Τρείς μέρες πριν τη βάφτιση μου έρχεται η επιφοίτηση να πάω να σετάρω την σούπερ, ψηλόμεση φούστα που θα βάλω ως μάνα που σέβεται και θυμάται τον πάλαι ποτέ σικ, fashionista εαυτό της, με μπλουζάκι αφενός trendy από την μία, αφετέρου μαγκιά από την άλλη (λόγω saving money και καλά) από το λατρεμένο Zara. Πριν συνεχίσω, να σημειώσω ότι η μαγκιά τελικά δε μου βγήκε. Άλλο ένα μηνιάτικο ΟΑΕΔ έδωσα για να σετάρω την φούστα. Χαλάλι.
Είμαι λοιπόν στο ταμείο του ορόφου με τα αντρικά, που ως συνήθως είναι άδειο, φορτωμένη με ένα κάρο μαλακίες - όπως το χιλιοστό πεντηκοστό όγδοο μαύρο tshirt, όταν γυρίζω αδιάφορα ελαφρώς προς τα πίσω να χαζέψω μέχρι να βγάλει τα αντικλεπτικά η τύπισσα και να βάλει το χιλιοστό πεντηκοστό όγδοο και άλλα παρόμοια, στη σακούλα μου.
Στο κάδρο μου έχω τρείς ανθρώπους. Μία πωλήτρια που κρατάει ένα ριγέ μπλουζάκι τύπου μαρινιέρα, μία μάνα με ντένιμ συνολάκι, κοντό, κορακί μαλλί και γυαλιά τύπου δυναμική κι έτσι, και ένα γιο που θα έπρεπε να έχει ξυρίσει το μουστάκι τέσσερα χρόνια πριν, τύπου βλαμμένο ή καημένο, δε ξέρω, αμφιταλαντεύομαι.
Η μάνα μιλάει με σθένος. Κουνάει τα χέρια, παίρνει αρκετές φορές το μπλουζάκι, το κολλάει πάνω στον κανακάρη της, τον γυρίζει προς τον καθρέφτη, στραβώνει τα μούτρα της, τον ξαναγυρίζει προς την πωλήτρια. Την ακούω να λέει ότι δεν είναι αυτό ακριβώς που θέλει, ότι είχε δει ένα άλλο που της άρεσε πιο πολύ στο Zara στην Ομόνοια, ότι του κανακάρη δεν του πάνε οι χοντρές ρίγες, ότι δεν του πάει αυτή η λαιμόκοψη, και ολοκληρώνει με το απίθανο: E, μίλα και εσύ, τί στέκεσαι εκεί σαν αγγούρι, δεν πιστεύω να σου αρέσει αυτό που μας έφερε η κυρία.
Αυτός κοιτάει διαρκώς τα παπούτσια του. Είναι σαφώς άβουλος και άσχημος - τί άλλο θα μπορούσε να είναι αφού δεν διακατέχεται από την λάμψη της προσωπικότητας. Πρέπει να είναι γύρω στα είκοσι με styling περίπου δώδεκα. Το χειρότερο είναι ότι τον παρατηρώ επίμονα, τον καρφώνω τόσο έντονα ελπίζοντας ότι θα τσιρίξει "άντε και στο διάολο και βάλτο εκεί που ξέρεις το μπλουζάκι επιτέλους", και δε γυρνάει ούτε κατά λάθος να με κοιτάξει. Στέκεται εκεί και υπομένει την αυταρχικότητα, τον εξευτελισμό από τη μάνα του, γιατί έτσι έχει μάθει και πολύ επιφανειακά την ευγνωμονεί κιόλας που τον φροντίζει. Και φτιάχνει και ωραία σουτζουκάκια και του σιδερώνει και τα σώβρακα και ας τον μειώνει και λίγο.
Είμαι έξαλλη. Θέλω να πάω και να πω στη μάνα να σκάσει, στην πραγματικότητα μάλλον θέλω να τη χαστουκίσω, θέλω να ταρακουνήσω τον σε νιρβάνα γιο μέχρι να ξυπνήσει μέσα του η ανεξαρτησία και η αξιοπρέπεια - έννοιες που δεν πρέπει να χρησιμοποιεί ούτε στον προφορικό λόγο.
Με ποιο δικαίωμα μία μάνα καταστρέφει και ταπεινώνει τόσο απροκάλυπτα τον γιο της και με ποιο δικαίωμα θεωρεί ότι είναι κτήμα και υποχείριο της? Τί σκατά και τί χαστούκια έχει φάει σε αυτή τη ζωή που την οδηγούν να χρησιμοποιεί το ίδιο της το παιδί για δούλο, καταδικάζοντάς το σε μία ψυχολογική σκλαβιά με απρόβλεπτα αποτελέσματα?
Δε ξέρω, με έπιασε μιζέρια και κατάθλιψη με αυτή τη σκηνή. Και σκέφτηκα πόσες πολλές μαμάδες έχουν/έχουμε θέμα με τους γιους. Κάπου όμως πρέπει να σταματήσει αυτό. Δεν είναι καθόλου αστείο.
Μη χαίρεστε αν γουστάρουν για πάντα τα γεμιστά σας, ούτε αν βρουν γυναίκα που τους σιδερώνει κολαριστά τα πουκάμισα. Και αν στα 18 προτιμήσουν να πάνε εσάς super market αντί για χαμούρεμα την γκόμενα στο Λυκαβηττό, να ανησυχήσετε. Αφήστε τους να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν και τότε θα έρθει η τέλεια ισορροπία, η μεγάλη αγκαλιά που θα χωράει μέσα της εσάς ειλικρινά και αβίαστα και τις άλλες γυναίκες της ζωής του, ισοδύναμα, αλλά από το άλλο χέρι - if you know what I mean. Είναι που είναι μαμούχαλα από τη φύση τους, αν το ενισχύσετε θα δημιουργήσετε Σεχίδηδες (ok, τραβηγμένο, αλλά σκεφτείτε το). Ή στην καλή περίπτωση drag queens στο Berlin gay pride, το οποίο και εύχομαι ολόψυχα στην μάνα του Zara γιατί η συγκεκριμένη θα προτιμούσε το Σεχίδη.
Αλλά δυστυχώς τον γιο δεν τον κόβω τόσο γαμάτο για να το κάνει.
20.5.11
Κάτι να λέμε.
Πέρασαν δύο εβδομάδες γεμάτες χωρίς ούτε ένα ποστ.
Δύο εβδομάδες όμως τόσο δημιουργικά γεμάτες, που το βράδυ άφηνα τον εαυτό μου κουρέλι σε ένα καναπέ να χαζεύει κάτι τόσο αδιάφορα στην τηλεόραση που στο πεντάλεπτο είχε ξεχάσει τί, να ανοίγει τον υπολογιστή για να ασχοληθεί με παιχνιδάκια τύπου ντύστε την γκόμενα ή ταΐστε το ζώο, να μασουλάει κάτι ανυπόφορα παχυντικό και μη θρεπτικό, να ξεκινάει να κοιτάει ένα περιοδικό και να το παρατάει, ανήμπορος, ο εαυτός μου, στη μέση.
Έγιναν πολλά ωραία αυτές τις δύο εβδομάδες.
Καταρχήν το μωρό μου μεγάλωσε. Είναι - θα το φωνάζω, και θα το λέω - ένα υπέροχο, γλυκό μωρό, από αυτά που δε γκρινιάζουν παρά μόνο αν έχουν λόγο, χαμογελούν συνέχεια και έχουν χεράκι με φουσκωτό μαξιλαράκι - όπως ανθρωπάκι michelin. Mόνο μία κόμπλα παίζει με αυτό το παιδί. Το ντύσιμο. Δεν το έχω ακόμα με τα κοριτσάκια. Μία φορά επιχείρησα να την πάω κάπου χωρίς το γνωστό κολανοπαντελονάκι και tshirt και της έβαλα μία ολόσωμη, κλαρωτή φόρμα με σούρα στον αστράγαλο και λευκό καπέλο και μου φάνηκε ότι τη λατερνοποίησα. Κανένα στυλάκι αυτό το μωρό. Γροθιά στο στομάχι για 'μενα αυτό.
Επίσης, ένιωσα μούτσο σημαντική για ένα δεκάλεπτο. Με κάλεσαν η Μαριάννα (του womenspace) με την Στέλλα (του koilitsa.com) στο event του Deconstructing Mummy (ευχαριστώ και δημόσια, η τιμή ήταν μεγάλη. Θα τολμήσω να πω HUGE), όπου μαζεύτηκαν μαμάδες και μπαμπάδες και πολλά παιδιά που έτρεχαν έξαλλα στο γκαζόν, αναποδογύριζαν τσίγκινους κουβάδες με άμμο και πετούσαν νερά πάνω τους, την ώρα που εγώ μιλούσα σε ένα workshop με τίτλο "Work on the wild side" και κάποιες κυρίες καθόντουσαν και με άκουγαν. Με προσοχή, ω,ναι! Μάλιστα έγιναν και ερωτήσεις, και εγώ απαντούσα. Ω, ναι!
