα πέσει με τα μούτρα στην γλυκιά βερσιόν.  'Εχω άλλωστε και 14 έξτρα κιλά (ιτ ιζ οφίσιαλ) να προασπιστώ... 
Ο δε υιός, μας σνόμπαρε εντελώς.  Μόνο τα φρούτα έφαγε... Τί να σας πω, πρέπει να φταίει το δικό μου, θα σνομπάραν άλλα παιδάκια τηγανίτα με σοκολάτα?

Αυτή λοιπόν ήταν μία πραγματικά απολαυστική Κυριακή....

Είχε γέλιο, ανακατευτήκαμε όλοι στην κουζίνα, βάλαμε δυνατά

Nikos Diamantopoulos / Moments in Dreams

και εξιτάραμε τις αισθήσεις μας....

Μέχρι τις επόμενες...   Au revoir!

Άντε, τελειώνουμε?

Πω πω, βάρυνα ρε φίλε...
Και όχι απλά χόντρυνα (+13, +14 εξαρτάται από το αν είμαι σε μουντ να κλέψω ή όχι).... "ΒΑΡΥΝΑ".
Βάρυνα στο πώς περπατάω, πώς κατεβαίνω από το αυτοκίνητο, πώς πάω στην τουαλέτα (το χειρότερό μου μακράν), πώς δένω τα κορδόνια από τα All Star μου, πώς κοιμάμαι στην γωνίτσα μου μαζί με τα άλλα δύο αγόρια μου....
Αλλά "βάρυνα" και στην συμπεριφορά μου - προχθές πήγα για μία μπίρα και δεν με χωρούσε ο τόπος.  Αισθανόμουν σαν να είμαστε πάρα πολλοί, πολύ κολλητά, η τεράστια καρέκλα μου με πίεζε και νόμιζα ότι δεν είχα που να βάλω το στήθος μου. 
Σήμερα πάλι γείωσα πρόσκληση για φαγητό με τέσσερις σούπερ φίλους γιατί ένιωθα την ανάγκη να βουλιάξω στον καναπέ με την μοναξιά μου, με την μπάλα του μπάσκετ που κουβαλάω στην κοιλιά μου, με το blog μου, το τουΐτερ και τα όνειρα του γιού μου, με τα 14 κιλά μου (ρε, μήπως είναι 13?) και τα βογγητά μου κάθε φορά που σηκώνομαι από τα μαξιλάρια.
Δεν είχα όρεξη να κάνω αχ βαχ μπροστά σε φίλους, να πλακουτσώσω τον πωπό μου σε μία άκαπμτη καρέκλα, να θέλω να ξαπλώσω ανάσκελα γιατί η μέση μου με εκδικείται που δεν την φρόντισα όταν έπρεπε και να κάνω την χαριτωμένη όταν η μεγάλη μου έγνοια θα ήταν αν θα ενεργήσει το γάλα μαγνησίας πριν την βάφτιση του Διονύση αύριο.
Είναι αυτό το τρίτο τρίμηνο, το πιο αντιφατικό από όλα.
Γιατί είναι δύσκολο, αργό και νωχελικό, ενώ ταυτόχρονα είναι το τέλος ενός θαυμαστού ταξιδιού, είναι αισιόδοξο και ονειροπόλο.
Αυτή η φάση στην ζωή της εγκύου που όσο φάνκι/τρέντι/κούκου και αν θέλει να είναι, στην πραγματικότητά της κυριαρχούν τα fold-over παντελόνια και η έντονη επιθυμία να σταματήσει να δουλεύει, να αράξει σπίτι πνιγμένη στα μωρουδιακά και να έχει κάποιον να την προσέχει και να την αγκαλιάζει τα βράδια που ξυπνάει κάθε φορά που πρέπει ν'αλλάξει πλευρό.
Είναι τώρα που μετράω μέρες - πόσο είσαι? σε 2 μέρες μπαίνω στον 8ο - μετανιώνω που δεν έκανα στο φουλ τα μαθήματα του ανώδυνου, προετοιμάζομαι να απαιτήσω πράγματα από τον γυναικολόγο μου, την μαία μου, το Λητώ και βάζω στοιχήματα για την τελευταία ημερομηνία.
Τί περίεργο αυτό το τρίτο τρίμηνο, σαν σαλιγκάρι που σέρνεται στα χόρτα μετά την βροχή, σαν πονηρό παιδί που γλείφει αργά μια κουταλιά nutella, σαν ένα αόρατο βαρίδι που βολεύεται στους ώμους σου και σε προστάζει, σαν ένα φως στην άκρη του τούνελ - ένα πανέμορφο μωρό που ξεκαρδίζεται γάργαρα, απλώνει τα χέρια και σε αγκαλιάζει.  Το δικό σου.
Και το τηλέφωνο μου χτυπάει, είναι η φίλη μου, "Μην είσαι μαλάκας, βάλε μια φόρμα κι έλα, μας λείπεις..."
Τί να κάνω, να πάω?  Έχουμε και αυτή την βάφτιση αύριο το πρωί και μόλις έκαψα την πίτσα...