Χωρίς πλάκα τώρα, όλο αυτό ήταν μία ωραία φάση, πρώτα απ'όλα γιατί μοιραστήκαμε, έστω και αγγίζοντας την κορυφή του παγόβουνου για αρχή. Αλλιώς είναι να περνάς το ζόρι μόνη σου και αλλιώς είναι να ακούς ότι υπάρχουν και άλλες που το περνάνε έτσι, αλλά και χειρότερα από 'σενα. Αλλιώς είναι να τρώγεσαι με το θηλασμό μόνη σου και αλλιώς είναι να βλέπεις μαμά στην τουαλέτα με το δίχρονο αγκαλιά που θηλάζει από τη μία και χουφτώνει από την άλλη. Και άλλο εφέ μέσα σου έχει να ακούς την άλλη να ανακοινώνει σε μικρόφωνο ότι ο θηλασμός την αηδίαζε, έβγαζε το γάλα της και το πετούσε και μετά έλεγε ότι δεν έχει για να μπορεί να δίνει ανενόχλητη στο μωρό της συμπλήρωμα.
Είναι μυστήρια φάση η φυλή των μαμάδων. Μπορούν να τουμπάρουν από το πιο χαζό και βαρετό θέμα στο πιο μυστήριο, in no time. Σαν να κάνεις ζάπινγκ στη nova με ένα μεγάλο μπωλ καραμελωμένο ποπ κορν στα γόνατα.
Επίσης, βρεθήκαμε. Μαμαδομπλόγκερς που κάπως, κάπου, κάποτε γνωριζόμασταν, που τα γραπτά μας μας έφεραν τόσο κοντά που είχε πλάκα, χαιρετιόμασταν και φιλιόμασταν με τη μία και οι ερωτήσεις που ακολουθούσαν ήταν καθημερινές, όπως των φίλων των κανονικών. Και γνωριστήκαμε και με άλλες. Με προχώ, κουλ φάτσες, με ενδιαφέροντα και κανονικές ζωές, με ωραίες κουβέντες και μεγάλα χαμόγελα και προφίλ στο facebook. Μία ωραία ατμόσφαιρα. Αν εξαιρέσεις ότι ο γιος μου ζοχαδιάστηκε επειδή τον σύστησα από μακριά στο ακροατήριο, όλοι οι υπόλοιποι είμασταν χαμογελαστοί και ανάλαφροι, σα φτερά στον άνεμο.
Τέλος, τελευταία το σπίτι εκτός από χωνευτής τρυφερών αδελφικών φιλιών και τρομακτικών τάντρουμ, call me κάτι-σαν-αναπάντεχες-εκρήξεις-οργής-πιο-τρομακτικές-και-από-τον-βεζούβιο, έχει μετατραπεί αφενός σε εργαστήριο πομ πομ (επανέρχομαι, μ'έχει στοιχειώσει αυτό το θέμα / post), αφετέρου σε δοκιμαστήριο πολυκαταστήματος.
Πλησιάζει η βάφτιση ντε, γι'αυτό χάθηκα. (κλείσιμο ματιού, βγάλσιμο γλώσσας και ένα πεταχτό φιλί. από αυτά που θες κι άλλο).
πι.ες- τα pom pom από το etsy, έρχονται έτσι:
και εσύ τα κάνεις κάπως έτσι:
Δύο εβδομάδες όμως τόσο δημιουργικά γεμάτες, που το βράδυ άφηνα τον εαυτό μου κουρέλι σε ένα καναπέ να χαζεύει κάτι τόσο αδιάφορα στην τηλεόραση που στο πεντάλεπτο είχε ξεχάσει τί, να ανοίγει τον υπολογιστή για να ασχοληθεί με παιχνιδάκια τύπου ντύστε την γκόμενα ή ταΐστε το ζώο, να μασουλάει κάτι ανυπόφορα παχυντικό και μη θρεπτικό, να ξεκινάει να κοιτάει ένα περιοδικό και να το παρατάει, ανήμπορος, ο εαυτός μου, στη μέση.
Έγιναν πολλά ωραία αυτές τις δύο εβδομάδες.
Καταρχήν το μωρό μου μεγάλωσε. Είναι - θα το φωνάζω, και θα το λέω - ένα υπέροχο, γλυκό μωρό, από αυτά που δε γκρινιάζουν παρά μόνο αν έχουν λόγο, χαμογελούν συνέχεια και έχουν χεράκι με φουσκωτό μαξιλαράκι - όπως ανθρωπάκι michelin. Mόνο μία κόμπλα παίζει με αυτό το παιδί. Το ντύσιμο. Δεν το έχω ακόμα με τα κοριτσάκια. Μία φορά επιχείρησα να την πάω κάπου χωρίς το γνωστό κολανοπαντελονάκι και tshirt και της έβαλα μία ολόσωμη, κλαρωτή φόρμα με σούρα στον αστράγαλο και λευκό καπέλο και μου φάνηκε ότι τη λατερνοποίησα. Κανένα στυλάκι αυτό το μωρό. Γροθιά στο στομάχι για 'μενα αυτό.
Επίσης, ένιωσα μούτσο σημαντική για ένα δεκάλεπτο. Με κάλεσαν η Μαριάννα (του womenspace) με την Στέλλα (του koilitsa.com) στο event του Deconstructing Mummy (ευχαριστώ και δημόσια, η τιμή ήταν μεγάλη. Θα τολμήσω να πω HUGE), όπου μαζεύτηκαν μαμάδες και μπαμπάδες και πολλά παιδιά που έτρεχαν έξαλλα στο γκαζόν, αναποδογύριζαν τσίγκινους κουβάδες με άμμο και πετούσαν νερά πάνω τους, την ώρα που εγώ μιλούσα σε ένα workshop με τίτλο "Work on the wild side" και κάποιες κυρίες καθόντουσαν και με άκουγαν. Με προσοχή, ω,ναι! Μάλιστα έγιναν και ερωτήσεις, και εγώ απαντούσα. Ω, ναι!
Χωρίς πλάκα τώρα, όλο αυτό ήταν μία ωραία φάση, πρώτα απ'όλα γιατί μοιραστήκαμε, έστω και αγγίζοντας την κορυφή του παγόβουνου για αρχή. Αλλιώς είναι να περνάς το ζόρι μόνη σου και αλλιώς είναι να ακούς ότι υπάρχουν και άλλες που το περνάνε έτσι, αλλά και χειρότερα από 'σενα. Αλλιώς είναι να τρώγεσαι με το θηλασμό μόνη σου και αλλιώς είναι να βλέπεις μαμά στην τουαλέτα με το δίχρονο αγκαλιά που θηλάζει από τη μία και χουφτώνει από την άλλη. Και άλλο εφέ μέσα σου έχει να ακούς την άλλη να ανακοινώνει σε μικρόφωνο ότι ο θηλασμός την αηδίαζε, έβγαζε το γάλα της και το πετούσε και μετά έλεγε ότι δεν έχει για να μπορεί να δίνει ανενόχλητη στο μωρό της συμπλήρωμα.
Είναι μυστήρια φάση η φυλή των μαμάδων. Μπορούν να τουμπάρουν από το πιο χαζό και βαρετό θέμα στο πιο μυστήριο, in no time. Σαν να κάνεις ζάπινγκ στη nova με ένα μεγάλο μπωλ καραμελωμένο ποπ κορν στα γόνατα.
Επίσης, βρεθήκαμε. Μαμαδομπλόγκερς που κάπως, κάπου, κάποτε γνωριζόμασταν, που τα γραπτά μας μας έφεραν τόσο κοντά που είχε πλάκα, χαιρετιόμασταν και φιλιόμασταν με τη μία και οι ερωτήσεις που ακολουθούσαν ήταν καθημερινές, όπως των φίλων των κανονικών. Και γνωριστήκαμε και με άλλες. Με προχώ, κουλ φάτσες, με ενδιαφέροντα και κανονικές ζωές, με ωραίες κουβέντες και μεγάλα χαμόγελα και προφίλ στο facebook. Μία ωραία ατμόσφαιρα. Αν εξαιρέσεις ότι ο γιος μου ζοχαδιάστηκε επειδή τον σύστησα από μακριά στο ακροατήριο, όλοι οι υπόλοιποι είμασταν χαμογελαστοί και ανάλαφροι, σα φτερά στον άνεμο.
Τέλος, τελευταία το σπίτι εκτός από χωνευτής τρυφερών αδελφικών φιλιών και τρομακτικών τάντρουμ, call me κάτι-σαν-αναπάντεχες-εκρήξεις-οργής-πιο-τρομακτικές-και-από-τον-βεζούβιο, έχει μετατραπεί αφενός σε εργαστήριο πομ πομ (επανέρχομαι, μ'έχει στοιχειώσει αυτό το θέμα / post), αφετέρου σε δοκιμαστήριο πολυκαταστήματος.
Πλησιάζει η βάφτιση ντε, γι'αυτό χάθηκα. (κλείσιμο ματιού, βγάλσιμο γλώσσας και ένα πεταχτό φιλί. από αυτά που θες κι άλλο).
πι.ες- τα pom pom από το etsy, έρχονται έτσι:
30.4.11
Τριών και Tα Σπας already
Πριν λίγες μέρες, το πιο υπέροχο αγόρι του κόσμου, πολύ απλά επειδή είναι το δικό μου, είχε τα γενέθλια του.
Μέσα στον πανικό της πασχαλιάτικης αναχώρησης με δύο παιδιά - δεν το έχω ξανακάνει, δύσκολη πίστα - τον ξεπέταξα με μια ευχή στο facebook και ένα δώρο από αυτά που οκέι, χάρηκε, αλλά και να του το εξαφανίσω μετά από λίγες μέρες δεν νομίζω να το ψάξει.
Το υπέροχο αγόρι λοιπόν βρίσκεται μαζί μας για τρία ολόκληρα χρόνια. Απίστευτο.
Τρία ολόκληρα χρόνια που ομορφαίνει τις μέρες και δυσκολεύει τις νύχτες μας. Κυριολεκτικά.
Μόνο και μόνο γι'αυτό, για την υπομονή και τις αντοχές που δεν ήξερα ότι είχα και μου τις δοκιμάζει καθημερινά, του αξίζει ένα ποστ.
Ένα ποστ για να πω σε αυτό το υπέροχο αγόρι όχι αυτά τα γνωστά, τα αγαπησιάρικα, τα αυτονόητα, ότι ο κόσμος όλος στροβιλίζεται κάτω από μια τεράστια ντισκομπάλα μόλις μου χαμογελά, ούτε ότι φτερουγίζουν γύρω μου χιλιάδες ροδοπέταλα όπως στο American Beauty όταν τα πιο μαλακά χεράκια του κόσμου χαϊδεύουν τα μάγουλά μου, αλλά για να του πω συγγνώμη. 'Η έστω, δεν το ήθελα, αλλά έγινε.
Συγγνώμη αν κάποιες φορές έχω φωνάξει για να επιβληθώ, γιατί κουρασμένη, τσιτωμένη και εξαντλημένη, δεν έβρισκα άλλο τρόπο. Αν το ύφος μου έγινε σκληρό και οι απαντήσεις μου κοφτές, αν αισθάνθηκες ότι η προσοχή μου βρίσκεται αλλού, γιατί απλά, τόσο απλά, βαρέθηκε να βρίσκεται για λίγο μαζί σου.
Και ναι, το ξέρεις ότι ποτέ δεν ήθελα να απαιτήσω κάτι από εσένα, αλλά το έκανα. Ποτέ δεν διανοήθηκα να σου απαγορέψω κάτι χωρίς να σου το εξηγήσω πριν, αλλά σου το απαγόρεψα. Άσε που νομίζω ότι έχουν υπάρξει φορές που σε στεναχώρησα, σε πίκρανα και σε ζόρισα, που σε άφησα να με φτάσεις στα όρια μου, όταν όλα πιθανότατα θα λυνόντουσαν απαλά, μέσα στην αγκαλιά μου.
Δεν είμαι τέλεια, είμαι κανονικός άνθρωπος.
Αλλά πλέον είμαι η πιο τέλεια που μπορώ να γίνω και αυτό μόνο για πάρτη σου. Δεν έχω προσπαθήσει ποτέ και για κανέναν τόσο πολύ σε όλη μου τη ζωή. Τί καψούρες και μαλακίες και γκόμενοι και τρέλες, η μεγαλύτερη τρέλα της ζωής μου είναι αναμφισβήτητα αυτή που ζω κάθε μέρα ΜΑΖΙ ΣΟΥ.
Τα γράφω όλα αυτά γιατί έχω τύψεις. Γιατί καμια φορά αισθάνομαι κατώτερη των περιστάσεων. Και είναι τόσο άδικο αυτό ρε γαμώτο. Γιατί η αγάπη μου για 'σενα είναι ξέφρενη.
'Οποτε και αν είναι, όπου και αν είσαι και όπου και αν είμαι, θα είμαι μαζί σου.
Αυτά τα μελιστάλαχτα για το πιο υπέροχο αγόρι του κόσμου.
Τώρα θα στροβιλιστούμε για λίγο μόνο οι δυο μας μέσα σε γκλίτερ και πεταλούδες και θα κάνουμε το χορευτικό μας. Αγκαλιά, με τα πόδια του τυλιγμένα στη μέση μου και τα χέρια σφιχτά δεμένα, τεντωμένα α λα tango, θα τσιρίξουμε....... Baciami Ancora!
πι.ες: Αφού ετοιμαζόμουν να αναρτήσω αυτό το κείμενο, έλαβα και το email της Μαριάννας για την εκδήλωση του Deconstructing Mummy. Μία προσπάθεια για να ακουστούν δυνατά εκείνες οι φωνές των μαμάδων που τολμούν να σκεφτούν και να νιώσουν "αυτά που δεν πρέπει" και ας διστάζουν να τα μοιραστούν κάποιες φορές.
Εγώ, φουλ αποδομημένη από το πρότυπο μαμά, μοιράστηκα. Θα είμαι εκεί, το Σάββατο 7 Μαΐου, στο Jockey's country club, και θα μιλήσω στο workshop του Work on the wild side.
Δηλώνω Deconstructed Mummy (και όπου με βγάλει αυτό. είναι τουλάχιστον ειλικρινές). Εσείς?
Μέσα στον πανικό της πασχαλιάτικης αναχώρησης με δύο παιδιά - δεν το έχω ξανακάνει, δύσκολη πίστα - τον ξεπέταξα με μια ευχή στο facebook και ένα δώρο από αυτά που οκέι, χάρηκε, αλλά και να του το εξαφανίσω μετά από λίγες μέρες δεν νομίζω να το ψάξει.
Το υπέροχο αγόρι λοιπόν βρίσκεται μαζί μας για τρία ολόκληρα χρόνια. Απίστευτο.
Τρία ολόκληρα χρόνια που ομορφαίνει τις μέρες και δυσκολεύει τις νύχτες μας. Κυριολεκτικά.
Μόνο και μόνο γι'αυτό, για την υπομονή και τις αντοχές που δεν ήξερα ότι είχα και μου τις δοκιμάζει καθημερινά, του αξίζει ένα ποστ.
Ένα ποστ για να πω σε αυτό το υπέροχο αγόρι όχι αυτά τα γνωστά, τα αγαπησιάρικα, τα αυτονόητα, ότι ο κόσμος όλος στροβιλίζεται κάτω από μια τεράστια ντισκομπάλα μόλις μου χαμογελά, ούτε ότι φτερουγίζουν γύρω μου χιλιάδες ροδοπέταλα όπως στο American Beauty όταν τα πιο μαλακά χεράκια του κόσμου χαϊδεύουν τα μάγουλά μου, αλλά για να του πω συγγνώμη. 'Η έστω, δεν το ήθελα, αλλά έγινε.
Συγγνώμη αν κάποιες φορές έχω φωνάξει για να επιβληθώ, γιατί κουρασμένη, τσιτωμένη και εξαντλημένη, δεν έβρισκα άλλο τρόπο. Αν το ύφος μου έγινε σκληρό και οι απαντήσεις μου κοφτές, αν αισθάνθηκες ότι η προσοχή μου βρίσκεται αλλού, γιατί απλά, τόσο απλά, βαρέθηκε να βρίσκεται για λίγο μαζί σου.
Και ναι, το ξέρεις ότι ποτέ δεν ήθελα να απαιτήσω κάτι από εσένα, αλλά το έκανα. Ποτέ δεν διανοήθηκα να σου απαγορέψω κάτι χωρίς να σου το εξηγήσω πριν, αλλά σου το απαγόρεψα. Άσε που νομίζω ότι έχουν υπάρξει φορές που σε στεναχώρησα, σε πίκρανα και σε ζόρισα, που σε άφησα να με φτάσεις στα όρια μου, όταν όλα πιθανότατα θα λυνόντουσαν απαλά, μέσα στην αγκαλιά μου.