το κλουβί με τις τρελές... ε... με το μωρό ήθελα να πω.

To post αυτό δεν είναι ούτε μακροσκελές, ούτε φιλοσοφικό, ούτε βαθυστόχαστο.
Δεν έχει να κάνει με διαδικτυακή έρευνα, ή με προτάσεις διακόσμησης, μόδας & χειροτεχνίας.
Αλλά μου έκανε τόση εντύπωση, που κάπως έπρεπε να το ποστάρω και να το μοιραστώ!
(συν τοις άλλοις, είμαι στο γραφείο και δουλεύω, μην ξεχνιόμαστε....)
Στην δεκαετία του '30, οι λάτρεις του hygiene κινήματος, προοδευτικοί και ταυτόχρονα οπαδοί αυστηρών εκπαιδευτικών αρχών υποστήριζαν πως τα σπίτια που δεν έχουν κήπο πρέπει να είναι εφοδιασμένα με ένα κλουβί, για να βγαίνει το μωρό να παίρνει αέρα!!!!
Ο λόγος?  Μα φυσικά να επωφελείται των ευεργετικών ιδιοτήτων του ήλιου, του αέρα και της υπαίθρου!  Αυτό θεωρείτο τόσο σημαντικό, που άξιζε προφανώς να "θυσιαστεί" και ένα μωρό στα 100 βρε αδερφέ!  Επίσης η extreme, προοδευτική και μεταμοντέρνα λύση της "βόλτας" μάλλον δεν ήταν αρκετά αποτελεσματική για τους hygienists ή ίσως δεν ήταν αρκετά κουλή για να υποστηρίξει την ανατρεπτικότητα του τρόπου σκέψης τους.
Anyway, το βρήκα στο vintage for kids; μιλάμε ότι εχουν ιδρώσει οι παλάμες μου!!!! 