Δεν είμαι τέλεια, είμαι κανονικός άνθρωπος.
Αλλά πλέον είμαι η πιο τέλεια που μπορώ να γίνω και αυτό μόνο για πάρτη σου. Δεν έχω προσπαθήσει ποτέ και για κανέναν τόσο πολύ σε όλη μου τη ζωή. Τί καψούρες και μαλακίες και γκόμενοι και τρέλες, η μεγαλύτερη τρέλα της ζωής μου είναι αναμφισβήτητα αυτή που ζω κάθε μέρα ΜΑΖΙ ΣΟΥ.
Τα γράφω όλα αυτά γιατί έχω τύψεις. Γιατί καμια φορά αισθάνομαι κατώτερη των περιστάσεων. Και είναι τόσο άδικο αυτό ρε γαμώτο. Γιατί η αγάπη μου για 'σενα είναι ξέφρενη.
'Οποτε και αν είναι, όπου και αν είσαι και όπου και αν είμαι, θα είμαι μαζί σου.
Αυτά τα μελιστάλαχτα για το πιο υπέροχο αγόρι του κόσμου.
Τώρα θα στροβιλιστούμε για λίγο μόνο οι δυο μας μέσα σε γκλίτερ και πεταλούδες και θα κάνουμε το χορευτικό μας. Αγκαλιά, με τα πόδια του τυλιγμένα στη μέση μου και τα χέρια σφιχτά δεμένα, τεντωμένα α λα tango, θα τσιρίξουμε....... Baciami Ancora!
πι.ες: Αφού ετοιμαζόμουν να αναρτήσω αυτό το κείμενο, έλαβα και το email της Μαριάννας για την εκδήλωση του Deconstructing Mummy. Μία προσπάθεια για να ακουστούν δυνατά εκείνες οι φωνές των μαμάδων που τολμούν να σκεφτούν και να νιώσουν "αυτά που δεν πρέπει" και ας διστάζουν να τα μοιραστούν κάποιες φορές.
Εγώ, φουλ αποδομημένη από το πρότυπο μαμά, μοιράστηκα. Θα είμαι εκεί, το Σάββατο 7 Μαΐου, στο Jockey's country club, και θα μιλήσω στο workshop του Work on the wild side.
Δηλώνω Deconstructed Mummy (και όπου με βγάλει αυτό. είναι τουλάχιστον ειλικρινές). Εσείς?
13.4.11
Ιστορίες από πολύ παλιά
Καταρχήν να πούμε κάποιες αλήθειες για μένα ξεκινώντας με το ότι είμαι παιδί της πόλης.
Δεν μου αρέσουν ούτε τα χωριάτικα, ούτε τα "μεταξύ μας". Δεν εκτίμησα ποτέ τη μυρωδιά του ζυμωτού ψωμιού από τη γιαγιά μου, ούτε την ορεινή, αρκαδική θέα του σπιτιού μας στο χωριό.
Η μαμά μου, ακόμα και τώρα, προσπαθεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου για τις ονομασίες των δέντρων και την ομορφιά των διαδρομών στη φύση, αλλά μάλλον μάταια και ο μπαμπάς μου κάνει πάρτυ αν επισκεφθώ το αμπέλι του μια φορά το χρόνο. Καλά βέβαια τώρα πια όλα αυτά έχουν λίγο αλλάξει, όπως ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ, λόγω παιδιών - ο μπαμπάς μου παίρνει την εκδίκησή του μέσω του εγγονού του, που τρελαίνεται για το κλάδεμα, τον ήχο από τις κίσσες, τα αγριολούλουδα και την γνωριμία με κάθε γραφικό συγχωριανό που σουλατσάρει στην πλατεία.
Κάποτε δε η κατάσταση μου ήταν τόσο extreme, που όταν πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία σε μία υπέροχη, παραθαλάσσια πόλη 165.000 κατοίκων, τις πρώτες μέρες με είχε πιάσει κατάθλιψη και έβριζα την τότε κολλητή μου που με είχε παρασύρει μαζί της σε αυτό το... χωριό. Καλά, πέρασα συγκλονιστικά εννοείται, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση. Ή μάλλον... για άλλο blog ;-)
Επίσης, βίωνα με μία κάποια αδιαφορία και όλες αυτές τις διηγήσεις σχετικά με το τί και πώς γινόντουσαν παλιά τα διάφορα, τις παραδόσεις και τις συνήθειες του τότε και τα σεντόνια με δαντέλα της προγιαγιάς που μύριζαν κλεισούρα. 'Ολα αυτά βέβαια είναι και χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νεαρού της ηλικίας. Έτσι μοντέρνα το έπαιζε και η μάνα μου μικρή (έβαφε τούφα μαλλιού Παναγιωταρέα ίδιο χρώμα με το outfit που θα φορούσε) και τώρα θέλει να πηγαίνει στο χωριό να πίνουν με τον μπαμπά μου λεμονάδα στο σταθμό του τρένου που πνίγεται από τα πλατάνια.
Προχθές λοιπόν συζητούσα με την πρώην μοντέρνα μάνα μου, περί θηλασμού, με αφορμή το προηγούμενο ποστ. Να σημειώσω εδώ ότι οι γονείς μου δε διαβάζουν το μπλογκ μου. Κουλό ε?
Μου διηγήθηκε λοιπόν τί έκαναν οι μαμάδες τότε, μαζί με όλα τα άλλα που έκαναν μέσα στο απίστευτα σκληρό, υπερφορτωμένο και κουραστικό 24ωρο τους που σκορπιζόταν ανάμεσα σε πέντε παιδιά, οικιακές δουλειές και αγροτικές εργασίες παντός καιρού, δια στόματος της πεθεράς της.
Τα σπίτια στο χωριό είναι χτισμένα αμφιθεατρικά, αγκαλιάζουν τον κάμπο και κοιτούν το βουνό και τις ράγες του τρένου που κάποτε έκανε συχνά δρομολόγια.
Όλοι οι κάτοικοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, δούλευαν σε αυτό τον κάμπο. Η γιαγιά μου άφηνε τα έξι παιδιά της το πρωί, με τα μεγαλύτερα να φροντίζουν τα μικρότερα με υπευθυνότητα και έτρεχε έξω, στα δύσκολα, με το μυαλό καρφωμένο στο σπίτι. Με τόσα παιδιά, πάντα κάποιο θα σου απασχολεί το μυαλό για κάποιο λόγο.
Μέχρις ότου στο πιο ψηλό σημείο του σπιτιού υψωνόταν ένα ξύλινο κοντάρι με δεμένο πάνω του ένα κατακόκκινο πανί. Αν δεν το έβλεπε εκείνη ακριβώς την ώρα η γιαγιά μου, όλο και κάποιας συγχωριανής της που έσκαβε στο χωράφι το έπαιρνε το μάτι της.
Και άρχιζε να στριγγλίζει: Γιωργιώώώώώώώώώ, κόκκινο πανίίίίίίίίίί!!!!!!!!
Και τότε πέταγε η γιαγιά μου τα δρεπάνια, σήκωνε ψηλά τα μαύρα τα φουστάνια και έτρεχε προς το σπίτι το γεμάτο από παιδιά, με υψωμένο λάβαρο ένα κόκκινο πανί κόντρα στον άνεμο, για να θηλάσει το μικρό της.
Αυτό ήταν το σινιάλο τους. Ένα κόκκινο πανί σημαία, να μαρτυράει τη λαχτάρα του μωρού για το γάλα της μάνας του και ένα χάδι μέχρι εκείνη να ξαναγυρίσει να το σφίξει στην αγκαλιά της, φορτωμένη με τα καλούδια και τις δυσκολίες των χωραφιών.
Μαγικό μου φάνηκε αυτό το σκηνικό. Και συγκινητικό, και μοναδικό και γεμάτο από το μεγαλείο της μάνας των παλιών χρόνων που πάλευε κάθε μέρα τόσο μόνη και παράλληλα, τόσο γεμάτη.
Με μισή ντουζίνα παιδιά, χέρια τσακισμένα από τις αγροτικές δουλειές και ένα κόκκινο πανί να την καλεί στο καθήκον που τότε ερχόταν τόσο αβίαστα, ρουφώντας τουλάχιστον δέκα χρόνια από τη ζωή της. Και εμείς ούτε για ένα χρόνο δεν μπορούμε να το καταφέρουμε...
Επίσης, συμπληρωματικά και δια στόματος της μαμάς μου πάλι, τότε στα χωριά, αν άκουγαν κανένα μωρό να κλαίει μόνο του, όχι γιατί η μαμά του ήταν υπέρμαχος της μεθόδου της Gina Ford (μακριά από μας), αλλά γιατί στην καλή περίπτωση τάιζε τα ζώα, μπούκαραν μέσα στο σπίτι, το θήλαζαν οι γειτόνισσες και το ανακούφιζαν από την πείναι και τη μοναξιά του. Και αυτό μαγικό.
Άλλωστε, όταν γίνεσαι μαμά, γίνεσαι μαμά για τα παιδιά όλου του κόσμου που έχουν την ανάγκη σου. Και το δάκρυ σου κάθε φορά, είναι για όλα τα παιδιά που υποφέρουν, που πονάνε, που στερούνται της μητρικής αγκαλιάς που εσύ τόσο απλόχερα θέλεις να τους χαρίσεις. Στην ουσία αυτό έκαναν τότε οι μαμάδες του χωριού του μπαμπά μου - και προφανώς όλων των χωριών του κόσμου. Ξεχείλιζε από το στήθος τους η αγάπη.
πι.ες: και για να με τιμωρήσει ο Θεός για όλες αυτές τις μαλακίες που έχω πει για το χωριό όλα αυτά τα χρόνια και την περιφρόνηση που του έχω ρίξει κατάμουτρα, αφενός έχει κάνει το γιο μου να το λατρέψει και αφετέρου Πάσχα πάλι εκεί θα με στείλει φέτος.
Δεν μου αρέσουν ούτε τα χωριάτικα, ούτε τα "μεταξύ μας". Δεν εκτίμησα ποτέ τη μυρωδιά του ζυμωτού ψωμιού από τη γιαγιά μου, ούτε την ορεινή, αρκαδική θέα του σπιτιού μας στο χωριό.
Η μαμά μου, ακόμα και τώρα, προσπαθεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου για τις ονομασίες των δέντρων και την ομορφιά των διαδρομών στη φύση, αλλά μάλλον μάταια και ο μπαμπάς μου κάνει πάρτυ αν επισκεφθώ το αμπέλι του μια φορά το χρόνο. Καλά βέβαια τώρα πια όλα αυτά έχουν λίγο αλλάξει, όπως ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ, λόγω παιδιών - ο μπαμπάς μου παίρνει την εκδίκησή του μέσω του εγγονού του, που τρελαίνεται για το κλάδεμα, τον ήχο από τις κίσσες, τα αγριολούλουδα και την γνωριμία με κάθε γραφικό συγχωριανό που σουλατσάρει στην πλατεία.
Κάποτε δε η κατάσταση μου ήταν τόσο extreme, που όταν πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία σε μία υπέροχη, παραθαλάσσια πόλη 165.000 κατοίκων, τις πρώτες μέρες με είχε πιάσει κατάθλιψη και έβριζα την τότε κολλητή μου που με είχε παρασύρει μαζί της σε αυτό το... χωριό. Καλά, πέρασα συγκλονιστικά εννοείται, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση. Ή μάλλον... για άλλο blog ;-)
Επίσης, βίωνα με μία κάποια αδιαφορία και όλες αυτές τις διηγήσεις σχετικά με το τί και πώς γινόντουσαν παλιά τα διάφορα, τις παραδόσεις και τις συνήθειες του τότε και τα σεντόνια με δαντέλα της προγιαγιάς που μύριζαν κλεισούρα. 'Ολα αυτά βέβαια είναι και χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νεαρού της ηλικίας. Έτσι μοντέρνα το έπαιζε και η μάνα μου μικρή (έβαφε τούφα μαλλιού Παναγιωταρέα ίδιο χρώμα με το outfit που θα φορούσε) και τώρα θέλει να πηγαίνει στο χωριό να πίνουν με τον μπαμπά μου λεμονάδα στο σταθμό του τρένου που πνίγεται από τα πλατάνια.
Προχθές λοιπόν συζητούσα με την πρώην μοντέρνα μάνα μου, περί θηλασμού, με αφορμή το προηγούμενο ποστ. Να σημειώσω εδώ ότι οι γονείς μου δε διαβάζουν το μπλογκ μου. Κουλό ε?
Μου διηγήθηκε λοιπόν τί έκαναν οι μαμάδες τότε, μαζί με όλα τα άλλα που έκαναν μέσα στο απίστευτα σκληρό, υπερφορτωμένο και κουραστικό 24ωρο τους που σκορπιζόταν ανάμεσα σε πέντε παιδιά, οικιακές δουλειές και αγροτικές εργασίες παντός καιρού, δια στόματος της πεθεράς της.
Τα σπίτια στο χωριό είναι χτισμένα αμφιθεατρικά, αγκαλιάζουν τον κάμπο και κοιτούν το βουνό και τις ράγες του τρένου που κάποτε έκανε συχνά δρομολόγια.
Όλοι οι κάτοικοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, δούλευαν σε αυτό τον κάμπο. Η γιαγιά μου άφηνε τα έξι παιδιά της το πρωί, με τα μεγαλύτερα να φροντίζουν τα μικρότερα με υπευθυνότητα και έτρεχε έξω, στα δύσκολα, με το μυαλό καρφωμένο στο σπίτι. Με τόσα παιδιά, πάντα κάποιο θα σου απασχολεί το μυαλό για κάποιο λόγο.
Μέχρις ότου στο πιο ψηλό σημείο του σπιτιού υψωνόταν ένα ξύλινο κοντάρι με δεμένο πάνω του ένα κατακόκκινο πανί. Αν δεν το έβλεπε εκείνη ακριβώς την ώρα η γιαγιά μου, όλο και κάποιας συγχωριανής της που έσκαβε στο χωράφι το έπαιρνε το μάτι της.
Και άρχιζε να στριγγλίζει: Γιωργιώώώώώώώώώ, κόκκινο πανίίίίίίίίίί!!!!!!!!
Και τότε πέταγε η γιαγιά μου τα δρεπάνια, σήκωνε ψηλά τα μαύρα τα φουστάνια και έτρεχε προς το σπίτι το γεμάτο από παιδιά, με υψωμένο λάβαρο ένα κόκκινο πανί κόντρα στον άνεμο, για να θηλάσει το μικρό της.
Αυτό ήταν το σινιάλο τους. Ένα κόκκινο πανί σημαία, να μαρτυράει τη λαχτάρα του μωρού για το γάλα της μάνας του και ένα χάδι μέχρι εκείνη να ξαναγυρίσει να το σφίξει στην αγκαλιά της, φορτωμένη με τα καλούδια και τις δυσκολίες των χωραφιών.
Μαγικό μου φάνηκε αυτό το σκηνικό. Και συγκινητικό, και μοναδικό και γεμάτο από το μεγαλείο της μάνας των παλιών χρόνων που πάλευε κάθε μέρα τόσο μόνη και παράλληλα, τόσο γεμάτη.
Με μισή ντουζίνα παιδιά, χέρια τσακισμένα από τις αγροτικές δουλειές και ένα κόκκινο πανί να την καλεί στο καθήκον που τότε ερχόταν τόσο αβίαστα, ρουφώντας τουλάχιστον δέκα χρόνια από τη ζωή της. Και εμείς ούτε για ένα χρόνο δεν μπορούμε να το καταφέρουμε...
Επίσης, συμπληρωματικά και δια στόματος της μαμάς μου πάλι, τότε στα χωριά, αν άκουγαν κανένα μωρό να κλαίει μόνο του, όχι γιατί η μαμά του ήταν υπέρμαχος της μεθόδου της Gina Ford (μακριά από μας), αλλά γιατί στην καλή περίπτωση τάιζε τα ζώα, μπούκαραν μέσα στο σπίτι, το θήλαζαν οι γειτόνισσες και το ανακούφιζαν από την πείναι και τη μοναξιά του. Και αυτό μαγικό.
Άλλωστε, όταν γίνεσαι μαμά, γίνεσαι μαμά για τα παιδιά όλου του κόσμου που έχουν την ανάγκη σου. Και το δάκρυ σου κάθε φορά, είναι για όλα τα παιδιά που υποφέρουν, που πονάνε, που στερούνται της μητρικής αγκαλιάς που εσύ τόσο απλόχερα θέλεις να τους χαρίσεις. Στην ουσία αυτό έκαναν τότε οι μαμάδες του χωριού του μπαμπά μου - και προφανώς όλων των χωριών του κόσμου. Ξεχείλιζε από το στήθος τους η αγάπη.