Εγώ μαμά

Λοιπόν.
Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου ακούω διάφορα κουλά σχόλια σχετικά με τις εγκυμοσύνες μου, την προσωπικότητα μου, και άρα και με τα στερεότυπα που οι άλλοι έχουν στο μυαλό τους για τις μαμάδες.
Επίσης βλέπω και διάφορα βλέμματα απορίας και έκπληξης όταν για παράδειγμα κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και αποκαλύπτεται το μεγαλείο που κρύβω από το στήθος και κάτω - χα!
'Ολα αυτά όχι φυσικά γιατί είμαι μικρούλα - καμία σχέση, έχουμε πει ότι σε λίγο θα γίνω 35, αλλά γιατί δεν κάνω fit στην εικόνα που έχει μία μεγάλη μερίδα κόσμου για τις μαμάδες.
Πολύ βασικό κριτήριο ότι δεν ξέρω να μαγειρεύω.  Δεν ξέρω, λέμε.  Ούτε πατάτες τηγανιτές.  Εντάξει, αν ο κόσμος γύρω μου αρχίσει να καταρρέει όπως τα όνειρα του Leo στο Inception, ένα μακαρόνι θα το ρίξω στην κατσαρόλα, αλλά μέχρι εκεί.
Φοράω σκισμένα τζην και ο γιος μου -φυσικά- τα σκίζει και αυτός.
Κάνω παρέα με ανθρώπους που ακόμα πίνουν και τραβιούνται σε μπαρ με δυνατή μουσική - του διαβόλου.
Θέλω να κάνω πολλά τατουάζ.
Δεν με πειράζει αν ο γιος μου τα φοράει τσαλακωμένα.  Είναι η τακτική που ακολουθώ και για τα δικά μου ρούχα, αντί να σιδερώνεις, τόλμησέ το ;-)
Δεν είμαι γραμμένη σε διάφορα groups, συλλόγους, e-κοινότητες κ.λ.π που αναλύουν με σθένος την ποιότητα της μύξας του μωρού και την απορροφητικότητα της τάδε πάνας στο βάθος του χρόνου.
Δεν κράζω όσους έχουν lifestyle που δεν ταιριάζει πλέον με το δικό μου.  Αλλά ούτε νοσταλγώ, γιατί δεν θεωρώ ότι έχουμε ουσιαστικές διαφορές.  Κινδυνεύω να γίνω κουραστική όμως αν ξαναπώ ότι ζηλεύω τις ώρες ύπνου τους.
Δεν κουβαλάω κεφτεδάκια στην παραλία.  Εννοείται ότι δεν αφήνουμε το παιδί μας νηστικό, κάπως αλλιώς τα βολεύουμε. Κεφτεδάκια στην παραλία, πρόκειται btw για το φουλ μαμαδίστικο στερεότυπο. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω και καμία που να το κάνει, αλλά μου άρεσε και είπα να το γράψω ;-)
Βαριέμαι να μιλάω για παιδιά με τις ώρες και βαριέμαι να ακούω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την ζωή ενός παιδιού που δεν γνωρίζω.
Δεν είμαι παιδίατρος, φαρμακοποιός και ούτε θέλω να γίνω.  Ρωτήστε τους ειδικούς και πιστέψτε με, από όλες αυτές τις μαμάδες ξερόλες θα σας συμβουλέψουν καλύτερα.
Νομίζω ότι δεν έχω πάθει μετάλλαξη από όταν γέννησα.  Νομίζω ότι είμαι η ίδια, απλά μεγαλύτερη, με ελαφρώς πιο παχουλό σώμα, που κουβαλάει όμως τις ίδιες ιδέες, ίσως ωριμότερες.
Αλλά, έχω αλλάξει την ζωή μου για χάρη του παιδιού μου.
Δεν κουράζομαι να τον κρατάω αγκαλιά όλο το βράδυ, αν αυτό τον γεμίζει στοργή και ασφάλεια και να τρέχω άυπνη στην δουλειά το πρωί, ή να περνάω τα Σαββατιάτικα πρωινά στα πάρκα και τις παιδικές χαρές, αν αυτό τον γεμίζει ευτυχία και γέλια.
Δεν με νοιάζει να συναναστρέφομαι ανθρώπους με παιδιά της ηλικίας του - με αυτό να είναι το μοναδικό κριτήριο επιλογής - αν αυτό ενισχύει την κοινωνικότητα και την συντροφικότητα του.
Δεν παραπονιέμαι αν πρέπει να ψάχνω διαρκώς δραστηριότητες και εργαστήρια, ιδέες και κατασκευές, αν αυτό τονώνει την δημιουργικότητά του. 
Δεν εκνευρίζομαι να απαντάω με τον όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένο τρόπο στις ακατάπαυστες απορίες του, αν αυτό βοηθάει στην εξέλιξη του τρόπου ομιλίας και σκέψης του. 
Δεν θυμώνω αν δεν βγαίνω, αν δεν βλέπω καινούργιες ταινίες στο σινεμά, αν αισθάνομαι ότι κάποιες φορές έχω μείνει πίσω, γιατί αυτό μας φέρνει ακόμα πιο κοντά, κάνει την σχέση μας ακόμα πιο αγαπησιάρικη και με γεμίζει περισσότερες αγκαλιές και φιλιά.
Και αδιάσειστο κριτήριο για το ότι την έχω εντελώς ακούσει ως μαμά, είναι ότι δεν μπορώ να ακούσω μωρό/παιδί να κλαίει, ούτε σε ταινία.  Δεν μπορώ ούτε να βλέπω, ούτε να ακούω ιστορίες ή εικόνες δυστυχίας που αφορούν σε παιδιά γιατί ξεκινάω κλάμα με λυγμούς, όπου και αν βρίσκομαι.
Έχω πολλά όνειρα για χαρούμενα παιδιά.  Για παιδιά που δεν τους στερείται η αγκαλιά και που βιώνουν την  ανεμελιά τους σε ένα τρυφερό περιβάλλον, χωρίς σκοτάδια.
Γι'αυτό μην ξανακούσω μαλακίες για το πώς πρέπει να είναι οι μαμάδες.
Και μην ψαρώνετε με εκείνες που τα βάζουν με στρατιωτική πειθαρχία να κοιμούνται από τις 8.  Έχουν δύο νταντάδες στο σπίτι ;-)

Δεν το πιστεύω ότι πια δεν φοβάμαι καθόλου για εμένα, παρά μόνο για το τί θα κάνει εκείνος αν εγώ δεν υπάρχω στην ζωή του.