πι.ες: και για να με τιμωρήσει ο Θεός για όλες αυτές τις μαλακίες που έχω πει για το χωριό όλα αυτά τα χρόνια και την περιφρόνηση που του έχω ρίξει κατάμουτρα, αφενός έχει κάνει το γιο μου να το λατρέψει και αφετέρου Πάσχα πάλι εκεί θα με στείλει φέτος.
1.4.11
Η γνώμη μου για τον θηλασμό και #pestenamefate
Θέλω πολύ καιρό να γράψω για το θηλασμό, γιατί με φρικάρει που ένα θέμα τόσο σοβαρό, τόσο ουσιαστικό και ταυτόχρονα τόσο φυσιολογικό, βρίσκεται στη χώρα μας (αυτή ξέρω, αυτή λέω) σε μία τέτοια αδιανόητη σύγχυση και παίρνει όχι κόσμο, αλλά μαμάδες και μωρά στο λαιμό του.
Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη ήμουν η κλασική περίπτωση που δεν τα κατάφερε, αλλά ήθελε.
Είχα ακούσει πολλά, είχα διαβάσει αρκετά και είχα ξεκινήσει το ταξίδι αγκαζέ με το θηλασμό, με τον αέρα του νικητή. Αλλά ήμουν μόνη. Απελπιστικά μόνη.
Φανταστείτε μία νέα μαμά, που είτε λόγω αισιοδοξίας είτε λόγω μαλακίας, έχει πειστεί ότι ο τοκετός είναι υπέροχη διαδικασία, η εμπειρία του θηλασμού συγκλονιστική, και το δε καινούργιο μωράκι ένα ροζουλί αγγελάκι. Φανταστείτε στο καπάκι αυτή τη νέα μαμά να βρίσκεται ξαφνικά διαλυμένη από τους πόνους σε ένα άγνωστο δωμάτιο που την πασπατεύουν παντού άγνωστοι άνθρωποι, με ένα μωρό αγκαλιά που δεν ξέρει πώς να το κρατήσει και ένα τσούρμο μαίες που έχουν ένα τσούρμο διαφορετικές απόψεις σχετικά με το πώς να το θηλάσει. Πανικός.
Απειρία, κλάματα, στεναχώρια, θηλές από σιλικόνη, κρέμες από λανολίνη, μπιμπερόν, σκόνες, συμβουλές από όποιον περνάει από το διάδρομο και απογοητευτική εικόνα ενός ιδιωτικού μαιευτηρίου που δεν ξέρει το πιο σημαντικό απ'όλα - να καθοδηγήσει και να ηρεμήσει. Και όλα θα γίνουν.
Η πρώτη επίσκεψη στην παιδίατρο ήταν στενάχωρη. Δεν έγινε καμία ουσιαστική συζήτηση για το θηλασμό που θα μπορούσε να με καθησυχάσει και να με βοηθήσει, παρά μόνο η γνωστή καραμέλα του αν είναι η μαμά καλά, είναι και το μωρό καλά, οπότε βασικά δώσε συμπλήρωμα γιατί ο θηλασμός είναι ζόρι.
Θήλασα υποτίθεται 4 μήνες, αλλά μετά από κάθε γεύμα έδινα και συμπλήρωμα και θυμάμαι να κάνω πάρτυ από την χαρά μου όταν ο γιος μου έπινε λίγο γιατί θεωρούσα ότι είχε θηλάσει από το στήθος ικανοποιητικά. 'Οποτε επιχειρούσα άντληση με το θήλαστρο, έφτανα με κόπο στην γραμμή των 35 ml. Άρα, έλεγα με το πτωχό μου το μυαλό, ή μάλλον με το μυαλό που μου είχαν κάνει τραχανόσουπα οι μαίες και σία, όντως δεν έχω γάλα. Τί κρίμα, και είμαστε και πολλές οι άγαλες.
Στη δεύτερη εγκυμοσύνη διάβασα πολύ περισσότερο - internet, μην τρελαθείς - και πήρα απόφαση να παλέψω μόνη. Και όπως μου βγει, χωρίς εξτρεμιστικές υστερίες.
Το φανταστικό μωρό το έβαλα στο στήθος μου το πρώτο λεπτό αφού γεννήθηκε. Το ότι εκείνη τη στιγμή άνοιξε αντανακλαστικά το στόμα του και άρχισε να ρουφάει είναι μία εικόνα που ακόμα και τώρα που το γράφω, με πλημμυρίζει με δάκρυα. 'Ενα μικρό στα μάτια μου θαύμα, που δεν είναι θαύμα αλλά καταλαβαίνεις τί εννοώ.
Την είχα στο δωμάτιο πλάι μου στο πυρέξ σχεδόν συνέχεια, αλλά ήθελα πολύ να ξεκουραστώ. Της έδωσα και συμπλήρωμα, για να ηρεμώ κάποιες ώρες. Δεν πτοήθηκε καμία από τις δυο μας.
Με την επιστροφή στο σπίτι ξεκίνησαν τα ζόρια. Δεν μπορώ ούτε καν να θυμηθώ πόσες φορές είπα ότι θα τα παρατήσω. Άκουγα για την εδραίωση της γαλουχίας, για το ότι όταν συμβεί αυτό το γάλα θα κατεβαίνει μόνο όταν το μωρό έχει ανάγκη και πολλές φορές θα χορταίνει στο πεντάλεπτο και θα κρατιέται για ένα τρίωρο και έλεγα ότι αυτό δεν πρόκειται να μου συμβεί εμένα ποτέ. Είμαι καταδικασμένη να αποτύχω γιατί έδινα κάποιες φορές, αραιά και που, αμαρτωλό συμπλήρωμα από το διαβολικό μπιμπερόν με τη σατανική θηλή από καουτσούκ. Και κάθε φορά που το έκανα αυτό το σίχαμα, μου φύτρωνε και μία κρεατοελιά με τρίχες.
Τελικά, τα καταφέραμε. Πάλι κόντρα στο σύστημα, αλλά με περισσότερη αυτοπεποίθηση και ενημέρωση, και με μία ελαφρώς πιο ζεστή αγκαλιά από το μαιευτήριο Λητώ που θέλει και πιστοποίηση από την Unicef και τον Π.Ο.Υ ως Μαιευτήριο Φιλικό προς τα Βρέφη - το ότι η γελοία η παιδίατρος μαζί με το εξιτήριο ήρθε με τυπωμένες οδηγίες δοσολογίας φόρμουλας, ας μην το σχολιάσω. Τα καταφέραμε, γιατί στην αρχή που πονούσα αφόρητα, μία πολύ κουλ μαία με κοίταξε χωρίς έλεος και μου είπε: Δεν πειράζει, ας πονάει. Παρέλειψε κανένα γεύμα από εκεί που πονάει πιο πολύ και βάζε το μωρό στο στήθος με χαμόγελο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Είναι το μόνο φάρμακο. Και ήταν. Σε πέντε μέρες ούτε που το θυμόμουν.
Τα καταφέραμε και λόγω της στάσης θηλασμού αράζω-στο-πλάι-και-κοιμάμαι-και-εσύ-όλη-νύχτα-παίξε-μπάλα. Μαγική στάση για την εδραίωση της γαλουχίας, χωρίς πλάκα. Είναι ο μόνος τρόπος να αντέξεις τα ξυπνήματα κάθε μία ώρα στην αρχή για να ικανοποιήσεις την ανελέητη πείνα του μωρού και να είσαι λίγο λιγότερο ζόμπι το επόμενο πρωί.
Τέλος πάντων, σημασία δεν έχει ούτε να μπω σε λεπτομέρειες, ούτε να δώσω συμβουλές - υπάρχουν άπειρες από αυτές, και μάλιστα επιστημονικά τεκμηριωμένες στο διαδίκτυο. Τραγικά λάθη γίνονται και από τις δύο πλευρές, και από τους υπέρμαχους του θηλασμού και από αυτούς που τα παίρνουν από τις εταιρείες παρασκευής φόρμουλας. Τα τραγικά λάθη των δεύτερων, τα ξέρουμε. Όχι ρε φίλε, δεν είναι καλύτερο το δικό σου, μην μας τρελάνεις κιόλας. Πάτησες στην ανασφάλεια και το άγχος των σύγχρονων μαμάδων, στην μοντέρνα τάση για ευκολία και γρηγοράδα και θυσίασες το πολυτιμότερο συναίσθημα που μπορεί να προσφέρει μία μητέρα στο μωρό της. Την ασφάλεια του μητρικού θηλασμού, τη μαγεία του να θρέφει ένα ανθρώπινο ον που δημιουργήθηκε μέσα της, από το ίδιο της το σώμα, όπως η φύση προστάζει και όπως τα θηλαστικά όλα εκτελούν με ευλάβεια.
Το τραγικό λάθος των πρώτων όμως, στην προσπάθεια να προσελκύσουν όλο και περισσότερες μητέρες στο να θηλάσουν αποκλειστικά τα παιδιά τους, είναι ότι εξιδανικεύουν τόσο πολύ αυτή την κατάσταση, ότι παθαίνουν τόση τρέλα με τις απόλυτες συμβουλές και το κούνημα του δαχτύλου σαν μία άλλη breastfeeding police που καταλήγουν να προκαλούν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Πείτε την αλήθεια, γαμώτο. Πείτε ότι είναι μεγάλο μανίκι. Πείτε ότι θέλει κόπο, τρομερή θέληση, απόλυτη αφοσίωση, μοναδική συγκέντρωση για να επιτευχθεί ο στόχος. Και ότι ναι, υπάρχουν και περιπτώσεις και λόγοι, αλλά και δικαιολογία για να μην τα καταφέρεις. Το δικαιούσαι και αυτό. 'Οτι δεν είναι τραλαλά, τραλαλό, ότι σε κουράζει, σε εξαντλεί και σε απομονώνει, ότι σε θυμώνει και σε απογοητεύει, και ότι δεν ζεις τη ζωή σου όπως και πριν απλά, οπ, τί είναι αυτό εκεί? α, ναι, είναι ένα παιδί κολλημένο στο βυζί.
Δεν μπορώ και αυτά τα χίπικα τύπου έλα μωρέ, δεν τρέχει και τίποτα, βγες να θηλάσεις το μωρό σου στη φύση, στο δρόμο, στο παγκάκι, στο σούπερ μάρκετ, όταν στην πραγματικότητα πρέπει να αλλάξεις όλη σου την γκαρνταρόμπα (ειδικά αν είναι χειμώνας την πάτησες μπιγκ τάιμ) και να πηγαίνεις για καφέ μόνο στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο των πολυκαταστημάτων Λητώ γιατί σε αυτή την χώρα που ζούμε οι μαμάδες πάνε στο Golden Hall μόνο για να δείξουν στις άλλες μαμάδες τα μωρά τους στο καρότσι, και όχι για να θηλάσουν. Και δεν μπορώ και αυτά τα υστερικά, αν χρειαστεί για λόγους υγείας και μόνο να πάρει συμπλήρωμα, δώστε το με σύριγγα και μετά πετάξτε το κουτί από το σπίτι για να μην ξαναμπείτε στον πειρασμό. Έλα, χαλαρώστε λίγο. Μην μπλοκάρετε έτσι τον κόσμο και από την πολλή αϋπνία την ακούνε περίεργα και στο τέλος στέλνουν στο διάολο και το θηλασμό και τις υστερίες σας.
Πιστεύω στα πάντα ότι people have the power.
Εδώ κολλάω λίγο. Είναι πολύ πελαγωμένες οι μαμάδες, γαμώτο. Είναι πολλοί οι ρόλοι στους οποίους πρέπει να ανταπεξέλθουν, χρειάζονται και αυτές λίγη καθοδήγηση. Εδώ πρέπει το σύστημα να τις βοηθήσει. Να υπάρχει μία κοινή θέση και στάση, να υπάρχει βοήθεια, στήριξη και κατανόηση, να προωθηθεί η μαγεία και η φυσικότητα του μητρικού θηλασμού με κάθε δυνατό τρόπο, και μετά να βγουν και αυτές οι άμοιρες να θηλάσουν και στο Golden Hall, και στο καφέ της γειτονιάς τους και στο εστιατόριο στην πλατεία. Να γίνει και αυτή η εικόνα μέρος της καθημερινότητας μας, όπως το ερωτευμένο ζευγαράκι που φιλιέται με πάθος όπου γουστάρει.
Διάβασα κάτι πολύ ωραίο, εδώ. Τραβηγμένο σε κάποιες φάσεις κατά τη γνώμη μου, αλλά πολύ τρυφερό και με μία φράση-κλειδί που μπορεί να περάσει απαρατήρητη : 'Οχι κυρίαρχη φροντίδα από άλλα πρόσωπα. Θεωρώ πλέον ότι το αποκλειστικό δέσιμο της μαμάς με το παιδί στους πρώτους μήνες της ζωής του, κάνει τη διαφορά και στο θηλασμό.
Στο τέλος της ημέρας κυρίες μου, μας αρέσει ή όχι, είναι ολοφάνερο, είναι εκεί, και γι'αυτό φτιάχτηκαν/αμε.
Καλύτερα να το αποδεχτούμε χαλαρά και ας το συνδυάζουμε με bar hopping, one night stands και κατάμαυρη γραμμή eye liner.
(και τώρα #pestenamefate)
Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη ήμουν η κλασική περίπτωση που δεν τα κατάφερε, αλλά ήθελε.
Είχα ακούσει πολλά, είχα διαβάσει αρκετά και είχα ξεκινήσει το ταξίδι αγκαζέ με το θηλασμό, με τον αέρα του νικητή. Αλλά ήμουν μόνη. Απελπιστικά μόνη.
Φανταστείτε μία νέα μαμά, που είτε λόγω αισιοδοξίας είτε λόγω μαλακίας, έχει πειστεί ότι ο τοκετός είναι υπέροχη διαδικασία, η εμπειρία του θηλασμού συγκλονιστική, και το δε καινούργιο μωράκι ένα ροζουλί αγγελάκι. Φανταστείτε στο καπάκι αυτή τη νέα μαμά να βρίσκεται ξαφνικά διαλυμένη από τους πόνους σε ένα άγνωστο δωμάτιο που την πασπατεύουν παντού άγνωστοι άνθρωποι, με ένα μωρό αγκαλιά που δεν ξέρει πώς να το κρατήσει και ένα τσούρμο μαίες που έχουν ένα τσούρμο διαφορετικές απόψεις σχετικά με το πώς να το θηλάσει. Πανικός.
Απειρία, κλάματα, στεναχώρια, θηλές από σιλικόνη, κρέμες από λανολίνη, μπιμπερόν, σκόνες, συμβουλές από όποιον περνάει από το διάδρομο και απογοητευτική εικόνα ενός ιδιωτικού μαιευτηρίου που δεν ξέρει το πιο σημαντικό απ'όλα - να καθοδηγήσει και να ηρεμήσει. Και όλα θα γίνουν.
Η πρώτη επίσκεψη στην παιδίατρο ήταν στενάχωρη. Δεν έγινε καμία ουσιαστική συζήτηση για το θηλασμό που θα μπορούσε να με καθησυχάσει και να με βοηθήσει, παρά μόνο η γνωστή καραμέλα του αν είναι η μαμά καλά, είναι και το μωρό καλά, οπότε βασικά δώσε συμπλήρωμα γιατί ο θηλασμός είναι ζόρι.
Θήλασα υποτίθεται 4 μήνες, αλλά μετά από κάθε γεύμα έδινα και συμπλήρωμα και θυμάμαι να κάνω πάρτυ από την χαρά μου όταν ο γιος μου έπινε λίγο γιατί θεωρούσα ότι είχε θηλάσει από το στήθος ικανοποιητικά. 'Οποτε επιχειρούσα άντληση με το θήλαστρο, έφτανα με κόπο στην γραμμή των 35 ml. Άρα, έλεγα με το πτωχό μου το μυαλό, ή μάλλον με το μυαλό που μου είχαν κάνει τραχανόσουπα οι μαίες και σία, όντως δεν έχω γάλα. Τί κρίμα, και είμαστε και πολλές οι άγαλες.
Στη δεύτερη εγκυμοσύνη διάβασα πολύ περισσότερο - internet, μην τρελαθείς - και πήρα απόφαση να παλέψω μόνη. Και όπως μου βγει, χωρίς εξτρεμιστικές υστερίες.
Το φανταστικό μωρό το έβαλα στο στήθος μου το πρώτο λεπτό αφού γεννήθηκε. Το ότι εκείνη τη στιγμή άνοιξε αντανακλαστικά το στόμα του και άρχισε να ρουφάει είναι μία εικόνα που ακόμα και τώρα που το γράφω, με πλημμυρίζει με δάκρυα. 'Ενα μικρό στα μάτια μου θαύμα, που δεν είναι θαύμα αλλά καταλαβαίνεις τί εννοώ.
Την είχα στο δωμάτιο πλάι μου στο πυρέξ σχεδόν συνέχεια, αλλά ήθελα πολύ να ξεκουραστώ. Της έδωσα και συμπλήρωμα, για να ηρεμώ κάποιες ώρες. Δεν πτοήθηκε καμία από τις δυο μας.
Με την επιστροφή στο σπίτι ξεκίνησαν τα ζόρια. Δεν μπορώ ούτε καν να θυμηθώ πόσες φορές είπα ότι θα τα παρατήσω. Άκουγα για την εδραίωση της γαλουχίας, για το ότι όταν συμβεί αυτό το γάλα θα κατεβαίνει μόνο όταν το μωρό έχει ανάγκη και πολλές φορές θα χορταίνει στο πεντάλεπτο και θα κρατιέται για ένα τρίωρο και έλεγα ότι αυτό δεν πρόκειται να μου συμβεί εμένα ποτέ. Είμαι καταδικασμένη να αποτύχω γιατί έδινα κάποιες φορές, αραιά και που, αμαρτωλό συμπλήρωμα από το διαβολικό μπιμπερόν με τη σατανική θηλή από καουτσούκ. Και κάθε φορά που το έκανα αυτό το σίχαμα, μου φύτρωνε και μία κρεατοελιά με τρίχες.
Τελικά, τα καταφέραμε. Πάλι κόντρα στο σύστημα, αλλά με περισσότερη αυτοπεποίθηση και ενημέρωση, και με μία ελαφρώς πιο ζεστή αγκαλιά από το μαιευτήριο Λητώ που θέλει και πιστοποίηση από την Unicef και τον Π.Ο.Υ ως Μαιευτήριο Φιλικό προς τα Βρέφη - το ότι η γελοία η παιδίατρος μαζί με το εξιτήριο ήρθε με τυπωμένες οδηγίες δοσολογίας φόρμουλας, ας μην το σχολιάσω. Τα καταφέραμε, γιατί στην αρχή που πονούσα αφόρητα, μία πολύ κουλ μαία με κοίταξε χωρίς έλεος και μου είπε: Δεν πειράζει, ας πονάει. Παρέλειψε κανένα γεύμα από εκεί που πονάει πιο πολύ και βάζε το μωρό στο στήθος με χαμόγελο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Είναι το μόνο φάρμακο. Και ήταν. Σε πέντε μέρες ούτε που το θυμόμουν.
Τα καταφέραμε και λόγω της στάσης θηλασμού αράζω-στο-πλάι-και-κοιμάμαι-και-εσύ-όλη-νύχτα-παίξε-μπάλα. Μαγική στάση για την εδραίωση της γαλουχίας, χωρίς πλάκα. Είναι ο μόνος τρόπος να αντέξεις τα ξυπνήματα κάθε μία ώρα στην αρχή για να ικανοποιήσεις την ανελέητη πείνα του μωρού και να είσαι λίγο λιγότερο ζόμπι το επόμενο πρωί.
Τέλος πάντων, σημασία δεν έχει ούτε να μπω σε λεπτομέρειες, ούτε να δώσω συμβουλές - υπάρχουν άπειρες από αυτές, και μάλιστα επιστημονικά τεκμηριωμένες στο διαδίκτυο. Τραγικά λάθη γίνονται και από τις δύο πλευρές, και από τους υπέρμαχους του θηλασμού και από αυτούς που τα παίρνουν από τις εταιρείες παρασκευής φόρμουλας. Τα τραγικά λάθη των δεύτερων, τα ξέρουμε. Όχι ρε φίλε, δεν είναι καλύτερο το δικό σου, μην μας τρελάνεις κιόλας. Πάτησες στην ανασφάλεια και το άγχος των σύγχρονων μαμάδων, στην μοντέρνα τάση για ευκολία και γρηγοράδα και θυσίασες το πολυτιμότερο συναίσθημα που μπορεί να προσφέρει μία μητέρα στο μωρό της. Την ασφάλεια του μητρικού θηλασμού, τη μαγεία του να θρέφει ένα ανθρώπινο ον που δημιουργήθηκε μέσα της, από το ίδιο της το σώμα, όπως η φύση προστάζει και όπως τα θηλαστικά όλα εκτελούν με ευλάβεια.
Το τραγικό λάθος των πρώτων όμως, στην προσπάθεια να προσελκύσουν όλο και περισσότερες μητέρες στο να θηλάσουν αποκλειστικά τα παιδιά τους, είναι ότι εξιδανικεύουν τόσο πολύ αυτή την κατάσταση, ότι παθαίνουν τόση τρέλα με τις απόλυτες συμβουλές και το κούνημα του δαχτύλου σαν μία άλλη breastfeeding police που καταλήγουν να προκαλούν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Πείτε την αλήθεια, γαμώτο. Πείτε ότι είναι μεγάλο μανίκι. Πείτε ότι θέλει κόπο, τρομερή θέληση, απόλυτη αφοσίωση, μοναδική συγκέντρωση για να επιτευχθεί ο στόχος. Και ότι ναι, υπάρχουν και περιπτώσεις και λόγοι, αλλά και δικαιολογία για να μην τα καταφέρεις. Το δικαιούσαι και αυτό. 'Οτι δεν είναι τραλαλά, τραλαλό, ότι σε κουράζει, σε εξαντλεί και σε απομονώνει, ότι σε θυμώνει και σε απογοητεύει, και ότι δεν ζεις τη ζωή σου όπως και πριν απλά, οπ, τί είναι αυτό εκεί? α, ναι, είναι ένα παιδί κολλημένο στο βυζί.
Δεν μπορώ και αυτά τα χίπικα τύπου έλα μωρέ, δεν τρέχει και τίποτα, βγες να θηλάσεις το μωρό σου στη φύση, στο δρόμο, στο παγκάκι, στο σούπερ μάρκετ, όταν στην πραγματικότητα πρέπει να αλλάξεις όλη σου την γκαρνταρόμπα (ειδικά αν είναι χειμώνας την πάτησες μπιγκ τάιμ) και να πηγαίνεις για καφέ μόνο στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο των πολυκαταστημάτων Λητώ γιατί σε αυτή την χώρα που ζούμε οι μαμάδες πάνε στο Golden Hall μόνο για να δείξουν στις άλλες μαμάδες τα μωρά τους στο καρότσι, και όχι για να θηλάσουν. Και δεν μπορώ και αυτά τα υστερικά, αν χρειαστεί για λόγους υγείας και μόνο να πάρει συμπλήρωμα, δώστε το με σύριγγα και μετά πετάξτε το κουτί από το σπίτι για να μην ξαναμπείτε στον πειρασμό. Έλα, χαλαρώστε λίγο. Μην μπλοκάρετε έτσι τον κόσμο και από την πολλή αϋπνία την ακούνε περίεργα και στο τέλος στέλνουν στο διάολο και το θηλασμό και τις υστερίες σας.
Πιστεύω στα πάντα ότι people have the power.
Εδώ κολλάω λίγο. Είναι πολύ πελαγωμένες οι μαμάδες, γαμώτο. Είναι πολλοί οι ρόλοι στους οποίους πρέπει να ανταπεξέλθουν, χρειάζονται και αυτές λίγη καθοδήγηση. Εδώ πρέπει το σύστημα να τις βοηθήσει. Να υπάρχει μία κοινή θέση και στάση, να υπάρχει βοήθεια, στήριξη και κατανόηση, να προωθηθεί η μαγεία και η φυσικότητα του μητρικού θηλασμού με κάθε δυνατό τρόπο, και μετά να βγουν και αυτές οι άμοιρες να θηλάσουν και στο Golden Hall, και στο καφέ της γειτονιάς τους και στο εστιατόριο στην πλατεία. Να γίνει και αυτή η εικόνα μέρος της καθημερινότητας μας, όπως το ερωτευμένο ζευγαράκι που φιλιέται με πάθος όπου γουστάρει.
Διάβασα κάτι πολύ ωραίο, εδώ. Τραβηγμένο σε κάποιες φάσεις κατά τη γνώμη μου, αλλά πολύ τρυφερό και με μία φράση-κλειδί που μπορεί να περάσει απαρατήρητη : 'Οχι κυρίαρχη φροντίδα από άλλα πρόσωπα. Θεωρώ πλέον ότι το αποκλειστικό δέσιμο της μαμάς με το παιδί στους πρώτους μήνες της ζωής του, κάνει τη διαφορά και στο θηλασμό.
Στο τέλος της ημέρας κυρίες μου, μας αρέσει ή όχι, είναι ολοφάνερο, είναι εκεί, και γι'αυτό φτιάχτηκαν/αμε.
Καλύτερα να το αποδεχτούμε χαλαρά και ας το συνδυάζουμε με bar hopping, one night stands και κατάμαυρη γραμμή eye liner.
(και τώρα #pestenamefate)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)